Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΒΑΓΓΕΛΗ ΓΙΑΝΝΙΣΗ

1.      Καλησπέρα, κύριε Γιαννίση. Αρχικά να σας ευχαριστήσω για τον χρόνο που αφιερώνετε στο blog μας, «Θεματοφύλακες Βιβλίων». Στη συνέχεια να σας πω ότι ανυπομονούσα να διαβάσω τη νέα περιπέτεια του Άντερς. Και επιτέλους «Ο χορός των νεκρών» βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία. Αυτό που μου κέντρισε το ενδιαφέρον είναι το θέμα. Η παιδεραστία. Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με ένα τόσο δύσκολο θέμα;
Όταν άρχισα να σχεδιάζω τον ‘Χορό’, πριν από δύο χρόνια, είχα στο μυαλό μου μία εικόνα, αυτή που περιγράφεται στις πρώτες σελίδες του βιβλίου: ένας άντρας επιστρέφει μετά από πολλά χρόνια στην πόλη από όπου κατάγεται. Δεν ήξερα ποιος ήταν, ή πώς τον έλεγαν, ωστόσο ήμουν σίγουρος πως είχε ως σκοπό την εκδίκηση. Χτίζοντας, λοιπόν, τον χαρακτήρα του Σαμαήλ, προέκυψε και το θέμα του ‘Χορού’. Οπότε, δεν θα έλεγα πως η ενασχόληση με αυτό το θέμα ήταν κάτι το οποίο επεδίωξα από την αρχή, αλλά η εξέλιξη μίας ιδέας.


2.  Προσωπικά, μου άρεσε ο τρόπος που το παρουσιάσατε. Χωρίς έντονες περιγραφές, με λεπτομέρειες που να «σοκάρουν». Αφήνοντας έτσι το μυαλό να φτιάξει τις δικές του εικόνες και να αισθανθεί έστω και στο ελάχιστο τι μπορεί να νοιώθει ένα παιδί το οποίο το βιάζουν. Δεν πιστεύετε ότι η ωμή παρουσίαση ενός γεγονότος είναι πιο αποτελεσματική στο να ξυπνήσει συνειδήσεις ή όχι;
Και ναι και όχι. Φαντάζομαι για κάποιους λειτουργεί καλύτερα. Το ύφος του ‘Χορού’, ωστόσο, είναι πιο εσωτερικό και πιστεύω πως οι ωμές περιγραφές δεν θα ταίριαζαν.


3. Δεν σας κρύβω ότι έως ένα σημείο υποστήριζα τον «Σαμαήλ» και ευχόμουν να μην τον συλλάβει η αστυνομία. Υπάρχει «δικαιολογημένο» έγκλημα;
Δύσκολη ερώτηση. Σίγουρα υπάρχει έγκλημα το οποίο δημιουργεί θετικά συναισθήματα στην κοινή γνώμη. Το ερώτημα, ωστόσο, αν είναι ταυτόχρονα και δίκαιο δεν απαντάται εύκολα. Υπάρχει εδώ και χιλιάδες χρόνια ο διαχωρισμός του δίκαιου των ανθρώπων από το δίκαιο των θεών/ηθικής (όπως εκφράστηκε στην Αντιγόνη του Σοφοκλή, για παράδειγμα). Το δίκαιο των ανθρώπων (ο νόμος, δηλαδή) είναι αναγκαίος ώστε να μπορούμε να συνυπάρχουμε, δίχως να αλληλοσκοτωνόμαστε. Πώς θα ήταν ο κόσμος εάν όλοι δρούσαμε σαν τον Σαμαήλ; Από την άλλη, χάρη στο δίκαιο των θεών/ηθικής μπορούμε και κοιμόμαστε τα βράδια ήσυχοι.


Με το συγγραφικό δίδυμο Nicchi French, παρουσίαση του καινούργιου τους βιβλίου, Οργισμένη Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2016, Public και εκδόσεις Διόπτρα


4.     Παράλληλα με τη δράση του «Σαμαήλ», παρουσιάζετε και γεγονότα από την παιδική του ηλικία. Αν δεν είχε περάσει όσα πέρασε, θα ήταν διαφορετική η εξέλιξή του; Γιατί είχε πολλά θέματα να λύσει … και όχι μόνο αυτό της απαγωγής και του επανειλημμένου  βιασμού του όταν ήταν μικρός.
Ο Σαμαήλ σίγουρα είναι το αποτέλεσμα όλων των εμπειριών του. Θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα λειτουργικό κομμάτι της κοινωνίας, αλλά θα μπορούσε να γίνει και αυτό που τελικά έγινε: ένας πληρωμένος δολοφόνος. Από την άλλη, δεν θέλω να ‘ξεπλύνω’ τον Σαμαήλ. Υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες νέα θύματα κακοποίησης κάθε χρόνο, τα οποία δεν διαλέγουν την πορεία του, η οποία ήταν επιλογή του. Παρόλο που δεν θα πρέπει να αγνοούμε το παρελθόν κάποιου, ταυτόχρονα πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη τις επιλογές τις οποίες έκανε.


5.  Και έρχεται ο Άντερς να τον αντιμετωπίσει και να τον συλλάβει. Με τα δικά του προσωπικά προβλήματα, ψυχολογικά και οικογενειακά  … Πώς μπορεί ένας άνθρωπος που έφτασε κοντά στο θάνατο να μείνει όρθιος;
Ο άνθρωπος έχει μέσα του τεράστιες αντοχές, τις οποίες δε γνωρίζουμε, μέχρι φυσικά να αναγκαστούμε να τις χρησιμοποιήσουμε. Είναι το λεγόμενο ένστικτο fight or flight. Όταν κάποιος έρχεται αντιμέτωπος με τον θάνατο, οι επιλογές του είναι είτε να παραδοθεί, είτε να παλέψει. Ο Άντερς επέλεξε τη ζωή και παρόλα τα προβλήματά του, θα συνεχίσει να προχωράει, γιατί αυτός είναι: ένας μέσος άνθρωπος, με τεράστια θέληση να ζήσει και να έχει μία φυσιολογική και χαρούμενη ζωή. Θα έλεγα πως το πραγματικό περιεχόμενο της τριλογίας είναι ουσιαστικά ο αγώνας του Άντερς για να ζήσει ευτυχισμένος και να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που η ζωή του πετάει στο δρόμο του.

Με τον Jo Nesbo, από την επίσκεψή του στην Αθήνα,  Σεπτέμβριος 2015, εκδόσεις Μεταίχμιο

6.  Και στον Άντερς, μαθαίνουμε πράγματα για το παρελθόν του. Και ο Άντερς πέρασε δύσκολες καταστάσεις στην εφηβεία του.  Αλλά εξελίχθηκε τελείως διαφορετικά από τον «Σαμαήλ». Τι είναι αυτό που στιγματίζει, θα λέγατε, την εξέλιξή μας ως προσωπικότητες;
Σίγουρα οι επιλογές μας. Αναφέρθηκα στον Σαμαήλ παραπάνω και ο Άντερς αποτελεί τον καθρέπτη του. Και ο Άντερς θα μπορούσε να παρουσιάσει προβατική συμπεριφορά. Το γεγονός, ωστόσο, ότι τελικά έγινε εκπρόσωπος του νόμου ήταν επιλογή του. Η ικανότητα να κάνουμε επιλογές, ανεξάρτητα από την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε και ανεξάρτητα από αυτά που έχουμε ζήσει, είναι αυτό που μας διακρίνει από τα ζώα, τα οποία είναι δέσμια του ενστίκτου τους, το οποίο τους υπαγορεύει τις επιλογές τους.


7.      Η επιστροφή του Άντερς στην Ελλάδα, καθόλου ευχάριστη δεν ήταν. Θα τον ξανά δούμε να επιστρέφει ή όχι; Γιατί ταυτίζουμε τις άσχημες ή τις καλές αναμνήσεις με τους τόπους και αρνούμαστε ή επιδιώκουμε να επιστρέψουμε εκεί;
Δεν θα ήθελα να αποκλείσω δεύτερη επιστροφή του -αν η πλοκή το επιβάλλει, τότε θα γίνει. Αν και για την ώρα, δεν έχω κάτι τέτοιο στο μυαλό μου. Τώρα, η ταύτιση των αναμνήσεων με τόπους θα έλεγα πως γίνεται Παβλοφικά: όπως συνδέουμε ένα ευχάριστο/δυσάρεστο συναίσθημα με ένα τραγούδι, ή ένα βιβλίο, έτσι το συνδέουμε με έναν τόπο. Η σύνδεση της Ελλάδας με τον Άντερς, ωστόσο, δεν είναι άμεση. Δεν γεννήθηκε εκεί. Αποτελεί απλά το μέρος στο οποίο γεννήθηκαν οι γονείς του, κατοικούν κάποιοι συγγενείς του (όσοι είναι ακόμα ζωντανοί) με τους οποίους δεν κρατάει επαφή και το μέρος όπου πότε-πότε επισκέπτεται για διακοπές.


8.  Σημαντικό κομμάτι της ιστορίας και τα δύο αγόρια … Ο μικρός Αμαντέους και ο Γιάννης, ο γιος του Άντερς. Και τα δύο πέρασαν τραγικά γεγονότα. Σοκαρίστηκα με την απαγωγή του μικρού Αμαντέους και σκέφτηκα ότι θα ακολουθήσει τα βήματα του «Σαμαήλ» και για τον Γιάννη ότι δύσκολα θα αναπτύξει μία ολοκληρωμένη προσωπικότητα. Πόση δύναμη χρειάζεται για αυτά τα δύο παιδιά να σταθούν στα πόδια τους; Φτάνει η αγάπη και η προστασία των γονιών να ξεπεράσουν τα τραύματά τους;
Σίγουρα δεν φτάνει -και δυστυχώς δεν είναι αυτή η απάντηση που θα ήθελα να δώσω. Σίγουρα οι γονείς παίζουν σημαντικό ρόλο στην επούλωση των πληγών, ωστόσο ερχόμαστε και πάλι στο μοτίβο των επιλογών. Είμαστε οι επιλογές μας. Οι επιλογές μας θα είναι τελικά ο λόγος που είτε θα ξεφύγουμε από μία δύσκολη κατάσταση, επιλέγοντας τη ζωή, είτε θα παραμείνουμε στον πάτο.


9.    Για άλλη μία φορά η διαφθορά και η εξουσία εμφανίζονται … Για άλλη μία φορά οι δυνατοί και οι ισχυροί προσπαθούν να κινήσουν τα νήματα … Τελικά, ο κόσμος αυτός δεν θα αλλάξει ποτέ; Όπως λέει και ο Χατζιδάκις;
Πιστεύω πως αλλάζει. Αν κάνουμε μία ιστορική αναδρομή, θα δούμε πως η κοινωνία μας γίνεται δικαιότερη. Στον 20ο αιώνα έγιναν οι πρώτες πραγματικές προσπάθειες να συνυπάρξουμε σε μία κοινωνία με όσο το δυνατόν δικαιότερους όρους, ισορροπώντας το άτομο με το σύνολο. Πιστεύω ότι τον 21ο αιώνα, χάρη και στο διαδίκτυο και στην παγκοσμιοποίηση, θα συνεχίσουμε να προχωράμε προς έναν καλύτερο κόσμο. Κάποιες φορές με πιο αργά, κάποιες φορές με γρηγορότερα βήματα, άλλες φορές θα κάνουμε βήματα πίσω.


10.   Τέλος, και αφού σας ευχαριστήσω για άλλη μία φορά για το χρόνο που μας αφιερώσατε, θα ήθελα να σας ρωτήσω … Θα καταφέρει ο Άντερς να ξεπεράσει όλα τα προσωπικά και επαγγελματικά προβλήματα;
Η ζωή είναι ένας συνεχής αγώνας με σκοπό την κατάκτηση της ευτυχίας -και τη μείωση του πόνου. Δεν ακολουθεί μία γραμμική πορεία, αλλά μοιάζει με rollercoaster. Αν στο επόμενο βιβλίο ο Άντερς καταφέρει να φτάσει σε ένα σημείο ισορροπίας, αυτό δεν σημαίνει πως θα παραμείνει σε αυτό το σημείο και στα επόμενα βιβλία. 



Μπορείτε να μάθετε για το βιβλίο και στη σελίδα 
https://www.goodreads.com/book/show/34870381




                                                                       Επιμέλεια - Συνέντευξη: Αγγελίδου Χρυσή - Σίσυ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :

Εμφανιζόμενη ανάρτηση

ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ

Προσωπική άποψη/επιμέλεια: Δελλή Χαρά Υποκινούμενη από ένστικτο και μόνο, υπέκυψα πάλι στην “πρωτοδοκιμαζόμενη” πένα ενός νεαρο...

Disqus Shortname