Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Οι "Ευτυχισμένες Οικογένειες" ... μέσα από τη δική μου ματιά ...

«Ευτυχισμένες οικογένειες» … Το νέο βιβλίο του κ. Στεφάνακη Δημήτρη … και από την πρώτη σελίδα συνειδητοποιείς ότι τις περισσότερες φορές όλα είναι φαινομενικά όμορφα, ήρεμα, γαλήνια μέσα σε μία οικογένεια. Με ύφος σχεδόν ειρωνικό, το οποίο εκφράζεται μέσα από τον φοιτητή – ερευνητή της ιστορίας, ο Δημήτρης Στεφανάκης παρουσιάζει, μέσω των σημαντικότερων γεγονότων της ελληνικής ιστορίας από το 1939 και μετά, τον τρόπο με τον οποίοι πολλοί εκμεταλλεύτηκαν τις δύσκολες εποχές της Ελλάδας και πλούτισαν. Γιατί η «ευτυχισμένη οικογένεια» Δημητριάδη – Σέραρντ αντικατοπτρίζει στην ουσία όλες εκείνες τις οικογένειες που σε περιόδους κρίσης κατάφεραν να αποκτήσουν πλούτη και δύναμη, μέσω δολοπλοκιών, υπόγειων συνεοννήσεων και λαθρεμπορίων …
 «Οι ευτυχισμένες οικογένειες δεν έχουν μυστικά, αλλιώς δεν είναι ευτυχισμένες». Αυτό ισχυρίζεται ο Άγης Δημητριάδης-Σέραρντ. Ο ίδιος βέβαια συντηρεί δύο σπίτια, δύο γυναίκες, δύο παιδιά, ζει ουσιαστικά δύο ζωές. Στο μεταξύ η οικογένειά του, από τις επιφανέστερες της Αθήνας, περνά δύσκολες ώρες. Ο Ρόμπερτ Σέραρντ, ιδρυτής του ομώνυμου πολυτελούς ξενοδοχείου, βρίσκεται ξαφνικά στο στόχαστρο νεαρού φοιτητή ο οποίος διεξάγει έρευνα για το κρίσιμο διάστημα 1939-1945 και απειλεί να αμαυρώσει τη μνήμη του. Όλοι δηλώνουν θορυβημένοι εκτός από τη Λήδα Δημητριάδη, τη δικηγόρο της οικογένειας, η οποία ενθουσιάζεται με την ιδέα ότι κάποιος αποφάσισε επιτέλους να φωτίσει τη σκοτεινή διαδρομή του … Ανασκοπώντας ωστόσο έναν αιώνα οικογενειακής ιστορίας, η οποία εμπλέκεται με τη διαδρομή της χώρας, η Λήδα ανακαλύπτει πως οι πάντες κρύβουν μυστικά: Πάθη ή εγκλήματα, έχθρες ή προδοσίες, όλα όσα συνθέτουν το μέταλλο από το οποίο είναι φτιαγμένες οι «ευτυχισμένες οικογένειες». Κι αυτό είναι μία παρηγοριά …» (Οπισθόφυλλο)
Αυτό που μου προκάλεσε αμέσως εντύπωση ήταν ότι η αφήγηση πραγματοποιείται από μία γυναίκα, από τη Λήδα Δημητριάδη. Μία επιλογή την οποία θεώρησα ιδιαιτέρως τολμηρή, αλλά και η οποία μου επιβεβαίωσε για άλλη μία φορά πόσο ανατρεπτικός μπορεί να είναι ο Δημήτρης Στεφανάκης. Μέσα από τη Λήδα Δημητριάδη ο συγγραφέας παρουσιάζει τη δυναμική σύγχρονη γυναίκα, η οποία προσπαθεί να σταθεί όρθια απέναντι στο σύστημα και το καταφέρνει, καθώς την χαρακτηρίζει ένας δυναμισμός και μία αποφασιστικότητα. Ωστόσο, μπροστά στις αποκαλύψεις και αυτή ακόμα διστάζει και φτάνει σε σημείο να αρνηθεί να μάθει όλη την αλήθεια. Αποκαλύπτοντας για μία ακόμα φορά ότι η αλήθεια πονάει και ότι κανένας δεν είναι διατεθιμένος να χαλάσει την ηρεμία του, την οικονομική του ευρωστία, για λάθη του παρελθόντος.
Η ιστορία της οικογένειας Δημητριάδη – Σέραρντ είναι η κλασική περίπτωση οικογενειών που θεωρούν το χρήμα ως την απόλυτη ευτυχία. Μέσα από τυπικές σχέσεις, κατ’ εφυμισμόν σχέσεις αγάπης, τα μέλη των οικογενειών αυτών το μόνο που επιδιώκουν είναι η άνετη και πλούσια ζωή. Με ήρεμη γραφή, καθόλου δύσκολη και χωρίς περιττολογίες ο Δημήτρης Στεφανάκης παρουσιάζει μία «ευτυχισμένη οικογένεια». Μία οικογένεια με κύριο στόχο το χρήμα, την απόκτηση ακόμα περισσότερης οικονομικής δύναμης.
Και μπροστά σε αυτό όλα τα άλλα είναι περιττά. Για αυτό και τα πάντα, αδυναμίες και πάθη του παρελθόντος και του παρόντος, μπαίνουν κάτω από το χαλί. Εθελοτυφλούν μπροστά σε εγκλήματα, προδοσίες, έχθρες τόσο των προγόνων τους, όσο και των ίδιων. Και όταν όλα απειλούν να βγουν προς τα έξω … Τότε έρχεται η σύγκρουση και η αντιπαράθεση… Ακόμα, όμως, και τότε η «οικογενειακή ευτυχία» έρχεται πάνω από όλα και η αλήθεια μπαίνει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας… Γιατί όπως σκεφτόταν και η Λήδα …  είχε δίκιο τελικά ο Τζώρτζης, όπως είχε δίκιο και ο θείος Άγης όταν έλεγε πως είμαστε μια ευτυχισμένη οικογένεια. Κι ας κρύβουμε μυστικά ο ένας από τον άλλον…

;











ΙSBN: 978-618-03-0863-1
Σελίδες: 416
Ημ. έκδοσης: 27/4/2017
Εκδόσεις: Μεταίχμιο



                                                                                       Επιμέλεια: Αγγελίδου Χρυσή - Σίσυ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :

Εμφανιζόμενη ανάρτηση

ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ

Προσωπική άποψη/επιμέλεια: Δελλή Χαρά Υποκινούμενη από ένστικτο και μόνο, υπέκυψα πάλι στην “πρωτοδοκιμαζόμενη” πένα ενός νεαρο...

Disqus Shortname