Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Συνέντευξη με τον Γρήγορη Τριγλίδη

Τι βιώνει ένας άνθρωπος σε κώμα;
Τι αντιλαμβάνεται;
Μπορεί να ονειρεύεται;
Ο Δημήτρης νοσηλεύεται στην εντατική για έξι χρόνια, μετά από ένα εργατικό ατύχημα.
Ακλόνητος βράχος  κι ακοίμητος φρουρός στο πλευρό του η μητέρα του, μέχρι την ώρα που μαθαίνει για την επικείμενη αποσύνδεση από τα μηχανήματα που τον κρατούν στη ζωή.
Συντετριμμένη, αλλά δίχως να χάσει τις ελπίδες της, στα ελάχιστα εκείνα δευτερόλεπτα ζωής που του έχουν απομείνει, βρίσκει το σθένος  και τον εκλιπαρεί να σηκωθεί!

Τι συμβαίνει τότε;;;



Βιογραφικό Σημείωμα


Ο Γρηγόρης Τριγλίδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1977, όπου και μεγάλωσε μέχρι τα δεκαοχτώ του. Έπειτα, κατατάχθηκε στον στρατό, ακολουθώντας μια πορεία δεκαπέντε ετών. Παράλληλα, ασχολήθηκε με τους υπολογιστές, παρακολουθώντας διαδικτυακά μαθήματα του τμήματος Εφαρμοσμένης Πληροφορικής από το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, αποκτώντας τα αντίστοιχα Πιστοποιητικά Επιμόρφωσης.

Το 2008 έλαβε μέρος στο παγκόσμιο ρεκόρ Guinness της εταιρείας του γνωστού φυλλομετρητή Mozilla Firefox. Δημιούργησε την ελληνική κοινότητα “Sidux-Linux”, ξεκινώντας από ένα ειδησεογραφικό blog γι’ αυτό το λειτουργικό σύστημα.
 Συνταξιοδοτήθηκε από τον στρατό λόγω τετραπληγίας, η οποία βελτιώθηκε σε τετραπάρεση, χάρη στην αγάπη του για τους δυο γιους του. Το 2016 έγινε μέλος της Ένωσης Ελλήνων Συγγραφέων Πιερίας κι ανέλαβε το blog και το κανάλι της στο YouTube, όπως  και τη σελίδα της στο Google, μαζί με τις φιλολόγους Ευγ.Κορτσάρη και Γ.Παπαδοπούλου.

Το ταλέντο του στη γραφή φάνηκε από μικρή ήδη ηλικία, καθώς άφηνε παντού στο σπίτι σημειώσεις. Τα “Όνειρα ξεχασμένα” είναι η πρώτη του συγγραφική προσπάθεια.

Συνέντευξη

Χ.Δ: Καλησπέρα κ. Τριγλίδη κι ευχαριστώ πολύ που δεχτήκατε να μας παραχωρήσετε αυτή τη συνέντευξη για το blog μας ''Θεματοφύλακες Βιβλίων''. Πείτε μας δυο λόγια για σας, να σας γνωρίσει και το αναγνωστικό μας κοινό. Πώς εμπνευστήκατε αυτή την πρώτη συγγραφική σας απόπειρα, τα “Όνειρα  Ξεχασμένα”;

 Γ.Τ: Γεννήθηκα στην πανέμορφη Θεσσαλονίκη, είμαι 40 ετών, έχω δυο καταπληκτικούς γιούς, τον Αλέξανδρο 13 ετών και τον Μιχάλη 10 ετών, και βρίσκομαι σε διάσταση με την πρώην σύζυγό μου, δυόμιση χρόνια περίπου. Μικρός δεν ήμουν του διαβάσματος, αλλά ήμουν του γραψίματος. Τι εννοώ;  Δυστυχώς για μένα, έπεσα θύμα ξυλοδαρμού στο δημοτικό και μάλιστα στην πρώτη τάξη, την πρώτη μέρα, γιατί δεν έγραψα σωστά ένα ήτα, όπως ακριβώς το ήθελε η δασκάλα.
Αυτό μ’ έκανε να μην ορθοποδήσω ποτέ σαν μαθητής, δεν είχα καλούς βαθμούς. Παρ’ όλα αυτά, μετά από μια συζήτηση με την μητέρα μου, αυτό που ανέφερε για εμένα ήταν πως πάντα έγραφα. Να φανταστείτε, έβρισκε διάφορα χαρτάκια από σημειώσεις δικές μου καθώς συγύριζε, κρυμμένες σε διάφορα σημεία του σπιτιού. Αμέσως μετά το σχολείο, ήμουν, μονίμως, με κάποιο βιβλίο στα χέρια.Το «Όνειρα Ξεχασμένα» είναι και σε κάποια σημεία βιωματικό. Ήμουν τετραπληγικός, αλλά, με τη, κατάλληλη θεραπεία μπόρεσα να βελτιωθώ.



Χ.Δ: Δεν ήταν δύσκολη η μετάβαση από ένα τόσο πειθαρχημένο περιβάλλον, όπως του στρατού, στον ελεύθερο κι ανυπότακτο κόσμο του λόγου και των λέξεων; Τι αισθανθήκατε, τελικά, όταν ήρθε στα χέρια σας το πρώτο τυπωμένο αντίτυπο του βιβλίου σας;

 Γ.Τ: Ναι, φυσικά και είναι δύσκολη η μετάβαση. Όταν το βιβλίο ήρθε, ένιωσα υπέροχα!!!  Έχω τραβήξει σε βίντεο την στιγμή που ανοίγω το κουτί με τα βιβλία, στο σπίτι μου, και το έχω αναρτήσει στο προφίλ μου στο Facebook.

Χ.Δ: Ο Δημήτρης, το κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας μας, μετά από μια εξαετή μάχη να κρατηθεί στη ζωή, μάχη στην οποία ήταν περισσότερο θεατής, ανατρέπει τα πάντα και, χάρη στη μητέρα του, τον αληθινό πρωταγωνιστή, ξυπνά από το “λήθαργο” της εντατικής. Πιστεύετε πως είχε αφήσει κάποιες άλυτες εκκρεμότητες;

 Γ.Τ: Θα ήθελα πάρα πολύ να δώσουν απάντηση οι αναγνώστες εδώ, παρά εγώ.




Χ.Δ: Στο βιβλίο διακρίνονται οι μεγαλύτερες εκφάνσεις της αγάπης, αρχικά και κυριότερα η μητρική, συνοδευμένη με την αυταπάρνηση και τη θυσία. Τι συνέβαλε στο να ανακάμψει ο Δημήτρης, με υπεράνθρωπη, ομολογουμένως, προσπάθεια;

 Γ.Τ: Η πραγματική αγάπη της μάνας προς αυτόν και η αγάπη για τη ζωή του Δημήτρη, χωρίς να χάσει την αυτοπεποίθησή του και τους στόχους του.

Χ.Δ: Μπλέκεται και το μεταφυσικό στοιχείο κάπου στη αφήγηση, όταν, κατά τη διάρκεια της εντατικής και μετά, ο ήρωας έρχεται συχνά αντιμέτωπος με παράξενα και ανεξήγητα όνειρα. Ποιο είναι το μήνυμα που προσπαθούν να του περάσουν;  Εντέλει, ξεχνιέται το υποσυνείδητο;  Ποια είναι η δικιά σας σχέση με τα όνειρα;

 Γ.Τ:Προσπαθούν, κατά κάποιο τρόπο, να τον καθοδηγήσουν. Το υποσυνείδητο, μπορεί να ξεχνιέται τις περισσότερες φορές, ίσως και όχι. Η δική μου σχέση με τα όνειρα, θα έλεγα, πως είναι απλή και φυσιολογική.  Ό, τι έγραψα είναι μυθοπλασία.

Χ.Δ: Παρατήρησα πως θίγετε και σοβαρά ζητήματα σε τομείς προβληματικούς, που καθημερινά μαστίζονται, όπως οι καλές οικογενειακές σχέσεις κι οι δύσκολες εργασιακές σχέσεις. Σας έχουν απασχολήσει αρκετά παρόμοιοι προβληματισμοί; Με τι  γνώμονα πρέπει να λειτουργούμε πάνω στα θέματα αυτά;

 Γ.Τ:Μεγάλη συζήτηση «οι σχέσεις», γενικά είτε είναι εργασιακές, είτε ερωτικές ή φιλικές, θέλουν προσοχή. Η ταπεινή μου γνώμη είναι πως, πρέπει να έχουμε σεβασμό και  αγάπη μεταξύ μας, χωρίς να είμαστε παρεμβατικοί στις ζωές των άλλων, εκτός κι αν μας το ζητήσουν οι ίδιοι. Πρέπει να σεβόμαστε τα όρια του διπλανού μας, όποιος και να ‘ναι.




Χ.Δ: Το πιο αφανές πρόσωπο του έργου είναι εκείνο του πατέρα, το οποίο επιλέγετε να εμφανιστεί με έναν πιο ιδιαίτερο τρόπο. Εσείς, πόσο επηρεασμένος είστε στις αποφάσεις σας από τους γονείς και το κοντινό σας περιβάλλον; Ποιό στοιχείο παίζει πρωταρχικό ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα μας;

 Γ.Τ:Αισθάνομαι πως, όσο μικρότερος, τόσο περισσότερο επηρεάζεται κάποιος,  από τους γονείς.Η αγάπη, η στοργή, ένα χάδι, μια αγκαλιά είναι τα σωστά πρότυπα.

Χ.Δ: Κάνετε όνειρα; Μπορείτε να μας εκμυστηρευτείτε κάποια από αυτά για το εγγύς μέλλον και για το απώτερο, τόσο σε προσωπικό, όσο και σε συγγραφικό επίπεδο; Υπάρχει στο μυαλό σας η πιθανότητα μιας δεύτερης λογοτεχνικής δουλειάς;

 Γ.Τ:Φυσικά και κάνω όνειρα! Με φαντάζομαι ερωτευμένο και ευτυχισμένο, με το έτερον ήμισυ, αναμμένο τζάκι, κόκκινο κρασί, μικρές λιχουδιές και να αφήνουμε την νύχτα να μας ταξιδεύει.
Να γράφω ποίηση ή κάποιο μυθιστόρημα με θέα την θάλασσα, να κάνω παρουσιάσεις και νέες γνωριμίες.

Χ.Δ: Έχετε κοινά στοιχεία με τα πρόσωπα που απαρτίζουν το βιβλίο; Αν ναι, ποια είναι αυτά; Αν όχι, ποια θα ήταν εκείνα τα στοιχεία που θα επιθυμούσατε να έχετε;

 Γ.Τ:Έχω κάποια στοιχεία βιωματικά, όσον αφορά την ανάρρωση του Δημήτρη. Ίσως αυτό που επιθυμώ να έχω περισσότερο είναι πως οι ήρωες μπορούν και περπατούν χωρίς προβλήματα. Αυτό ναι. Είναι κάτι που έχω να το ζήσω πολύ καιρό, μου έλειψε.



Χ.Δ: Σας αρέσει να έχετε μια πιο προσωπική σχέση με τους αναγνώστες σας; Είστε ανοιχτός στην επικοινωνία μαζί τους; Σας επηρεάζει η “κριτική” του μέσου αναγνώστη; Πού  μπορεί να σας βρει κάποιος;

 Γ.Τ:Δεν έχω πρόβλημα να μιλώ με τους αναγνώστες. Αισθάνομαι πως είμαι κι εγώ ένας από αυτούς, μιας και διαβάζω. Θέλω να επικοινωνώ μαζί τους, χαίρομαι αν στέλνουν τα σχόλιά τους. Μπορεί να στεναχωρηθώ, αν ακούσω αρνητικά. Ξέρω, όμως, πως θα βελτιωθώ την επόμενη φορά.  Θα χαρώ με τα θετικά σχόλια, σίγουρα. Άνθρωπος είμαι κι έχω αισθήματα. Όλοι όμως έχουμε δικαίωμα να πούμε ελεύθερα την γνώμη μας, έτσι δεν είναι;


Χ.Δ: Τελειώνοντας, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για το χρόνο που μας διαθέσατε, προσφέροντάς μας ένα ταξίδι στα άδυτα του βιβλίου σας και να σας ευχηθώ καλή συνέχεια σε ό, τι κι αν κάνετε. Πριν κλείσουμε, θα θέλατε να στείλετε ένα μήνυμα στους αναγνώστες σας; 

 Γ.Τ: Εύχομαι να τους αγγίξω τις καρδιές, όσο περισσότερο γίνεται.Να πω συγχαρητήρια σε όλους στη σελίδα σας  «Θεματοφύλακες βιβλίων» για την υπέροχη δουλειά που κάνετε, ένα ευχαριστώ σε εσένα Χαρά Δελλή, για την τιμή που μου έκανες, τον Εκδοτικό μου οίκο Ίτανος για την πολύ καλή συνεργασία που έχουμε, την διευθύντρια του οίκου Κυρία Κάλια Δετοράκη, την φιλόλογο και επιμελήτρια Κυρία Δέσποινα Μαρκατάτου, για τη γραφιστική επιμέλεια και σελιδοποίηση του βιβλίου Κυρία Μαρία Τ. Πετράκη, την Ένωση Συγγραφέων Πιερίας που με στηρίζει και με συμβουλεύει. Να προσθέσω πως το βιβλίο αυτό το αφιερώνω στην μητέρα μου, Κυρία Μπαμπέτα Μιχαέλα.




Μπορείτε να έρθετε σε επικοινωνία με τον συγγραφέα μεταβαίνοντας στην προσωπικη του σελίδα στο Fb: Γρηγόρης Τρίγλίδης


Συνέντευξη:Χαρά Δελλή
Επιμέλεια κειμένου:Νεκταρία Πουλτσίδη
Επεξεργασίας εικόνας:Παναγιώτα Γκουτζουρέλα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :

Εμφανιζόμενη ανάρτηση

ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ

Προσωπική άποψη/επιμέλεια: Δελλή Χαρά Υποκινούμενη από ένστικτο και μόνο, υπέκυψα πάλι στην “πρωτοδοκιμαζόμενη” πένα ενός νεαρο...

Disqus Shortname