Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Συνέντευξη με τον Χαρίτων Γιωτάκη.

Αγαπητοί αναγνώστες σας προσκαλούμε σε ένα επικό ταξίδι στο χρόνο, μέσα από το συγγραφικό έργο: «Εμαυτόν και μετά απάντων» του συγγραφέα κύριου Χαρίτωνα Γιωτάκη από τις εκδόσεις «Εκών». Ελάτε να μάθουμε περισσότερες πληροφορίες για την συγγραφική του πορεία αλλά και να εντρυφήσουμε μέσα στην πλοκή του βιβλίου.


ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Χαρίτων Γιωτάκης γεννήθηκε μεγάλωσε και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Αθήνα όπου και διαμένει μόνιμα. Για λίγα χρόνια έζησε στην Κέρκυρα όπου έλαβε μουσικές σπουδές. Είναι ελεύθερος επαγγελματίας και ασχολείται επίσης με τον αθλητισμό και τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. 

Έργα του είναι το μυθιστόρημα: «Τιμωρία, η λέξη των θεών» (εκδόσεις «Εκών» 2011), και τα ιστορικά μυθιστορήματα: «Σπαρτιάτες οι σκλάβοι του Πολέμου» (εκδόσεις «Χριστάκη» 2013), και «Εμαυτόν και μετά απάντων» (εκδόσεις «Εκών» 2016). «Οι άγγελοι αγαπούν τους αμαρτωλούς» (εκδόσεις «Εκών») αναμένεται να κυκλοφορήσει στις 15 Ιουνίου 2017.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ




Β.Μ: Εκ μέρους της λογοτεχνικής ομάδας «Θεματοφύλακες βιβλίων» θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για τον χρόνο που αφιερώνετε ώστε να επιτευχθεί η παρακάτω συνέντευξη.

Ξεκινώντας…

Έχετε γράψει τρία εξαιρετικά έργα : «Εμαυτόν και μετά απάντων», «Σπαρτιάτες, οι σκλάβοι του Πολέμου», «Τιμωρία, η λέξη των θεών», με περίτρανο ύφος και συμπάθεια προς το Αρχαίο Ελληνικό Κάλλος. Τα δυο πρώτα είναι ιστορικά μυθιστορήματα. Τι είναι αυτό που σας συναρπάζει στο συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος και σας οδηγεί να εκφράσετε τις σκέψεις σας σε μια κόλλα χαρτί;

Χ.Γ:Πιστεύω ότι κάθε σύγχρονος πολίτης στον κόσμο είναι «υποχρεωμένος» να συναρπάζεται από την αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία/Πολιτεία. Οπωσδήποτε, η συγγραφή ιστορικών μυθιστορημάτων αποτελεί πρόκληση για έναν δημιουργό, ειδικά όταν αυτά αφορούν την αρχαία Ελληνική Ιστορία. Από μόνη της η αποκρυπτογράφηση των δρωμένων εκείνης της περιόδου είναι συγκλονιστική σε τέτοιο βαθμό, ώστε η ιδέα και μόνο να επιχειρήσω να περιγράψω γεγονότα τα οποία συνέβησαν πολλούς αιώνες πριν από τη σύγχρονή μας εποχή, με ενθουσίασε. Ο περίτεχνος εκείνος ελιγμός ο οποίος είναι απαραίτητος για να κινηθείς αποτελεσματικά ανάμεσα στην πραγματικότητα, την υπόθεση και τη φαντασία, είναι αυτό που ουσιαστικά με συναρπάζει. 

Β.Μ: Στο συγγραφικό σας έργο είναι εμφανές το γεγονός πως έχει πραγματοποιηθεί μια διεξοδική μακροχρόνια έρευνα. Χρονολογική, ιστορική, λαογραφική κ.α. Οι λάτρεις των ιστορικών μυθιστορημάτων θα λατρέψουν τις λεπτομερείς αναφορές καθ’ όλη την εξέλιξη της ιστορίας. Τι σας δυσκόλεψε περισσότερο κατά την έρευνα, συγκρότηση και συνεπώς ενσωμάτωση πληροφοριών στο κείμενο σας;

Χ.Γ: Τα δύο ιστορικά μυθιστορήματα τα οποία δημιούργησα, είναι καρπός πολύχρονης έρευνας και εξαιρετικά κοπιώδους μελέτης. Ως κατακλείδα, σημειώνω το πολυσχιδές αποτέλεσμα των προσπαθειών όλων αυτών των ετών. Η μελέτη συγγραμμάτων, διατριβών και συμπερασμάτων, και κατόπιν η αποτύπωσή τους στο χαρτί μέσω μιας «ευέλικτης» μυθιστορίας, φαίνεται αρχικώς –ως σκέψη– απλοϊκή. Όμως η σύνθεση του τελικού συμπεράσματος πάνω στο οποίο θα καταλήξεις, σχετικά με την ιστορική περίοδο που θέλεις να περιγράψεις, είναι ένα απίστευτα δύσκολο έργο. Οι ομάδες επιστημόνων των οποίων τα συμπεράσματα έπρεπε να μελετήσω, ανήκαν σε διαφορετικές επιστήμες (ιατρική, φυσική, αστρονομία, ιστορία, ναυπηγική, στρατηγική αναλυτική, αθλητική εργομετρία, αρχιτεκτονική, γεωλογία, μετεωρολογία κ.α.), ως εκ τούτου έπρεπε να ανακαλύψω τα σημεία στα οποία συναντήθηκαν ερευνητικά, και τις ιστορικές «γραμμές» πάνω στις οποίες κινήθηκαν από κοινού. Όλο αυτό το μπλεγμένο κουβάρι πληροφοριών έπρεπε να το ξεμπερδέψω –και να το κάνω ολομόναχος–, πλην όμως χωρίς να χάσω ούτε μία στιγμή της ροής της προσωπικής μου ζωής. Αυτό, λοιπόν, ήταν το δυσκολότερο σημείο όλων αυτών των ετών: η μοναξιά!...

Β.Μ: «Εμαυτόν και μετά απάντων», ο τίτλος του βιβλίου σας. Πρόκειται για φράση από τον όρκο των Αθηναίων εφήβων κατά την παραλαβή των ιερών όπλων. Γιατί επιλέξατε την συγκεκριμένη πρόταση;

Χ.Γ: Η πολίτες των Αθηνών (όπως απεδείχθη περίτρανα από την ένδοξη Ιστορία της πόλεώς τους) δρούσαν πάντοτε με γνώμονα την ελευθερία τη δική τους αλλά και των υπολοίπων Ελλήνων, όπου αυτό χρειάσθηκε… και πάντοτε αυτό «μετρήθηκε» με ποταμούς αίματος! Αυτή η στάση ζωής –και θανάτου– προϋποθέτει έναν πολύπλοκο και εξαιρετικά εξελιγμένο τρόπο διαβαθμισμένης σκέψης, ώστε το αποτέλεσμα να είναι το αναμενόμενο. Μέσα στα βάθη της παγκοσμίου Ιστορίας, θα σημειώσουμε πολλές ομάδες/έθνη τα οποία δημιούργησαν, διαβίωσαν και διέπρεψαν μέσα από έναν αποκλειστικώς στρατιωτικό βίο, ο οποίος ρύθμιζε τις συμπεριφορές τους γεννώντας –άλλες φορές περισσότερο και άλλες λιγότερο– έναν απόλυτο και ικανότατο στρατιώτη. Όμως –πλην των Αθηνών– , δεν θα συναντήσουμε πουθενά στην Ιστορία ένα έθνος να εκφράζεται στρατιωτικά ζώντας πολιτικά… Οι Αθηναίοι ήταν το μοναδικό παράδειγμα παγκοσμίως, της παρολίγον ακατόρθωτης δημιουργίας του λεγομένου: πολίτη-οπλίτη! Το κράτος των Αθηνών δεν οδηγούσε –τρόπον τινά– τους πολίτες του σε υποχρεωτική φιλοπατρία. Η Αθήνα επιθυμούσε οι φάλαγγες της να συγκροτούνται όχι από επαγγελματίες του Πολέμου, αλλά από ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΕΣ της αγάπης της Πατρίδος. Εμαυτόν και μετά απάντων, «μόνος και μετά πολλών», ήταν η φράση που εξέφραζε τους πολίτες των Αθηνών και τις λαμπρές πράξεις τους, γι’ αυτό και συνέθεσαν τον Όρκο τους γύρω απ’ αυτήν… Τούτος ήταν και ο λόγος που την επέλεξα ως την πιο κατάλληλη για να περιγράψει, σε μία και μόνο στιγμή, όλο το περιεχόμενο του εν λόγω έργου.

Β.Μ: Kατά την ανάγνωση του βιβλίου ανακαλύπτουμε την ταξική διάκριση των πολιτών της Αθήνας αλλά και τις μηχανορραφίες των ευγενών για την επιδίωξη της κυριαρχίας. Με ιδιαίτερη έκπληξη ανακάλυψα τον Θεσμό του «Εραστή και Ερώμενου», κάτι που ομολογώ δεν γνώριζα, αλλά αποτελεί έναν λογικό τρόπο εισαγωγής ενός νεαρού ατόμου στην τότε κοινωνία. Τι έχετε να σημειώσετε για την σημερινή σημασιολογία/παρερμήνευση των λέξεων;

Χ.Γ: Ο θεσμός αυτός συνυπήρξε ταυτοχρόνως σε όλο τον τότε ελλαδικό χώρο, όμως υπήρξε και σε αρκετές περιπτώσεις και περιόδους της παγκοσμίου Ιστορίας και σε έθνη με τελείως διαφορετική πολιτισμική και στρατιωτικοπολιτική σύνθεση. Νομίζω ότι η λέξη: «παρερμήνευση» την οποία χρησιμοποιήσατε στην ερώτησή σας, εξηγεί από μόνη της την πραγματική θέση αυτού του θεσμού. Η σύνθεση: «Εραστής-Ερώμενος» δεν αφορούσε, φυσικά, της ερωτικές προτιμήσεις των μελών της, αλλά τη φιλοσοφική/εκπαιδευτική/πολιτική μορφή της. Η ομάδα των δύο αυτών ατόμων, δεν εξηρτάτο από τις ερωτικές διαθέσεις τους αλλά από τα πολιτικοκοινωνικά συμφέροντα των οικογενειών τους. Φυσικά, υπήρχαν και οι περιπτώσεις που αυτή η σχέση κατέληγε αλλού, όμως αυτό ήταν κάτι που θα συνέβαινε σε αυτά τα άτομα ούτως ή άλλως. Η σύγκριση (και ακόμη χειρότερα η εξομοίωση) του θεσμού αυτού με τη σημερινή αντίληψη σχετικά με τις σχέσεις των ατόμων ιδίου φύλου, φανερώνει –από όποιον το «επιχειρεί»– απόλυτη άγνοια του θέματος αλλά και του γενικότερου status quo εκείνης της εποχής.

Β.Μ: Η ισόβια δέσμευση με την πατρίδα αντιτίθεται μπρος τον πόθο της καρδιάς. Μπορεί να υπάρξει πέρα από την έξαψη της στιγμής, γαμήλια ένωση από «αγάπη» στην πόλη κράτος της Αθήνας; Παρατηρούμε πως το πάθος αγγίζει μη συμβατικά ζευγάρια κατά το ήθος της εποχής(Κλεομήδης- Κλευίχα, Θρήσσα –Αριστοναύτης) , όμως η επιθυμία υποτάσσεται στις διαπλεκόμενες ίντριγκες και η αδελφική στοργή στο πρόσωπο του εκάστοτε συμπολεμιστή εξυψώνεται.

Χ.Γ: Φυσικά και συνέβαινε γαμήλια ένωση από αγνό έρωτα… το ποσοστό όμως ήταν μικρό. Στις οικονομικά ασθενέστερες οικογένειες μπορεί να συνέβαινε συχνότερα, αφού και οι δύο οικογένειες είχαν λίγα να χάσουν και ακόμη λιγότερα να κερδίσουν από έναν τέτοιο γάμο. Το θέμα «συμφέρον» μεταξύ φτωχών ακτημόνων δεν περιείχε και πολλές διαστάσεις. Στον αντίποδα, οι αριστοκράτες και οι οικονομικά εύρωστοι δεν διακινδύνευαν τυχαίες γαμήλιες ενώσεις. Η τύχη των γόνων αυτών των οικογενειών καθοριζόταν από την πρώιμη, κιόλας, ηλικία τους. Με την προϋπόθεση ότι η περιουσία έπρεπε να μένει εντός των αυστηρών ορίων της οικογενείας, οι γάμοι, καμιά φορά και μεταξύ στενών συγγενών, ήταν συνηθισμένο φαινόμενο. Τα συμφέροντα, η κοινωνική αναρρίχηση, η ένωση δυνάμεων, ο χειραγώγηση πολιτικών καταστάσεων και άλλα πολλά, προαποφάσιζαν τη μοίρα των παιδιών αυτών. Εννοείται, πως τα μέλη των γάμων αυτών δεν είχαν καμία συμμετοχή στις υπόγειες αυτές συμφωνίες και η γνώμη τους, ως απολύτως περιττή, δεν υπολογιζόταν ποτέ! Μπορεί αυτή η μοίρα, σε εμάς, τους ανθρώπους της σύγχρονης κοινωνίας να φαίνεται τελείως αδιανόητη ως πράξη, αλλά για τους πολίτες εκείνης της εποχής ήταν κάτι απολύτως φυσικό και αναμενόμενο, γι’ αυτό και δεν συνέπλεκαν τον έρωτα και τον γάμο ως τη φυσική κατάληξη του πρώτου στον δεύτερο. Στη συνείδησή τους, ο γάμος δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια συμφωνία, ενώ ο έρωτας ο αγνός θαυμασμός και η ανιδιοτελής λατρεία προσωποποιημένα σε έναν άνθρωπο, που ίσως και να μην το μάθαινε ποτέ. Όσο κι αν αυτό φαίνεται αδιανόητο, και μόνο η σκέψη ότι κάποτε αγάπησαν με όλη τους τη δύναμη, έκανε εκείνους τους ανθρώπους ευτυχισμένους.

Β.Μ: Μέσα από τα βήματα του Κλεομήδη Ιππονίκου ο αναγνώστης περιπλανείται στα αξιοσημείωτα γεγονότα της ζωής του, όπως η Σπαρτιατική Εκπαίδευση αλλά κι η ειδίκευση της σκληρής επιβίωσης στην Εταιρεία. Ο ήρωας σκαρφαλώνοντας στην κλίμακα των Αρχόντων των Αθηνών, βρίσκεται στο πεδίο μαχών καταλυτικής σημασίας για την Ελληνική Ιστορία. Οι απάνθρωπες «προπονήσεις» της διδασκαλίας του πολέμου, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως προετοιμασία για την αντιμετώπιση της Περσικής εισβολής; Ποια μηνύματα θέλετε να περάσετε στο αναγνωστικό κοινό για την ταυτότητα του Αθηναίου οπλίτη (πολίτη);

Χ.Γ: Οι γόνοι επιφανών οικογενειών όλων των πόλεων-κρατών της ύστερης Αρχαϊκής και της πρώιμης Κλασικής περιόδου, προτρέπονταν να λάβουν μέρος, ως Τρόφιμοι, στην σπαρτιατική εκπαίδευση παίδων, την Αγωγή. Αποτελούσε ένα ισχυρό προσόν στο «οπλοστάσιο» ενός πολίτη, το οποίο μαζί με άλλα διάφορα θα τον βοηθούσαν στην πολιτικοστρατιωτική αναρρίχησή του στα αξιώματα της πόλεως. Λίγοι το επιχειρούσαν και ακόμη λιγότεροι ολοκλήρωναν επιτυχημένα τη δωδεκαετή θητεία τους… ζωντανοί! Το ίδιο συνέβαινε και με την εκπαίδευση στην «Εταιρεία». Κάθε είδους εκπαίδευση ατσάλωνε το κορμί, τη συνείδηση, την ψυχοσύνθεση και το σθένος του εκπαιδευομένου μέλλοντος πολίτου της πόλεως. Δεν θα μπορούσαμε να πούμε ότι επρόκειτο για μια προετοιμασία της επερχομένης εκστρατείας των Περσών… άλλωστε η έναρξη αυτής της εκπαιδεύσεως (τουλάχιστον όσον αφορά τους εφήβους των Αθηνών), χάνεται στα βάθη των αιώνων! Ήταν μια γενική –εθελοντική αρχικώς– προετοιμασία των πολιτών των τριών ανωτέρων τιμοκρατικών τάξεων των Αθηνών, εναντίον κάθε πιθανού εχθρού της πόλεως. Οι Αθηναίοι, πρώτα υπολόγιζαν τον εκ των ένδον εχθρό (πολιτικό εχθρό), κατά δεύτερο λόγο τον πόλεμο με κάποια ελληνική πόλη-κράτος, και ως τελευταία την απίθανη περίπτωση της εισβολής των Περσών. Ο Αθηναίος πολίτης-οπλίτης δεν είχε καμία σχέση με το κοινωνικό μοντέλο που παρακολουθούμε σε κάποιες κινηματογραφικές ταινίες ή σε κάποια σχετικά συγγράμματα. Ο μύθος ο οποίος παρουσιάζει τον πολίτη των Αθηνών ως έναν περιστασιακό πολεμιστή, έναν τρυφηλό καλοπερασάκια ο οποίος φροντίζει περισσότερο για τις ερωτικές του περιπέτειες και για τις φιλοσοφικές του αναζητήσεις, έχει καταρριφθεί από το σύνολο των επιστημονικών ομάδων! Ο πολίτης-οπλίτης των Αθηνών, ήταν το πιο ολοκληρωμένο δείγμα κοινωνικού/στρατιωτικού/ πολιτικού όντος, παγκοσμίως. Σκληρά και διά βίου στρατιωτικοαθλητικά εκπαιδευόμενος, δεν απουσίαζε από τις πολιτικές προσκλήσεις της πόλης του, ούτε όμως παρέλειπε να προσφέρει στον εαυτό του ισχυρές δόσεις διασκέδασης. Όλα αυτά τα συστατικά συνέθεταν και ολοκλήρωναν με φυσικό/κυκλικό τρόπο την προσωπικότητα αυτού του ανθρώπου. 

Β.Μ: Κάποιος θα μπορούσε να χαρακτηρίσει τολμηρή την «ανάσταση» Ηρωικών προσώπων μέσω της δραματικής πνοής των λέξεων, όπως ο Μιλτιάδης, ο Θεμιστοκλής, ο Ξέρξης κ.α Φοβηθήκατε μήπως ήταν παρακινδυνευμένο εγχείρημα ως προς την σαφή σκιαγραφημένη αποτύπωση κάθε χαρακτήρα;

Χ.Γ: Θεωρώ πώς είναι υποχρέωση του συγγραφέα ιστορικού μυθιστορήματος να αποδώσει την προσωπικότητα ιστορικών μορφών της περιόδου που περιγράφει. Άλλωστε η κάθε δημιουργία –και ειδικότερα η λογοτεχνία– εμπεριέχει ένα ρίσκο του οποίου την ανάληψη ο συγγραφέας θα πρέπει να αποδεχτεί όχι από υποχρέωση, αλλά διότι τον συναρπάζει με ανεπανάληπτο τρόπο.

Β.Μ: Μες το βιβλίο «Εμαυτόν και μετά απάντων», εξυμνείται η ανδρεία, η συντροφικότητα, η αυτοθυσία. Έννοιες, οι οποίες στην σημερινή εποχή έχουν «ξεθωριάσει» παρότι οι συνθήκες διαβίωσης δεν είναι όμοιες, αλλά θα μπορούσαμε να πούμε πως δεχόμαστε κι τώρα έναν «οικονομικό» πόλεμο αντί μια εμφανή γεωπολιτική εισβολή κατάκτησης. Τι θα μπορούσαμε να αφομοιώσουμε από τους προγόνους μας και να θέσουμε ως όρους καθημερινότητας στη ζωή μας;

Χ.Γ: Οι αξίες δεν έχουν αλλάξει από εκείνη την εποχή. Ίσως να μπορούσαμε να πούμε ότι έχουν αλλάξει οι προτεραιότητες των σημερινών ανθρώπων. Στην ερώτησή σας απαντά μια λέξη προηγούμενης ερώτησής σας: προετοιμασία… η προετοιμασία, λοιπόν, κάνει την ειδοποιό διαφορά. Κατά την άποψή μου, η δεινή κατάσταση στην οποία βρέθηκε ο σύγχρονος Έλληνας δεν είναι η μόνη υπεύθυνη της τραγικής κατάληξής του. Η έλλειψη κατάλληλης και συνεχούς προετοιμασίας των πολιτών οδήγησε σε αυτό το αποτέλεσμα. Επί δεκαετίες οι Έλληνες έπαψαν να «προετοιμάζονται» –και δεν εννοώ στρατιωτικά… Ο αδιάφορος τρόπος ζωής που διήγαν οδήγησε σε ένα είδος συβαριστισμού. Πάντα κατά την άποψή μου, αυτό που χτύπησε ανελέητα τους πολίτες δεν ήταν τόσο η οικονομική ένδεια στην οποία περιήλθαν, αλλά η ψυχολογική! Δυστυχώς, βρέθηκαν απροετοίμαστοι όχι τόσο να διευθετήσουν τις οικονομικές οφειλές τους, αλλά κυρίως να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες αυτών. Τα αμέτρητα περιστατικά της Ιστορία μας, μας απέδειξαν ότι οι πρόγονοί μας διέπρεψαν και στο τέλος επικράτησαν στις κάθε είδους μάχες τους, όχι γιατί διέθεταν τα κατάλληλα μέσα, αλλά διότι διέθεταν το κατάλληλο φρόνημα… φρόνημα από νωρίς δημιουργημένο και συνεχώς (καθ’ όλη τη διάρκεια του βίου τους) συντηρούμενο σε υψηλό βαθμό!

Β.Μ: Οι περιγραφές της ναυμαχίας της Σαλαμίνας προκαλούν δέος. Ωδή στο ύψιστο αγαθό της Ελευθερίας και μνήμης της γενναιότητας. Οι τελευταίες στιγμές του βιβλίου είναι συγκινητικές… όμως με οδήγησαν σε σκέψεις..Ως «άνθρωπος» που προσδοκά την ελπίδα, θεωρώ πως η επίθεση από «δικό μας» χέρι είναι χειρότερη από το κατά μέτωπο χτύπημα του εχθρού/κατακτητή . Τελικά μήπως η εκδίκηση/τιμωρία μας τυφλώνει σε σημείο να κινδυνεύουμε από τον ίδιο μας τον εαυτό μπρος στην επίτευξη του κοινού καλού;

Χ.Γ: Κάθε έθνος διαθέτει καλή και κακή πλευρά. Οι Έλληνες, πάντοτε ανήσυχα πνεύματα με ισχυρή θέληση και ηγετικές τάσεις, δεν ικανοποιούνταν από τη συλλογική προσπάθεια. Η κατάκτηση της νίκης/δόξας έχει αξία κυρίως όταν ηγέτης/θεμελιωτής αυτής της προσπάθειας είμαι «εγώ»… Όμως, αυτή μας η πλευρά είναι «υπεύθυνη» όχι μόνον για τα δεινά μας αλλά και για τις λαμπρές σελίδες του έθνους μας, σε ακριβώς ίσο ποσοστό! Προσωπικά χαίρομαι που η Ιστορία της Πατρίδος μας βρίθει τέτοιων περιστατικών, διότι αποδείξαμε πως οι επιτυχίες μας δεν ήταν τυχαίες… τα επιτεύγματά μας δημιουργήθηκαν μέσα σε οδυνηρές καταστάσεις πυρός και σιδήρου. Βρεθήκαμε αντίπαλοι με όλους –ακόμη και με τον ίδιο μας τον εαυτό– χωρίς να καμφθεί το ηθικό μας. Τελικώς, αποδείξαμε ότι σε έναν αγώνα δεν υπάρχουν κανόνες που οδηγούν στη νίκη, τους οποίους εάν παραβείς θα ηττηθείς. Στον αγώνα υπάρχουν μόνον απρόβλεπτες συνθήκες, τις οποίες καλείσαι να αντιμετωπίσεις νικηφόρα.

Β.Μ: Σε πόσο καιρό ολοκληρώσατε το έργο σας; Βρεθήκατε μπρος την απώλεια δημιουργικής έμπνευσης και αν ναι πως το αντιμετωπίσατε;

Χ.Γ: Η μελέτη/έρευνα για τα δύο ιστορικά μυθιστορήματα που έγραψα, διήρκεσε έξι χρόνια. Συγκεκριμένα, η συγγραφή του έργου μου: «Εμαυτόν και μετά απάντων» διήρκεσε δέκα μήνες. Δεν βρέθηκα σε κάποιο σημείο να αναζητώ την έμπνευση, διότι μέσα στα έξι χρόνια της μελέτης μου είχα κάνει τον σκελετό των δύο αυτών έργων μου και η υπόθεση μέσα στην οποία θα ελίσσονταν οι πρωταγωνιστές χαρακτήρες, είχε «διαδραματισθεί» πολλές φορές στις σκέψεις μου.


Β.Μ: Θα έλατε να μας αποκαλύψετε αν ετοιμάζετε κάτι καινούργιο;


Χ.Γ: Πολύ σύντομα θα βρίσκεται στις προθήκες των βιβλιοπωλείων το νέο μου έργο. Πρόκειται για το δεύτερο μέρος της τριλογίας που έχω ετοιμάσει, έχοντας ως τίτλο: «Οι Άγγελοι αγαπούν τους αμαρτωλούς». Το εν λόγω μυθιστόρημα αποτελεί έμμεση, πλην όμως φυσική, συνέχεια του πρώτου μου έργου: «Τιμωρία, η λέξη των θεών». Τα έργα αυτά, είναι μυθιστορήματα σύγχρονης αστικής δράσης, στα οποία κυριαρχούν η ωμή βία, ο ξέφρενος ρυθμός ακολουθίας γεγονότων, το έντονο συναίσθημα και ο έρωτας. Πρόκειται για ένα εξαιρετικά δύσκολο είδος λογοτεχνίας το οποίο –κυρίως στο εξωτερικό– διαθέτει φανατικούς φίλους αλλά και ορκισμένους εχθρούς. Οι αναγνώστες οι οποίοι θα με τιμήσουν με την ανάγνωση αυτών των μυθιστορημάτων –εάν δεν έχουν ασχοληθεί ξανά με αυτό το είδος–, θα πρέπει να είναι προετοιμασμένοι για ένα πολύ δυναμικό βιβλίο το οποίο θα τους ασκήσει έντονη ψυχολογική πίεση. Ελπίζω/εύχομαι όμως, ότι με το κλείσιμο της τελευταίας σελίδας, θα έχουν αποκτήσει όλα εκείνα που αναζητούσαν από την ανάγνωση ενός τέτοιου συγγράμματος, έχοντας βιώσει μια απολαυστική αναγνωστική εμπειρία.

 "Οι άγγελοι αγαπούν τους αμαρτωλούς" (εκδόσεις «Εκών») αναμένεται να κυκλοφορήσει στις 15 Ιουνίου 2017.


Β.Μ:Ολοκληρώνοντας. Τι θα θέλατε να πείτε στους αναγνώστες;

Χ.Γ: Η σπουδή ενός λογοτεχνικού έργου, πέρα από τις απολαυστικές στιγμές που μας προσφέρει κατά την ανάγνωσή του, είναι πάνω απ’ όλα και ενός είδους εκπαίδευση. Κατά τη μελέτη του, συλλέγουμε (με σκοπό τον προβληματισμό σχετικά με το περιγραφόμενο θέμα) ένα μεγάλο πλήθος πληροφοριών οι οποίες αποτυπώνονται από τον δημιουργό με αριστοτεχνικό τρόπο, ώστε να ταιριάζουν με τη μυθιστορία του κειμένου και να μην κουράζουν. Το σημαντικότερο είναι, ότι οι περισσότερες από τις πληροφορίες/γνώσεις αυτές παρουσιάζονται με τον τρόπο που τις έχει αντιληφθεί ο συγγραφέας του έργου που διαβάζουμε. Αυτό μας προσφέρει πολλά περισσότερα από μια απλή πληροφορία… μας προσφέρει τη δυνατότητα του πολυσχιδούς προβληματισμού. Η λογοτεχνία είναι πραγματική πύλη πνευματικής και ψυχικής ολοκλήρωσης. Για να φτάσουμε όμως σε αυτό το επίπεδο θα πρέπει να βαδίζουμε, κάθε φορά, σε διαφορετικά λογοτεχνικά μονοπάτια. Η συνεχής ανάγνωση ενός μόνο συγγραφικού είδους είναι μονότονη και στο μέλλον οδηγεί στην πλήξη και την ύπνωση. Η μελέτη διαφορετικών λογοτεχνικών τάσεων μάς προβληματίζει ευχάριστα και μας αναγκάζει σε έντονη εγκεφαλική δραστηριότητα. Ως κατακλείδα αυτής της όμορφης συζήτησης, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για τη δυνατότητα που μου προσφέρατε, ανοίγοντάς μου την πύλη για να επικοινωνήσω με τους φίλους της λογοτεχνίας. 

Β.Μ:Κύριε Γιωτάκη ευχαριστούμε πολύ για τις απαντήσεις σας. Ευχόμαστε σε όλους τους τομείς της ζωή σας, επιτυχίες, έμπνευση και δημιουργική διάθεση. Κάθε έργο να πλέει σε απάνεμα νερά και άγνωστες να ταξιδεύουν νοερά στους κόσμους που πλάθετε με τόση αγάπη.

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Χαρίτων Γιωτάκης 

Αγαπητοί αναγνώστες μπορείτε να ενημερώνεστε με λεπτομερείς αναρτήσεις ποικίλης θεματολογίας από την προσωπική συλλογή του συγγραφέα, οι οποίες δημοσιοποιούνται στα προφίλ κοινωνικής δικτύωσης.
Συνέντευξη: Βασιλική Μπούζα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :

Εμφανιζόμενη ανάρτηση

ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ

Προσωπική άποψη/επιμέλεια: Δελλή Χαρά Υποκινούμενη από ένστικτο και μόνο, υπέκυψα πάλι στην “πρωτοδοκιμαζόμενη” πένα ενός νεαρο...

Disqus Shortname