Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Feelings


Μαριλένα Θάνου

Παρακολουθώ από το μπαλκόνι τον ορίζοντα, ο ήλιος έχει σχεδόν δύσει. Έχει αυτή την γνωστή περίεργη απόχρωση του πορτοκαλί και του κόκκινου που σιγά-σιγά χάνεται για να αντικατασταθεί από το μαύρο χρώμα της νύχτας. Τα φώτα στους δρόμους ανάβουν. Τι ξενέρωτο! Χαλάει την όμορφη εικόνα που δίνει η φύση, δεν δίνω όμως σημασία.


Ηρεμία. Παντού επικρατεί η ηρεμία και η γαλήνη. Πόσο απολαυστικό… Το απαλό αεράκι προκαλεί ένα μικρό ρίγος στο κορμί μου, αλλά το αγνοώ και αυτό, δεν με νοιάζει και ιδιαίτερα. Είναι η στιγμή της ημέρας που απλά θες ένα μπουκάλι μπύρας και απλά να κοιτάς τον ορίζοντα, αφήνοντας τον απαλό αέρα να σε χτυπά. Αυτό το χρώμα στον ουρανό δεν ξέρω κατά πόσο ακριβώς μπορεί να το πετύχει ένας ζωγράφος, αλλά είναι αυτή η ηρεμία που σου προσδίδει, αυτή η… χαλάρωση που δεν ξέρω αν ένα έργο τέχνης θα μπορούσε να προσφέρει. Είναι αυτή η στιγμή της ημέρας που δεν διαρκεί για πολύ, αλλά είναι απλά… υπέροχο. Κλείνω τα μάτια, απολαμβάνοντας την ηρεμία…

Είναι εκείνη η στιγμή της ημέρας που αφήνεις τις σκέψεις να γεμίσουν το μυαλό σου… Ποιοι είμαστε; Που πάμε; Γιατί υπάρχουμε…. Έκλεισα τον θερμοσίφωνο;

Το όνομά της ήρθε πάλι στο μυαλό μου. Η αλήθεια είναι πως την σκέφτομαι που και που. Είναι καλά; Αυτό. Μετά η ζωή συνεχίζεται.

Η ζωή συνεχίζεται.

Η αλήθεια είναι πως εμείς οι άνθρωποι στο θέμα των συναισθημάτων βασανιζόμαστε πολύ. Αν δείτε, τα περισσότερα post στο facebook για αυτά μιλάνε. Αγάπες παλιές που δεν λένε να ξεχαστούν, μάλλον… δεν θέλουν να τις ξεχάσουν, καινούριες που στηριζόμαστε τόσο σε αυτές. Φοβόμαστε τόσο την μοναξιά που κάποιες φορές απελπιζόμαστε. Είμαστε και βιαστικοί.

Τα συναισθήματά μας είναι τόσο σημαντικά. Χωρίς την συμβολή τους οι ζωές μας θα ήταν πολύ διαφορετικές. Όμως… η ζωή συνεχίζεται.

Έμαθα με άσχημο τρόπο πως δεν είναι όλα για πάντα. Ναι, αυτές οι φαντασιώσεις που έχεις για ώρες, κάνοντας πολλά σχέδια, σκεπτόμενος τόσο το μετά.

Το μετά.

Όλοι μας σκεφτόμαστε το μετά.

Όλοι μας για διάφορους λόγους.

Δίνουμε τόση βάση στο μετά.

Το μετά.

Μα γιατί το μετά και όχι το ΤΩΡΑ;

Έμαθα πως τα συναισθήματα μας είναι αυτά που θα μας βασανίζουν πολλές φορές στην ζωή. Στις σχέσεις, στις φιλίες, στην οικογένεια. Αφήνουμε τα συναισθήματά μας να μας βασανίζουν χωρίς να απολαύσουμε τις μικρές χαρές που θα δώσει η ζωή μας.

Το κουτάκι μπύρας που θα πιεις με τους φίλους σου.

Το αγαπημένο σου φαγητό σε συνδυασμό με το φιλί της αγαπημένης σου η της μαμάς σου.

Την αγκαλιά του παιδιού σου.

Το αγαπημένο σου γλυκό.

Την μουσική.

Τον χορό.

Το γέλιο.

Την αγάπη.


Μήπως κοιτάζουμε τόσο το μετά επειδή νιώθουμε απογοητευμένοι από το τώρα; Μήπως φοβόμαστε μήπως απογοητευτούμε στο μετά όπως στο τώρα και προσπαθούμε να το προλάβουμε; Μήπως μισούμε το τώρα και δεν θέλουμε να το σκεφτόμαστε, οπότε σκεφτόμαστε το μετά; Μπέρδεμα.

Πίνω άλλη μια γουλιά από την μπύρα μου. Κοιτάζω ξανά προς τον ορίζοντα, ο ήλιος τώρα πια είναι μισός, καθώς κρύβεται πίσω από τα βουνά, οι αποχρώσεις γίνονται όλο και πιο έντονες, το θέαμα είναι πιο μαγευτικό.

Πρέπει να αγοράσω μια φωτογραφική μηχανή οπωσδήποτε.
Εκτιμώ κάθε μέρα περισσότερο την ζωή.

Την ζω.

Ζω το τώρα.


Ζω.

Αγαπώ και εκτιμώ τα αγαπημένα μου πρόσωπα. Τα πάντα.

Ίσως έτσι νιώσουμε την λύτρωση που αποζητάμε, να πάψουμε να βασανίζουμε με τόσες σκέψεις τον εαυτό μας. Ίσως έτσι δεν ξέρω… αλλάξει το μέσα μας.


Το ηλιοβασίλεμα μάλλον είναι η αγαπημένη μου στιγμή της ημέρας.

Τώρα ο ήλιος κρύφτηκε πίσω από τα βουνά, το σκοτάδι απλώθηκε παντού και τα αστέρια άρχισαν να βγαίνουν στον ουρανό. Η απόλυτη ηρεμία. Η απόλυτη γαλήνη.


Τα συναισθήματα και η λογική ισοσταθμίζονται, πρέπει να ισοσταθμίζονται. Μερικές φορές όμως υπερισχύει το ένα από το άλλο και ίσως υπάρχει λόγος που συμβαίνει αυτό. Ο κόσμος πια καταπονεί υπερβολικά τη ψυχή ακόμη και για απλούς προβληματισμούς.
Όμως η ζωή συνεχίζεται. Μήπως να προσπαθήσουμε συνεχίζοντας να είμαστε καλύτεροι; Ουφ...
Αρκετές σκέψεις για σήμερα. Τώρα… ώρα για ύπνο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :

Εμφανιζόμενη ανάρτηση

ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ

Προσωπική άποψη/επιμέλεια: Δελλή Χαρά Υποκινούμενη από ένστικτο και μόνο, υπέκυψα πάλι στην “πρωτοδοκιμαζόμενη” πένα ενός νεαρο...

Disqus Shortname