Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Συνέντευξη με την Μάρω Αισώπου

Σήμερα έχουμε την χαρά να φιλοξενούμε στο blog μας την κυρία Μάρω Αισώπου και να μιλήσουμε μαζί της για την συγγραφική της πορεία στο χώρο του βιβλίου.






ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Μάρω Αισώπου γεννήθηκε στο Βόλο ,όπου και ζει τα τελευταία 25 χρόνια . Είναι παντρεμένη, έχει τρία παιδιά και τρία εγγόνια.
Ειδικεύτηκε στην Αμερική,στο John Tracy Clinic στην ενεργό συμμετοχή των γονέων στην εκπαίδευση του κωφού παιδιού και δραστηριοποιήθηκε στη χώρα μας πάνω στο θέμα αυτό.
Ασχολείται με το θέατρο ,ως μέλος του Θεατρικού Εργαστηρίου του ΔΗΠΕΘΕ Βόλου, παίζοντας και γράφοντας. «Η Παραπαίουσα Κόρη» ανέβηκε το 2009 με μεγάλη επιτυχία.
Γράφει ποιήματα και τα μοιράζεται με το κοινό ,με την ομάδα προφορικής ποίησης Volos Poetry Slam. Ποίημα της διακρίθηκε στον 1ο Διαγωνισμό ποίησης που διοργάνωσε η Poetry Slam στο Βόλο το 2010. ''Φτιάχνει'' και αφηγείται παραμύθια στα εγγόνια και τους φίλους τους.
Ράβει πολλά από τα ρούχα της, μαγειρεύει για να θρέψει ψυχές και σώματα και δημιουργεί τα δικά της λικέρ με ”μυστικές συνταγές” (που στο τέλος ούτε και η ίδια θυμάται).

Η Συνέντευξη


Καλησπέρα σας κυρία Αισώπου. Σας ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη που παραχωρείτε στο blog μας ''Θεματοφύλακες Βιβλίων''. Θα ήθελα να μου πείτε λίγα λόγια για εσάς, για το ποια είναι η Μάρω;

Θα μπορούσε να είναι μια συνηθισμένη μεσήλιξ. Σύζυγος, μάνα, γιαγιά. Και είναι. Όμως, όπως εδώ και αιώνες οι παλιές σοφές γυναίκες είχαν καταλάβει πως μια μικρή δόση τρέλας και μαγείας κάνει καλό στην ψυχή, η μεσήλιξ αυτή προσπαθεί να φυλάει μέσα στη δική της  ένα σταθερό μυστικό σημείο όπου θα μπορούν να φωλιάζουν τα όνειρά της.

Γράφετε θεατρικά έργα, παραμύθια, ποιήματα. Παίζετε όμως και η ίδια στο θέατρο, μοιράζεστε τα ποιήματά σας ζωντανά με το κοινό, αφηγείστε  και παραμύθια… τραγουδάτε κιόλας... Πότε ανακαλύψατε όλα αυτά τα ταλέντα;

Βασικά ποτέ δεν ήμουν το παιδί που ακκιζόμουν μπροστά στον καθρέφτη με το όνειρο να γίνω τραγουδίστρια, ηθοποιός, συγγραφέας. Όλα αυτά, όμως, τα έκανα, σα μέρος της καθημερινότητάς μου, από μικρή. Μεγαλώνοντας, εκεί κάπου στην εφηβεία, συνειδητοποίησα ότι μπορώ να χειρίζομαι με ευχέρεια το λόγο κι άρχισα, παρατηρώντας ανθρώπους και καταστάσεις γύρω μου, να  ''σκαρώνω'' ποιήματα και ''σενάρια'' εν είδει παρωδίας και πολύ διασκεδάζαμε με τις φίλες μου να τα ''παίζουμε''. Κάπως έτσι γεννήθηκε και το πρώτο θεατρικό έργο, που έγραψα αρκετά χρόνια αργότερα, «Η Παραπαίουσα Κόρη», μια ιλαροτραγωδία μετά πολλών ασμάτων και τέλος ''αίσιων'', που ανεβάσαμε με το Θεατρικό Εργαστήρι του ΔΗΠΕΘΕ Βόλου το 2009 και πραγματικά σημείωσε πολύ μεγάλη επιτυχία. Ανέβηκε ξανά  και το 2015 από το 5ο Λύκειο Βόλου.
Όλα αυτά λοιπόν υπήρχαν μέσα μου, τα μοιραζόμουν με φίλους και την οικογένειά, που στο μεταξύ δημιούργησα. Πρόσφορο έδαφος για να αναπτυχθούν και να χρησιμεύσουν, και πρακτικά, βρήκαν όταν ένα πρόβλημα  έγινε η αφορμή  να τα χρησιμοποιήσω  στην εκπαίδευση ενός από τα παιδιά μου, που έχει πρόβλημα ακοής και έπρεπε εγώ να του δώσω λόγο. Πήγα στην Αμερική, όπου εκπαιδεύτηκα στο John Tracy Clinic,  στην ''Ενεργό συμμετοχή των γονέων στην εκπαίδευση του κωφού παιδιού'', χρησιμοποίησα λόγο, τραγούδι, αφήγηση, σκηνοθεσία καταστάσεων και παραμύθια για να τα καταφέρω – και τα κατάφερα!
Και η ζωή μου προσέφερε το αντίδωρο… όλα ήρθαν μόνα τους και με βρήκαν  κατόπιν. Το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας μου πρότεινε μία συνεργασία πάνω στο αντικείμενο που είχα ασχοληθεί. Το θέμα των εισηγήσεών μου το έκανα παραμύθι και το παραμύθι εκδόθηκε με τον τίτλο  ''Άκου να δεις'' από την ΗΡΑ εκδοτική το 2013, με εικονογράφηση του Νίκο Ποδιά. Ακολούθησαν κι άλλα θεατρικά, κυρίως  παραμύθια – που άλλα έχουν εκδοθεί κι άλλα όχι ακόμη -  ώσπου ήρθε η συνεργασία με το Λύκειο Ελληνίδων Βόλου κι εκεί ήρθαν κι … έδεσαν όλα  όσα  έχω κάνει μέχρι τώρα στη ζωή μου !


Είστε μια ''παραμυθού'', που, με τις αφηγήσεις σας, μαγεύετε πάντοτε το κοινό σας. Αυτό είναι αποτέλεσμα πηγαίου ταλέντου ή  εξάσκησης και δουλειάς;

 Ποτέ το ταλέντο δεν είναι αρκετό, σε οποιαδήποτε τέχνη, αν δε συνοδεύεται από γνώσεις και σκληρή δουλειά. Καθώς δεν δημιουργούμε ‘’εν κενώ ‘’, εννοείται ότι θα υπάρχει ένα ‘τάλαντο’. Η Τέχνη είναι μια θεϊκή συνεργασία, ένα ιερό συμβόλαιο ανάμεσα στον Καλλιτέχνη και στο Δημιουργό. Μόλις γίνει η ‘’διάγνωση’’ κι αρχίσεις να τρέφεις το Θεϊκό όνειρο με δημιουργικότητα, πειθαρχία, αφοσίωση, ενέργεια, τεχνική, πάθος, ενθουσιασμό, επιμονή κι υπομονή, θα εκπλαγείς  από το αποτέλεσμα που μπορεί να πετύχει αυτή η Καλλιτεχνική Συνεργασία….
Για  κάθε παράσταση αφήγησης, – γιατί για παράσταση πρόκειται – με παραμύθια της λαϊκής μας παράδοσης, έχουν  προηγηθεί  ώρες έρευνας μελέτης, και τελικά επιλογής, από τον αστείρευτο λαϊκό πλούτο που μας έχει παραδοθεί. Επειδή διανθίζω τις αφηγήσεις μου με παραδοσιακά τραγούδια, ανάλογα με το ύφος και το περιεχόμενο των παραμυθιών, χρειάζεται κι εκεί το ίδιο. Όλα αυτά, αφού τα μελετήσεις, τα κάνεις δικά σου, άμα τα μπολιάσεις με το δικό σου προσωπικό στυλ, όπως έκαναν χρόνια και χρόνια οι παραμυθάδες του κόσμου. Γιατί οι λέξεις πια δεν είναι μόνο λέξεις. Κουβαλούν την ατομική και συλλογική Εμπειρία και Γνώση του Ανθρώπου κι έρχονται να προσφέρουν παραμυθία-παρηγοριά και ελπίδα- σε όσους τα ακούν. Γιατί μέσα από τις περιπέτειες του, ο Ήρωας στο τέλος θα βρει το Αθάνατο νερό, θα σκοτώσει το θεριό, θα ανακαλύψει τον θησαυρό, θα παντρευτεί τη Βασιλοπούλα… και αυτοί θα ζήσουν καλά κι εμείς καλύτερα!

Είστε μια χαρισματική προσωπικότητα. Έχετε σκεφτεί την πιθανότητα να αποκτήσετε μελλοντικά μια δική σας εκπομπή στην τηλεόραση;

Ευχαριστώ για τον επιθετικό προσδιορισμό… Αυτή η ‘’χάρις ‘’, πιστεύω, είναι αμφίδρομη… Προσπαθώ να είμαι ‘’ παρούσα ‘’ σε κάθε έκφανση της ζωής μου. Έτσι εισπράττω ό, τι μου προσφέρεται και απλώς ανταποδίδω.
Όσον αφορά την εκπομπή στην τηλεόραση – μιλάμε, φαντάζομαι, για παιδική εκπομπή – όσο κι αν θα ήταν τιμητικό για μένα να μου γίνει μια τέτοια πρόταση, πιστεύω πως δεν θα το έκανα. Ούτε το έχω σκεφτεί άλλωστε ποτέ.  Μια εκπομπή στην τηλεόραση έχει πολλές απαιτήσεις, ειδικά σήμερα. Ας ασχοληθούν άνθρωποι που έχουν ήδη πορεία  στο χώρο αυτό, πολύ περισσότερες εμπειρίες, γνώσεις και ικανότητες από μένα  γι’ αυτό.

Μια εκπομπή στο ραδιόφωνο… Ίσως….

Με το ραδιόφωνο μπορείς να ονειρευτείς και να ταξιδέψεις με τα δικά σου φτερά. Και μολονότι ζούμε στην εποχή της Εικόνας, αυτό το έχουμε ανάγκη σήμερα,  περισσότερο από ποτέ. Χρειαζόμαστε ν’ ακούμε ιστορίες και παραμύθια, όχι για να εθελοτυφλούμε και να ξεχνούμε τον περίγυρο που καθορίζει τις ζωές μας στο παρόν και υπονομεύει απροκάλυπτα το μέλλον των παιδιών μας, αλλά για να αντλούμε θάρρος και να διδασκόμαστε από την απόλυτα ενεργητική στάση των παραμυθιακών  ηρώων σε μια αποφασιστική πορεία που αλλάζει στο τέλος τη ζωή τους θετικά, όπως σημειώνει ο Δημ. Προύσαλης.


Ποιο από τα έργα σας είναι το αγαπημένο σας ‘’πνευματικό παιδί ‘’ και για ποιο λόγο;

Όπως με τα ''φυσικά'' μας παιδιά ,έτσι και με τους καρπούς των πνευματικών μας κόπων, δεν μπορείς εύκολα να πεις ότι ξεχωρίζεις κάποιο.  Αν μπορούσα να πω, όμως, κάτι ιδιαίτερο για κάποιο, θα έλεγα ότι το θεατρικό έργο «Η παραπαίουσα κόρη» το έγραψα με πολύ κέφι. Ήταν το πρώτο θεατρικό μου, που ανέβηκε και συμμετείχα κι εγώ στην παράσταση, οπότε το απόλαυσα πιο πολύ. Το παραμύθι, όμως, «Άκου να δεις» μου χάρισε τις μεγαλύτερες συγκινήσεις, αν και δε ‘’φτιάχτηκε‘’ αρχικά για παιδιά ,ούτε  με σκοπό να εκδοθεί. Όμως, μίλησε στις καρδιές των ανθρώπων, γιατί είναι μια αληθινή ιστορία, η ιστορία  της ζωής μου….

Πείτε μας λίγα λόγια για το τελευταίο σας βιβλίο και τον κεντρικό του ήρωα.

Το Σεπτέμβριο του 2016 εκδόθηκε από την ΗΡΑ εκδοτική η «Σάρα, η σαρανταποδαρούσα με τα  τριανταεννέα  πόδια» . Αυτό στην ουσία είναι το κείμενο του θεατρικού έργου για παιδιά, πού ανέβηκε το Μάρτιο του 2016 από τη θεατρική ομάδα ‘’Θρυαλλίδα ‘’  για τα σχολεία του Βόλου και όχι μόνο.
Αναφέρεται στην αναπηρία κυρίως, αλλά υπάρχουν κι άλλα θέματα που είναι διαχρονικά ή αποτελούν φαινόμενα της εποχής μας. Η κεντρική του ηρωίδα, η Σάρα, είναι μια σαρανταποδαρούσα με τριανταεννέα πόδια. Υφίσταται bulling ,απογοητεύεται ,προσπαθεί, ξαναπροσπαθεί  και, με  τη βοήθεια των φίλων της, καταφέρνει να επιτύχει στο στόχο της.
Είναι ένα κείμενο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν εργαλείο, από τον εκπαιδευτικό και να γίνει το έναυσμα για συζητήσεις για τη φιλία ,την ενσυναίσθηση αλλά και το bulling, την πλεονεξία ,το ρατσισμό και τη δύναμη της θέλησης  . Όλα αυτά τα θέματα θίγονται μέσα στην πλοκή του έργου. Καθώς είναι έτοιμο θεατρικό κείμενο, δίνει την ευκαιρία στα παιδιά να διασκεδάσουν,  δουλεύοντάς το, και να εισπράξουν τα μηνύματά του, χωρίς κάποιος να τους κουνάει το δάκτυλο. Άλλωστε ,κατόπιν αιτήματος  πολλών εκπαιδευτικών που παρακολούθησαν την παράσταση με τα σχολεία τους, έγινε κι η έκδοση του θεατρικού κειμένου σε βιβλίο.

Σ’ έναν ιδεατό κόσμο, πώς θα φανταζόσασταν τα παραμύθια;

Ιδεατός κόσμος δεν υπάρχει και ούτε είναι δυνατόν ποτέ να υπάρξει. Ακόμη κι ο κόσμος των παραμυθιών είναι πολύ άγριος και σκληρός! Αυτό, όμως, που μπορούν να μας διδάξουν τα παραμύθια είναι να μάθουμε πώς να πολεμούμε τους δικούς μας δράκους, τους προαιώνιους φόβους του ανθρώπου,  που φωλιάζουν μέσα μας, να παλεύουμε για τις αξίες και τα ιδανικά μας και σα φυσικό επακόλουθο, στο τέλος, θα εισπράξουμε το γέρας των κόπων μας  …..Θα βρούμε το θησαυρό μέσα μας και θα ‘’υφάνουμε απ’ το άχυρο χρυσάφι! ‘’


Πριν κλείσουμε, ποιο θα ήταν το μήνυμα που θα θέλατε να δώσετε στους αναγνώστες σας;

Επειδή δε μου αρέσει να ‘’λέω ‘’ μηνύματα, θα έλεγα πως όποιος διαβάσει προσεκτικά τη συνέντευξη, θα τα έχει ήδη εισπράξει…. Εκλάβετε το σαν άσκηση! ( γέλια )


Άκου να δεις
Παραμύθι προς παραμυθίαν για μικρούς και μεγάλους! Ηλικίες: έως 12 ετών
Συγγραφείς:   Μάρω Αισώπου
 Θέμα:  Παιδικά βιβλία
Εκδότης: Ήρα Εκδοτική
Επιμέλεια:  Μάρω Αισώπου
Εικονογράφηση:  Νίκος Ποδιάς
Σελίδες:  24
Ημ. Έκδοσης: 17/10/2013


Συνέντευξη: Νεκταρία Πουλτσίδη





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :

Εμφανιζόμενη ανάρτηση

ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ

Προσωπική άποψη/επιμέλεια: Δελλή Χαρά Υποκινούμενη από ένστικτο και μόνο, υπέκυψα πάλι στην “πρωτοδοκιμαζόμενη” πένα ενός νεαρο...

Disqus Shortname