Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2017

"Και μετά όλα άλλαξαν" της Λένας Κικίδου

Κριτική: Χριστίνα Μιχελάκη  

Η χρονιά μου μπήκε πολύ καλά μπορώ να πω, αφού εκτός από τα αγαπημένα μου άτομα είχα για συντροφιά και το βιβλίο της Λένας Κικίδου, "Και μετά άλλαξαν όλα". Από την πρώτη μας συνάντηση με τράβηξαν τα κόκκινα δυσοίωνα γράμματα του και η κάπως σκοτεινή πρόσοψη του σπιτιού που απεικονίζει το εξώφυλλο. Περιττό να σας πω ότι ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά, προτού καν διαβάσω έστω και μια λέξη. Ώσπου το άνοιξα στην πρώτη σελίδα...

"Δεν έκλαιγα.
Οι νεκροί δεν κλαίνε.
Και ήμουν νεκρή".

Με αυτές τις τρεις γραμμές η συγγραφέας επιλέγει να ξεκινήσει την ιστορία, ενεργοποιώντας την περιέργεια που έχει κάθε αναγνώστης, για κάθε νέο βιβλίο που έρχεται στα χέρια του. Να σας ενημερώσω πως η περιέργεια μου χτύπησε κόκκινο από τα πρώτα κιόλας κεφάλαια. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.

Στο βιβλίο της Λένας Κικίδου η ηρωίδα, πηγαίνει εκδρομή μαζί με τις φίλες τις σε κάποιο απόμερο εξοχικό. Εκεί θα γνωρίσει τον Όντιν, έναν νεαρό που θα της τραβήξει αμέσως το ενδιαφέρον, τόσο ώστε να νιώθει πως τον ξέρει μια ζωή. Στον γυρισμό τους πίσω στο σπίτι η παρέα των τριών κοριτσιών θα πέσει θύμα αυτοκινητιστικού ατυχήματος. Οι δύο φίλες της ηρωίδος θα καταφέρουν να απεγκλωβιστούν από το όχημα, εκείνη όμως όχι. Θα πνιγεί στα παγωμένα νερά του χειμάρρου και θα παραμείνει νεκρή. Για εννέα λεπτά.


Αν αναρωτιέστε, αν το βιβλίο τελειώνει εδώ θα σας πω όχι. Αυτή είναι μόνο μία μικρή γεύση του. Η ηρωίδα μας λοιπόν, σώζεται από τον Όντιν που από εκείνη την στιγμή και μετά, δεν θα φύγει ποτέ από το πλευρό της. Η κοπέλα αναρρώνει από τους τραυματισμούς της και συνεχίζει την ζωή της κανονικά, ώσπου μια ημέρα, αρκετούς μήνες μετά το ατύχημα, ακούει μια φωνή στο κεφάλι της, τον Γκόραν. Και μετά όλα αλλάζουν.

Αν αγαπάτε τις ιστορίες με στοιχεία φαντασίας, τηλεπαθητικές ικανότητες και μπερδεμένα νιάτα τότε σας το εγγυώμαι, το βιβλίο "Και μετά όλα άλλαξαν" είναι μια ιστορία που πρέπει να διαβάσετε. Δεν θα σταθώ στο απλό γράψιμο του, ούτε θα σας ζαλίσω με τις τεχνικές που ακολουθεί η συγγραφέας. Αντιθέτως θα σας μιλήσω για όσα με μάγεψαν!

Πρώτα από όλα, ένα στοιχείο που αγάπησα ήταν ότι η κεντρική ηρωίδα δεν είχε όνομα. Ναι καλά ακούσατε. Ακόμα και αν ψάξετε εξονυχιστικά κάθε σπιθαμή του βιβλίου δεν θα βρείτε το όνομα της, μήτε το αρχικό του έστω. Αυτή η λεπτομέρεια είναι που εμένα προσωπικά με έκανε να ταυτιστώ ολοκληρωτικά μαζί με την ηρωίδα. Πραγματικά πολλές φορές πίστεψα και εγώ η ίδια ότι από στιγμή σε στιγμή η φωνή του Γκόραν θα έκανε την εμφάνιση της στο μυαλουδάκι μου.


Το δεύτερο στοιχείο είναι, το πως η συγγραφέας έχει μπλέξει το φανταστικό κομμάτι (την τηλεπαθητική επικοινωνία της ηρωίδας, με τον Γκόραν). Είναι σαν να γνωρίζει από προσωπικής πλευράς (μην με βαρέσεις Λένα!) πως είναι να έχεις έναν άλλον άνθρωπο μέσα στο κεφάλι σου, να σε νοιάζεται, να τον νοιάζεσαι και να αγωνιάς για το αν όλο αυτό που ζείτε κάποια στιγμή θα τελειώσει τόσο ξαφνικά, όσο άρχισε.

Το τρίτο στοιχείο, που με ζόρισε ιδιαίτερα, είναι ένας συγκεκριμένος χαρακτήρας στο βιβλίο, που εμφανίζεται και εξαφανίζεται όταν η πρωταγωνίστρια μας έχει πρόβλημα. Μου πήρε ώρες μέχρι να αποκρυπτογραφήσω το όνομα του, αν και δεν τα κατάφερα. Την λύση μου την έδωσε η ίδια η συγγραφέας μετά από συνομιλία που είχα μαζί της. Θα σας πω μόνο ότι αν και η φλογερή ηρωίδα του βιβλίου έχει μεγαλώσει με αξίες και ήθη από δύο διαφορετικούς πολιτισμούς, δεν πιστεύει στον Θεό. Τουλάχιστον όχι σε ότι εμείς κατονομάζουμε Θεό. Για αυτό λοιπόν ο χαρακτήρας αυτός θα την βοηθήσει να ανακαλύψει ένα κομμάτι από την χαμένη της πίστη.

Πάμε τώρα στους χαρακτήρες αυτού του βιβλίου. Θα ξεκινήσω με την κοπέλα. Ο Όντιν αλλά και η οικογένεια της, την φωνάζουν κερασάκι, ενώ ο Γκόραν την αποκαλεί χαϊδευτικά piccola fiamma. Η Piccola fiamma (επιτρέψτε μου να την προσφωνώ και εγώ έτσι) έχει έναν απρόβλεπτο χαρακτήρα. Είναι ήρεμη, προσπαθεί να μην εκνευρίζεται εύκολα, αλλά όταν θυμώσει πραγματικά βρες καράβι να φύγεις. Είναι πολύ πεισματάρα και δεν το βάζει κάτω εύκολα όταν της μπει το παραμικρό στο μυαλό, ή όταν κάποιο αγαπημένο της άτομο κινδυνεύει. Η φωνή του Γκόραν στο μυαλό της είναι κάτι που την πιάνει απροετοίμαστη, νομίζει ότι τρελαίνεται αλλά μετά την συνηθίζει. Τα ζωντανά όνειρα που βλέπει και οι εξομολογήσεις του αόρατου φίλου της επηρεάζουν πολλές φορές τις αποφάσεις της, την κάνουν να βλέπει πράγματα που θεωρούσε δεδομένα με άλλο μάτι. Στο βιβλίο θα την δούμε και κάποια στιγμή μπερδεμένη ανάμεσα στα αισθήματα που νιώθει για τον Όντιν και σε εκείνα που νιώθει για τον Γκόραν. Δεν θα σας πω ποιον επιλέγει στο τέλος γιατί θα σας χαλάσω όλο το μυστήριο. Το σίγουρο είναι πάντως πως η επιλογή της, ήταν ακριβώς η κατάλληλη.


Από την άλλη μεριά ο Όντιν είναι ένας αρκετά πράος χαρακτήρας. Θα έλεγε κανείς πως πρόκειται για τον γαλάζιο πρίγκιπα που όλοι ψάχνουμε. Είναι γλυκός, τρυφερός, συγκαταβατικός μέχρι αηδίας μερικές φορές και το χιούμορ του δεν γνωρίζει όρια. Ακόμα με πονάει η κοιλιά μου από τα γέλια! Αγαπάει το φαΐ, το πολύ φαΐ, το ροκ και έχει μια μικρή μανία με τον συνονόματο θεό Όντιν. Λατρεύει την piccola fiamma μέχρι τα βάθη της ψυχής του και θα έκανε τα πάντα για αυτήν. Δεν ρισκάρει να διακινδυνέψει την ζωή του για να σώσει την δική της. Δεν ρισκάρει να παραμερίσει την δική του ευτυχία για την δική της, άσχετα αν πληγώνεται και ο ίδιος και πονάει. 

Ο Γκόραν πάλι σου δίνει και λίγο την αίσθηση του κακού παιδιού να το πω, του μάγκα που ξέρει τι θέλει και το διεκδικεί μέχρι τελικής πτώσης, ασχέτως αν βρίσκεται κλεισμένος σε ψυχιατρείο με ένα τόνο φάρμακα στο αίμα του. Η διαφορά τους με τον Όντιν είναι ότι εκείνος δεν τα καταπίνει όλα αμάσητα. Αντιδρά, νευριάζει, θυμώνει, κρατάει μούτρα, μπαίνει στον έρωτα με τα μπούνια. Ξέρει ότι το αντικείμενο του πόθου του είναι πιασμένο, είναι απαγορευμένος καρπός. Δεν το βάζει όμως κάτω μέχρι να τον δοκιμάσει. Τα δυνατά, άνευ όρων αισθήματα που τρέφει για την κοπέλα, θα σας συγκινήσουν. Η δύναμη της αγάπης του τσακίζει κόκαλα!

Λάτρεψα, αγάπησα, ερωτεύτηκα το βιβλίο μέχρι τελικής πτώσης! Μπορεί να σας φανεί υπερβολικό αλλά τα συναισθήματα που ξυπνάει η ιστορία και η γραφή της Λένας Κικίδου θα σας αφήσουν ερείπια, να παρακαλάτε και άλλο, και άλλο, ΚΑΙ ΑΛΛΟ. Δεν θα πω τίποτα άλλο, μόνο αυτό: Αν δεν έχετε διαβάσει ακόμα το βιβλίο «Και μετά όλα άλλαξαν» της Λένας Κικίδου, σηκωθείτε αυτή την στιγμή από τον καναπέ σας, πηγαίνετε στο πιο κοντινό σας βιβλιοπωλείο και αγοράστε το. Αμέσως. Θα με θυμηθείτε!

ΥΠΟΘΕΣΗ

"Κανένας πόλεμος δεν είναι χαμένος μέχρι η μία πλευρά να καταθέσει τα όπλα".

Όλα ξεκινούν έναν Δεκέμβρη, στη χιονισμένη Αλάσκα, με το αυτοκινητικό ατύχημα ενός κοριτσιού. Ο πνιγμός της και το εννιάλεπτο ταξίδι της σε έναν άλλον κόσμο θα επιτρέψουν σε αλλόκοτα όνειρα και μια Φωνή, που ακούει μόνο εκείνη μέσα στο κεφάλι της, να εισχωρήσουν στη ζωή της. Θα την κάνουν να ταλαντευτεί ανάμεσα στη λογική και στην τρέλα. Θα την αναγκάσουν να πάρει αποφάσεις πέρα από τα συμβατικά όρια και να πολεμήσει για τη σωτηρία, τη δική της κι όχι μόνο.

Κριτική: Χριστίνα Μιχελάκη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :

Εμφανιζόμενη ανάρτηση

ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ

Προσωπική άποψη/επιμέλεια: Δελλή Χαρά Υποκινούμενη από ένστικτο και μόνο, υπέκυψα πάλι στην “πρωτοδοκιμαζόμενη” πένα ενός νεαρο...

Disqus Shortname