Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2017

Συνέντευξη με τον Αλέξανδρο Δαμουλιάνο

Ο Αλέξανδρος Διαμουλιάνος είναι ένας ευαίσθητος, συνειδητοποιημένος άνθρωπος που αγαπάει την ποίηση και την συγγραφή. Σήμερα τον έχουμε κοντά μας, για να μας μιλήσει για τα έργα του αλλά και για το τι είναι αυτό που τον εμπνέει. Ας τον απολαύσουμε.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Αλέξανδρος Δαμουλιάνος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1990 και έχει σπουδάσει φιλολογία. Το 2007 στο πρώτο διεθνές φεστιβάλ Αθηνών, EMOTION PICTURES: «Ντοκιμαντέρ και Αναπηρία», προβλήθηκε η μικρού μήκους ταινία με τίτλο “Θεός στον ορίζοντα”, δικού του σεναρίου και σκηνοθεσίας Λένας Βουδούρη, η οποία ταξίδεψε σε πολλά μέρη της Ελλάδας και του εξωτερικού. Έχει συμμετάσχει σε αρκετές Ανθολογίες και λογοτεχνικά περιοδικά, με κείμενα του που έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς. 
ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ:

ΠΟΙΗΣΗ:
«Θεός στον ορίζοντα» εκδ. Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας και Ενημέρωσης 2007
«Μεταξύ δεύτερης και τρίτης σταύρωσης» εκδ. Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο 2009
«62 χαϊκού για τον κανένα» εκδ. myedition.gr 2011
«Για τα Μάτια του ωραίου Αδοκίμαστου»  εκδ. myedition.gr 2012
«Η Οδύσσεια μιας λησμονιάς» εκδ. myedition.gr 2013
«Οι τελευταίοι εραστές» εκδ. Λυκόφως 2015

ΠΑΙΔΙΚΟ
«Μις παραμυθούλα μια φορά κι έναν καιρό…» εκδ. Οσελότος 2015


Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Κύριε Αλέξανδρε καλησπέρα σας. Σας καλώς ορίζω στους Θεματοφύλακες Βιβλίων και σας ευχαριστώ πολύ για την συνέντευξη που μου παραχωρείτε. 

Πριν ξεκινήσουμε να μιλάμε για τα βιβλία σας, θα ήθελα να μας πείτε μερικά πράγματα για τον εαυτό σας

Α.Δ  Θεωρώ πως για όσους ασχολούνται με τη συγγραφή αρμόδια για να μιλήσουν για ‘κείνους είναι τα κείμενα τους. Άλλωστε οι ίδιοι οι συγγραφείς ως άνθρωποι δεν γνωρίζουν τόσο καλά τον εαυτό τους όσο τον ξέρουν τα γραπτά τους. Μην ξεχνάμε ότι η ζωή μας είναι μια ατέλειωτη διαδρομή προς αναζήτηση  του εαυτού μας και πολύ πιθανόν να μην προλαβαίνουμε πάντα να τον ανακαλύψουμε ολόκληρο. Καλούμαστε, λοιπόν, με τα ευρήματα αυτής της αναζήτησης να συμφιλιωθούμε όσο επώδυνα και αν μπορεί να είναι για εμάς. Το μόνο που μπορώ να σας πω μετά βεβαιότητας είναι ότι τέσσερα χρόνια της ζωής μου που φοίτησα στο τμήμα Φιλολογίας του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, τα χρόνια αυτά εξελισσόταν μέσα μου ένας, απίστευτης έκτασης και βάθους, σεισμός, ο οποίος γκρέμισε συθέμελα όλες μου τις εφηβικές αλλά και μετεφηβικές αντιλήψεις για τη ζωή και τον τρόπο αντιμετώπισης των όποιων προβλημάτων που προκύπτουν κατά την διάρκεια της. Στην πραγματικότητα δεν ενηλικιώθηκα στα δεκαοκτώ αλλά λίγο μετά την αποφοίτηση μου όπου ο νους μπόρεσε να δεχτεί και να αποδεχτεί όλα όσα είχε γνωρίσει, θετικά και αρνητικά, το προηγούμενο διάστημα, και, κατά την ταπεινή μου άποψη το ίδιο, περίπου, συμβαίνει και με τη πλειοψηφία των νέων ανθρώπων. Επίσης αυτά τα χρόνια συνδέθηκα φιλικά με εξαιρετικούς φοιτητές, οι οποίοι σήμερα έχουν ενταχθεί και συμμετέχουν δυναμικά στην δευτεροβάθμια εκπαίδευσης, αλλά και με λαμπρούς εκπαιδευτικούς  που πραγματικά “στολίζουν” και τιμούν την πανεπιστημιακή κοινότητα.

Εκτός από την συγγραφή έχετε ασχοληθεί και με το σενάριο. Η ταινία μικρού μήκους σας με τίτλο «Ντοκιμαντέρ και Αναπηρία», προβλήθηκε το 2007 στο πρώτο διεθνές φεστιβάλ Αθηνών. Έκτοτε έχει ταξιδέψει σε πολλά μέρη της Ελλάδας αλλά και στο εξωτερικό. Πως νιώσατε όταν οι κόποι σας ανταμείφθηκαν; 

Α.Δ Η ενασχόληση με την συγγραφή γενικότερα είναι σαν ένας αέναος μαραθώνιος. Όσο, λοιπόν, μεγαλύτερη είναι η όποια ανταμοιβή των κόπων τόσο περισσότερο πρέπει να ανοίγει το βήμα του ο συγγραφέας-“αθλητής”. Αν για κάποιο λόγο μειώσει ταχύτητα ή σταματήσει για να θαυμάσει τους καρπούς των κόπων του κινδυνεύει να γίνει μαλθακός και να χάσει πολύτιμα καύσιμα για την συνέχεια του. Η ταινία «Θεός στον ορίζοντα» ήταν προϊόν συλλογικής προσπάθειας και ευχαριστώ ολόψυχα τους  τότε συμμαθητές που με εμπιστεύτηκαν καθώς και την σκηνοθέτιδα κυρία Λένα Βουδούρη που μου έδωσε αυτή τη μεγάλη ευκαιρία. Είμαι ευγνώμων για όσα μου συνέβησαν κατά την διάρκεια της πορείας μου, και, τα οφείλω σε πολλούς ανθρώπους. Αισίως τον ερχόμενο Νοέμβρη κλείνουν δέκα χρόνια από την έκδοση της πρώτης μου ποιητικής συλλογής. Αλλά, φυσικά, η προσπάθεια δεν εξαντλείται εκεί. Υπάρχουν και άλλα πράγματα που θεωρούν πως μπορούν να “κατακτηθούν” από μέρους μου, όμως γι’ αυτό χρειάζεται περισσότερη δουλειά και ούτε για μια στιγμή επανάπαυση.

Αλήθεια η συγγραφή πως προέκυψε;

Α.Δ Η αιτία συνήθως περνάει δίχως να γίνει αντιληπτή από τα ψυχικά κύτταρα του καθενός. Θέλω να πω ότι ίσως συνεργάζονται υπογείως χίλιοι λόγοι ή να ενεργεί πάλι κρυφά μονάχα ένας για να ωθηθεί κάποιος στη συγγραφή. Όμως  για να απαντήσω με κάπως πιο σαφή τρόπο στην ερώτηση σας θα σας πω ότι με προέτρεψε να ακολουθήσω τούτο το δρόμο ένας αδερφικός φίλος, αφού είχα εκδηλώσει ήδη κάποια “συμπτώματα”.

Η τελευταία σας ποιητική συλλογή ονομάζεται «Οι τελευταίοι εραστές» και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λυκόφως. Θα θέλατε να μας πείτε δύο λόγια για το έργο σας;

Α.Δ Νομίζω πως ό,τι κι αν πω εγώ για την συγκεκριμένη συλλογή δεν θα είναι τόσο αντιπροσωπευτικό όσο αυτά που έχει να πει το ίδιο το βιβλίο για τον εαυτό του στον καθένα που θα το διαβάσει. Άλλωστε, το κάθε γραπτό από την ώρα που γεννηθεί αυτονομείται και ανεξαρτητοποιείται πλήρως από τον συγγραφέα, έχει πλέον δική του φωνή, δικά του όνειρα και πολλές φορές στρέφεται εναντίον του “γονιού” του.  Αυτό που μπορώ να σας πω μόνο είναι πως προσπάθησα να συμπεριλάβω στην εν λόγω ποιητική συλλογή όλες τις, γνωστές σε μένα, εκφάνσεις του έρωτα, και λέω «όλες τις, γνωστές σε μένα» γιατί ο έρωτας όσο και να πιστεύει κάποιος πως τον έχει ζήσει επαρκώς πάντα θα αποτελεί ένα ανεξερεύνητο και ατελείωτο σύμπαν για όλους μας. Προσπάθησα, λοιπόν, να συνυπάρξουν μέσα στις ίδιες σελίδες οι πιο καθημερινές μορφές του έρωτα με τις πιο ποιητικές και οι πιο συμβατικές με τις πιο ακραίες. Το αν και σε ποιο βαθμό ευοδώθηκε αυτή η προσπάθεια το κρίνουν και θα το κρίνουν οι αναγνώστες.

Στα ποιήματα σας έχετε επικεντρωθεί στα αποτελέσματα που έχει η ένωση δύο ανθρώπων. Κάνω λάθος;

Α.Δ Όχι δεν κάνετε λάθος, μόνο που η ένωση δύο ανθρώπων μπορεί να συμβεί σε πολλά επίπεδα. Καταρχήν η σωματική ένωση είναι απόρροια της ψυχικής ένωσης, είναι σχεδόν αδύνατο να επιτευχθεί η πρώτη χωρίς να προϋπάρχει η δεύτερη. Ο κόσμος είναι κατακερματισμένος. Κάθε φορά που το «εμείς» διασπάται σε μυριάδες «εγώ» ηττάται και η προσπάθεια ανασυγκρότησης της συλλογικής συνείδησης. Θεωρώ, επομένως, πως η ένωση κάθε φορά δυο ανθρώπων, σε όσο το δυνατόν περισσότερα επίπεδα, αποτελεί και από μια νίκη του «εμείς». Από την ένωση δύο ανθρώπων σε διάφορες στιγμές σε διάφορα μέρη του πλανήτη ξεκινάει σιγά-σιγά η ανάσταση του «εμείς». Το αν και πότε θα ολοκληρωθεί δεν το γνωρίζει, πιστεύω, κανείς μας. Ξέρω όμως πως η προσπάθεια, είτε από λίγους είτε από πολλούς, δεν θα εγκαταλειφτεί ποτέ.

Και από την ποίηση θα πάμε σε κάτι πιο παραμυθένιο. «Μις Παραμυθούλα, μια φορά κι έναν καιρό» είναι ο τίτλος από το παιδικό σας βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Οσελότος. 

Α.Δ Ναι, είναι η πρώτη μου δημοσιευμένη απόπειρα σε παιδικό βιβλίο και είμαι ευγνώμων που εισπράττω θετικές κριτικές από ανθρώπους που το έχουν διαβάσει. Αλλά και τους προβληματισμούς και κάποιες ενστάσεις που ακούω από αναγνώστες και από καταξιωμένους λογοτέχνες είναι για μένα εξαιρετικά χρήσιμα εργαλεία προκειμένου να διορθωθώ και να παραδώσω καλύτερες δουλειές στο μέλλον.

Έχετε μπλέξει πολλές γνωστές κυρίες των κλασσικών παραμυθιών που όλοι έχουμε διαβάσει ως παιδιά. Ποια είναι η καλύτερη για εσάς και πιο παραμύθι ήταν το αγαπημένο σας;

Α.Δ Νομίζω πως αν σας απαντήσω με ένα παραμύθι ή με μία ηρωίδα θα είμαι ανειλικρινής. Υπήρξα ένα τυχερό παιδί γιατί μεγάλωσα με παραμύθια, είτε διαβάζοντας είτε βλέποντας σε ταινίες. Το κάθε παραμύθι, η κάθε ηρωίδα ή ήρωας, συμβάλει με ένα ξεχωριστό και μοναδικό τρόπο στην ολοκλήρωση της προσωπικότητας του παιδιού. Το κάθε παραμύθι και οι ήρωες του μπορούν να χαρακτηριστούν ως αγαπημένα για διαφορετικούς λόγους, γιατί η κάθε ιστορία και οι χαρακτήρες της ικανοποιούν κι από μια άλλη ανάγκη του παιδιού. Έχω πει, και, το πιστεύω ακράδαντα, πως το παραμύθι είναι η ναυαρχίδα της λογοτεχνίας διότι είναι το είδος που είναι υπεύθυνο για την οικοδόμηση του χαρακτήρα του παιδιού, και, κατά την γνώμη μου, λειτουργεί σαν «εντομοκτόνο» που σκοτώνει από νωρίς τα ζιζάνια που σπέρνει η κοινωνία στη παιδική συνείδηση. Όμως, θαρρώ πως τα παραμύθια είναι εξίσου σημαντικά και για τους μεγαλύτερους σε ηλικία, γιατί τους βοηθούν να θυμηθούν κάποιες αξίες που ίσως ο τρόπος ζωής τους τους έχει κάνει να ξεχάσουν.

Μπορείτε να μας αποκαλύψετε ένα από τα δύο πρόσωπα έκπληξη του παραμυθιού;

Α.Δ Παρουσιαστής των καλλιστείων που θα αναδείξουν την πιο καλή και πιο όμορφη ηρωίδα παραμυθιού είναι ένα μικρό παιδί, ο Νικόλας. Τα υπόλοιπα θα τα ανακαλύψουν οι μικροί μα και οι μεγαλύτεροι σε ηλικία αναγνώστες διαβάζοντας το. 

Πως έγινε η στροφή από την ποίηση, στο παιδικό παραμύθι;

Α.Δ Δεν θεωρώ πως αποτελεί στροφή. Η λογοτεχνία είναι ένας ατέρμονος και πλατύς δρόμος όπου κάποιος μπορεί να βαδίζει από όποιο μέρος αυτού του δρόμου επιθυμεί. Η λογοτεχνία είναι, επίσης, σαν μια πολύ μεγάλη οικογένεια, και, τα είδη που την αποτελούν έχουν τον ίδιο τύπο αίματος. Πολλές φορές τα μέλη αυτής της οικογένειας για επιτευχθεί ένας σκοπός συνεργάζονται, με κάποιες διαφωνίες τους να είναι υπαρκτές βέβαια αλλά αυτό δεν στέκεται εμπόδιο στο να δουλέψουν μαζί για έναν στόχο. Το εν λόγω παραμύθι γράφτηκε με την βοήθεια της ποίησης, γράφτηκε, αν θέλετε, υπό το πρίσμα της ποίησης. Προσωπικά η «στροφή» μου ακούγεται σαν αμετάκλητη αλλαγή. Η ποίηση δεν εγκαταλείπεται και δεν εγκαταλείπει.

Θα δοκιμάζατε και κάποιο άλλο λογοτεχνικό είδος;

Α.Δ Έχω αρχίσει κάποιες προσπάθειες πάνω σε μυθιστορήματα και διηγήματα. Το αν και πότε θα ολοκληρωθούν δεν το γνωρίζω. Προς το παρόν τα χρησιμοποιώ σαν συχνή εκγύμναση του νου, δηλαδή προπονούμαι για να τα συνεχίσω και κάποια στιγμή να τα τελειώσω. 

Πιο είναι το επόμενο σας συγγραφικό βήμα; Γράφετε κάτι αυτή την περίοδο;

Α.Δ Όποια απάντηση και να σας δώσω μπορεί να ανατραπεί από την ζωή. Προσωπικά αποφεύγω γενικά να κάνω προγραμματισμούς, αφήνω την τύχη να με μανατζάρει, και, όπου μπορώ και θεωρώ πως πρέπει επηρεάζω κάποια γεγονότα. Όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, η ζωή κάνει τα δικά της, και, συνήθως είναι εκείνης που επικρατούν. Υπάρχουν κάποιες δουλειές έτοιμες σε ποίηση και παραμύθι που αν και όταν έρθει η ώρα τους, πρώτα ο Θεός, θα εκδοθούν, και, στο μεταξύ γράφονται και άλλες.  

Για το κλείσιμο της συνέντευξης θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για τον χρόνο σας. Σας εύχομαι ολόψυχα κάθε επιτυχία και ευτυχία στη ζωή και στην συγγραφική σας πορεία. Θα θέλατε να αφιερώσετε στους αναγνώστες, ένα από τα ποιήματα σας;

Α.Δ Εγώ σας ευχαριστώ από καρδιάς για την τιμή που μου κάνατε. Αντεύχομαι και σε εσάς προσωπικά και στους «Θεματοφύλακες» τα καλύτερα. Τώρα, ως προς το ποίημα θα αναφέρω ένα χάικου μου που πιστεύω πως αφορά κάθε άνθρωπο, κάθε κοινωνία και κάθε έθνος που ταλανίζεται, «Καράβι που δεν θαλασσοδάρθηκε ποτέ του δεν ταξίδεψε».

ΥΠΟΘΕΣΗ

Η Ομοσπονδία Παραμυθιών και ο Σύλλογος Όμορφων και Καλοσυνάτων Ηρωίδων Παραμυθιών έχουν τη χαρά και την τιμή να σας προσκαλέσουν στα πρώτα καλλιστεία Μις Παραμυθούλα μια φορά κι έναν καιρό... που θα πραγματοποιηθούν στο κεντρικό ξενοδοχείο Ο ΥΠΝΟΣ, στη λεωφόρο ΟΝΕΙΡΩΝ και ώρα χασμουρητού. Υποψήφιες για τον τίτλο είναι οι εξής κλασικές παραμυθο-κυρίες: Η Χιονάτη • Η Σταχτοπούτα • Η Αλίκη –απ’ τη Χώρα των Θαυμάτων φυσικά!– Η Ωραία Κοιμωμένη • Η Τίνκερμπελ • Η Γουέντι Στην κριτική επιτροπή θα βρίσκονται οι λατρεμένοι σας κακοί όλων των παραμυθιών. Πρόεδρος της επιτροπής θα είναι ένα πρόσωπο έκπληξη. Στο τιμόνι της παρουσίασης της λαμπερής βραδιάς θα είναι ένα ακόμα πρόσωπο έκπληξη. Την εκδήλωση θα χαιρετίσει και θα τιμήσει με την παρουσία του ο Αίσωπος. Για την είσοδό σας απαιτείται επίσημη ενδυμασία: οι πιτζάμες σας. Σας περιμένουμε!!!

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

email: iliatoras10@yahoo.gr

Φωτογραφίες/Συνέντευξη:
Χριστίνα Μιχελάκη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :

Εμφανιζόμενη ανάρτηση

ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ

Προσωπική άποψη/επιμέλεια: Δελλή Χαρά Υποκινούμενη από ένστικτο και μόνο, υπέκυψα πάλι στην “πρωτοδοκιμαζόμενη” πένα ενός νεαρο...

Disqus Shortname