Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

"Το κτήνος" της Σβετλίν Λόθρακ

Η τρελή (γκούχου, γκούχου κοπέλα εννοούσα) που σας συστήνεται ως Σβετλίν Λόθρακ γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1995 στην Αθήνα, και μεγάλωσε στα ανατολικά της προάστια. Σήμερα είναι 21 και σπουδάζει στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ, ενώ μας απαντά στην ακόλουθη συνέντευξη από την Βιέννη, όπου περνάει τον χρόνο της ως φοιτήτρια σε πρόγραμμα ανταλλαγής, ταξιδεύει, καταβροχθίζει το ένα στρούντελ μετά το άλλο, βελτιώνει τα γερμανικά της, εξασκεί τα αγγλικά της, ξεχνάει τα ελληνικά της και φλερτάρει με την ιδέα των ισπανικών. Σήμερα μας μιλάει για την ιστορία της "Το κτήνος" πάμε να δούμε τι μας αποκάλυψε!


    Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
  

Καταρχάς σ’ ευχαριστώ για το χρόνο σου. Μίλησε μας λίγο για σένα. Ποια είναι η Svetlin Lothrak; Πως σου δημιουργήθηκε η ανάγκη να εκφραστείς γραπτώς;

Είμαι εκ φύσεως ανάποδη, κι ως ανάποδη επιτρέψτε μου να απαντήσω την ερώτηση από το τέλος ως την αρχή. Δεν ξέρω πως δημιουργήθηκε η «ανάγκη» να εκφραστώ γραπτώς, ξέρω όμως ότι εμφανίστηκε σε εμένα πολύ, πολύ νωρίς, σχεδόν προτού μάθω να γράφω. Πρέπει να ήμουν γύρω στα έξι τότε, στρουμπουλή, φαφούτα και ολίγον τι μυθομανής. Ανατρέχοντας σε εκείνη την εποχή, ο πατέρας μου λέει ότι «έγραψα» την ιστορία ενός ψωριάρη σκύλου που τριγυρνούσε αδέσποτος στην γειτονιά μας μέχρι την στιγμή που μια καλόκαρδη οικογένεια τον υιοθέτησε, κι έζησαν αυτοί καλά κι ο σκύλος καλύτερα. (Λες να ήθελα να πω με τρόπο στους δικούς μου ότι ήθελα κατοικίδιο;) 
Σήμερα, εν έτη 2016, το «Ένας ψωριάρης σκύλος» δεν έχει γίνει ακόμη μπεστ-σέλλερ, αναρωτιέμαι γιατί, εγώ έχω πάψει εδώ και καιρό να είμαι στρουμπουλή, φαφούτα και έξι χρονών, μα η μανιώδης ανάγκη μου να πλάθω ιστορίες παραμένει και είναι πιο ακόρεστη και άσβεστη από ποτέ… 
Είμαι φανατική αναγνώστρια, η επιτομή του daydreamer, αγαπώ να γράφω κι έτσι όπου κι αν πάω έχω ανά χείρας το μπλοκάκι μου, στο οποίο κρατώ με πλήρη μυστικοπάθεια τις σημειώσεις που αργότερα γίνονται το υλικό των ιστοριών μου.
Προφανώς δεν βαφτίστηκα Svetlin Lothrak, μα ετούτο είναι το ψευδώνυμο που σκαρφίστηκα και επέλεξα για τον εαυτό μου, κι έτσι θα με βρείτε στο wattpad.

Γιατί συστήνεσαι με ψευδώνυμο στον κόσμο; Σε βοηθάει αυτή η τύπου ανωνυμία;

Η Svetlin είναι το συγγραφικό μου alter ego, το ψευδώνυμο με το οποίο υπογράφω τις ιστορίες μου, κι όπως τα περισσότερα ψευδώνυμα μου προσφέρει μια κάλυψη η οποία είναι λίγο δίκοπο μαχαίρι, ξέρετε, σαν τον Batman. 
Ο λόγος που δεν χρησιμοποιώ την αληθινή μου ταυτότητα στο wattpad, είναι επειδή διαβάζω τις ιστορίες πολλών ανθρώπων, παρακολουθώ και σχολιάζω. Και γνωρίζετε πως πάει, όταν κοιτάζεις κάποιον στα μάτια, σου ανταποδίδει το βλέμμα, κι όταν διαβάζεις την ιστορία του, αργά ή γρήγορα θα διαβάσει κι εκείνος την δική σου. Είναι μια ανθρώπινη συνήθεια.
Ωστόσο, εγώ (είμαι ανάποδη, το είπαμε) δεν θέλω να με διαβάζουν ή ακολουθούν από αίσθηση καθήκοντος κι έτσι δεν αποκαλύπτομαι. Θέλω όσοι με ακολουθούν ή διαβάζουν να το κάνουν επειδή πραγματικά ενδιαφέρονται για την ιστορία και τους ήρωες, κι όχι επειδή γνωρίζουν εμένα.
Και για να απαντήσω σαφέστερα την δεύτερη ερώτηση σου, όχι, δεν πιστεύω ότι η ανωνυμία βοηθάει, το αντίθετο μάλιστα, περιορίζει αριθμητικά το κοινό σου, αλλά το διατηρεί πιο ουσιαστικό.

Τι σε εμπνέει γενικότερα ως συγγραφέα; Τι σου δίνει ώθηση στο να καθίσεις και να γράψεις;

Αντλώ έμπνευση από, χμμμ... παντού! Κι αυτός είναι, άλλωστε, ο λόγος που το σημειωματάριο μου είναι επάνω μου σε τόσο μόνιμη βάση που πλέον μοιάζει με ένα επιπρόσθετο ζωτικό μου όργανο. Μια έμπνευση, μια ιδέα, μια αναλαμπή -έστω!- μπορεί να μου έρθει οπουδήποτε και οποτεδήποτε, κάνοντας μια βόλτα, παίρνοντας μέρος σε μια συζήτηση, βλέποντας μια ταινία ή ακούγοντας ένα τραγούδι... δεν έχει σημασία, το σημαντικό είναι πως έρχεται.
Αλλά το να συλλάβεις μια ιδέα απέχει παρασάγγας από το να καθίσεις και να την αποτυπώσεις στο χαρτί ή... στο laptop. Και δεν στο κρύβω, ότι ορισμένες φορές αυτή η αποτύπωση γίνεται δυσκολότερη. Ούσα λίγο δραματική και άστατη από φυσικού μου αντιμετωπίζω ανά καιρούς το λεγόμενο writer’s block, κολλάω, παγώνω, αργώ να γράψω και νομίζω ότι έρχεται το τέλος του κόσμου. 
Αλλά δεν έρχεται.
Θεωρώ ότι το wattpad είναι ένα εξαιρετικό γιατροσόφι για την πάθησή μου. Ένα ενθαρρυντικό σχόλιο, ένα κιτρινωπό αστεράκι, ένα καινούριο follow στο προφίλ μπορούν να αποτελέσουν μια πολύ καλή ώθηση για να γραφτεί το επόμενο κεφάλαιο. Και ύστερα το επόμενο, και το επόμενο μετά από αυτό...  

Διάλεξες ένα είδος που έχει τους φίλους του, τι είναι αυτό που βρίσκεις συναρπαστικό στις ιστορίες τρόμου;

Δεν ξέρω, ο τρόμος έχει κάτι το... ιδιαίτερο, αν θες. Είναι μια μορφή σκοτεινής μαγείας το να αφήνεσαι, να χάνεσαι μέσα σε λέξεις που ασκούν δύναμη επάνω σου, λέξεις που κάνουν την καρδιά σου να σκιρτήσει λίγο πιο γοργά, λέξεις που μετατρέπουν τις σκοτεινές γωνίες του σπιτιού σου σε μαύρες τρύπες, λέξεις που σε στοιχειώνουν και σε κρατούν ξύπνια το βράδυ. 
Και νομίζω, ότι σε αυτό θα συμφωνήσεις μαζί μου.


Πες μας δύο λόγια το έργο σου με τίτλο “Monster”. Περί τίνος πρόκειται;

Θα έλεγα ότι είναι μια ιστορία επιβίωσης. Η ιστορία της Αντριάννα Βάλενταϊν και της μάχης που δίνει να κρατηθεί στη ζωή. Η Αντριάννα είναι μια έφηβη δεκαέξι χρονών, εκ φύσεως εσωστρεφής, συνεσταλμένη και ντροπαλή, ταυτόχρονα καυστική και αρκετά ειρωνική. 
Όταν η δίδυμη αδερφή της, Μία, πέφτει νεκρή στην σοφίτα του πατρικού τους, η ζωή της Αντριάννα αλλάζει γοργά, δραστικά και για πάντα. 
Κρίνεται υπόλογη για τον μυστηριώδη θάνατο της Μία και προτού προλάβει να συνειδητοποιήσει καλά καλά ότι έχει μείνει μοναχοπαίδι, γίνεται υπότροφος ενός εφιαλτικού Ιδρύματος για νέους.
Εκεί, η Αντριάννα θα κλιθεί να αντιμετωπίσει τους χειρότερους φόβους της, θα φλερτάρει με την τρέλα, θα αποκτήσει δεινούς εχθρούς, αλλά και απρόσμενους συμμάχους, θα κάνει πράγματα που πηγαίνουν ενάντια στην ευγενική της φύση, και στο τέλος θα συνειδητοποιήσει πως αυτή η μικρή, συχνά χαιρέκακη φωνούλα στο κεφάλι της έχει δίκιο, όταν της λέει πως ο μοναδικός τρόπος για να επιβιώσει μέσα στο Ίδρυμα, την ζούγκλα που μετατρέπει τους τροφίμους σε αιμοδιψή, απάνθρωπα κτήνη, είναι να γίνει και η ίδια θανάσιμη.
Έχετε ακούσει ποτέ αυτό το ρητό που λέει ότι στον πόλεμο το «καλό» και το «κακό» είναι σχετικές έννοιες; Το Monster εξετάζει ακριβώς αυτή την σχετικότητα, την υποκειμενικότητα με την οποία μια κοπέλα μεταμορφώνεται από θύμα σε θύτης, μπερδεύει την δικαιοσύνη με την εκδίκηση, φέρνει τα πάνω κάτω και μαθαίνει πως ν’αποδέχεται και ν’αγκαλιάζει το σκοτάδι που βρίσκεται γύρω και μέσα στην ψυχή της. 

Σύστησε μας τους πρωταγωνιστές του Monster. Ποιοι είναι, τι τους καθοδηγεί στη ζωή;

Κατ’ εμέ, οι πρωταγωνιστές του βιβλίου είναι δύο: Η Αντριάννα κι ο Ζίρο. 
Μα κανείς από τους δύο δεν ταιριάζει στο κλασσικό προφίλ του καλού, ενάρετου ήρωα, του σωστού πρωταγωνιστή. Κι αυτό συμβαίνει επειδή σαν αναγνώστρια πάντα με μαγεύουν οι κακοί χαρακτήρες, οι πεισματάρηδες αντι-ήρωες που ανατρέπουν καταστάσεις, οι αντικομφορμιστές που δεν συμβιβάζονται, που δεν λυγίζουν ακόμη κι όταν ολόκληρος ο κόσμος στρέφεται εναντίον τους.
Βέβαια, η Αντριάννα στην αρχή κάθε άλλο παρά αντικομφορμίστρια είναι. Την γνωρίζουμε ως το «καλό κορίτσι», ένα πλάσμα ευγενικό, τρυφερό κι ευαίσθητο, πληγωμένο, φοβισμένο και συχνά δειλό. Μα το κορίτσι που συναντάμε στην αρχή της ιστορίας δεν έχει καμία σχέση με το κορίτσι που αποχαιρετάμε στο τέλος του βιβλίου. 

Και αυτό συμβαίνει, διότι κάπου στο ενδιάμεσο συναντά τον Ζεέρνεμποχ, για συντομία Ζίρο.

Ένα εφιαλτικό ον, έναν δαίμονα που καιροφυλακτεί στο σκοτάδι και όταν την βρίσκει ευάλωτη και μόνη, εγκαταλελειμμένη από όλους κι απ’ όλα, την στηρίζει, την βοηθά φανερώνοντάς της νέα, σκοτεινά κι ανεξερεύνητα μονοπάτια και την αλλάζει, την μετατρέπει σε κάτι τελείως… διαφορετικό, κάτι επικίνδυνο.

Φυσικά, πέρα από την Αντριάννα και τον Ζίρο, υπάρχουν κι άλλοι χαρακτήρες με σημαντικότερους τους: Κάι, Μπιλ και Γκουέν.

Ο Κάι Γκρίνγουντ είναι ένας ακόμη χαρακτήρας που πηγαίνει το δυσλειτουργικό σε νέο επίπεδο. Είναι ο πανκ πρώην φίλος της Μία, ένας τρόφιμος του Ιδρύματος που διαθέτει έναν αγιάτρευτο εθισμό στις ουσίες και προθέσεις αγνές, οι οποίες, όμως, μοιάζουν να μην υλοποιούνται ποτέ των ποτών. Η Αντριάννα τον βρίσκει στο Ίδρυμα και μαζί ορκίζονται να εξιχνιάσουν τον θάνατο της Μία. Εντούτοις, οι απόπειρές τους είναι άκαρπες ή μάλλον καταστροφικές, αφού μια εξ’ αυτών ήταν που απελευθέρωσε και τον Ζεέρνεμποχ. 

Ο Μπιλ κι η Γκουέν Μαρς είναι δύο μυστηριώδεις τύποι, τους οποίους γνωρίζει η Αντριάννα κατά την πρώτη της ημέρα στο Ίδρυμα. Κατακόκκινα μαλλιά, προκλητικά, ανεξιχνίαστα χαμόγελα, έντονη ιρλανδική προφορά κι ένα παρελθόν νεφελώδες και διαταραγμένο είναι τα στοιχεία που συνθέτουν την πρώτη γνωριμία. 
Οι Μαρς, όμως, κρύβουν ένα τρομερό μυστικό.
Είναι μέλη του Τάγματος του Φωτός, μιας άγνωστης οργάνωσης που έχει ορκιστεί να αφανίσει τα τέρατα που καταδυναστεύουν τις ζωές των ανθρώπων, τα φαντάσματα που τους στοιχειώνουν, και τους δαίμονες σαν τον Ζίρο.     

Πως αισθάνθηκες όταν είδες πως το έργο σου άρχισε να έχει απήχηση στον κόσμο και να αποκτά το κοινό του;

Σαν παιδάκι τα Χριστούγεννα. Είναι απίστευτα ωραίο, κολακευτικό, ενθαρρυντικό και λυτρωτικό να βλέπεις πως αυτό που δουλεύεις, που δημιουργείς και αγαπάς το έχουν αγαπήσει κι άλλοι. Διότι μπορεί να πρόκειται για ιστορία τρόμου, τις οποίες ο περισσότερος κόσμος αντιμετωπίζει με καχυποψία, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δουλεύεις το κείμενο σου λιγότερο, ότι ένας θάνατος δεν έχει αξία, ή ότι δεν μπορεί να υπάρξει χιούμορ και ρομάντζο στην υπόθεση. Υπάρχουν όλα αυτά κάπου κρυμμένα μέσα στις σελίδες, κι απλά περιμένουν να τα ανακαλύψετε. 
Κάποιοι μάλιστα το έχουν ήδη κάνει. Έχουν αρχίσει να διαβάζουν την δική μου ιστορία αλλά κι άλλες που ανήκουν στην κατηγορία horror, έχουν πιάσει να δένονται με τους ήρωες και τα βάσανά τους, να τους υποστηρίζουν, να θυμώνουν, να γελάνε, να κάνουν shipping τους χαρακτήρες που θέλουν να δουν μαζί, όπως θα έκαναν και με οποιαδήποτε άλλη ιστορία φαντασίας, περιπέτειας ή ρομάντζου. Το μόνο bonus είναι ότι που και που τους σηκώνεται η τρίχα κάγκελο. Τυχερούληδες! 
Πραγματικά, ο κάθε νέος αναγνώστης, αλλά κι όλοι μαζί τελικά, σου δίνουν ως συγγραφέα ένα τέτοιο συναίσθημα ευφορίας που δύσκολα μπορείς να το αποδώσεις με λόγια κι ένα απλό ευχαριστώ ακούγεται υπερβολικά τυπικό κι απόμακρο για να δείξεις την χαρά και την ευγνωμοσύνη σου, όμως δεν μπορώ να πω τίποτα διαφορετικό. ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ ΌΛΑ ΤΑ ΜΙΚΡΆ ΨΥΧΆΚΙΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΆΖΟΥΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΊΑ ΜΟΥ!!!

Εσύ, διαβάζεις γενικά αλλά και στην εφαρμογή; Θεωρείς πως υπάρχουν καλοί συγγραφείς στο Wattpad;

Εγώ διαβάζω, the end. Διαβάζω τα πάντα και παντού. Λατρεύω την λογοτεχνία και εάν μένω ταπί και ψύχραιμη κατά καιρούς είναι επειδή κάποιος ασυνείδητος με άφησε μόνη μου μέσα σε βιβλιοπωλείο. Αν δω βιβλίο μπροστά μου δεν μπορώ να αντισταθώ, καταλαβαίνετε, είμαι κλινική περίπτωση.
Συνεπώς, διαβάζω και στην εφαρμογή και ναι, θεωρώ ότι υπάρχουν καλοί συγγραφείς στο wattpad, ίσως να μην είναι η πλειοψηφία, ωστόσο καλοί και πολλά υποσχόμενοι συγγραφείς υπάρχουν και τους ανακαλύπτω κάθε μέρα!  

Εκτός από το Monster, τι άλλο μπορούν να διαβάσουν οι αναγνώστες στο προφίλ σου;

Το Monster είναι η πρώτη ιστορία που ανέβασα στην εφαρμογή και είμαι ιδιαίτερα δεμένη μαζί της, ενώ αγαπώ τον ζοφερό, ειρωνικό και αυτοσαρκαστικό τόνο της. 

Μολαταύτα, υπάρχουν 3 ακόμη ιστορίες για όποιον ενδιαφέρεται.

-Η Ματωμένη Κοντέσα είναι μια σύντομη και καλογραμμένη ιστορία 6 κεφαλαίων για τον θρύλο της Μαντάμ Μπάθορι, της Ματωμένη Κυρίας του Καχτίτσε η οποία αποτέλεσε υπαρκτό-ιστορικό πρόσωπο και τον απόλυτο δυνάστη της Ουγγαρίας και της Σλοβακίας κατά τον 16ο αιώνα.

-Η Άβυσσος είναι μια πολύ σύντομη ιστορία φαντασίας εμπνευσμένη από το ρητό του Νίτσε: Όταν αντιμάχεσαι τα τέρατα, θα πρέπει στο ενδιάμεσο να σιγουρεύεσαι ότι δεν έχεις μετατραπεί κι ο ίδιος σε ένα από αυτά, κι αν κοιτάζεις για πολύ μέσα στην Άβυσσο, η Άβυσσος θα δει μέσα σε εσένα. Μέσα σε 7 μίνι-κεφάλαια, μιλά για έναν κόσμο στον οποίο οι Αφύσικοι διαθέτουν σούπερ-δυνάμεις και για αυτό κρίνονται από τους Κανονικούς ως τέρατα. Ωστόσο, οι δεύτεροι παρότι άνθρωποι φέρονται τερατωδώς στους πρώτους.

-Και τέλος, υπάρχει η δυστοπική περιπέτεια (επιστημονικής) φαντασίας για τους NightBrekers, τους πολεμιστές που μάχονται για να σώσουν τους ελάχιστους εναπομείναντες ανθρώπους σε έναν κόσμο όπου ο ήλιος έχει εξαφανιστεί και βασιλεύει η αιώνια νύχτα και τα πλάσματα τους σκότους. 

Ετοιμάζεις κάτι νέο; Γενικά, φτιάχνεις στο μυαλό σου μελλοντικές ιστορίες;

Θα απαντήσω με ένα εμφατικότατο: Ουυυυυ, πολλές! Ήδη ρίχνοντας μια ματιά στο Wattpad έχω 5 Σχέδια που ωριμάζουν και περιμένουν να δημοσιευθούν. Είναι και οι πέντε ιστορίες φαντασίας, εκ των οποίων η καθεμιά ξεχωρίζει για κάτι διαφορετικό. Θα τα δείτε όταν έρθει ο καιρός τους.
Για την ώρα, προσπαθώ να επικεντρωθώ στο Κτηνουλάκι μου (Monster), να το προχωρήσω, και γιατί όχι; Να το τελειώσω κιόλας. 
Σίγουρα όμως έχω πολλά, διαφορετικά και νέα σενάρια κατά νου που υφαίνονται συνεχώς. Δεν νομίζω να πάψω ποτέ να φτιάχνω ιστορίες στο μυαλό μου… και σίγουρα δεν θα σταματήσω να προσπαθώ να τις γράψω, όσο καιρό κι αν χρειάζονται.

Σ’ ευχαριστώ πολύ. Στείλε ένα μήνυμα στον κόσμο που διαβάζει τις ιστορίες σου.

Αγαπητοί αναγνώστες μου, σας ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ και ΣΥΓΓΝΏΜΗ. Με συγκινεί το ενδιαφέρον και η υποστήριξή σας, οι ψήφοι σας με γεμίζουν ικανοποίηση και τα σχόλια σας είναι απίστευτα και με κάνουν να γελάω σαν τον Τζόκερ. Σας αγαπώ όλους, τον καθένα ξεχωριστά με τον δικό μου μέσω-ηλεκτρονικού-υπολογιστή τρόπο και σας ζητώ από καρδιάς συγγνώμη για οποιαδήποτε ψυχολογική διαταραχή σας έβγαλε στην φόρα η ανάγνωση της ιστορίας μου. 
Θα σας ζητήσω, όμως, να μην τα ρίχνετε όλα σε εμένα, αφού επιλέξατε να διαβάσετε την Αντριάννα και τον Ζίρο είστε κρυφό-τρελάρες και εν δυνάμει serial killers από μόνοι σας.
Το καλό είναι ότι μέχρι να τελειώσει το βιβλίο θα μας έχουν κλείσει όλους μαζί στο Φρενοκομείο και θα μένουμε σε γειτονικούς θαλάμους, οπότε stay positive.

ΥΠΟΘΕΣΗ

Η Άντριαν Βάλενταϊν είναι πεπεισμένη ότι τίποτα στην ζωή της δεν μπορεί να πάει χειρότερα. Ανέκαθεν ήταν η δεύτερη επιλογή, η εναλλακτική που κρυβόταν στην σκιά των άλλων. Καθώς όμως φαίνεται η ζωή της μπορεί να πιάσει πάτο, όταν βρίσκεται υπόλογη για τον θάνατο της δίδυμης αδερφής της, Μία. Οι γονείς της τρομαγμένοι την «σουτάρουν» στο Ντέιβις Πλέις. Ένα ίδρυμα για νέους όπου βασιλεύουν η βία, τα ναρκωτικά, το σεξ, η εκμετάλλευση και οι εφιάλτες κάθε είδους με σάρκα και οστά.
    Η Άντριαν δεν κολλάει καθόλου εκεί μέσα, αισθάνεται τελείως καταπτοημένη με την τροπή των πραγμάτων και πασχίζει να ενσωματωθεί σε μια κοινωνία πολύ διαφορετική από εκείνη που γνώριζε.
    Και όλα αυτά προτού οι φωνές αρχίσουν να μιλάνε μέσα στο κεφάλι της. 
***
"Λες ότι οι φωνές στο κεφάλι μου δεν είναι πραγματικές, οτι είναι φανταστικές, ανυπόστατες. Πρέπει, όμως, να το παραδεχτείς, καμιά φορά, έχουν πολύ καλές ιδέες. Όπως τώρα για παράδειγμα, τώρα μου ψιθυρίζουν να σας σκοτώσω όλους".

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ   

Αν με ρωτήσεις αν μου αρέσουν οι ιστορίες τρόμου θα σου απαντήσω κοιτώντας σε κάπως παράξενα. Δεν το κρύβω πως η σχέση μου με τις ιστορίες αυτού του είδους είναι αυτό που λέμε, τραβάτε με κι ας κλαίω. Δεν θα κυνηγήσω να τις διαβάσω αλλά αν πέσω κάποια καλή στα χέρια μου, τότε δεν υπάρχει περίπτωση να την αφήσω. 
Κάτι τέτοιο έπαθα και με το “Monster” της Σβετλίν. Το ξεκίνησα από καθαρή περιέργεια για να δω τι είναι αυτή η ιστορία, με το παράξενο κι ανατριχιαστικό εξώφυλλο (και κάτι μου κάνει η κοπέλα στη μπανιέρα με το κόκκινο νερό), και μπορώ να πω πως κόλλησα. 
Καταρχάς, η γραφή της Σβετλίν είναι άμεση. Το πρώτο κεφάλαιο σε κρατά και σε αναγκάζει στην κυριολεξία να διαβάσεις παρακάτω. Μπορεί στην αρχή να φανεί σε κάποιους πως υπάρχει το τυπικό κλισέ του καλού κοριτσιού που βρίσκεται άδικα στο αναμορφωτήριο, αλλά σύντομα το ξεπερνάς αυτό, και σίγουρα δεν σου μένει στο μυαλό. Η περιγραφές είναι πολύ καλές, μερικές φορές βρέθηκα να χάνομαι μέσα στην ιστορία τόσο πολύ, που το μετάνιωνα που τη διάβαζα βράδυ γιατί με επηρέαζε. Κάτι ακόμα που μου αρέσει πολύ, είναι οι αναφορές σε αγαπημένες ταινίες και σειρές, και τρελαίνομαι με κάτι τέτοια. 
Δεν έχω κάτι αρνητικό να πω, ακόμα το Monster ανανεώνεται αλλά κάθε κεφάλαιο σε αποζημιώνει γιατί σε βάζει πιο βαθιά σε έναν κόσμο τρομαχτικό από τον οποίο δεν μπορείς να ξεφύγεις. Είναι από τις καλύτερες νεανικές ιστορίες τρόμου που οι λάτρεις του είδους θα λατρέψουν.  


Συνέντευξη/Κριτική:
Νεκταρία Μαρκάκη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :

Εμφανιζόμενη ανάρτηση

ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ

Προσωπική άποψη/επιμέλεια: Δελλή Χαρά Υποκινούμενη από ένστικτο και μόνο, υπέκυψα πάλι στην “πρωτοδοκιμαζόμενη” πένα ενός νεαρο...

Disqus Shortname