Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Στα χρόνια τα παιδικά, τα ανέμελα...


Διονύσης Λεϊμονής,
εκπαιδευτικός-συγγραφέας.

    Πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, φίλες και φίλοι της γραφής κι όσο κι αν κάποιοι από εμάς είμαστε λίγο αρνητικοί απασχολημένοι με της καθημερινότητας το άχθος, είμαι σίγουρος ότι οι καρδιές ανοίγουν, η θύμηση μας γυρνάει πολύ πολύ πίσω στα ξένοιαστα χρόνια, τότε που ο κόσμος φάνταζε αλλιώς. Είναι τα χρόνια της αθωότητας, τα χρόνια που θαρρείς πως αν απλώσεις τα χέρια θα αγκαλιάσεις φίλους και εχθρούς,αφού κι οι εχθροί δεν ήταν παρά οι φίλοι της προηγούμενης μέρας κι οι συμμαθητές την επόμενη... Πόσο εύκολα λύνονταν όλες οι παρεξηγήσεις τότε, πόσο “ανώδυνα” ξεχνούσαμε τον θυμό της προηγούμενης μέρας και δίναμε τα χέρια κάνοντας τον “κύκλο “ μας δυνατό... Σ' αυτά τα χρόνια σας καλώ να μεταφερθείτε νοερά και να μοιραστείτε μαζί μας κάποιο σκηνικό ενός μαλώματος, μιας παιδικής αψιμαχίας, τον “πόλεμο” που ξέσπασε στα καλά καθούμενα, “κεραυνός εν αιθρία”, αλλά και την επιτυχή έκβαση μιας περιπέτειας που δεν διήρκεσε πολύ, καταγράφηκε όμως βαθιά στην παιδική ψυχή σας. ΄Ενα πείραγμα, μια κουβέντα, μια χειρονομία γίνεται η αφορμή να ξεσπάσει ένταση, μια ένταση που στην παιδική ηλικία φαντάζει άκρως επικίνδυνη, αλλά όσο γρήγορα ξεσπάει, τόσο απρόσμενα ατονεί και σβήνει... Σήμερα αυτό το “ακραίο” περιστατικό ας γίνει η αφόρμηση να ανάψει μια σπίθα στο μυαλό σας, το έναυσμα για μια αφήγηση από καρδιάς που θα μοιραστείτε μαζί μας, γιατί ίσως η δική σας εμπειρία να δώσει την ώθηση για να εκκινήσει και η αντίστοιχη δική μας... Και κάνω εγώ την αρχή προσμένοντας τη συνέχειά σας:


“Θυμάμαι κάποτε παίζαμε πετροπόλεμο στη γειτονιά δίχως να έχουμε καμιά αίσθηση του κινδύνου. Δεν ήταν δύσκολο μια πέτρα να ξαστοχήσει τρυπώντας το αριστερό μου μηλίγγι. Φωνές, κλάματα από γύρω, κόσμος, πανικός κι εμείς παιδιά να κοιτάμε ως θεατές λες, κι όχι ως πρωταγωνιστές σε ένα δρώμενο που μας αφορούσε και δεν μας αφορούσε ταυτόχρονα. Οι μεγάλοι έξαλλοι αλλά τα παιδιά σαν να παρακολουθούσαμε μια σκηνή από έργο κωμικοτραγικό. Την άλλη μέρα; Φυσικά “ούτε γάτα ούτε η ζημιά” και μια στρόγγυλη πορφυρή κηλίδα στη λευκή γάζα στον αριστερό κρόταφο μαρτυρούσε τη ζωντάνια της νιότης μας επισφραγίζοντας εμφατικά τα “έργα και τις ημέρες” μας. Τα έργα και τις ημέρες που τέσσερις δεκαετίες μετά δεν φανταζόμασταν ότι θα αναπολούμε γλυκά χαμογελώντας για το περασμένο “τότε” μας

Σας ευχαριστώ

Διονύσης Λεϊμονής

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Διονύσης Λεϊμονής γεννήθηκε στο Αιτωλικό Αιτωλοακαρνανίας. Εργάζεται στην Δευτεροβάθμια εκπαίδευση και ζει μόνιμα στην Νέα Ιωνία Βόλου. Παράλληλα με την συγγραφή λογοτεχνικών έργων ασχολείται με την αρθρογραφία σε εφημερίδες και περιοδικά. Το 2005 απέσπασε το πρώτο βραβείο στον πανελλήνιο διαγωνισμό λογοτεχνίας του Φυσιολατρικού Συνδέσμου Πατρών, για το διήγημά του: "Ζωή από τα χαλάσματα¨". "Η κολυμβήθρα του Σιλωάμ" είναι η πρώτη εκδοτική του προσπάθεια. Τον Απρίλιο του 2009 κυκλοφορεί το νεανικό του μυθιστόρημα: "Το μυστικό της Δαγκάνας", από τον Πολιτιστικό Ίδρυμα της Τραπέζης Κύπρου. Ακολουθούν τα έργα του "Το χαμένο ταίρι", "Τίμια δώρα", "Το δέκατο έβδομο κιβώτιο". Έχει συμμετάσχει σε συλλογικά έργα: "Τα κείμενα" "Ιστορίες από ένα παγκάκι",και λάβει επίσης διακρίσεις για διηγήματα αλλά και ποιήματά του.



Επ. Άρθρου:Βασιλική Μπούζα

3 σχόλια:

  1. Πολύ όμορφο και πραγματικά νοσταλγικό θέμα!
    Κάθε απόγευμα, μαζευόμασταν για να παίξουμε μπάσκετ στο γήπεδο του δημοτικού σχολείου της γειτονιάς. Μερικά καλάθια για ζέσταμα και οι παίκτες ήμασταν έτοιμοι να χωριστούμε σε ομάδες. Ήμουν το μόνο κορίτσι και σε ηλικία 14 χρονών. Αγοροκόριτσο εκ φύσεως, τα παιχνίδια για κορίτσια, πάντα με άφηναν αδιάφορη. Ο αγώνας μπάσκετ ξεκίνησε και ομολογουμένως ήταν αρκετά σκληρός. Κανείς δεν σε λυπάται επειδή είσαι κορίτσι. Εφόσον έχεις αποδεχτεί το γεγονός ότι παίζεις με αγόρια, πρέπει να περιμένεις και την ανάλογη σκληρή αντιμετώπιση. Εξάλλου το μπάσκετ, δεν είναι για καλοσύνες. Ίσως αυτό να σκεφτόταν ο παίκτης από την αντίπαλη ομάδα και όταν σε κάποια στιγμή του αγώνα τον μπλόκαρα, την ώρα που πήγε να σκοράρει,με έσπρωξε πίσω με αποτέλεσμα σαν αντανακλαστικά να εναποθέσω πρώτα τα χέρια μου στο πάτωμα να μην χτυπήσω. Ίσως πάλι να μην αποδεχόταν ότι "έφαγε τάπα" όπως λέμε με όρους του παιχνιδιού, από ένα κορίτσι και πόσο μάλλον μικρότερο. Με έβγαλε εκτός και το παιχνίδι σταμάτησε. Φωνές κακό των συμπαικτών μου εναντίον του αλλά, προσπάθησα να ηρεμήσω τα πράγματα λέγοντας ότι όλα μέσα στο παιχνίδι είναι. Κατέληξα με νάρθηκα στο δεξί μου χέρι για λίγες μέρες. Όταν επέστρεψα και πάλι στην καθημερινή μου αυτή δραστηριότητα, το συγκεκριμένο άτομο, εξέφρασε την επιθυμία του να είναι πάντα στην ίδια ομάδα με μένα. Ίσως ήταν ο τρόπος του να ζητήσει συγνώμη. Ίσως πάλι, να είχε αποδεχτεί το γεγονός ότι και τα κορίτσια ξέρουν να παίζουν μπάσκετ. Πάντως το θέμα δεν πήρε διαστάσεις, πέραν του απογεύματος που συνέβη το περιστατικό.
    Αυτό μου έχει μείνει από τα εφηβικά χρόνια, μιας και δεν ήμουν ποτέ παιδί που θα μπλεκόταν σε φασαρίες κι εκείνες δεν με κυνηγούσαν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Από κάποιο μακρινό φως ημέρας, από παιδικά όνειρα γυρίζω στις μνήμες.
    Τι κι αν ήμουν κορίτσι εγώ πιο πολύ έπαιζα με αγόρια εξού και το δεύτερο μου όνομα, Αγορία το αγοροκόριτσο, αυτό καλύτερα μου καθόταν.
    Τα παντελόνια με βόλευαν όχι τα φρού φρού φουστάνια, με μποτίνια ελαφρώς φθαρμένα από την μπάλα που κλώτσαγα άγαρμπα στα καλαμένια πόδια τους εκεί να δεις τις καρπαζιές από τ΄αδέρφια μου ούτε ένας ούτε δυο τέσσερις που να τους πάρει ήταν γινόταν της τρελής με τις μούρες που γλυκοστάλαζαν απ΄την Μουριά στη μουρίκλα μου για βάλε και τη σκόνη από το χώμα της Αλάνας καθώς κυλιόμουν να την γλιτώσω, του χαμού γινόταν από τις φωνές και δεν σταματούσε εδώ το πράγμα γιατί όταν η Μάνα έλουζε τα μαλλιά μου τα μπερδεμένα από αγριόχορτα ήθελε τουλάχιστον μια ώρα να τα ξεμπερδέψει και με ξεμάλλιαζε εκείνες τις στιγμές γινόμουν ταύρος ατίθασος για εκδίκηση.
    Μα την επόμενη ημέρα ούτε γάτα ούτε ζημιά όλα μέλι γάλα όλα τα ξεχνούσαμε χωρίς κακίες, γιατί ήταν ήρεμα όμορφα τα παιδικά μας χρόνια.
    Ενώ στα τωρινά μέσα στην Κρίση που τότε μωρέ ούτε την λέξη ήξερα τι πάει να πι, πιο πέρα ταξιδεύω με ορμή απ΄το σύθαμπο ορίων με θλιμμένα μάτια στα ωκεάνια κι αμυδρά χαμόγελα του σήμερα.
    Τότε το άριστα στο σχολείο ήταν έπαινος.
    Τώρα όπου ηχούν τον έπαινο και κηλιδώνουν το μέτωπο
    οι αστραπές μετεωρίτες μένουν μονάχα οι ευχές
    ας ήμουν παιδί ξέγνοιαστο κι ας έτρωγα σφαλιάρες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΕ ΕΙΡΗΝΗ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ.
    ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :

Εμφανιζόμενη ανάρτηση

ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ

Προσωπική άποψη/επιμέλεια: Δελλή Χαρά Υποκινούμενη από ένστικτο και μόνο, υπέκυψα πάλι στην “πρωτοδοκιμαζόμενη” πένα ενός νεαρο...

Disqus Shortname