Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2016

Ημερολόγιο ζωής…


Διονύσης Λεϊμονής,
εκπαιδευτικός-συγγραφέας.

(…) συχνά έχω ανάγκη παρηγοριάς ·πολύ συχνά μου λείπει η δύναμη, ό,τι κάνω δεν είναι αρκετό και δεν αποτελειώνω τίποτε. Δεν το αγνοώ· προσπαθώ να διορθωθώ, και κάθε μέρα χρειάζεται να ξαναρχίσω από την αρχή. Ωστόσο, δεν είμαι πια μωρό και η χαϊδεμένη μικρούλα που γελάνε καλοσυνάτα μαζί της σε κάθε περίπτωση. Έχω το ιδανικό μου, έχω μάλιστα πολλά ιδανικά· έχω τις ιδέες μου και τα σχέδιά μου, μόλο που δεν μπορώ ακόμη να τα εκφράσω…"
(Απόσπασμα από το Ημερολόγιο της ΄Αννας Φρανκ, 1942)



    Αυτές τις μέρες με την ευκαιρία του εορτασμού της 28ης Οκτωβρίου κάναμε στο σχολείο ένα απόσπασμα από «Το ημερολόγιο της ΄Αννας Φρανκ», το ημερολόγιο ενός δεκατριάχρονου κοριτσιού ως μια ανάγκη επικοινωνίας με κάποιον, με τον κόσμο, με τη ζωή εκεί έξω που στερούνταν αυτοεξόριστη σε μια σοφίτα, δεσμώτης μιας απαράδεκτης ιδεολογίας αποκλεισμού των ανθρώπων εξαιτίας κάποια ιδιαιτερότητας τους. ΄Ετσι γεννήθηκε στο μυαλό της ΄Αννας μια ανύπαρκτη φίλη, μια φίλη που την άκουγε, την καταλάβαινε, την αποδεχόταν. «Αν χαθεί το ημερολόγιό μου, θα χαθώ κι εγώ», είχε δηλώσει κάποια στιγμή στα υπόλοιπα οκτώ άτομα με τα οποία συμβίωνε κρυμμένη για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Γιατί η Κίττυ για την ΄Αννα ήταν τα αυτιά που δεν ενοχλούνταν από τις κραυγές της, τα μάτια που άντεχαν να τη βλέπουν να κινείται και να εκφράζεται, η ιδανική φίλη που δεν αποδοκίμαζε, δεν απέρριπτε, δεν έκλεινε την πόρτα, ήταν το alter ego της που είχε τη δύναμη να συνυπάρχει μαζί της, όχι γιατί η ΄Αννα ήτα ανυπόφορη, αλλά επειδή η ΄Αννα ήταν η ΄Αννα με τις ιδιαιτερότητες και τα χαρακτηριστικά που κουβαλάμε όλοι μας, φυσικά και επίκτητα σε τούτη τη ζωή. ΄Ετσι γράφτηκε το ημερολόγιό της, το πιο πολυδιαβασμένο πια βιβλίο στον κόσμο, ένα βιβλίο που μεταφράστηκε τουλάχιστον σε 30 γλώσσες. μια κατάθεση ψυχής και ζωής, της τόσο σύντομης μα γεμάτης ένταση και ενδιαφέροντος ζωής της. Το ημερολόγιο μπορεί να απελευθερώνει κάποιους κα δεν είναι τυχαίο ότι κατά κύριο λόγο κρατούν οι έφηβοι-στην πλειονότητα τους κορίτσια- αφού οι έφηβοι έχουν πολλά να πουν και να εκφράσουν συχνά σε μια κοινωνία που δεν αντέχει, δεν θέλει ή δεν προλαβαίνει να τους ακούσει. Για μερικούς και μερικές φίλες των «Θεματοφυλάκων» πέρασαν λιγότερα ή περισσότερα χρόνια από τότε που έγραψαν πιθανόν το πρώτο τους ημερολόγιο. Είναι όμως η κατάλληλη στιγμή να θυμηθούν εκείνα τα γεμάτη ένταση και πάθος χρόνια γι’ αυτό σας καλώ να μου χαρίσετε, να μας χαρίσετε στους «Θεματοφύλακκες βιβλίων» έστω μια και μοναδική σελίδα από το ημερολόγιο που γράψατε τότε, να επαναφέρετε στη μνήμη σας μια σημαντική στιγμή που καταγράψατε ή θα θέλατε ακόμα και τώρα να καταγράψετε, επειδή τότε το αμελήσατε. Γυρίστε λοιπόν με μια μηχανή του χρόνου πίσω, θυμηθείτε, αφεθείτε στις σκέψεις σας και γράψτε με την καρδιά σας, προσθέτοντας μέρα, ώρα και τόπο που μπορεί να συμπληρώθηκε αυτή η σελίδα επιστρατεύοντας τη δημιουργική σας φαντασία. Είμαι σίγουρος ότι θα το απολαύσετε και θα το απολαύσουμε όλοι, αφού η γραφή είναι εκμυστήρευση, λύτρωση, χαρά, δημιουργία…

Σας ευχαριστώ

Διονύσης Λεϊμονής


Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Διονύσης Λεϊμονής γεννήθηκε στο Αιτωλικό Αιτωλοακαρνανίας. Εργάζεται στην Δευτεροβάθμια εκπαίδευση και ζει μόνιμα στην Νέα Ιωνία Βόλου. Παράλληλα με την συγγραφή λογοτεχνικών έργων ασχολείται με την αρθρογραφία σε εφημερίδες και περιοδικά. Το 2005 απέσπασε το πρώτο βραβείο στον πανελλήνιο διαγωνισμό λογοτεχνίας του Φυσιολατρικού Συνδέσμου Πατρών, για το διήγημά του: "Ζωή από τα χαλάσματα¨". "Η κολυμβήθρα του Σιλωάμ" είναι η πρώτη εκδοτική του προσπάθεια. Τον Απρίλιο του 2009 κυκλοφορεί το νεανικό του μυθιστόρημα: "Το μυστικό της Δαγκάνας", από τον Πολιτιστικό Ίδρυμα της Τραπέζης Κύπρου. Ακολουθούν τα έργα του "Το χαμένο ταίρι", "Τίμια δώρα", "Το δέκατο έβδομο κιβώτιο". Έχει συμμετάσχει σε συλλογικά έργα: "Τα κείμενα" "Ιστορίες από ένα παγκάκι",και λάβει επίσης διακρίσεις για διηγήματα αλλά και ποιήματά του.


Επ. Άρθρου:Βασιλική Μπούζα

5 σχόλια:

  1. Είναι μεγάλη χαρά να μοιραστώ με όλους εσάς μια σελίδα του ημερολογίου μου. Διάλεξα μια σελίδα που το φύλλο της ήταν τσακισμένο. Σκέφτηκα ότι για να το τσακίσω θα είχε μεγάλη σημασία για μένα αυτό που έγραφα. Θέλω να σας το παραθέσω αυτούσιο, όπως το έγραψα τότε. Χωρίς να αλλάξω τίποτα. Ω θεέ μου, μουρμούρισα μόλις το διάβασα. Ακούγομαι σαν ιερομόναχος.
    Κάνει κρύο και είναι μια κρύα Τρίτη του Δεκέμβρη.
    29/12/1992
    Χάσιμο χρόνου η περιδιάβαση σε λανθασμένα μονοπάτια της ζωής χρόνια πολλά πέρασα για να επέλθει αυτή η κρίση.
    Κι όμως είναι αλήθεια, δεν υπαρχει τίποτα χειροπιαστο σ΄αυτή τη ζωή που να μη φέρνει τη δυστυχια, τη μιζέρια, το μίσος, τον πόνο, τη ζήλεια, το φθονο.
    Κρατάμε φυλακισμένες τις ψυχες στα ενστικτα μας για να διασκεδάζει ο Βεελζεβουλ μαζί μας. Δεκαεννέα ολοκληρα χρόνια ψάχνω το νόημα της ζωής στη γη, αλλοι ίσως σπαταλούν κι όλο το βιο τους στον τεχνητο γιηνο παραδεισο.
    Η πίκρα μόνο απομένει. Δυστυχισμένοι! Δε διανοήθηκαν- με τι μυαλο άλλωστε- ότι η πραγματική ευτυχία βρίσκεται στο πνεύμα.
    Όταν ξαφνικά κοιτάξεις το ποτάμι που ρέει ασταματητα νιώθεις να ξαναγεννιέσαι. Δώσε προσοχή στο σκουλήκι που γίνεται πεταλούδα, στο φίδι που αλλάζει δέρμα στη ρίζα που δινει πνοή στο λουλουδι και αναρωτήσου τι πιο ομορφο υπαρχει σε αυτή τη γη από τη γέννηση από την ανανέωση.
    Εδώ μιλάμε για την πνευματική αναγέννηση. Το σώμα πεθαίνει μια φορα, η ψυχή καμία. Ο πνευματικός θάνατος είναι το απόλυτο κενο, η απόγνωση, η φυλακή.
    Ελευθέρωσε την ψυχή σου δεν υπάρχει πιο απλός τρόπος να το κατορθώσεις αυτό, παρά με την αγνή αγάπη, την παντοτινή. Ο ψυχικός ξεπεσμός και εξευτελισμός ξεκινάει από τη σάρκα, τη φθαρτή, τη θνητή. Η αναγέννηση ξεκινάει από τη δύναμη του πνεύματος, εκεί βρίσκεται και η γαλήνη. Η ζωή βρίσκεται στην πνευματική αναζήτηση. Ημουν τυφλη τόσο καιρό πνευματικά θολωμένη. Όμως το πέπλο ξαφνικά εξαφανίστηκε και μου ανοίχτηκε ένας νέος δρόμος.
    Μην τρομάζεις αναγνώστη με αυτό το θέμα που πραγματεύομαι, δεν είναι εγκώμιο μοναξιάς «ου καλον είναι τον ανθρωπον μόνον» δεν είναι όμως καλό και να εκφυλίζουμε το θαύμα της ζωής.
    Στοχάσου, πριν είναι αργά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ

    Πήρα βελόνα και κλωστή για να κεντήσω το υφάδι της ζωής μου
    μα χάθηκα στη διαδρομή, λαβύρινθος τα μονοπάτια της ψυχής μου,
    πήρα μολύβι και χαρτί για να σμιλέψω με εικόνες τις στιγμές μου
    μα ένας σωρός από γιατί μου 'δειξε τρόπο να μετρώ τις αντοχές μου.

    Κι άφησα δάκρυα καυτά να ελευθερώσουν της ψυχής τη μαύρη πένα,
    βρήκα του χρόνου τα κλειδιά και έβγαλα απ' τη φυλακή πρώτα εμένα,
    χόρεψα πάνω σε φωτιές, τον πόνο που με κέρασες ζωή ν' αντέχω,
    κι έκανα άστρα τις ευχές ν' αποτυπώνω ό,τι στο μυαλό μου έχω.

    Της ψυχής μου οι λέξεις κάθε γράμμα και δάκρυ
    για όσα μ' έχουν διαλύσει, με βυθίσαν σε νάρκη,
    της ψυχής μου οι λέξεις κάθε γράμμα κι ελπίδα
    που μου δείχνει το δρόμο στης ζωής την παγίδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τόσες πολλές σκέψεις , πάλι στροβιλίζονταν στο μυαλό της, τόσες πολλές λέξεις ζητούσαν να βγουν και να ζωγραφίσουν τις παράλληλες γραμμές με το μελάνι τους και η Αγγελική τα βράδια, με το φως απ’ το κινητό, έγραφε ατέλειωτες σελίδες στα ημερολόγιά της.

    Σελίδες, που έμελε να γίνουν το βιβλίο της ζωής, των δυο γυναικών.

    Ζωγράφιζε όμορφες και άσχημες εικόνες στις αράδες της.

    Έγραφε τα καλά που είχαν ζήσει, έγραφε για να ξορκίσει το κακό, έγραφε για να θυμάται, αλλά πάνω απ’ όλα έγραφε για να ξεχνά.

    Έγραφε και με κάθε λέξη έπαιρνε ανάσα.

    Κάθε λέξη κι ένα δάκρυ που δεν έχυνε.

    Παράξενα πράγματα τα ημερολόγια. Κρατούν μέσα τους τον εαυτό μας, απαλλαγμένο απ’ τον χρόνο και τη φθορά.

    Αγγελική_Δαφτσίδου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Σελίδα ημερολογίου

    Έμεινα μόνη να κοιτάζω το λόφο από χώμα που έκρυβε από κάτω του εκείνον που υπήρξε έρωτας μα και τύραννός μου μαζί. Με αργές κινήσεις, έβγαλα το μαύρο μαντήλι από το κεφάλι μου και άρχισα να το κόβω σε λουρίδες.
    «Ένα για σένα…ένα για μένα…ένα για μας….», επαναλάμβανα.
    Αχ, καημένη μου, τι σε βρήκε και σένα! λόγια παρηγοριάς που ηχούσαν ψεύτικα στα αυτιά μου.
    Πώς να ζήσεις δίχως εμένα; Μέσα στο αίμα σου κυλάω, τα λόγια εκείνου, γεμάτα αλαζονική σιγουριά.
    «Ε ναι λοιπόν, μάτια μου...!», είπα δυνατά. «Εγώ θα ζήσω κόντρα σε ταμπέλες και ετικέτες με συντροφιά έναν άνεμο αλήτη και τη ζωή μου θα χτίσω σε χρώμα κόκκινο… όπως εγώ ονειρεύτηκα θα ζήσω…!!»
    Σαν μεσιάνει η νύχτα, μόνο τότε θα λύσω τη σιωπή, γεμίζοντας τούτα εδώ τα φύλλα με της ψυχής το αίμα.
    Σμαραγδή Μητροπούλου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. "Το Ημερολόγιο στο Ποτάμι"

    Κρυώνω πολύ. Ίσως να φταίει και το ποτάμι, δεν ξέρω. Ίσως που είναι Φεβρουάριος. Ίσως η υγρασία να κάνει το κορμί μου ν' αναρριγεί. Ίσως πάλι...
    Γιατί να είμαι εκεί; Γιατί ν' ακούσω; Γιατί δεν έμεινα στον κόσμο μου που τόσο καλά τον ήξερα; Γιατί θέλησα να μάθω τον δικό τους;
    Είμαι δεκαέξι χρόνων. Δεν είμαι παιδί, μα ούτε και γυναίκα. Θέλω να βγω έξω, να παίξω με τα παιδιά στη γειτονιά, να ανέβω στα δέντρα, να φωνάξω, να γελάσω...
    Και με φυλακίσατε μέσα στο μίσος σας, δηλητηριάσατε την ψυχή μου και δεν είστε ικανοί ούτε να το αντιληφθείτε. Ίσως θα έπρεπε να σας μισώ, αλλά τελικά μισώ τον εαυτό μου. Επειδή σας ανέχομαι, επειδή δεν σας αντέχω και δεν έχω το κουράγιο να φύγω. Με μισώ επειδή σας αγαπώ. Επειδή είμαι αδύναμη και σας χρειάζομαι. Με μισώ επειδή δεν έχω το κουράγιο να σας φωνάξω "ΠΑΨΤΕ". Επειδή δεν ζω.
    Δεν ξέρετε ποτέ που πάω όταν φεύγω. Δεν γνωρίζετε πως το ποτάμι φούσκωσε από τα κλάματά μου. Γνωρίζω το κάθε τι εδώ. Την κάθε πέτρα, το κάθε πλατάνι. Γιατί με εξορίσατε εδώ. Επειδή δεν μπορώ να είμαι εκεί. Επειδή είστε απασχολημένοι με το μίσος σας.
    ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ! Μ' ακούτε; Δεν είμαι εκεί, το έχετε πάρει είδηση;
    Είμαι δεκαέξι χρονών. Θέλω να ζήσω. Το Σάββατο έχουμε χορό. Δεν πρόλαβα να σας το πω. Θέλω να πάω. Θα είναι και ο Άγγελος εκεί. Μου αρέσει ο Άγγελος. Είναι τόσο όμορφος! Νομίζω ότι του αρέσω κι εγώ. Όμως είμαι κάθε μέρα τόσο θλιμμένη! Δεν έχω και πολλή όρεξη να του μιλήσω.
    Σε κανέναν δεν έχω όρεξη να μιλήσω. Γιατί πονάω. Αλλά δεν θέλω και να τους το πω. Δεν θέλω να με λυπούνται.
    Αδυνάτισα, το ξέρετε; Που να το ξέρετε. Αφού μου πετάτε ένα πιάτο φαί στο τραπέζι, αλλά δεν είστε εκεί να δείτε ότι δεν το τρώω. Σας άκουσα μια μέρα να λέτε πως η Ρόξυ πάχυνε. Για φαντάσου! Παρατηρήσατε πως πάχυνε το σκυλί και δεν πήρατε είδηση πως έγινα σκιά του εαυτού μου.
    Κάνει κρύο. Βέβαια δεν είμαι καλά ντυμένη. Ίσως θα είναι παγωμένα τα νερά. Σε λίγο βραδιάζει κιόλας. Λες να κάνει περισσότερη ψύχρα; Θα πρέπει να βιαστώ αν δεν θέλω να κρυώσω κι άλλο.
    Το σπίτι δεν είναι μακριά. Σχεδόν δίπλα. Σε λίγο μάλλον θα φωνάξουν. Ας μην αργήσω. Τι να το κάνω τώρα αυτό; Να, σε αυτήν εδώ την πέτρα θα το αφήσω. Λογικά θα το βρούνε. Ας πάω...
    Μπρρρ... τελικά είναι πολύ παγωμένο το νερό. Ελπίζω να μην πάρει πολλή ώρα. Ωχ, ξέχασα να γράψω το τελευταίο.
    "Αγαπημένο μου ημερολόγιο... Αντίο".

    Σοφία Κραββαρίτη

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :

Εμφανιζόμενη ανάρτηση

ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ

Προσωπική άποψη/επιμέλεια: Δελλή Χαρά Υποκινούμενη από ένστικτο και μόνο, υπέκυψα πάλι στην “πρωτοδοκιμαζόμενη” πένα ενός νεαρο...

Disqus Shortname