Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2016

"Ο γιος της Λύκαινας"

Η Δόμνα, συγγραφέας της ιστορίας "Ο γιος της λύκαινας" που δημοσιεύεται στο wattpad και μέχρι τώρα έχει ξεπεράσει τις 4.500 αναγνώσεις, γεννήθηκε στην Αθήνα, τον Απρίλιο του 1995. Είναι 21 χρονών και σπουδάζει Αρχαιολογία. Κατάγεται από την Καλαμάτα, την Κόρινθο και την Κωνσταντινούπολη. Μιλάει ελληνικά και αγγλικά και μαθαίνει ιταλικά, ενώ είναι από μικρή και ερασιτέχνης συγγραφέας. 

Βγάζει το χαρτζιλίκι της σαν κριτής σε αγώνες μπάσκετ. Της αρέσει η όπερα, η βρετανική ροκ, γενικότερα η μουσική, τα αστυνομικά και ιστορικά μυθιστορήματα, το μπάσκετ, οι ταινίες της Disney και τα ταξίδια. Ακόμα και εν μέσω των χωμάτων της ανασκαφής, θα την δείτε με ένα τετράδιο στο χέρι, γιατί οι κόσμοι στο κεφάλι της ζητάνε πάντα να βγούνε έξω, ακόμα και τις πιο ακατάλληλες στιγμές. 

Σήμερα μιλάει στην Νεκταρία Μαρκάκη εκ μέρους του blog Θεματοφύλακες Βιβλίων για την ιστορία της . Ελάτε μαζί μας για να μάθουμε τι μας αποκάλυψε.

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ


ΝΜ: Ποια είναι η StarBlossom22; Θα ήθελες να μας συστηθείς;

Πάντα νιώθω περίεργα να μιλάω για τον εαυτό μου! Ονομάζομαι Δόμνα και είμαι 21 χρονών. Γεννήθηκα και μένω στην Αθήνα. Είμαι στο τέταρτο έτος της Αρχαιολογίας και ευελπιστώ να πάρω φέτος το πτυχίο μου. Κατά τ’ άλλα, είμαι κριτής σε αγώνες μπάσκετ και τρέχω από ανασκαφές σε πρακτικές σε μουσεία, σχολεία και άλλα σχετικά.

ΝΜ: Πότε αποφάσισες να πάρεις την απόφαση να ασχοληθείς με τη συγγραφή;

Δε νομίζω ότι πήρα ποτέ την απόφαση, τουλάχιστον όχι συνειδητά. Ήταν μία ανάγκη περισσότερο. Έγραψα το πρώτο μου «έργο» όταν πήγαινα πέμπτη δημοτικού και από τότε δεν έχω σταματήσει να είμαι με ένα πρόχειρο τετράδιο και ένα μολύβι στο χέρι. Ήταν μία ανάγκη να ζωντανέψω τις ιστορίες και τις καταστάσεις που υπήρχαν στο κεφάλι μου και δημιουργούνταν λίγο πολύ μόνες τους: ένα ερέθισμα από βιβλία, ζωγραφιές ή την τηλεόραση ήταν αρκετό να μου δώσει μια σπρωξιά για να ξεκινήσω και από εκεί και έπειτα η ιστορία συνεχιζόταν μόνη της στο μυαλό μου. Ήταν- και είναι ακόμα- ένας τρόπος να περνάω καλά. Σαν να έχω μια ταινία μόνο για μένα να παίζει στο κεφάλι μου και έχω την ευκαιρία να τη δείξω και για πρώτη φορά σε άλλους.

ΝΜ: Έχεις ανεβάσει 3 έργα στο Wattpad. Μέσα σε αυτά, είναι κι ένα που ξεχώρισα από την πρώτη στιγμή, το «Ο γιος της λύκαινας». Μίλησε μας λίγο γι’ αυτό. Τι σου έδωσε έμπνευση για να γράψεις αυτή την ιστορία;

Εδώ και χρόνια ήθελα να γράψω μία ιστορία κατά τη διάρκεια ή λίγο πριν ή μετά την Ελληνική Επανάσταση. Θεωρούσα όμως το θέμα «καμένο» προκαταβολικά, γιατί όλοι είναι λίγο- πολύ κάπως προκατειλημμένοι για τη συγκεκριμένη περίοδο, για πολύ λάθος λόγους. Σκέφτηκα ότι η προσθήκη ενός πειρατή (πάντα πικάντικο θέμα, δεν είναι έτσι;) και η απομάκρυνση από το καθαυτό  γεγονός της Επανάστασης θα ελαφρύνει κάπως το θέμα. Επιπλέον, αγαπώ πολύ τη θάλασσα και ξέρω τη Μεσσηνία καλά, λόγω καταγωγής, οπότε το υπόλοιπο «γεννήθηκε» από μόνο του. Γενικά ήθελα να ασχοληθώ με αυτή την εποχή και τα ωραία της ρούχα, τραγούδια, έθιμα και τις φημισμένες και παθιασμένες σχέσεις, βεντέτες, έρωτες και πάθη.

ΝΜ: Σύστησε μας τους πρωταγωνιστές. Τι είναι αυτό που τους χαρακτηρίζει περισσότερο;

Οι βασικοί πρωταγωνιστές είναι δύο: ο Νικήτας και η Αρετή.

Ο Νικήτας είναι ο επονομαζόμενος «Γιος της Λύκαινας», ο πειρατής της υπόθεσης. Είναι 25 χρονών, αλλά κουβαλάει εμπειρίες πολύ ωριμότερου ανθρώπου. Από την αρχή φαίνεται ότι είναι κάπως προβληματική προσωπικότητα. Είναι οξύθυμος, απότομος, πεισματάρης, παρορμητικός. Θέλει να γίνονται τα πράγματα όπως και όποτε τα θέλει εκείνος και μόνο. Στην πραγματικότητα όμως είναι απλά πληγωμένος και τρομαγμένος, με ευαισθησίες που προσπαθεί να ξεχάσει ότι έχει. Κουβαλάει ένα παρελθόν που τον έχει σημαδέψει και που συνεχίζει να ορίζει ακόμα και το παρόν και το μέλλον του. Η ζωή του πειρατή τον κάνει ακόμα πιο σκληρό, αλλά υπάρχουν πάντα μικρές και απρόβλεπτες εκπλήξεις, όπως η Αρετή, που μπορούν να αλλάξουν πολλά.

Η Αρετή είναι 16 χρονών και είναι κόρη του προεστού της περιοχής της. Είναι αναιδής, ένα κακομαθημένο κοριτσάκι, που μεγαλώνει στα πούπουλα σε σύγκριση με τη γενικότερη κατάσταση που επικρατεί στο χωριό της. Η γνωριμία της όμως με το Νικήτα θα της κόψει τη «μαγκιά», θα της μάθει μερικά πράγματα που θα τη σημαδέψουν. Είναι και αυτή ξεροκέφαλη, πεισματάρα, για αυτό και η σχέση τους είναι εξ’ αρχής εκρηκτική. Μόνο όταν αποφασίσει να κάτσει να τον ακούσει θα μπορέσει να τον καταλάβει και από εκεί θα αρχίσει να του δείχνει τη στοργική της πλευρά. Όπως όλες οι ερωτευμένες γυναίκες, νομίζει ότι μπορεί να τον αλλάξει. Βάζοντας την αγάπη της πάνω από όλα, δεν προσπαθεί να αλλάξει μόνο το Νικήτα, αλλά και έναν ολόκληρο, πολύπλοκο μικρόκοσμο που τους περιβάλλει.

Όλοι τους κουβαλάνε μία ιστορία: ο Γιώργης Βεργής, η Λένη, ακόμα και ο Πάνος, ο Μάρκος Γερακάρης, η Χριστίνα. Ο Παπάζωλης και ο Ταμάρα είναι μια ολόκληρη ιστορία από μόνοι τους: είναι αληθινά, ιστορικά πρόσωπα, που συμμετείχαν πράγματι σε όλες αυτές τις διαδικασίες που αναφέρονται. Οι χαρακτήρες τους και  τα γεγονότα που συμμετέχουν βέβαια είναι δημιουργήματα της φαντασίας μου. 


ΝΜ: Πόση έρευνα έκανες για να γράψεις, και μάλιστα με τόσες λεπτομέρειες, μια ιστορία που λαμβάνει μέρος στο αρκετά μακρινό παρελθόν;

Η αλήθεια είναι πως δεν έκανα μεγάλη έρευνα για να ξεκινήσω να γράφω. Σπουδάζοντας ιστορία στο πανεπιστήμιο και έχοντας διαβάσει πολλά σχετικά με την εποχή μυθιστορήματα από μικρή, είχα μία σχετικά καθαρή εικόνα του context. Όταν ξεκίνησα, διάβασα λίγο περισσότερο για τη συγκεκριμένη δεκαετία από τον αντίστοιχο τόμο της Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους. Διάβασα λίγο και για τα δημοτικά τραγούδια και για τις φορεσιές από τον ίδιο τόμο στα γενικότερα της εποχής. Γενικά το παρελθόν δεν είναι πρόβλημα: λόγω σπουδών, είναι για μένα σχεδόν καθημερινά παρόν.

ΝΜ: Γενικά, προτιμάς τα ιστορικά μυθιστορήματα; Αν ναι, γιατί; Τι είναι αυτό που σε τραβάει σε αυτό το είδος;

Πλέον έχω καταλήξει να τα προτιμώ σχεδόν αποκλειστικά, αλλά και από παιδί αυτά μου άρεσαν περισσότερο, μαζί με τα αστυνομικά. Υποθέτω ότι έχει να κάνει με αυτό το «ταξίδι στο χρόνο». Μπορώ να «ζω» μέσα σε κόσμους και εποχές που έχουν πια χαθεί και να τους βιώνω σαν να είναι υπαρκτοί και αυτή τη στιγμή που μιλάμε. Το παρελθόν έχει πάντα άλλη γοητεία, έτσι δεν είναι; (Πάλι μιλάει η αρχαιολόγος μέσα μου μάλλον…)

ΝΜ: Τι σε ώθησε να αναρτήσεις τη δουλειά σου στο Wattpad;

Η ανάγκη για επιβεβαίωση, για κριτική. Καλά είναι να γράφεις και μόνος σου, αλλά αν δεν τα μοιράζεσαι, θα μένεις πάντοτε με την απορία: «Σε μένα αρέσει, αλλά θα αρέσει σε κανέναν άλλον;». Βέβαια, δεν είμαι σίγουρη κατά πόσο το Wattpad είναι τελικά ακριβώς το πιο ενδεικτικό μέρος για να πάρεις αντικειμενικές/υπεύθυνες απόψεις, αλλά είναι οπωσδήποτε μία αρχή.

ΝΜ: Εκτός από συγγραφέας, είσαι και αναγνώστρια; Διαβάζεις εντός κι εκτός Wattpad; 

Εκτός Wattpad διαβάζω πάντα. Είμαι φανατική αναγνώστρια, αν και πλέον δεν μπορώ να διαβάσω πολύ «βαριά» πράγματα. Στην εφηβεία ρίσκαρα πιο πολύ, τώρα δε θέλω να «κουράζω» το μυαλό μου, θέλω το βιβλίο να είναι απλά χαλαρωτικό, διασκεδαστικό, μια διαφυγή. Εντός Wattpad ομολογώ ότι δεν διαβάζω παρά ελάχιστα πράγματα. Δεν μπορώ να περνάω πολλές ώρες μπροστά από μία οθόνη, προτιμώ το χειροπιαστό βιβλίο.

ΝΜ: Πόσο σε βοήθησε το Wattpad στην εξέλιξη σου σαν συγγραφέας;

Δεν είμαι σίγουρη ακόμα. Έχω το λογαριασμό μου λιγότερο από ένα χρόνο. Το ότι το «κοινό» μου με περιμένει είναι σίγουρα ένας λόγος να προσπαθώ να γίνομαι καλύτερη και να σκέφτομαι ακόμα πιο πρωτότυπα/ ενδιαφέροντα πράγματα. Νομίζω, όμως, ότι ο χρόνος θα δείξει.


ΝΜ: Θεωρείς πως υπάρχουν καλοί συγγραφείς στο Wattpad; 

Σίγουρα υπάρχουν, τυχαίνει μάλιστα να έχω «γνωρίσει» και μερικούς. Δυστυχώς όμως δε φαίνονται όσο θα έπρεπε, ενώ απορούμε για κάποιους άλλους που ξεχωρίζουν πανηγυρικά χωρίς προφανή λόγο.

ΝΜ: Εκτός από το «Ο γιος της Λύκαινας», τι άλλο γράφεις αυτή την περίοδο;

Αυτή τη στιγμή έχω σε εξέλιξη άλλες δύο ιστορίες. Η μία λέγεται «Το κοριτσάκι του» και αφορά ένα διάσημο τενόρο και μία νεαρή φοιτήτρια, θαυμάστρια του. Ασχολείται με τις δυσκολίες μιας σχέσης με μεγάλη διαφορά ηλικίας και με τα προβλήματα, πολλές φορές ανυπέρβλητα, που προκαλεί η διασημότητα στις ζωές αυτών των ανθρώπων.

Η δεύτερη λέγεται «Τζενάι: Το Μυστικό της Ασημένιας Κοιλάδας». Είναι το μεγάλο μου ρίσκο, αλλά και η μεγάλη μου αγάπη. Εξελίσσεται στην Παλαιολιθική εποχή (33.000 π.Χ.) και αφορά 5 φυλές στην περιοχή μας, στη Βαλκανική χερσόνησο. Ακολουθούμε την πορεία μιας νεαρής κοπέλας, η οποία, χάνοντας σε μία φυσική καταστροφή τη φυλή της, ξεκινάει μια διαδρομή επιβίωσης, γνωρίζοντας έτσι τον κόσμο που την περιβάλλει. Μου αρέσει, γιατί όλα είναι πρωτόγονα: κάποιες φορές πολύ ωμά, κάποιες φορές πολύ ανθρώπινα. Ο έρωτας, η καλοσύνη, η κακία, το φυσικό περιβάλλον, η σχέση με τα ζώα και τους άλλους ανθρώπους έχουν γίνει πολύ σύνθετα και μπερδεμένα σήμερα. Τότε ήταν απλώς φυσιολογικά, αν και όχι πάντα αυτονόητα. 

ΝΜ: Σ’ ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σου. Θα ήθελες να στείλεις ένα μήνυμα στους αναγνώστες σου;
Εγώ ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου δόθηκε!

Θέλω απλά να τους ευχαριστήσω για την ευγενική προσοχή τους, τα σχόλιά τους και κυρίως για την υπομονή τους! Λόγω τρελού προγράμματος, δεν είμαι και η πιο συνεπής στις ενημερώσεις μου… Ελπίζω να συνεχίσουμε να ταξιδεύουμε μαζί και στις επόμενες ιστορίες μου!

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Είναι από τις λίγες φορές που ξεκινάω να διαβάζω μια ιστορία στο Wattpad και μαγεύομαι από την πρώτη κιόλας λέξη. Το «Ο γιος της Λύκαινας» αποτελεί ένα έργο που διαφέρει, καλογραμμένο από την πρώτη παράγραφο ως την τελευταία, με περιγραφές που σε μεταφέρουν σε μία άλλη, άγνωστη εποχή για εμάς, γεμάτη κινδύνους που ενθουσιάζει τον αναγνώστη- ειδικά εκείνον που αγαπά το ιστορικό μυθιστόρημα. 

Από την πρώτη στιγμή μπαίνεις στο νόημα της ιστορίας. Δεν σου αφήνει την απορία για το τι πρόκειται να διαβάσεις, αλλά είναι όλα γραμμένα με απίθανη μαεστρία που θες δεν θες βυθίζεσαι μέσα στις λέξεις. Οι πρωταγωνιστές είναι αρεστοί, σκιαγραφημένοι υπέροχα, βγάζοντας προς τα έξω κάθε πτυχή τους από την πρώτη στιγμή που τους γνωρίζεις. Το πιο υπέροχο βέβαια είναι πως ενώ νομίζεις πως τους ξέρεις, εντέλει συνειδητοποιείς πως δεν τους γνωρίζεις καθόλου καθώς όσο περνάνε τα κεφάλαια μαθαίνουμε τις προσωπικές τους ιστορίες. 

Η νεαρή Αρετή μεγαλώνει μέσα σε μία «φούσκα» ας μου επιτραπεί η έκφραση, η οποία σπάει όταν μετά από μία επίθεση πειρατών στο χωριό της, καταλήγει αιχμάλωτη του Γιου της Λύκαινας, ενός πειρατή που έχει γράψει ιστορία για την σκληρότητα του. Εκεί, μακριά από το σπίτι και τους δικούς της να την προστατεύουν, θα πρέπει να μάθε να επιβιώνει γνωρίζοντας έναν νέο κόσμο που της ανοίγεται μπροστά της, ανθρώπους με τους οποίους δένεται και βέβαια, αντιμετωπίζοντας τον Νικήτα, το γιο της Λύκαινας, κατάματα. 

Πρόκειται για ένα έργο που επιβεβαιώνει πως ναι, το Wattpad δεν είναι μόνο γεμάτο με ανάλαφρες ιστορίες που ξεχωρίζουν μέσα στα κλισέ τους, και πως υπάρχουν εκεί έξω νέα παιδιά που έχουν πολύ μέλλον μπροστά τους και μπορούν να ξεχωρίσουν για το συγγραφικό τους ταλέντο. 

Το «Ο γιος της Λύκαινας» αν και δεν είναι ολοκληρωμένο, κατά τη γνώμη μου πρέπει να το διαβάσετε όλοι! 


Συνέντευξη/Κριτική: Νεκταρία
Μαρκάκη
Επιμέλεια Άρθρου: Βασιλική Μπούζα-
Χριστίνα Μιχελάκη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :

Εμφανιζόμενη ανάρτηση

ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ

Προσωπική άποψη/επιμέλεια: Δελλή Χαρά Υποκινούμενη από ένστικτο και μόνο, υπέκυψα πάλι στην “πρωτοδοκιμαζόμενη” πένα ενός νεαρο...

Disqus Shortname