Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2016

Το εγώ μας...σκληρός κριτής!

Από την Μαριλένα Θάνου

Κοίταζα με αηδία το είδωλο μου στον καθρέφτη. Μόνο για μια στιγμή τόλμησα να χαμηλώσω τα μάτια μου. Τέτοια δειλία... Η οργή μεγάλωνε, τα χέρια μου σφίγγονταν σε γροθιές με τέτοια δύναμη που τα νύχια μου σχεδόν τρυπούσαν το δέρμα μου. Η ανάσα μου γινόταν πιο βαριά, ένιωθα πως πνιγόμουν, ένιωθα τόσο έντονα την πίεση, τις τύψεις να με κατακλύζουν. Δεν άντεχα να με βλέπω.

"Σε μισώ" είπα χαμηλόφωνα.

"Σε μισώ" είπα πιο δυνατά, σηκώνοντας αργά το κεφάλι μου για να ξανακοιτάξω το είδωλο μου στον καθρέφτη.

Η φωνή μου δυνάμωνε περισσότερο. Δεν μπορούσα να συγκρατηθώ. ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ να συγκρατηθώ.

"Εξαιτίας της ανοησίας και της ανωριμότητας σου κατάντησες τόσο άδεια,τόσο μόνη.Σε μισώ..."

"Σε μισώ..."

"ΣΕ ΜΙΣΩ!!!!!" ούρλιαξα γεμάτη οργή και απογοήτευση.

Το ουρλιαχτό ήχησε παντού. Παίρνοντας ένα αντικείμενο το πέταξα με δύναμη προς τον καθρέφτη ο οποίος έσπασε σε χίλια κομμάτια. Ένιωθα ακόμα αυτή την πίεση και το μίσος να με κατακλύζουν, τις τύψεις, την απογοήτευση. ΦΥΓΕΤΕ. Ένιωθα πως ήμουν άρρωστη, έτοιμη να εκραγώ. Πήρα ένα κομμάτι γυαλί και το έφερα μπροστά μου. Δεν άντεχα να με βλέπω. Η οργή μεγάλωνε το ίδιο και το μίσος.


"Δεν ήθελα πολλά", ψέλλισα, καθώς τα πρώτα δάκρυα έκαναν την εμφάνιση τους. 

Είμαστε ένα πολύ μπερδεμένο ον εμείς οι άνθρωποι. Εύκολα παρασυρόμαστε στον δρόμο της ζωής, επιλέγοντας συνήθως τον εύκολο δρόμο. Γινόμαστε τόσο ανόητοι και αλαζόνες που ξεχνάμε τα πραγματικά θέλω μας και τα αντικαθιστούμε με το συμφέρον και την ανάγκη για τον εύκολο δρόμο, προσπαθώντας να αποφύγουμε, χωρίς επιτυχία,αυτό που όλοι φοβόμαστε ενδόμυχα. Μην μείνουμε μόνοι.

Κάτι από το οποίο δεν γλίτωσα.

"Δεν με γεμίζει τίποτα πια. Και για όλα φταις ΕΣΥ!" είπα άγρια στο είδωλο του προσώπου μου. Γύρισες την πλάτη στα αληθινά νοήματα της ζωής. Σε ένοιαζε μόνο ο εαυτός σου. Σου αξίζει η τιμωρία σου... Δεν αντέχω. ΔΕΝ ΣΕ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ!"

Κόλλησα το γυαλί στην εσωτερική μεριά του καρπού μου, πιέζοντας τον λίγο. Αυτή θα είναι η λύτρωση μου. Έτσι θα τελειώσουν όλα και δεν θα με βασανίζουν άλλο οι τύψεις και η απογοήτευση. Αυτή πρέπει να είναι η τιμωρία. Ήθελα να νιώσω πραγματικά καλά και να που κατέληξα στο τέλος. Πίεσα λίγο πιο πολύ το γυαλί, νιώθοντας το κόψιμο στο δέρμα μου.

Γιατί;

Σταμάτησα απότομα.

Γιατί...

Γιατί;

Αναλογίστηκα για λίγη ώρα,έχοντας την απορία αυτή συνέχεια στο μυαλό μου.

Μετά κατάλαβα.


Επέλεξα πάλι τον εύκολο δρόμο. Μήπως αυτό υποδηλώνει δειλία; Κάθισα κάτω και κράτησα και με τα δύο μου χέρια το γυαλί, κοιτώντας το πρόσωπο μου για λίγη ώρα, καταλαβαίνοντας πως μέχρι και την τελευταία στιγμή οι κινήσεις μου ήταν τόσο επιπόλαιες.

"Συγνώμη", ψιθύρισα προς το πρόσωπο μου.

Εμείς οι άνθρωποι είμαστε και αρκετά σκληροί. Περισσότερο όμως με τον εαυτό μας. Είμαστε και πεισματάρηδες, επιμένουμε στο να είμαστε σκληροί με εμάς για να γίνουμε κάτι που δεν είμαστε πραγματικά, να γίνουμε τέλειοι. Μα είναι ανέφικτο δυστυχώς. Κρίνουμε τον εαυτό μας τόσο άσχημα για να γίνουμε τέλειοι για τους άλλους χωρίς να συνειδητοποιήσουμε πως δεν έχει σημασία αυτό, οι περισσότεροι άνθρωποι είναι περαστικοί στην ζωή μας. Δεν προσπαθούμε να μας βελτιώσουμε, αλλά μας κάνουμε χειρότερους.

Κάπως έτσι μένουμε μόνοι συνήθως.

Η οργή και το μίσος δεν βοηθούν στην βελτίωση του είναι μας. Είμαστε τόσο πεισματάρηδες εμείς οι άνθρωποι που κρίνουμε τον εαυτό μας τόσο άσχημα χωρίς να συνειδητοποιήσουμε πως πρώτα πρέπει να μας δεχτεί άλλο άτομο. Ο εαυτός μας. Λάθη θα υπάρχουν, το ίδιο και λανθασμένες επιλογές, λανθασμένες πράξεις και αποφάσεις. Η ζωή πάντα θα έχει λάθη. Είναι αναγκαία να υπάρχουν.

Άλλωστε αυτά είναι που μας οδηγούν στις σωστές πράξεις.

Τουλάχιστον...έτσι νομίζω.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :

Εμφανιζόμενη ανάρτηση

ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ

Προσωπική άποψη/επιμέλεια: Δελλή Χαρά Υποκινούμενη από ένστικτο και μόνο, υπέκυψα πάλι στην “πρωτοδοκιμαζόμενη” πένα ενός νεαρο...

Disqus Shortname