Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016

Στρατιώτης ποιητής !


Διονύσης Λεϊμονής,
εκπαιδευτικός-συγγραφέας.
 
  Με την ευκαιρία του εορτασμού ενός μεγάλου «ΟΧΙ» στην ελληνική Ιστορία μας, είπα να «φορέσουμε» το χακί στο εργαστήρι γραφής, που ξεκίνησε δειλά, αλλά στηρίζετε με την αγάπη σας και τη συνδρομή σας στην έκφραση. Ως δάσκαλοι και ως γονείς ας μην αφήσουμε την ευκαιρία να εξηγήσουμε στα παιδιά μας-μαθητές μας πως πολλοί ποιητές, όταν η χρεία κρουτάλησε τις πόρτες μας, δεν δίστασαν να αφήσουν κατά μέρος τη γραφίδα και να ντυθούν το χακί πολεμώντας παλικαρίσια για λευτεριά και δικαιοσύνη.

    Δεν είναι οι ποιητές και οι συγγραφείς οι αλαφροΐσκιωτοι που ζουν μέσα σε ένα σύννεφο. Ζουν ίσως σε ένα ιδεατό κόσμο, σαν αυτόν που ευχής έργο θα ήταν να εξασφαλίσουμε στις επόμενες γενιές, αλλά συχνά «ξεπεζεύουν» από το άτι τους για να βαδίσουν αντάμα με όλους τους συνανθρώπους που αγωνίζονται για τα βασικά της ζωής, αυτά που ενώ θα έπρεπε να είναι δεδομένα, είναι τα ζητούμενα και τα απαιτούμενα της καθημερινότητας. ΄Αλλωστε ο ηρωισμός της καθημερινότητας έχει την ίδια αξία και δυναμική με τον ηρωισμό στο πεδίο της μάχης. Οι ποιητές και οι πεζογράφοι ίσως είναι πολύ παρεξηγημένα υποκείμενα, οι πνευματικοί τους αισθητήρες όμως στην ιστορία πολλές φορές τους έκαναν προφήτες, προειδοποίησαν, σήμαναν τον κώδωνα του κινδύνου, προσανατόλισαν την κοινή γνώμη προς μια κατεύθυνση αποφυγής μιας σφοδρής σύγκρουσης, αλλά επίσης συχνά απευθύνθηκαν σε ώτα μη ακουόντων με συνέπειες ολέθριες για ένα έθνος κι έναν λαό όπως τον ελληνικό. Μέσα στο ίδιο έθνος ανήκαν κι αυτοί, μπορεί να έγραφαν άλλα και να έκαναν κι εκείνοι άλλα, δεν είναι άμοιροι ευθυνών όπως κανένας μας. Συχνά τα λόγια απέχουν πολύ από τα έργα μας. Καταληκτικά θα έλεγα πως ο αγώνας είναι μια συνεχής δράση και αντίδραση, δεν συνάδει με την παθητικότητα και το βόλεμα, δεν αρμόζει σε κανέναν νοήμονα άνθρωπο. Παραθέτω λοιπόν προς τέρψη και συμμόρφωση το θαυμάσιο ποίημα του Μίλτου Σαχτούρη «Ο στρατιώτης ποιητής», από την ποιητική του συλλογή Τα φάσματα ή η χαρά στον άλλο δρόμο (1958):

Δεν έχω γράψει ποιήματα

μέσα σε κρότους

μέσα σε κρότους

κύλησε η ζωή μου


Τη μιαν ημέρα έτρεμα

την άλλην ανατρίχιαζα

μέσα στο φόβο

μέσα στο φόβο

πέρασε η ζωή μου



Δεν έχω γράψει ποιήματα

δεν έχω γράψει ποιήματα

μόνο σταυρούς 

σε μνήματα

καρφώνω 


και σας καλώ σε τούτο το εξ’ αποστάσεως εργαστήρι να απαντήσετε με το δικό σας ποίημα, με τις δικές σας σκέψεις που ξεδιπλώνονται αβίαστα κάτω από τον ομώνυμο τίτλο: «Στρατιώτης ποιητής»… Στρατιώτης ποιήτρια (δεν έχει φύλο ο αγώνας) Είμαι βέβαιος ότι έχουμε να πούμε πολλά για τους δικούς μας αγώνες σε διαφορετικά μετερίζια με άλλα μέσα ο καθένας σας, ο καθένας μας…


Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Διονύσης Λεϊμονής γεννήθηκε στο Αιτωλικό Αιτωλοακαρνανίας. Εργάζεται στην Δευτεροβάθμια εκπαίδευση και ζει μόνιμα στην Νέα Ιωνία Βόλου. Παράλληλα με την συγγραφή λογοτεχνικών έργων ασχολείται με την αρθρογραφία σε εφημερίδες και περιοδικά. Το 2005 απέσπασε το πρώτο βραβείο στον πανελλήνιο διαγωνισμό λογοτεχνίας του Φυσιολατρικού Συνδέσμου Πατρών, για το διήγημά του: "Ζωή από τα χαλάσματα¨". "Η κολυμβήθρα του Σιλωάμ" είναι η πρώτη εκδοτική του προσπάθεια. Τον Απρίλιο του 2009 κυκλοφορεί το νεανικό του μυθιστόρημα: "Το μυστικό της Δαγκάνας", από τον Πολιτιστικό Ίδρυμα της Τραπέζης Κύπρου. Ακολουθούν τα έργα του "Το χαμένο ταίρι", "Τίμια δώρα", "Το δέκατο έβδομο κιβώτιο". Έχει συμμετάσχει σε συλλογικά έργα: "Τα κείμενα" "Ιστορίες από ένα παγκάκι",και λάβει επίσης διακρίσεις για διηγήματα αλλά και ποιήματά του.


Τ.Επ. Άρθρου/Εικόνας:Βασιλική Μπούζα

25 σχόλια:

  1. Σ΄αυτά που βιώνουμε κλαίω
    σ΄ένα κενό ανυπαρξίας σε δίσεκτο χρόνο
    έσυρα τα βήματα σε μιαν ακτή
    όπου φωλιάζουν θαλασσοπούλια
    ντυμένα στο χακί,
    άπλωσα τα ματωμένα σεντόνια
    στου ήλιου το φως
    να στεγνώσουν την απογοήτευση.
    Ελπίζοντας η μνήμη να επικοινωνήσει μαζί μου
    σε μονοπάτια κακοτράχαλα όπου οι μύθοι
    περπατούν τραγουδώντας για λευτεριά
    στοιχειωμένων στίχων
    τους αφουγκράζομαι στριμωγμένη από φαντάσματα.
    Σας μιλώ για το όνειρο που είδα
    αναζητώντας ίχνη γενναίων.

    Γρηγορία Πελεκούδα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γρηγορία μου πάντα λυρική και "ετοιμοπόλεμη". Με την ποίησή σου συμπληρώνεις τη σκέψη μου κι αυτό με χαροποιεί τόσο... να είσαι πάντα καλά

      Διαγραφή
  2. Σαν κτίριο ουράνιο και πανύψηλο
    Που τα σύννεφα σκίζει
    Πηγαίνω για να βρω τριφύλλι δίφυλλο
    Στην Ελευθερία που δακρύζει.

    Με το βλέμμα της το όμορφο
    Αγωνιώ μια μέρα να την δω
    Ξανά όπως στο όνειρο να πετάξει
    Μι' αγαλματένια αγάπη σε φτερωτό αμάξι.

    Ο φόβος στα σοκάκια της καρδιάς
    Όπλα κρύβει και πράσινο αίμα στάζει
    Σαν αγριόχοιρος στην πόλη της φωτιάς
    Θα τρέξω εκεί που εκείνη τώρα ρεμβάζει.

    (Για την Νέα Υόρκη - 2016)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ποσα αντιφατικά συνασθήματα και εικόνες "στοιβάζεις" σε ένα ολιγόστιχο ποίημά σου, Σταύρο μου... Σ' ευχαιστώ πολύ για τη συμμετοχή σου...

      Διαγραφή
  3. Ex Nihilo, Nihil Fit

    Το σκοτάδι που απλώνεται μέσα στο μεσημέρι, σβήνει τον ήλιο από τον ουρανό, και αντιλαμβάνεσαι ότι δεν ωφελεί να προσπαθήσεις να καταλάβεις αυτό που συμβαίνει. Και τι να καταλάβεις δηλαδή; Αυτό που ήδη γνωρίζεις; Οι άνθρωποι λιμοκτονούν και οι προφήτες προειδοποιούν τον κόσμο, γιατί στα μάτια όσων φωνάζουν για να σε αναγκάσουν να σέρνεσαι, μπορείς να δεις τις λέξεις τους να γαυγίζουν σαν σφαίρες. Είναι εύκολο να τα δεις όλα αυτά, χωρίς να χρειάζεται να ψάξεις πολύ, γιατί φωσφορίζουν στο σκοτάδι κι ας είναι μέρα μεσημέρι.

    Κάποιοι μιλάνε για προδιαγεγραμμένα σχέδια και κάποιοι άλλοι φωνάζουν και λένε ότι στο επόμενο κλικ σε περιμένουν χιλιάδες ευρώ, αλλά κανένας απ’ αυτούς δεν σκέφτεται ότι κάποτε θα πρέπει όλοι να σταθούμε γυμνοί αναγκάζοντας την ισότητα να βγει πίσω από τους τοίχους που είναι τώρα κρυμμένη. Οι άγραφοι νόμοι του δρόμου είναι εδραιωμένοι εδώ και χιλιάδες χρόνια, αλλά για να ζήσει κανείς στην παρανομία, πρέπει πρώτα από όλα να είναι τίμιος.

    Ντύνεσαι στο χακί και βγαίνεις σε έναν πόλεμο που θα παρακαλάς να σε σκοτώσει παρά να σε αφήσει σακάτη. Και έχεις απορίες και ερωτήματα, αλλά ξέρεις ότι δεν υπάρχει απάντηση ικανή να σε καλύψει, να σε σιγουρέψει και να σε βεβαιώσει. Αυτό όμως πρέπει να το βάλεις καλά μέσα στο μυαλό σου, να το κρατήσεις εκεί και να θυμάσαι ότι δεν ανήκεις σε κανέναν. Δεν ανήκεις ούτε σ’ αυτόν, ούτε σ’ αυτήν, ούτε σ’ αυτό, ούτε σ’ αυτά, ούτε σ’ αυτούς, ούτε σ’ αυτές. Οι αρχηγοί, έφτιαξαν τους νόμους και τους κανόνες για να ευνοήσουν τους ισχυρούς. Να το θυμάσαι αυτό.

    Όσοι υπακούν στην εξουσία, κάνουν όσα κάνουν, μόνο και μόνο επειδή δεν έχουν την ικανότητα να είναι τίποτα παραπάνω από αυτό που μπορούν να είναι. Ζηλεύουν εκείνους που είναι ελεύθεροι και μισούν τα ίδια τους τα όνειρα. Λατρεύουν έναν θεό που δεν είδαν ποτέ και τον υπερασπίζονται με τη σιγουριά του σοφού. Τους τη δίνει όμως κατακέφαλα όταν σκέφτονται ότι κάποια στιγμή θα έρθει η σειρά τους να αποχαιρετήσουν και αυτοί τον μάταιο τούτο κόσμο. Ε λοιπόν μερικές φορές η ζωή πρέπει να γίνεται μοναχική για να ανταμώνουμε με τους εαυτούς μας.

    Αφήνω το βλέμμα μου να πλανηθεί και με τις χορδές της κιθάρας αγγίζω τη ματαιότητα της ζωής. Τραγουδάω και λέω “Φτάνει πια. Μπούχτισα. Υπάρχει κάτι που δεν είδα;”. Περπατάω και κλωτσάω ότι βρίσκω μπροστά μου. Μα αν μπορούσε κάποιος να δει τις οπτασίες μου και τα οράματά μου, θα με περνούσε από ιερά εξέταση και μετά θα μου έπαιρνε το κεφάλι στη λαιμητόμο. Αλλά έτσι είναι αυτή η ζωή. Ποιος με σκέφτεται; Ποιος με υπολογίζει για να ελπίζω σε κάτι;

    Γι αυτό, μη φοβηθείς αν ακούσεις έναν ήχο στα αυτιά σου. Είναι ο αναστεναγμός μου.

    Γιώργος Μπιλικάς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιώργο μου, πολύ μου αρέσει το κείμενό σου, καταγγελτικό, με έντονη πικρία και αποτροπιασμό για το σήμερα μα με έναν προσωπικό τόνο, ώστε καθένας μας να ταυτίζεται με το ποιητικό εγώ...

      Διαγραφή
  4. Ήχησε πάλι στ’ αυτιά μας φάλτσα
    η θανατερή βοή της σειρήνας.
    Ψες την πόρτα μας χτύπησε μια μπόμπα
    μα δε θέλησε να σκάσει.
    Μας είδε νεκρούς να ζούμε στα χαλάσματα
    και κύλισε παραπέρα
    να βρει καινούριο αίμα να ρουφήξει.
    Ποια μάνα θα νεκροφιλήσει μια στερνή φορά
    το παιδί της απόψε;
    Ποιος άμαχος θα χάσει μια μάχη που δεν έδωσε;

    Αγγελική_Δαφτσίδου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγγελική μου. σύντομ και περιεκτικό το ποίημά σου κι ενώ φαίνεται ο χαλασμός να πηγαίνει κάπου αλλού, τον αισθανόμαστε ως δαμόκλεια σπάθη από πάνω μας... να είσαι καλά

      Διαγραφή

  5. παραμύθια μιας μέρας,

    που φαρμάκι στάζουν.

    Σε ιστορίας μάρμαρα

    που έγιναν όνειρα,

    ερμητικά χαμένα,

    τα φιλιά μυστικά,

    κεριά καμένα

    η απουσία σου αισθητή,

    τίμημα βαρύ.

    Η αγάπη, ψευδαίσθηση

    που ενοχλεί την ψυχή,

    όλα σε τάξη

    αλλά κάτι λείπει

    Εσύ.




    Σοφία Σκουλίκα – Βέλλου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το κενό που δημιουργεί η κατίσχυση της αγάπης... ο λόγος σας λιτός μα πειεκτικός, καθηλτωτικός...

      Διαγραφή
  6. Οι χειροβομβίδες έπεφταν δίπλα του και έκαναν εκκωφαντικό θόρυβο, τον θόρυβο του θανάτου.
    Οι αρβύλες τους κατεστραμμένες από τις κακουχίες.. Στην αριστερή τα δάχτυλα έχασκαν και κρύωναν. Σκέφτηκε, εκείνο το βράδυ που οι μάχες κόπασαν. Πήρε και τις δύο κάλτσες που ήταν γεμάτες τρύπες και τις φόρεσε στο ένα πόδι. Με κάποιο τρόπο έπρεπε να είναι καλυμμένο από το κρύο. Τα κρυοπαγήματα καραδοκούσαν. Πρόσφατα έκοψαν το πόδι του Μανώλη.
    Πόλεμος, πόνος , αίμα και εκείνος εκεί στα χαρακώματα να δίνει την ζωή τους για την πατρίδα…
    Νύχτα… Οι μάχες έχουν κοπάσει, στην θέση του πολυβόλου το τραγούδι μιας κουκουβάγιας. Βγάζει από το χοντρό στρατιωτικό παλτό του ένα χαρτί και ένα μικροσκοπικό μολύβι. Κατάφερε και τα έκρυψε ανάμεσα στα χώματα, το αίμα και τις σφαίρες του εχθρού!
    Τα χέρια του ροζιασμένα και βρώμικα.. Ίσως αύριο να μην ζει, ίσως να είναι οι τελευταίες του λέξεις…. Γράφει… << . Είμαι ο φαντάρος που έδωσα την ζωή μου για την ΠΑΤΡΙΔΑ! Αν δεν ζήσω να ξέρετε, αγωνίστηκα! Τα μάτια μου στεγνά δεν έχουν πια δάκρυα. Η ζωή των δικών μου από τις δικές μου μάχες κρέμεται. Πείνα και αναστεναγμός μα εγώ θα εδώ, παλεύω με τον θάνατο για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!!>>

    Κατερίνα Κονίτσα Σωπύλη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αφιερωμένο στον άγνωστο ήρωα, στον στρατιώτη που ξέρει να τα δίνει όλα για όλα μέσα στη ματαιότητα του πολέμου... Κατερίνα μου, σ' ευχαριστώ

      Διαγραφή
  7. Μέσα στο χάος και το φόβο γεννήθηκες εσύ.

    Θύμίζεις την ελπίδα που ποτέ δεν πεθαίνει.

    Μια πεταλούδα στη βροχή. που τίποτα δεν

    την αγγίζει, πεθαίνει και ανασταίνεται ξανά

    Και όλοι βαδίζουν στο δικό σου ρυθμό.

    Θαυμάζουν τη δική σου μορφή ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ



    - Ποδοπατήθηκες απ' τον όχλο.

    - Πάτησες γυαλιά σπασμένα.

    - Εφαγες σφαίρα στο στήθος

    και όμως είσαι ακόμα εδώ και μας στηρίζεις.

    και συνέχεια μας φωνάζεις ΞΥΠΝΑΤΕ



    Η κόλαση και ο παράδεισος είναι εδώ.

    ΑΠΛΑ ΔΙΑΛΕΞΕ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ!













    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ αισιόδοξο σε ένα κόσμο που απιτεί τόσο πολλά, απ' όλους μας, αγαπητή φίλη... όμορφες οι εικόνες σου και το ύφος σου αιχμηρό... ευχαριστώ

      Διαγραφή
  8. Κατηφόρησαν με σκισμένα χιτώνια με παλιά τουφεκια
    δίχως ψωμί στο γυλιό διχως σφαίρες
    μονάχα με μικρά οργισμένα ποτάμια κλείναν τα περάσματα πίσω τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μια δυνατή εικόνα, με ελάχιστες λέξεις,λες πολλά... μπράβο...

      Διαγραφή
  9. Είχαν βαδίσει μήνες κ μήνες πάνου σ άγνωστες πέτρες
    πάνου στο χιόνι μαζί με τις ελιές τους κ τα αμπέλια τους
    άλλος άφησε κει πάνου ένα πόδι ένα χέρι
    άλλος άφησε ένα μεγάλο κομμάτι από την ψυχή του
    καθένας κ έναν ή πιότερους νεκρούς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο καθένας το μερτικό του και με τίμημα τη δυστυχία, όμορφο και τόσο σύντομο το κείμενό σου... να σαι καλά

      Διαγραφή
  10. ΔΥΣΤΥΧΊΑ ΔΕΝ ΥΠΆΡΧΕΙ

    Δυστυχία δεν υπάρχει εκεί που τα χέρια ενώνονται
    κι αίσθηση ζεστασιάς αποπνέει τ' άγγιγμά τους,
    δυστυχία δεν υπάρχει εκεί που οι καρδιές ανταμώνονται
    δίχως στάλα να νοιάζονται ποιο χρώμα έχουν, ποιο κράτος,
    εκεί που παιδιά τιτιβίζουν αμέριμνα,
    σαν πουλιά που ο καιρός δεν τα σκιάζει,
    εκεί που το φως της αγάπης απλώνεται
    και ολάκερη πλάση αγκαλιάζει.
    Δυστυχία δεν υπάρχει εκεί που τα όπλα,
    κλεισμένα στο ερμάρι της λήθης,
    σιωπήσανε,
    εκεί που το αίμα προδίδει σημάδι ζωής
    και με τίποτα θάνατο πια δε θυμίζει,
    εκεί που οι ανάσες αβίαστες σα μύρα ευωδιάζουν
    και οι ήχοι συνθέτουν μελωδία ειρήνης,
    δυστυχία, εκεί, δεν υπάρχει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αισιόδοξο με χαρακτηριστικές εικόνες και καθηλωτικές φράσεις... αναμένουμε κι αλλα κειμενά σας...

      Διαγραφή
    2. Καλημέρα
      Σας ευχαριστώ. Θα έπρεπε ίσως να επισημάνω ότι με αυτό το ποίημα κέρδισα το Β βραβείο στον 4ο πανελλήνιο μαθητικό διαγωνισμό ποίησης.

      Διαγραφή

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :

Εμφανιζόμενη ανάρτηση

ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ

Προσωπική άποψη/επιμέλεια: Δελλή Χαρά Υποκινούμενη από ένστικτο και μόνο, υπέκυψα πάλι στην “πρωτοδοκιμαζόμενη” πένα ενός νεαρο...

Disqus Shortname