Κυριακή, 17 Ιουλίου 2016

Κριτική "Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία" του Αχιλλέα Τριαντόγλου

ΥΠΟΘΕΣΗ

 Ο Άρης Κούβερης είναι ένας τριανταπεντάχρονος της “διπλανής πόρτας” παντρεμένος με τη Νάνσυ το αντικείμενο του πόθου του. Όταν μια Παρασκευή παίρνει άδεια από την φαρμακαποθήκη που εργάζεται με την προοπτική να περάσει ξεκούραστα το Σάββατο ημέρα των γενεθλίων του, το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον της ψυχικής και σωματικής ηρεμίας και ακεραιότητας. “Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία” είναι η καταγραφή των συγκεκριμένων 72 ωρών από τη ζωή του. 

Ο φιλότιμος Άρης προσπαθεί να βοηθήσει και να συμπαρασταθεί σε όλους όσους προστρέχουν σε αυτόν ακόμη και σε αυτούς που φανερά τον εκμεταλλεύονται και μπλέκει σε περιπέτειες με τραγελαφική πολλές φορές κατάληξη. Στο τέλος κάθε μιας από αυτές τις μέρες ο στόχος του που είναι να κάνει έρωτα με τη Νάνσυ μένει ανεκπλήρωτος. Τα πράγματα χειροτερεύουν με το θάνατο του αγαπημένου του θείου το βράδυ της γιορτής του. Προσπαθώντας με τον εξάδελφό του να ικανοποιήσουν κατά γράμμα την επιθυμία του εκλιπόντος για τελετή σε συγκεκριμένο γραφείο πέφτουν πάνω στον Λεωνίδα που είναι λίγο από όλα κοράκι, μαφιόζος αλλά και νταβατζής. Γλιτώνουν το αυτόφωρο χάρη στην αφέλεια και τις γνωριμίες τους. Το τελετουργικό της ταφής στην ορεινή γενέτειρα του θείου καταλήγει σε φιάσκο και ο Άρης με ένα καρούμπαλο και σπασμένα τα γυαλιά του θεωρείται υπεύθυνος. Τελικά χάρις σε μια καραμπόλα γεγονότων και συμπτώσεων η Νάνσυ τον ανταμείβει με το ποθητό “ζαχαρωτό” του και θα ζούσαν αυτοί καλά και μεις καλύτερα αν δεν ξυπνούσε σε ένα πλημμυρισμένο σπίτι, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία….

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΓΝΩΜΗ

Το να είσαι νέο ζευγάρι παντρεμένο και με πρόσφατα γεννημένο παιδάκι, που θέλει να ζήσει τον έρωτά του, αποδεικνύεται δύσκολο στις μέρες μας. Εξάλλου περιγράφεται ξεκάθαρα και στο βιβλίο του Αχιλλέα Τριαντόγλου.

Ο Άρης, ένας σύγχρονος Πίτερ Παν και η Νάνσυ μια γυναίκα μέσα σε όλα, γίνανε πρόσφατα γονείς. Μέσα από μια σειρά περιστατικών θα προσπαθήσουν να βρουν χρόνο να νιώσουν ξανά ένα, κάτι που θα φαίνεται ανέφικτο, καθώς η μία αναποδιά διαδέχεται την άλλη. Ώσπου το “γλυκό” έρχεται να δέσει με τον θάνατο ενός συγγενικό προσώπου. Και τότε ξεκινάει μια σειρά από καταστάσεις που θα θαρρώ αν βιώναμε εμείς, σίγουρα οι μισοί θα χώριζαν και οι άλλοι μισοί θα είχαν πάθει σοκ. 

Εδώ στο βιβλίο όμως, ο Αχιλλέας μας δείχνει και μια τρίτη εκδοχή. Ότι κάθε δυσκολία, πρέπει να την αντιμετωπίζουμε και με λίγο χιούμορ. Και όλα θα είναι καλύτερα.

Είναι πολύ όμορφο ένα βιβλίο να μπορεί να σε κάνει να γελάς τόσο συχνά. Συνήθως οι καταστάσεις που περιγράφονται μέσα σε κάνουν και μένεις στήλη άλατος… Θες από αμηχανία, θες από σοκ… Κι όμως έρχεται η αντίδραση και τα λεγόμενα του κάθε ήρωα και σε κάνει να σκεφτείς “μήπως κάποια πράγματα κι εγώ τα δίνω παραπάνω σημασία απ’ όσο αξίζουν και άδικα κάθομαι και μαλώνω;”. 

Είναι ένα διασκεδαστικό βιβλίο που θίγει κυρίως καθημερινά γεγονότα, δραστηριότητες και αντιδράσεις που αφορούν ένα νέο ζευγάρι.

Προσωπικά το θεωρώ κάτι σαν οδηγό πια επιβίωσης μέσα στην ρουτίνα του γάμου. Πολλά πράγματα δεν τα είχα σκεφτεί ότι έχουν και την… αστεία πλευρά τους όταν συμβαίνουν. Ακόμη κι αν εκείνη την ώρα φαντάζουν τα μεγαλύτερα προβλήματα του κόσμου!

Σας το προτείνω γιατί είναι κάτι διαφορετικό, αστείο και πιστεύω θα το απολαύσετε όπως κι εγώ. Είναι όμορφο να βλέπουμε και τις δύο όψεις ενός νομίσματος.

Καλή ανάγνωση!!!

Αχιλλέα σε ευχαριστώ πολύ για το όμορφο δώρο! Εύχομαι να αγαπηθεί πολύ!

Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Ο Αχιλλέας Τριαντόγλου γεννήθηκε το 1962 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στη Φαρμακευτική σχολή του Α.Π.Θ και συνέχισε στο Χημικό τμήμα του ίδιου Πανεπιστημίου. Εργάζεται ως φαρμακοποιός από το 1986.Παράλληλα, και για 25 χρόνια,εργάστηκε σαν οδηγός ΤΑΧΙ κάνοντας 33 φορές τον γύρο του κόσμου,διανύοντας 1.330.000 χιλιόμετρα στους δρόμους της Θεσσαλονίκης.

    Το γράψιμο και το διάβασμα είναι τα χόμπι του. Αντλεί την έμπνευσή του από τις εμπειρίες του στον δρόμο, το φαρμακείο και φυσικά, από τη ζωή του. Ζει στη Θεσσαλονίκη, με τη γυναίκα του, τα δύο παιδιά τους και την Ολυμπιακών διαστάσεων βιβλιοθήκη τους, που την επεκτείνουν συνεχώς.

    Το 2011 βραβεύθηκε με έπαινο για το διήγημά “Ο Μύλος”, στον 2ο διαγωνισμό διηγήματος “Στέλιος Ξεφλούδας” με θέμα “Έγκλημα στο χωριό”.

    Το 2014 βραβεύθηκε με έπαινο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών για το μυθιστόρημα “Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία”.

    Το 2014 βραβεύθηκε με έπαινο για το διήγημά “Omnia vincit amor” στον 3ο διαγωνισμό διηγήματος “Στέλιος Ξεφλούδας” με θέμα “Καπνός”.

    Πήρε μέρος στο συλλογικό έργο “Ακροβάτες δύο κόσμων” με το διήγημα “Το σπίτι στο τέλος του δρόμου”, στο συλλογικό έργο “Έγκλημα στο χωριό” με το διήγημα “ο Μύλος” και στο συλλογικό έργο “Μοργκεντάου και Παραλιακή”, με το διήγημα “Πες το στη… σκνίπα”.

Από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΝΑΤΥΠΟ κυκλοφορεί το μυθιστόρημα «Η ΕΛΠΙΔΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ» και το συλλογικό έργο «ΘΕΡΟΣ ΚΑΙ ΘΕΡΙΑ»

Κριτική: Νάγια Γούγου – Μητροπούλου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :

Εμφανιζόμενη ανάρτηση

ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ

Προσωπική άποψη/επιμέλεια: Δελλή Χαρά Υποκινούμενη από ένστικτο και μόνο, υπέκυψα πάλι στην “πρωτοδοκιμαζόμενη” πένα ενός νεαρο...

Disqus Shortname