Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016

Συνέντευξη με την συγγραφέα Αναστασία Αντωνάκη

Η συγγραφέας του βιβλίου "Δεν είμαι εγώ!", Αναστασία Αντωνάκη, είναι ένα νέο πρόσωπο στο χώρο της συγγραφής που σίγουρα έχει πολλά να μας δώσει. Οι Θεματοφύλακες Βιβλίων, έχουν την χαρά, να την φιλοξενούν σήμερα στο blog τους, μέσα από την συνέντευξη που μας παραχώρησε. Πάμε να την απολαύσουμε.



ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Με λένε Αναστασία Αντωνάκη και γεννήθηκα στην Αθήνα το 1990. 

Φοίτησα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και έκανα την πρακτική μου άσκηση ως αρθρογράφος και ρεπόρτερ στη διαδικτυακή εφημερίδα της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών http://www.adartes107.gr/ (Μάρτιος- Ιούνιος 2012). 

Εργάστηκα παράλληλα, επί σειρά ετών, σε μικρές επιχειρήσεις σε διάφορες θέσεις.
Το 2012 εγκατέλειψα το πανεπιστήμιο πριν ολοκληρώσω τις σπουδές μου. Η αφορμή ήταν η ασθένειά μου - οι διατροφικές διαταραχές και η κατάθλιψη. 
Η αληθινή αιτία ήταν ότι ενώ ήθελα να γίνω δημοσιογράφος και συγγραφέας, στην πραγματικότητα δεν ήθελα να σπουδάσω αλλά να δουλέψω. 
Ταυτόχρονα πίστευα μέσα μου ότι δεν είχα ακόμη ανακαλύψει την καριέρα που θα ακολουθούσα συστηματικά και θα με έκανε ευτυχισμένη. 
Την ανακάλυψα στα είκοσι δύο μου χρόνια, όταν δοκίμασα να διδάξω Ζumba, καθώς έτρεφα πάντα μεγάλη αγάπη για τον αθλητισμό και το χορό. 
Δεν έλαβα ιδιαίτερη επαγγελματική εκπαίδευση, αλλά σύντομα απέκτησα τις απαραίτητες πιστοποιήσεις προκειμένου να διδάξω σε γυμναστήρια και σχολές χορού. Με πείσμα κι επιμονή σταδιακά κατάφερα να γίνω δασκάλα μοντέρνων χορών, ανακαλύπτοντας επιτέλους την κλίση μου και μια δουλειά την οποία αγαπώ αληθινά και ακολουθώ μέχρι σήμερα. Παράλληλα εργάζομαι στην οικογενειακή μας επιχείρηση. 

Το Δεν είμαι εγώ είναι το πρώτο μου βιβλίο, σίγουρα όμως όχι το τελευταίο.

Αφιερώνω την ιστορία μου στους αληθινούς της συγγραφείς - σε όλους εκείνους που την έζησαν και την έγραψαν στο πλευρό μου. Και σε όλους εκείνους που απαρνούνται με πάθος τον εαυτό τους αναζητώντας κάτι σπουδαιότερο. Το ταξίδι αυτής της αναζήτησης είναι δύσκολο και μακρύ - αν κάνουν υπομονή όμως, θα τους δώσει αυτό που ποθούν: τον ίδιο ακριβώς εαυτό που απαρνήθηκαν.

Ένα βίντεο για την συγγραφέα Αναστασία Αντωνάκη και το βιβλίο της "Δεν είμαι εγώ" των εκδόσεων Κέδρος, από τους Θεματοφύλακες Βιβλίων

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Δεσποινίς Αντωνάκη οι Θεματοφύλακες Βιβλίων σας καλώς ορίζουν στην παρέα τους. Σας ευχαριστούμε πολύ για την συνέντευξη που δεχτήκατε να μας παραχωρήσετε. Είναι ιδιαίτερη τιμή για εμάς να φιλοξενούμε καταξιωμένους αλλά και νέους συγγραφείς που έχουν πολλά να δώσουν. Ας ξεκινήσουμε όμως. 

Είσαστε ένα νέο πρόσωπο στον κόσμο της συγγραφής. Πως έγινε το ξεκίνημα σας; Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να γράψετε; 

Εάν αναφέρεστε στο τι με ώθησε να γράψω γενικά, θα σας πω πως η αιτία ήταν το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ. Το διάβασα σε ηλικία 14 ετών περίπου και με ενέπνευσε βαθιά, τόσο που αποφάσισα να αρχίσω κι εγώ να κρατάω ημερολόγιο. Και όσο πιο συχνά έγραφα, τόσο περισσότερο διαπίστωνα πόσο με γοήτευε ο γραπτός λόγος. Καθώς μάλιστα η έκθεση ήταν πάντα το αγαπημένο μου μάθημα, η ιδέα του να γράψω ένα βιβλίο υπήρχε στο μυαλό μου από πολύ νεαρή ηλικία.  

Όσον αφορά το βιβλίο μου, ξεκίνησα να το γράφω "τυχαία". Ήταν μια αυθόρμητη αντίδραση σε μια πολύ κακή μέρα. Επιθυμώντας να εκφράσω με κάποιον τρόπο την κατάθλιψη που βίωνα, κι επειδή μου ήταν αδύνατον τότε να μιλήσω σε οποιονδήποτε για τα συναισθήματα και τις σκέψεις μου, άνοιξα ένα νέο αρχείο Microsoft Word στον υπολογιστή μου, το οποίο αυθόρμητα και χωρίς να το σκεφτώ, ονόμασα "ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ", πάνω στην προσπάθειά μου να αποσυνδεθώ από τον εαυτό μου και τις πικρίες μου. Μόλις διαπίστωσα πόσο με βοηθούσε το να γράφω για αυτά που ένιωθα και ζούσα εκείνη τη σκοτεινή περίοδο της ζωής μου, αποφάσισα να συνεχίσω. Ουσιαστικά, απλώς ξεκίνησα και πάλι να κρατάω ένα ημερολόγιο, ηλεκτρονικά αυτή τη φορά. Το οποίο σταδιακά, καθώς η αυτο-θεραπεία μου προχωρούσε, με οδήγησε στο να διεξάγω μια έρευνα δημοσιογραφικού τύπου γύρω από τις διατροφικές διαταραχές και τα διάφορα ψυχικά προβλήματα που αντιμετώπιζα, προκειμένου να μάθω τι μου συνέβαινε και να το ξεπεράσω. Κάποια στιγμή όμως συνειδητοποίησα ότι δεν ήμουν η μόνη που αντιμετώπιζε αυτές τις δοκιμασίες. Και αποφάσισα να δημοσιοποιήσω την ιστορία μου. Ίσως επειδή σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να διευκολύνω άλλους ανθρώπους να βγουν από το αδιέξοδο των διατροφικών διαταραχών, της κατάθλιψης και της απόλυτης έλλειψης αυτοεκτίμησης, κάνοντας ταυτόχρονα το όνειρό μου να γίνω συγγραφέας πραγματικότητα.  

Διαβάζετε λογοτεχνία; Υπάρχει κάποιος συγγραφέας που προτιμάτε; 

Διαβάζω λογοτεχνία με κάθε ευκαιρία. Υπάρχουν πολλοί συγγραφείς τους οποίους θαυμάζω, μεταξύ των οποίων ο Γιώργος Πολυράκης, ο Όμηρος Αβρααμίδης, η Λένα Μαντά, η Ζωρζ Σαρρή, η Πηνελόπη Δέλτα, η Τζόαν Ρόουλινγκ, ο Φίλιπ Πούλμαν, ο Ρόαλ Νταλ, ο Βίκτορ Ουγκώ και άλλοι.  

Ρίχνοντας μια ματιά στο βιογραφικό σας, διαβάζει κανείς ότι ασχολείστε επαγγελματικά και με τον χορό. Θα λέγατε ότι τον αγαπάτε περισσότερο από την δημοσιογραφία και την συγγραφή; 

Η δημοσιογραφία είναι μέχρι σήμερα ένα όνειρο που δεν έχω πραγματοποιήσει. Ακόμα. Όταν έκανα την πρακτική μου στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, στην διαδικτυακή εφημερίδα Adartes107 απολάμβανα στο έπακρο το ρεπορτάζ και την αρθρογραφία, όμως η εμπλοκή μου με την ανορεξία, τη βουλιμία και την κατάθλιψη με απομάκρυνε από τις σπουδές μου και τη δημοσιογραφία γενικότερα. Μετά τη συγγραφή του βιβλίου μου όμως και την απελευθέρωσή μου από τις ασθένειες αυτές, αισθάνομαι και ξέρω μέσα μου ότι θα μου δοθούν ευκαιρίες να ξαναμπώ στο χώρο της δημοσιογραφίας, παρότι δεν αποφοίτησα από το Πανεπιστήμιο. Και όταν μου δοθεί η ευκαιρία, δε θα διστάσω να την αρπάξω. Όσο για τη συγγραφή, τώρα που άνοιξα τον δρόμο προς αυτή την κατεύθυνση, δε σκοπεύω να σταματήσω ποτέ.

Ο χορός και ο αθλητισμός είναι το ισχυρότερο πάθος της ζωής μου. Πέρα από τις προκλήσεις που έχει η γυμναστική για τη δύναμη και την αντοχή του σώματος και πέρα από τα οφέλη της για την υγεία και τη φυσική κατάσταση, η δουλειά μου ως δασκάλα χορού μου προσφέρει απόλυτη πνευματική ικανοποίηση μέσα από τις συνεχείς νέες δημιουργίες χορογραφιών, μέσα από την αδιάλειπτη εκπαίδευσή μου σε νέους χορούς για να βελτιώνομαι σαν χορεύτρια, αλλά κυρίως μέσα από την ίδια τη διδασκαλία. Ποτέ δεν περίμενα ότι το να διδάσκω σε άλλους ανθρώπους πώς να χορεύουν αλλά και να κάνουν την άσκηση τρόπο ζωής θα με έκανε να αισθάνομαι τόσο πλήρης. Αλλά είναι μαγική εμπειρία και με έφερε κοντά σε υπέροχους ανθρώπους.

Το βιβλίο σας «Δεν Ήμουν Εγώ» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ. Πως νιώσατε όταν το είδατε να παίρνει τον δρόμο της έκδοσης; 

Ανάμεικτα συναισθήματα... Ευγνωμοσύνη που μου δόθηκε η ευκαιρία να πω την ιστορία μου, υπερηφάνεια που κατάφερα να γράψω ένα βιβλίο με την προοπτική να βοηθήσω κι άλλους ανθρώπους με όμοια προβλήματα, αλλά και ανησυχία για την απόλυτη έκθεση της προσωπικής μου ζωής, ψυχική εξάντληση λόγω της υπερπροσπάθειας να αποτυπώσω την αλήθεια καθαρά, άνευ ορίων. Η γεύση που μου άφησε η έκδοση του βιβλίου μου ήταν γλυκόπικρη- πικρή για κάποια βιώματα που περιγράφω στην ιστορία μου, γλυκιά επειδή κατάφερα μέσα από αυτές τις εμπειρίες να ξαναβρώ τον εαυτό μου και να δημιουργήσω κάτι όμορφο.

Διαβάζοντας την περίληψη του βιβλίου, καταλαβαίνω ότι πρόκειται για την δική σας ιστορία. Ήταν δύσκολο για εσάς να γράψετε αυτό το βιβλίο; 

Η συγγραφή ενός βιβλίου πιστεύω ότι πάντα είναι μεγάλη πρόκληση, είτε είναι ένα φανταστικό μυθιστόρημα είτε μια αυτοβιογραφία. Στη δική μου περίπτωση, το γεγονός ότι έγραφα τη δική μου ιστορία με διευκόλυνε από κάποιες απόψεις αλλά με ταλαιπώρησε πολύ από κάποιες άλλες. Από τη μια, η κάθε σελίδα μου έβγαινε εντελώς φυσικά και αβίαστα, ήξερα κάθε στιγμή ακριβώς τι ήθελα να γράψω και γρήγορα, μέσα σε λιγότερο από ένα έτος είχα ολοκληρώσει το βιβλίο μου. Από την άλλη, ακριβώς επειδή το βιβλίο μου και η ζωή μου ταυτίζονταν, δεν ήξερα όλη την "πλοκή" της ιστορίας, δεν ήξερα πού θα καταλήξει. Η κάθε μέρα αποτελούσε αγώνα απεξάρτησης από τις διατροφικές διαταραχές, η κάθε λέξη που κατέγραφα αντιπροσώπευε ένα ακόμα λιθαράκι της προσπάθειας αυτής, το κάθε συναίσθημα που αποτύπωνα βιωνόταν εκείνη τη στιγμή. Πολλά από αυτά τα συναισθήματα και τις σκέψεις, δεν ήξερα ότι τα είχα πριν τα γράψω, και όταν τα έγραφα δεν ήξερα μετά πώς να τα αντιμετωπίσω. Η συγγραφή αυτού του βιβλίου είχε σε μεγάλο βαθμό χαρακτήρα αυτο-ψυχανάλυσης. Ήταν κατά συνέπεια απίστευτα ψυχοφθόρα, με διέλυσε ψυχολογικά και μέχρι που το τελείωσα υπέφερα από βαθιά κατάθλιψη. Όταν τελείωσε όμως, ένιωθα σαν να είχε φύγει μεγάλο βάρος από πάνω μου. Στο τέλος, η εμπειρία ήταν απόλυτα καθαρτική.

Βγήκατε νικήτρια στην μάχη με την ασθένεια σας.  Αποτυπώσατε την μάχη αυτή σε λέξεις. Νιώσατε λύτρωση με κάποιο τρόπο; 

Ναι και όχι. Αισθάνθηκα μιας μορφής απελευθέρωση όταν έβαλα την τελευταία τελεία στο βιβλίο μου. Ένιωσα σαν να ήταν μια συμβολική κίνηση- το τέλος της ασθένειας. Η αλήθεια, όμως είναι πως η εμπλοκή μου με την ανορεξία και τη βουλιμία, όπως και με την κατάθλιψη, συνέχισε και μετά τη συγγραφή να είναι μια καθημερινή μάχη, δεν τελείωσε με το βιβλίο μου. Καταβάλλοντας μεγάλη προσπάθεια, συνεχή κι επίμονη, κατάφερα να κερδίσω σταδιακά όλες αυτές τις μικρές καθημερινές μάχες. Και πλέον ναι, νιώθω πραγματική λύτρωση, όχι όμως επειδή αποτύπωσα τη μάχη μου με λέξεις, αλλά επειδή την νίκησα με ΠΡΑΞΕΙΣ.

Πόσο σημαντικοί ήταν για εσάς οι κοντινοί σας άνθρωποι σε όλη αυτή την πορεία από το σκοτάδι προς το φως; 

Η οικογένεια, οι φίλοι μου και ο σύντροφός μου είναι το Α και το Ω. Το έχω πει πολλές φορές και θα το ξαναπώ, χωρίς τα αγαπημένα μου πρόσωπα, δε θα ήμουν ζωντανή σήμερα. Οι κοντινοί μου άνθρωποι με αγάπησαν όταν εγώ δεν αγαπούσα τον εαυτό μου, με βοήθησαν να βοηθήσω τον εαυτό μου, να αλλάξω τον τρόπο με τον οποίο "έβλεπα" τον εαυτό μου. Με την υπομονή, την κατανόηση και τη φροντίδα τους, με έσωσαν. Και είμαι αιώνια ευγνώμων για όλους τους. Τους αγαπάω και τους οφείλω σε μεγάλο βαθμό τη ζωή μου.

Υπήρχαν άνθρωποι που σας κατέκριναν χωρίς να γνωρίζουν την κατάσταση της υγείας σας; Πως σας επηρέασε; 

Ναι, υπήρξαν άνθρωποι που κατέκριναν διάφορες συμπεριφορές μου, χωρίς να γνωρίζουν ότι ήμουν άρρωστη. Οι φίλες μου με κατέκριναν για την τάση μου να απομονώνομαι και να μην επιζητάω τη συντροφιά τους, χωρίς να φαντάζονται ότι η απομόνωση αυτή ήταν σύμπτωμα της ασθένειάς μου. Ένιωθαν ότι απλώς αδιαφορούσα για εκείνες, κάτι κατανοητό, αλλά λάθος. Επίσης, η οικογένειά μου και ο σύντροφός μου κατέκριναν τον τρόπο με τον οποίο τρεφόμουν ανεπαρκώς, ή γυμναζόμουν υπερβολικά, χωρίς να ξέρουν ότι και αυτά ήταν συμπτώματα της ασθένειας. Κάτι επίσης κατανοητό, δεδομένου ότι ανησυχούσαν για την υγεία μου, νομίζοντας όμως ότι απλώς ήμουν υποχόνδρια στη διατροφή ή ότι έκανα δίαιτα χωρίς προφανή λόγο. 

Γενικά θα έλεγα ότι αυτές οι επικρίσεις είχαν διττό αποτέλεσμα. Από τη μια, καθυστέρησαν τη θεραπεία μου γιατί με έκαναν να κλειστώ ακόμα περισσότερο στον εαυτό μου και να "κρύβομαι" από φόβο για την ενδεχόμενη σκληρή στάση τους. Δεν ένιωθα ασφαλής να πω σε κανέναν το πρόβλημά μου, ένιωθα ότι θα με κρίνουν και δεν τολμούσα να τους εμπιστευτώ το μυστικό μου. Από την άλλη, με έκαναν να δω ότι η ασθένειά μου κατέστρεφε τη ζωή μου, γιατί επηρέαζε τις σχέσεις μου με τους άλλους ανθρώπους. Σιχαινόμουν τη μοναξιά. Και η ασθένειά μου με απομόνωνε όλο και περισσότερο από τον τρόμο μου να μην αποκαλυφτώ. 

Σήμερα ξέρω ότι έκανα λάθος που έκρυβα την ασθένεια και τη δυστυχία μου. Αν είχα μιλήσει νωρίτερα για όλα αυτά που με βασάνιζαν, πιστεύω ότι οι άνθρωποι που με αγαπούν θα με στήριζαν και δε θα με κατέκριναν. Όχι όλοι, βέβαια. Αλλά θα ήταν καλύτερα να μάθω πιο γρήγορα ποιοι με αγαπούσαν πραγματικά, για να απομακρυνθώ από εκείνους που δεν είχαν αληθινά αισθήματα. Πάντως μετά την εξομολόγηση μου, οι περισσότεροι άνθρωποι του περιβάλλοντός μου, ακόμα κι εκείνοι που με έκριναν ή ένιωθαν θυμό ή απογοήτευση για τα διάφορα συμπτώματα της ασθένειάς μου, άλλαξαν στάση, έπαψαν να με κρίνουν και μου έδωσαν την αγάπη τους. Δεν κατηγορώ κανέναν τους. Κατηγορώ την άγνοια γύρω από τις διατροφικές διαταραχές και την κατάθλιψη.

Η εμπειρία μου με έκανε να δω ότι δεν είναι δίκαιο να στιγματίζεται κανείς από τα προβλήματά του. Και για αυτό θέλησα να καταγράψω την ιστορία μου, για να δώσω τέλος στην άγνοια και να βεβαιωθώ ότι οι άλλοι άνθρωποι με αντίστοιχα νοσήματα, θα έχουν τη βοήθεια, την κατανόηση και την υποστήριξη που έχουν ανάγκη και ΟΧΙ την επίκριση των γύρω τους.

Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο σας βλέπω ότι είστε μια γυναίκα που δεν φοβάται να πει τα όσα έζησε. Πιστεύετε ότι άνθρωποι με τις ίδιες εμπειρίες πρέπει να μοιράζονται τις ιστορίες τους και να δίνουν δύναμη σε όλους εκείνους που φλερτάρουν με τις διατροφικές διαταραχές; 

Ναι, χίλιες φορές ναι! Πρέπει όλες και όλοι μας να μιλάμε ΔΥΝΑΤΑ για τις διατροφικές διαταραχές. Η μυστικοπάθεια είναι ο μεγαλύτερος σύμμαχός τους. Όταν τις αποκαλύπτουμε, χάνουν τη δύναμή τους. Και νιώθουμε κι εμείς λιγότερο μόνοι, όταν αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που ταυτίζονται μαζί μας κι έχουν κοινά βιώματα και προβλήματα. Όταν εκδόθηκε το βιβλίο μου, εισέπραξα πολλά μηνύματα από άλλους ασθενείς της ανορεξίας, της βουλιμίας, της κατάθλιψης και άλλων νοσημάτων. Με χειροκρότησαν για την ειλικρίνειά μου και μοιράστηκαν μαζί μου με τη σειρά τους τις δικές τους πληγές. Δυναμώσαμε μαζί. Έπαψαν να ντρέπονται για τα προβλήματά τους, βλέποντας εμένα να τα ξεσκεπάζω δημόσια. Φανταστείτε τι θα συνέβαινε εάν τα αποκαλύπταμε όλοι! Θα βοηθούσαμε ο ένας τον άλλο και πλέον δε θα υπήρχε η άγνοια και το σκοτάδι που συνοδεύει τις ασθένειες αυτές. Ίσως μάλιστα, να βάζαμε οριστικό τέλος στην ύπαρξή τους. Γιατί αντί να τους γυρίζουμε την πλάτη, θα τις ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΑΜΕ, πρόσωπο με πρόσωπο. 

Για το κλείσιμο θα ήθελα να σας ευχαριστήσω ξανά για την συνέντευξη. Θα ήθελα να σας ευχηθώ μέσα από την καρδιά μου τα καλύτερα για εσάς αλλά και για το βιβλίο σας. Θα θέλατε να πείτε κάτι στους αναγνώστες σας, σε όλους εκείνους που θα διαβάσουν το βιβλίο σας αλλά και στα αγαπημένα σας πρόσωπα;

Θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ. Σε σας, που μου πήρατε συνέντευξη και μου δώσατε την ευκαιρία να μιλήσω για τη ζωή μου, σε όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα που μου δίνουν την αγάπη, την αποδοχή και τη στήριξή τους ολοκληρωτικά, και σε όλους τους αναγνώστες και τις αναγνώστριες μου που αφιέρωσαν χρόνο για να διαβάσουν την ιστορία μου και με έκαναν να αισθανθώ ότι τους βοήθησα. Είναι το πιο μαγικό συναίσθημα που έχω βιώσει στη ζωή μου. Ευχαριστώ. 

ΥΠΟΘΕΣΗ

Μια φορά κι έναν καιρό αποφάσισα να πεθάνω. Αργά αλλά σταθερά και χωρίς να το συνειδητοποιώ, καθώς τα χρόνια κυλούσαν, εγώ έσκαβα το λάκκο μου φτυαρίζοντας κάθε μέρα κι από λίγο χώμα, αδειάζοντας κάθε μέρα κι από λίγη ζωή. Κι όλοι έζησαν καλά κι εμείς καλύτερα. Σχεδόν. Έζησα• παρά τις αδιαμφισβήτητες προσπάθειές μου για το αντίθετο. Όχι όμως καλά. Και σίγουρα όχι καλύτερα.

«Πώς έπαθες ανορεξία;» με ρωτούν κάποιες φορές. Το μυαλό μου μουδιάζει για μερικά δευτερόλεπτα. Πώς έπαθα νευρική ανορεξία; Δεν έπαθα. Στο δικό μου μυαλό η λέξη «έπαθα» δηλώνει ότι κάτι μου συνέβη τυχαία, ακούσια, χωρίς να το επιδιώξω ή να συναινέσω σε αυτό. Εμένα όμως δε μου συνέβη κάποιο ατύχημα, δεν αρρώστησα κατά λάθος. Δεν έπαθα ανορεξία. Την επέλεξα.

Αυτή είναι η ιστορία μου. Μια ιστορία ενός κοριτσιού εντελώς συνηθισμένου, όπως τόσα άλλα, που βυθίστηκε στην κινούμενη άμμο χωρίς να ξέρει από πού να πιαστεί για να βγει έξω και να σωθεί. Η ιστορία μιας νέας γυναίκας που ήταν καταδικασμένη να ζει μέσα σε μια φυλακή από καθρέφτες, μέσα στο ψέμα και στον πόνο, σε μια αυτοεξορία. Αιώνια παγωμένη, αιώνια πεινασμένη. Ολομόναχη. Εγώ η ίδια καταδίκασα τον εαυτό μου σε ισόβια απομόνωση. Εγώ αποφάσισα ότι δεν είχε καμία αξία και κανένα νόημα η ζωή μου. Εγώ αποπειράθηκα να σκοτώσω την Αναστασία. Τη μισούσα και ήθελα να πεθάνει πάση θυσία. Ξαφνικά όμως συνέβη κάτι περίεργο, κάτι απρόσμενο. Λίγο πριν τα καταφέρω, άλλαξα γνώμη.

Συνέντευξη: Χριστίνα Μιχελάκη
Φωτογραφίες: Νάγια Γούγου-Μητροπούλου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :

Εμφανιζόμενη ανάρτηση

ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ

Προσωπική άποψη/επιμέλεια: Δελλή Χαρά Υποκινούμενη από ένστικτο και μόνο, υπέκυψα πάλι στην “πρωτοδοκιμαζόμενη” πένα ενός νεαρο...

Disqus Shortname