Τετάρτη, 4 Μαΐου 2016

Συνέντευξη με τον συγγραφέα Γιώργο Γιαντά

Οι Θεματοφύλακες Βιβλίων φιλοξενούν τον συγγραφέα του βιβλίου "Αύριο" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λιβάνη. Ο κύριος Γιαντάς μας μιλάει για τα βιβλία του αλλά και την σχέση του με τα site κοινωνικής δικτύωσης. Ελάτε και εσείς μαζί μας, για να μάθουμε περισσότερα.


ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Γιώργος Γιαντάς κατάγεται από τη Μυτιλήνη της Λέσβου.

Από τις Εκδόσεις Λιβάνη έχουν κυκλοφορήσει τα μυθιστορήματά του Ως την Τελευταία Πνοή (2011), Mindland (2012), O Θίασος της Μαριάννας Μαλτέ (2014).




Ένα video με αφορμή το αφιέρωμα στον συγγραφέα Γιαντά Γιώργο και το βιβλίο του "Αύριο"" των εκδόσεων Λιβάνης για την σελίδα Θεματοφύλακες βιβλίων.

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Χ.Μ. Κύριε Γιαντά. Εκ μέρους του blog μας αλλά και όλης της ομάδας Θεματοφύλακες Βιβλίων θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την συνέντευξη που θα μας παραχωρήσετε.

Για αρχή θα θέλαμε να συστηθείτε στο κοινό μας. Ποιος είναι ο Γιώργος Γιαντάς; Τα ενδιαφέροντα του; Οι ανησυχίες του; Τι τον προβληματίζει; Πως ξεκίνησε το ταξίδι του στον κόσμο της συγγραφής; 

Γ.Γ. Κατάγομαι από την ακριτική Λέσβο, η οποία τον τελευταίο καιρό βρίσκεται στο επίκεντρο  της επικαιρότητας λόγω του προσφυγικού. Η εργασία μου έχει άμεση επαφή με το εν λόγω ζήτημα, ενώ η καθημερινότητα μοιράζεται επιπλέον στις οικογενειακές υποχρεώσεις. Έχω ασχοληθεί με ανθρωπιστικές σπουδές και οι προβληματισμοί και ανησυχίες, περιστρέφονται επίσης γύρω από σχετικά θέματα. Εννοώ κοινωνικά προβλήματα, αλλά και το μέλλον που πρόκειται να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές. Από κάπου εκεί πηγάζει και η ενασχόληση με τη συγγραφή, μια διαδικασία που ξεκίνησε αυθόρμητα πριν από χρόνια. Αρχικά από μια εσωτερική ανάγκη έκφρασης, κατόπιν ως ένας τρόπος προσέγγισης –από τη δική μου σκοπιά- ζητημάτων σαν εκείνα που ανέφερα.

Χ.Μ. Ξεκινήσατε την συγγραφική σας δουλειά με το βιβλίο ‘Ως Την Τελευταία Πνοή’ πως νιώσατε όταν το ολοκληρώσατε και είδατε να παίρνει τον δρόμο της έκδοσης; Ήταν δύσκολο για εσάς να εκθέσετε την δουλειά σας στο αναγνωστικό κοινό;

Γ.Γ. Η ολοκλήρωση του «Ως την τελευταία πνοή» προσέφερε  ταυτόχρονα μια μοναδική ικανοποίηση –ως περάτωση ενός έργου 640 σελίδων- αλλά και μια αίσθηση πικρίας για το ότι έπρεπε να αποχωριστώ τον κεντρικό ήρωα (Αλέξανδρο) και την περιπετειώδη αφήγηση του. Αυτή η προσήλωση και το ταξίδι μέσα από τα μάτια των λογοτεχνικών ηρώων ακολουθούνται από μια μελαγχολία όταν ολοκληρώνονται. Δεν ήταν η μοναδική φορά που συνέβη αυτό. Το ζήτημα της «έκθεσης» του έργου αυτού στο κοινό ήταν συνειδητή απόφαση. Δεν υπήρχαν ενδοιασμοί ως προς το αν έπρεπε να συμβεί ή όχι. Η γραφή προέρχεται από άνθρωπο και απευθύνεται σε ανθρώπους. Εμπεριέχει μια ανάγκη για επικοινωνία, έτσι προκύπτουν δημιουργίες που «στρέφονται» προς κάποιους αποδέκτες, εξωτερικεύουν μηνύματα που ασφαλώς δεν έχουν για προορισμό την αφάνεια ή το συρτάρι κάποιου γραφείου.

Χ.Μ. Το βιβλίο μιλάει για την Μικρασιατική Καταστροφή αλλά και τα όσα ακολούθησαν. Σαφώς ένα τέτοιο θέμα απαιτεί μεγάλη και προσεκτική έρευνα. Πόσο εύκολο ή πόσο δύσκολο είναι για έναν συγγραφέα να γράφει για γεγονότα που δεν έχει γνωρίσει; Αντιμετωπίσατε κάποιο εμπόδιο;

Γ.Γ. Θεωρώ αρκετά δύσκολο να προσεγγιστεί μια πτυχή του παρελθόντος,, πρωτίστως γιατί κρύβει τα δικά της χαρακτηριστικά, το μοναδικό  «κλίμα της εποχής», τα κοινωνικά γνωρίσματα και τις λεπτομέρειες που αποτέλεσαν την ταυτότητα της.  Στην περίπτωση μου είχα ένα εξαιρετικό πρωτογενές υλικό, τις μαρτυρίες και αφηγήσεις συγγενικών προσώπων που είτε έζησαν τους διωγμούς ως το 1922, είτε έφτασαν πολεμώντας ως το Σαγγάριο. Από εκεί κι έπειτα, η έρευνα στα βιβλία υπήρξε δύσκολη μα και συναρπαστική, δεδομένου πως όσο ερευνάς τόσο αποκτάς πληρέστερη εικόνα του παρελθόντος. Οι δυσκολίες ήταν κυρίως πρακτικές, ανέτρεξα ως και σε βιβλία που αναζήτησα σε παλαιοβιβλιοπωλεία, σε βιβλιοθήκες, στο νησί της Λέσβου μα και στην Αθήνα. Στην πορεία αυτή συνάντησα λεπτομέρειες που με συντάραξαν, αναφέρω ενδεικτικά την περίπτωση του Ακάρ Νταγ. Τις παραμονές της αντεπίθεσης του στρατού του Κεμάλ, από το απόκρημνο κι αφύλακτο από Έλληνες ύψωμα Ακάρ Νταγ, σύμφωνα με τα βιβλία, πέρασε αθόρυβα ένα ολόκληρο τμήμα του τουρκικού ιππικού, από βράχο σε βράχο, βρισκόμενο το πρωί πίσω από την ελληνική γραμμή άμυνας. Το ντοκουμέντο θεωρήθηκε καθοριστικό για την επιτυχία της αντεπίθεσης, καθώς αποκόπηκαν γραμμές επικοινωνίας μεταξύ των ελληνικών δυνάμεων στα μετόπισθεν. Την ίδια λοιπόν στιγμή, προέκυψε μαρτυρία συγγενικού προσώπου, που βρέθηκε εκεί και περιέγραψε: «τις παραμονές της αντεπίθεσης, βρισκόμασταν σε ένα μακρινό φυλάκιο. Από εκεί, την τελευταία νύχτα, ακούγαμε άλογα στο σκοτάδι να περνούν από τα απέναντι. Επικοινωνίες δεν είχαμε. Ήταν κοντά. Είπαμε πως κάτι ετοίμαζαν οι δικοί μας». Η αντίφαση αυτής της μαρτυρίας σε σχέση με τη βιβλιογραφική καταχώρηση είναι αν μη τι άλλο εντυπωσιακή.

Χ.Μ. Ξεχωρίζετε κάποιο από τα τέσσερα βιβλία σας;

Γ.Γ. Από τα τέσσερα μυθιστορήματα δε μπορώ να πω πως ξεχωρίζω κάποιο. Ίσως γιατί το καθένα είναι διαφορετικό ως προς τη θεματολογία, δεν υπάρχει κάποια συνάφεια και επομένως το καθένα έχει τη δική του μοναδικότητα στην πορεία της δημιουργίας μέχρι σήμερα.

Χ.Μ. Επηρεάζεστε από γεγονότα, ανθρώπους, ή και καταστάσεις την περίοδο που γράφετε κάποιο έργο σας;

Δε θα το έλεγα. Ωστόσο υπάρχουν συμπεριφορές, ερεθίσματα ή γεγονότα, τα οποία –εν μέσω κάποιας δημιουργίας- μπορεί να προσφέρουν το έναυσμα μιας ιδέας, μιας σκέψης που ενσωματώνεται αρμονικά στο υπό-επεξεργασία σύνολο. Συχνά η ίδια η ζωή μας ξεπερνά, εκπλήσσει εντελώς απροσδόκητα, παρέχει «τροφή» για ιδέες, που διαφορετικά δε θα είχαν προκύψει, ούτε θα είχαν βρεθεί στο μονοπάτι της συγγραφής.

Χ.Μ. Διαβάζετε στον ελεύθερο χρόνο σας; Έχετε κάποιον αγαπημένο συγγραφέα, καλλιτέχνη, κάποιο έργο; Ποια είναι η άποψη σας για το αναγνωστικό κοινό στην Ελλάδα; Διαβάζουν περισσότερο ή όχι και που νομίζετε ότι οφείλετε αυτό;

Γ.Γ Πριν από οτιδήποτε άλλο είμαι αναγνώστης, αναζητώ διαρκώς έργα τα οποία ίσως μου διαφεύγουν, τέτοια που αγγίζουν τα δικά μου ενδιαφέροντα και το προσωπικό γούστο. Σαφώς υπάρχουν αγαπημένοι συγγραφείς και βιβλία, από το χώρο της κλασσικής λογοτεχνίας και όχι μόνο. Προτίμηση μου τα «πλούσια» μυθιστορήματα που βρίθουν από εικόνες, ατμόσφαιρα, αλλά και τη μουσικότητα του κειμένου, όταν προσδίδεται με άνεση και δεξιοτεχνία. Για το αναγνωστικό κοινό στην Ελλάδα παρατηρώ πως, δυστυχώς, δεν υπήρξε μια φροντίδα για τη δημιουργία των κατάλληλων διαχωρισμών στα λογοτεχνικά είδη. Ο όρος «ελληνική λογοτεχνία» καλύπτει έτσι ένα ευρύ φάσμα έργων, από ιστορικά μυθιστορήματα ως μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας. Ίσως έτσι όμως, «χάνονται» βιβλία τα οποία αξίζουν στο είδος τους, καθώς είναι εξαιρετικά δύσκολη η πρόσβαση τους στα χέρια των αναγνωστών που τα προτιμούν. Ασφαλώς η έρευνα μπορεί να οδηγήσει σε αυτό που κανείς πραγματικά επιθυμεί να διαβάσει. Οι κανόνες όμως του μάρκετινγκ και της προβολής συσκοτίζουν το τοπίο. Υπάρχουν βιβλία στο είδος και το ύφος που θα ενδιέφερε καθέναν, το ζήτημα όμως είναι κατά πόσο είναι εφικτό να «γίνουν ορατά» και να φτάσουν στα κατάλληλα χέρια. Το αναγνωστικό κοινό στη χώρα είναι σαφώς μικρότερο από εκείνο άλλων χωρών. Η οικονομική κρίση των τελευταίων χρόνων συμπιέζει ακόμη περισσότερο τις δυνατότητες του. Το διάβασμα ωστόσο παραμένει τρόπος ζωής και κατά συνέπεια, καθένας που αναζητά τη λογοτεχνία τη συναντά αργά ή γρήγορα.

Χ.Μ. Ας επιστρέψουμε στην συγγραφική σας δουλειά. Στο βιβλίο σας ‘Ο Θίασος της Μαριάννας Μαλτέ’ εξιστορείτε τα γεγονότα της κατοχής από την πλευρά μιας γυναίκας. Πως ήταν η εμπειρία του να γράφετε με την οπτική ματιά του αντίθετου φύλου; 

Γ.Γ. Ο «Θίασος της Μαριάννας Μαλτέ» ήταν μια πρόκληση, υπό την έννοια του ότι πέραν των ιστορικών γεγονότων, χρειάστηκε να πλαστεί ο χαρακτήρας μιας γυναίκας, που μάλιστα αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο την ιστορία της. Αυτό σημαίνει πως ανά πάσα στιγμή έπρεπε να εναρμονίζονται τα ντοκουμέντα και η πλοκή, με τις προσωπικές ανησυχίες, τα συναισθήματα, το «γυναικείο βλέμμα» στην τόσο δύσκολη περίοδο της γερμανικής κατοχής του 1941-44. Να μην παραλείψω πως τα παραπάνω έπρεπε να συνδυαστούν με το θέατρο, την ηθοποιία, τους ρόλους, που αποτέλεσαν «καταφύγιο» και την προσωπική «απόδραση» της Μαριάννας από τη σκληρή πραγματικότητα. Ως εμπειρία ήταν κάτι πρωτόγνωρο, κάτι που σε κάθε «αράδα» συνοδευόταν από την προσοχή να μην παρεκκλίνω από το γυναικείο ψυχισμό. Κρίνοντας από το γεγονός πως για τους ανθρώπους της εποχής εκείνης οι επιλογές ήταν περιορισμένες, θεωρώ πως σε ένα βαθμό το κατάφερα.

Χ.Μ. Mindland. Ένα βιβλίο πολύ διαφορετικό από όσα έχετε γράψει, προφητικό κατά την γνώμη μου. Η τεχνολογία καλώς ή κακώς έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας. Θα έλεγα ότι στο βιβλίο σας θίγεται ένα πολύ μεγάλο θέμα. Πιστεύετε ότι οι άνθρωποι σήμερα δίνουν μεγαλύτερη σημασία σε πράγματα όπως τα site κοινωνικής δικτύωσης; Ποια είναι η δική σας σχέση με την τεχνολογία;

Γ.Γ. Φαίνεται πως υπάρχει έντονο ενδιαφέρον για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Πίσω από τα διαδικτυακά προφίλ, υπάρχουν πρόσωπα τα οποία αναζητούν συναναστροφές, σχέσεις ή απλώς να περάσουν ευχάριστα το χρόνο τους. Σε πολλές περιπτώσεις όμως «σκηνοθετείται» η ζωή ή η προσωπικότητα κάποιου, διαφέροντας από την πραγματική. Αυτή ήταν η κύρια πτυχή του ζητήματος που θέλησα να καταδείξω με τη Mindland. Το κατά πόσο παραμένουμε «αυθεντικοί» και ουσιαστικοί μέσα από τέτοιες επαφές. Το κατά πόσο προβάλλεται η ζωή ή μια παραπλανητική εικόνα αυτής. Δε μπορούμε όμως να παραβλέψουμε και τα οφέλη της τεχνολογίας, την εξάλειψη των αποστάσεων, τις άμεσες συλλογικές πρωτοβουλίες, την απευθείας πρόσβαση σε πληροφορίες και γεγονότα. Προσωπικά, χρησιμοποιώ αυτήν την εκδοχή της τεχνολογίας, κυρίως επειδή εντοπίζω και ένα σημαντικό της πλεονέκτημα: την πρόσβαση σε πληροφορίες που τα λοιπά μέσα μπορεί να «παραλείπουν» ή να μην έχουν τη διάθεση να εμφανίσουν.

Χ.Μ. Το καινούργιο σας βιβλίο με τίτλο ‘Αύριο’ κυκλοφορεί, όπως και τα προηγούμενα τρία από τις εκδόσεις Λιβάνη. Μιλήστε μας για αυτό. Ποιοι είναι ο Άγγελος και η Άννα-Μαρία; Τι τους συνδέει αλλά και τι τους χωρίζει;

Γ.Γ. Το «Αύριο» είναι μια σύγχρονη ιστορία, που κινείται στην Ελλάδα λίγο πριν το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης. Πρόκειται για μια αισθηματική ιστορία με κοινωνικές προεκτάσεις, με δύο πρωταγωνιστές που αντανακλούν δύο διαφορετικές όψεις της ζωής. Πίσω από τον Άγγελο βρίσκεται η ίδια η νιότη, οι προσδοκίες, τα ανέμελα μαθητικά χρόνια. Στην παρουσία της Άννας Μαρίας συνυπάρχουν τα αντίστοιχα όνειρα, πλαισιωμένα από τις «παρεμβάσεις» της μητέρας της για ένα πιο ψυχρό – πρακτικό τρόπο σκέψης. Αυτόν που αντικρούεται με τα αγνά, τα ειλικρινά συναισθήματα που ενώνουν και τους δύο. Εκείνο που τους  χωρίζει είναι η απατηλή υλική ευτυχία της ζωής. Οι υπέρμετρες φιλοδοξίες, η ενηλικίωση που παραμερίζει το συναίσθημα για χάρη της λογικής.

Χ.Μ. Άννα-Μαρία και Μαίρη. Μία γυναίκα με δύο πρόσωπα; Πόσο αλλάζει η ηρωίδα σας για να πετύχει αυτό που θέλει τελικά;

Γ.Γ. Πράγματι, όπως το είπατε, μια ηρωίδα με δύο διαφορετικές όψεις. Από τη μία η Μαίρη της επιτυχίας, η αποκατεστημένη σύζυγος που εξασφάλισε την πολυτελή ζωή. Από την άλλη η Άννα Μαρία των νεανικών ονείρων, των άφθαρτων συναισθημάτων, της ανόθευτης αθωότητας. Ασφαλώς εδώ το ερώτημα που τίθεται αφορά στην αλλαγή των ανθρώπων καθώς μεγαλώνουν και ωριμάζουν. Κατά τη διαδικασία αυτή δύναται να αποτελέσουμε εντελώς αλλαγμένες προσωπικότητες; Είναι δυνατό να αλλάξει η ψυχή των ανθρώπων; Η πρωταγωνίστρια φαίνεται διατεθειμένη να αφήσει οριστικά πίσω της το κορίτσι εκείνο που υπήρξε κάποτε. Το κορίτσι όμως υπάρχει ακόμη μέσα της, δεν έφυγε ποτέ.

Χ.Μ. Ποια είναι τα συγγραφικά σας σχέδια για το μέλλον; Έχετε ξεκινήσει κάτι καινούργιο;

Γ.Γ Ολοκληρώνω ένα μυθιστόρημα γύρω από την κοινωνικό-οικονομική κρίση που μας μαστίζει αυτά τα χρόνια. Έχω χρησιμοποιήσει μια εκτενή βιβλιογραφία, που ως υλικό με βοήθησε να κατανοήσω καλύτερα το τι συνέβη το 2008, ποιοι φέρουν μεγάλο μέρος ευθύνης, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο δημιουργούνται και διογκώνονται οι οικονομικές «φούσκες».

Χ.Μ. Πόσο ευχαριστημένος είστε από την πορεία σας μέχρι τώρα;

Γ.Γ. Είμαι ικανοποιημένος αν ληφθεί υπόψη πως ξεκίνησα από μια σκέψη και προχώρησα. Εκείνο που με ευχαριστεί ακόμη περισσότερο είναι πως στα τέσσερα -διαφορετικής θεματολογίας – βιβλία, βρήκα μια θετική ανταπόκριση.

Χ.Μ. Για το κλείσιμο μας θέλατε να πείτε κάτι στους αναγνώστες σας και στους ανθρώπους που σας στηρίζουν;

Γ.Γ. Θέλω να πω ένα ειλικρινές ευχαριστώ σε όλους όσους ακολούθησαν τις σκέψεις, τις ιδέες, τους ήρωες και όσα εξωτερικεύω στις σελίδες μου. Υπάρχει μια αίσθηση ηθικής ικανοποίησης όταν ακούς θετικά σχόλια, τέτοια που υπερβαίνει οποιαδήποτε άλλη. Χάρη λοιπόν σε εκείνους που με έχουν στηρίξει - φανερά ή αθόρυβα- έχω διαγράψει αυτήν την πορεία και είναι εντυπωσιακό το γεγονός πως  υπάρχον κάποιοι που με ακολουθούν σε κάθε βιβλίο. Όσους ταξίδεψαν ως τώρα λοιπόν μαζί μου, τους ευγνωμονώ.

Χ.Μ. Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω και πάλι για την συνέντευξη και για τον χρόνο σας. Να σας ευχηθώ το καινούργιο σας βιβλίο ‘Αύριο’ να είναι καλοτάξιδο και εσείς να έχετε πάντα επιτυχίες και ευχάριστες δημιουργικές στιγμές. Καλή σας συνέχεια.

Γ.Γ. Σας ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία στους «Θεματοφύλακες Βιβλίων». Καλή συνέχεια στο έργο σας.

ΥΠΟΘΕΣΗ

Τους ένωνε η άχρονη ξαναγέννηση της πρώτης αγάπης κι έπαιρναν όρκους στο όνομά της.

Ένα βράδυ του φθινοπώρου, αγκαλιασμένοι φιλήθηκαν στη μέση της κεντρικής πλατείας της πόλης, κάτω από μια σφοδρή νεροποντή, που έκανε τους περαστικούς να σκορπίσουν βιαστικά προς διάφορες κατευθύνσεις.

Ήταν τόσο ραγδαία η βροχή, που έσταζε από τα πιγούνια και τις βλεφαρίδες τους.

Μα εκείνοι την ένιωθαν σύμμαχο, πως η φύση όλη ήταν με το μέρος τους.

Όπως εκείνες οι φεγγαράδες, όταν περνούσαν αγκαλιασμένοι κάτω από τα εκατομμύρια αστέρια που θαμποπαίζανε. Σαν τα δροσόθρεπτα απογεύματα, που με το δίκυκλό του έφταναν μέχρι το χωριό, κι έκαναν στάση στην πηγή, για να επιστρέψουν με το σούρουπο. Κυνηγιόντουσαν εκεί, κάτω από τα λιόδεντρα, γύρω από τις μηλιές, και στον κορμό της γέρικης καρυδιάς είχαν χαράξει τα ονόματά τους: «Άγγελος - Άννα Μαρία. Μαζί. Για πάντα».

Τους ένωνε μια μυστήρια, μια εφηβική χημεία, ένα ανόθευτο κοινό συναίσθημα, που λες κι έτρεχε στο βάθος των χρόνων, ερχόμενο ταχύτατα από το παρελθόν, με μόνο προορισμό να καλύψει τα κενά και τους σταθμούς μιας ζωής που δεν έζησαν.

Τα βαγόνια του έφερναν μαζί και τον πόθο, τον ξεχασμένο πίσω από πληγές.

Το προσωπικό blog του Γιώργο Γιαντά : 

Συνέντευξη: Χριστίνα Μιχελάκη
Οπτικοακουστικό υλικό: Νάγια Γούγου-Μητροπούλου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :

Εμφανιζόμενη ανάρτηση

ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ

Προσωπική άποψη/επιμέλεια: Δελλή Χαρά Υποκινούμενη από ένστικτο και μόνο, υπέκυψα πάλι στην “πρωτοδοκιμαζόμενη” πένα ενός νεαρο...

Disqus Shortname