Σάββατο, 16 Απριλίου 2016

“Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία”, με τον Αχιλλέα Τριαντόγλου.

“Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία” μας λέει ο τίτλος του βιβλίου από τον συγγραφέα-εκδότη Αχιλλέα Τριαντόγλου, των εκδόσεων Ανάτυπο και η αλήθεια είναι ότι ακούγεται αρκετά ενδιαφέρον. Πάμε λοιπόν να γνωρίσουμε τον Αχιλλέα και την ελπίδα του.



ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ


         Γεννήθηκα το 1962 στη Θεσσαλονίκη και από μικρός είχα τρία σταθερά χόμπι: το διάβασμα, το διάβασμα και όταν κουραζόμουν από αυτά τα δύο βολευόμουν σε ένα καναπέ και ξαναδιάβαζα. Σπούδασα στη Φαρμακευτική σχολή του Α.Π.Θ και συνέχισα στο Χημικό τμήμα του ίδιου Πανεπιστημίου. Εργάζομαι σαν φαρμακοποιός από το 1986 αρχικά σαν εταίρος σε φαρμακείο και για τα 5 τελευταία χρόνια σαν υπεύθυνος φαρμακαποθήκης (μέχρι που η “ανάπτυξη” την έκλεισε) . Παράλληλα και για 25 χρόνια (μέχρι το 2009) εργάστηκα σαν οδηγός ταξί κάνοντας 33 φορές το γύρο της γης οδηγώντας μέσα στην αγαπημένη μου πόλη τη Θεσσαλονίκη, μαζεύοντας εμπειρίες και διαβάζοντας στις ατέλειωτες ώρες αναμονής στις πιάτσες. Από το 2009 διακόπτω αρκετές ώρες το διάβασμα  για να γράψω. Αντλώ την έμπνευσή μου από τις εμπειρίες μου στο δρόμο, το φαρμακείο και φυσικά  από τη ζωή μου πλάι στην απίστευτη Κατερίνα Τσίρη (φίλη,σύζυγο, μούσα και πολύ αυστηρή κριτικό). Ζούμε στη Θεσσαλονίκη με τα δυό παιδιά μας και την Ολυμπιακών διαστάσεων βιβλιοθήκη μας που την επεκτείνουμε συνεχώς. Από τον Φεβρουάριο του 2015 ιδρύσαμε με τον Δημήτρη Σεργιάννη (φίλο, συσυγγραφέα και φοβερό γραφίστα) και την Κατερίνα τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΝΑΤΥΠΟ σε μια προσπάθεια να δώσουμε ένα ποιοτικό βήμα έκφρασης σε νέους συγγραφείς της Βόρειας Ελλάδας και όχι μόνο.

          Το 2009 -2010   παρακολούθησα το σεμινάριο δημιουργικής γραφής της Μαρίας Γούσιου και
το 2011 -2012    το αντίστοιχο σεμινάριο του Ε.ΚΕ.ΒΙ   με υπεύθυνο τον συγγραφέα Δημήτρη Μίγγα.
 
          Τον Δεκέμβριο του 2011 πήρα έπαινο για το διήγημά μου “Ο Μύλος” με το οποίο έλαβα μέρος στον 2ο διαγωνισμό διηγήματος “Στέλιος Ξεφλούδας” με θέμα “Έγκλημα στο χωριό”.

          Τον Φεβρουάριο του 2014 πήρα έπαινο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών για το μυθιστόρημα μου “Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία”.

           Τον Μάρτιο του 2014 πήρα έπαινο για το διήγημά μου “Omnia vincit amor” με το οποίο έλαβα μέρος στον 3ο διαγωνισμό διηγήματος “Στέλιος Ξεφλούδας” με θέμα “Καπνός”.
   
       Το 2011 εκδόθηκε από τις εκδόσεις i-write η συλλογή διηγημάτων “Ακροβάτες δύο κόσμων” στην οποία έλαβα μέρος με το διήγημα “Το σπίτι στο τέλος του δρόμου”.

        Το 2013 ο Προοδευτικός Σύλλογος Τα Καστέλλια εξέδωσαν   αρχικά σαν e-book και έπειτα σε έντυπη μορφή τη συλλογή διηγημάτων “Έγκλημα στο χωριό”, που περιέχει το διήγημά μου “Ο Μύλος”.

         Το 2014 εκδόθηκε από τις εκδόσεις i-write η συλλογή διηγημάτων “Μοργκεντάου και Παραλιακή” στην οποία έλαβα μέρος με το διήγημα “Πες το στην...σκνίπα”.

         Το 2015 εκδόθηκε από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΝΑΤΥΠΟ “Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία”.

          Ο σκηνοθέτης Νίκος Καλλαράς έχει γράψει τα σενάρια για το “Σπίτι στο τέλος του δρόμου” και για το μυθιστόρημα “Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία” και σε αυτή τη χρονική περίοδο αναζητεί παραγωγό για να τα αποτυπώσει σε φιλμ.

          Αυτή την περίοδο προσπαθώ να τελειώσω μια συλλογή διηγημάτων με θέμα, τί άλλο, τη ζωή από τη θέση του οδηγού ταξί.

 Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ 



Το βιβλίο σου αναφέρεται στην ελπίδα. Ομολογουμένως η ελπίδα είναι μια πολύ ισχυρή κινητήριος δύναμη στην ζωή των ανθρώπων. Τι ρόλο παίζει η ελπίδα στην δική σου ζωή;

Α.Τ.: Είμαι αθεράπευτα αισιόδοξο άτομο, έτσι αυτονόητα η ελπίδα παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή μου. Πιστεύω ότι χωρίς την ελπίδα οι ζωές μας θα ήταν πολύ σκοτεινές. Μόνο όταν ελπίζουμε σε κάτι βρίσκουμε τη θέληση να αγωνιστούμε για να το πετύχουμε. Όπως και να ‘χει όταν αγωνίζεται κανείς, κάτι συμβαίνει στο τέλος και λίγο ως πολύ πετυχαίνει τους στόχους του.

Φυσικά μια εύλογη ερώτηση είναι το από πού γεννήθηκε η έμπνευση της ιστορίας του βιβλίου. Τι είναι αυτό που την ενέπνευσε;

Α.Τ.: ) Ξεκίνησα να γράφω το μυθιστόρημα όταν ένα βράδυ ξαναθυμηθήκαμε με τον ξάδερφό μου τα τραγελαφικά συμβάντα που συνόδεψαν την κηδεία του πατέρα του. Άρχισα να γράφω λοιπόν για διατηρήσω στη μνήμη μου το τι συνέβη και σιγά σιγά το ένα έφερε το άλλο και κατέληξα με την “Ελπίδα”.

Όλοι οι συγγραφείς , δανείζουν στους ήρωες των βιβλίων τους, κάποια χαρακτηριστικά της δικής τους προσωπικότητας. Εσύ το έχεις κάνει αυτό;

A.T.: Εδώ το παράκανα, ο ήρωας είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα μου. Επειδή τα περισσότερα περιστατικά του βιβλίου έχουν συμβεί λίγο πολύ σε μένα ή σε στενά συγγενικά μου πρόσωπα δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς. Άλλωστε προτιμώ στη γραφή μου το πρώτο ενικό πρόσωπο, η ιστορία εξελίσσεται μέσα από τα μάτια και γύρω από τον ήρωα τον Άρη.

Πόσο δύσκολη ήταν η δόμηση της ιστορίας; Υπάρχει κάτι που θα ήθελες να αλλάξεις στην ιστορία, αν είχες την ευκαιρία;

Α.Τ.: Επειδή ο ήρωας κινείται γραμμικά κατά την εξέλιξη της ιστορίας η δόμηση της ήταν εύκολη. Επίσης ήταν σχετικά απλό να προσθέσω ή να τροποποιήσω περιπέτειες του ήρωα χωρίς να χρειαστεί να αλλάξω ολόκληρη τη δομή του μυθιστορήματος. Προσπαθώ να αποφύγω τις ατέρμονες τροποποιήσεις και διορθώσεις των πονημάτων μου, αν αφηνόμουν να υπακούσω στην φωνή του διορθωτή που υπάρχει στο μυαλό όλων των συγγραφέων δεν θα ολοκλήρωνα τίποτε. Ετοιμάζω άλλωστε και ένα sequel της “Ελπίδας” στο μέλλον.

Όλοι λίγο πολύ, έχουμε τις πρώτες μας επαφές με τα βιβλία στα παιδικά εφηβικά μας χρόνια. Ποια είναι η δική σου αγαπημένη παιδική ή εφηβική ανάμνηση;

Α.Τ.: Είμαι μοναχοπαίδι και είχα την τύχη η αείμνηστη μητέρα μου να μην εργάζεται, πριν μάθω λοιπόν ανάγνωση μου διάβαζε εκείνη από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου τις περιπέτειες των “Κλασσικών Εικονογραφημένων”. Ένιωσα πραγματικά τη δύναμη του βιβλίου όταν στη Δευτέρα Δημοτικού ξεκίνησα να διαβάζω Ιούλιο Βερν και από το δωμάτιο μου ήταν σα να ζούσα τις περιπέτειες των ηρώων του.

Είσαι ένας άνθρωπος με διπλή ιδιότητα στον κόσμο της λογοτεχνίας. Συγγραφέας και συνέταιρος στον εκδοτικό οίκο Ανάτυπο. Πόσο δύσκολο είναι να συνυπάρξουν αυτές οι δυο ιδιότητες αναμεταξύ τους;

Α.Τ.: Όλοι στο ΑΝΑΤΥΠΟ έχουμε διπλή ιδιότητα και αυτό είναι πάντα υπέρ των συγγραφέων που απευθύνονται στον εκδοτικό μας οίκο. Ως συγγραφείς που έχουμε πάει σε άλλους εκδοτικούς προσπαθώντας να τυπώσουμε τα έργα μας βλέπουμε με άλλο μάτι τους ανθρώπους που πλέον ελπίζουν σε μας για να δουν τα πονήματά τους στα ράφια των βιβλιοπωλείων (αυτό βέβαια δεν είναι πάντα καλό για τα οικονομικά του ΑΝΑΤΥΠΟΥ).

Μια από τις αγαπημένες μου ερωτήσεις είναι η εξής: συγγραφέας, αναγνώστης και στην δική σου περίπτωση εκδότης. Κατά πόσο αυτές οι τόσο διαφορετικές ιδιότητες με ένα κοινό σημείο τα βιβλία, επηρεάζουν την ανάγνωση ενός βιβλίου; Παραμένεις απλός αναγνώστης ή επεμβαίνει η ματιά του εκδότη-συγγραφέα;

A.T.: Όταν κάποιος ξεκινά μαθήματα δημιουργικής γραφής αυτομάτως περνά μια διαχωριστική γραμμή και από εκείνη τη στιγμή πάντα ακόμη και ασυναίσθητα βλέπει πίσω από την φανερή πλοκή του βιβλίου, τον “σκελετό” και τα “τεχνάσματα” που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας για να δομήσει το έργο του. Αυτό βέβαια δε μειώνει καθόλου την απόλαυση του διαβάσματος ενός καλού βιβλίου. Τελευταία βέβαια όταν σαν εκδότης διαβάζω ένα έργο πριν υποβάλλω την πρόταση για να προχωρήσουμε τη συζήτηση με κάποιον συγγραφέα μπαίνει στο παιχνίδι και η οικονομική διάσταση. Φέρνω ένα παράδειγμα: Σαν αναγνώστη θα με ενθουσίαζε ένα πολύτομο έργο με θέμα “Υδροδότηση και Αποχέτευση της Θεσσαλονίκης από την Αρχαιότητα έως Σήμερα” αλλά ποιές θα ήταν οι πωλήσεις του; Βέβαια τώρα με το χρόνο που επενδύω στο Ανάτυπο το γράψιμο έχει μείνει λίγο πίσω αλλά δεν μπορεί κανείς να τα έχει όλα.

Η λογοτεχνία αποτελεί ένα μεγάλο αναπόσπαστο μέρος της ζωής σου πλέον. Θα μπορούσες να την φανταστείς χωρίς αυτήν;

A.T.: Πάντα η λογοτεχνία αποτελούσε μέρος της ζωής μου άλλωστε είναι το μόνο χόμπυ μου, ακόμη και τα χρόνια που δούλευα ταξί πάντα είχα μια μικρή βιβλιοθήκη μαζί μου για να διαβάζω στις ατέλειωτες αναμονές στις πιάτσες.

Μια μικρή περιέργεια, μιας και τυχαίνει πρώτη φορά συνέντευξη με εκδότη. Πως προέκυψε η ιδέα της δημιουργίας του εκδοτικού οίκου Ανάτυπου; Ήταν κάτι που υπήρχε στα σχέδια ή προέκυψε;

Α.Τ.: Οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΝΑΤΥΠΟ είναι παιδί της κρίσης που μαστίζει εδώ και χρόνια την πατρίδα μας. Θα μου επιτρέψετε να απαριθμήσω τις συγκυρίες που οδήγησαν στην ίδρυση του ΑΝΑΤΥΠΟΥ. Το 2009 βλέποντας την κρίση να έρχεται πούλησα το ταξί μου και ξεχρεώθηκα. Ταυτόχρονα προσλήφθηκα σαν Φαρμακοποιός σε μια Φαρμακαποθήκη και έχοντας άφθονο χρόνο ξεκίνησα μαθήματα δημιουργικής γραφής όπου είχα συμμαθητή τον γραφίστα Δημήτρη Σεργιάννη που έχοντας διαγράψει μια πορεία σε εκδοτικούς οίκους της Αθήνας επέστρεψε για οικογενειακούς λόγους στη γενέτειρά του. Γίναμε φίλοι, πήραμε μέρος στο συλλογικό έργο ΑΚΡΟΒΑΤΕΣ ΔΥΟ ΚΟΣΜΩΝ και διατηρήσαμε επαφή. Το 2014 έμεινα άνεργος και επέστρεψα πίσω από τον πάγκο του φαρμακείου της συζύγου μου Κατερίνας Τσίρη, ταυτόχρονα ξενοικιάστηκε το πατρικό μου μαγαζί στο κέντρο της πόλης. Ο Δημήτρης επιμελήθηκε και σελιδοποίησε την “Ελπίδα”, που κέρδισε έπαινο στον 32ο διαγωνισμό μυθιστορήματος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών, σε μια προσπάθεια να βρούμε εκδοτικό οίκο που με λογικό κόστος θα την τύπωνε. Βλέποντας τις “άγριες” διαθέσεις των εκδοτικών οίκων που καταδέχθηκαν να απαντήσουν αποφασίσαμε και με τη σύμπραξη και προτροπή της Κατερίνας να ιδρύσουμε το ΑΝΑΤΥΠΟ τον Μάρτιο του '15 και να το εγκαταστήσουμε στον ιδιόκτητο χώρο στην Ολύμπου 121.

Τα μέλη μας είναι αναγνώστες και νέοι συγγραφείς. Κάποιοι έχουνε εκδώσει και κάποιοι άλλοι βρίσκονται σε αυτό το μονοπάτι. Είναι άνθρωποι με όνειρα. Ποιο είναι το μήνυμα που θα ήθελες να τους στείλεις και τι θα τους συμβούλευες σαν ένας άνθρωπος εκ των έσω;

Α.Τ.: Θα ήθελα να συμβουλέψω τους νέους συγγραφείς: α)να διαβάζουν πολύ, η αναλογία είναι 80% του χρόνου διάβασμα και 20% γράψιμο β) να μη φοβούνται να εκθέτουν τα κείμενά τους σε διαγωνισμούς και κριτικές, αυτό είναι και το καλύτερο κριτήριο για να βεβαιωθούν ότι τα κείμενά τους μπορούν να σταθούν απέναντι στο αναγνωστικό κοινό. Έχοντας λοιπόν κατοχυρώσει το κείμενό τους να απευθυνθούν στο ΑΝΑΤΥΠΟ και να είναι σίγουροι ότι θα διαβάσουμε το πόνημά τους και θα του αφιερώσουμε χρόνο και προσοχή. Έπειτα αφού συζητήσουμε με τον συγγραφέα θα κάνουμε την βέλτιστη προσφορά. Πάντως να είναι σίγουροι πως αν συνεργαστούν μαζί μας δεν υπάρχει περίπτωση να μην υπάρχει το βιβλίο τους σε προθήκες επειδή “εξαντλήθηκε”. Εμείς στο ΑΝΑΤΥΠΟ “ζούμε τα βιβλία μας”, κλέβω το moto της Audi, γιατί πρώτα απ'ολα είμαστε αναγνώστες έπειτα συγγραφείς και μετά εκδότες.

Αχιλλέα σε ευχαριστούμε πολύ για το χρόνο σου να μας παραχωρήσεις την συνέντευξη αυτήν. Ευχόμαστε καλοτάξιδο το βιβλίο και να αγαπηθεί από τους αναγνώστες. Ευχόμαστε καλή σταδιοδρομία στον εκδοτικό οίκο Ανάτυπο και να συνεχίζει να αγκαλιάζει νέους συγγραφείς, καθώς και τα όνειρά τους.

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ



Ένα βίντεο για το βιβλίο του συγγραφέα και εκδότη Αχιλλέα Τριαντόγλου ¨Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία" των εκδόσεων Ανάτυπο, από τους Θεματοφύλακες Βιβλίων.

Του ευχόμαστε καλοτάξιδο και επιτυχημένη συγγραφική πορεία!!!


     E-mail:


     Προφίλ Facebook: 


     Website: 


Επιμέλεια Συνέντευξης:
Επεξεργασία Οπτιακουστικού Υλικού:
Νάγια Γ.Μητροπούλου 

Συντονισμός
Επιμέλεια Άρθρου:
Βασιλική Μπoύζα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :

Εμφανιζόμενη ανάρτηση

ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ

Προσωπική άποψη/επιμέλεια: Δελλή Χαρά Υποκινούμενη από ένστικτο και μόνο, υπέκυψα πάλι στην “πρωτοδοκιμαζόμενη” πένα ενός νεαρο...

Disqus Shortname