Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΑΘΗΝΑ ΜΠΟΥΤΙΒΑ


1. Καλησπέρα, κυρία Μπούτιβα. Καταρχήν να σας ευχαριστήσω για τη συνέντευξη που παραχωρείτε στο blog μας, «Θεματοφύλακες Βιβλίων». Αρχικά, θα ήθελα να μας πείτε λίγα λόγια για εσάς.

    Μεγάλωσα στην Αθήνα, σχολείο πήγα στο Μαράσλειο, σπούδασα Επόπτρια Δημόσιας Υγείας και παράλληλα και Δημοσιογραφία σε ιδιωτική σχολή. Έχω εξασκήσει μόνο το επάγγελμα του Δημοσιογράφου, ξεκίνησα να εργάζομαι στη τηλεόραση 18 χρονών, έχω περάσει απ’ όλα τα είδη του ρεπορτάζ και κάποια μέρα αποφάσισα να τον εγκαταλείψω τον χώρο αυτόν και να ασχοληθώ αποκλειστικά με τη συγγραφή. Τα τελευταία δυο χρόνια ανήκω στην υπέροχη οικογένεια των Εκδόσεων Ωκεανός! 

2. «Η καρδιά μου σου ανήκει» το πρώτο σας βιβλίο και οφείλω να ομολογήσω ότι η καρδιά μου το αγάπησε από τη πρώτη σελίδα. Αλήθεια, πως γεννήθηκε η ιδέα για το βιβλίο; 
     Η ιδέα του βιβλίου είναι ένα κράμα ιστοριών που είχα γίνει γνώστης ως Δημοσιογράφος… Δυστυχώς, όμως, δεν μπορώ να αποκαλύψω περισσότερα για ευνόητους λόγους.



     3. Για να είμαι ειλικρινής όταν πρωτοδιάβασα τον τίτλο, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν «άλλη μια ιστορία αγάπης». Και πραγματικά ένιωσα ευχάριστη έκπληξη, όταν συνειδητοποίησα ότι δεν πρόκειται για μια αισθηματική ιστορία αλλά, για την υπέρτατη αγάπη, αυτής της οικογένειας. Πως αποφασίσατε στο πρώτο αυτό συγγραφικό σας εγχείρημα να ξεφύγετε από την πεπατημένη;
     Αρχικά, θα ήθελα να σας πω, ότι ο τίτλος ήθελα να είναι δυνατός και φυσικά, να παραπλανήσει τους εν δυνάμει αναγνώστες, να τους κάνει να πιστέψουν πως πρόκειται για ερωτική ιστορία. Στη συνέχεια, να τονίσω πως στόχος μου ήταν και είναι να δίνω ιστορίες διαφορετικές, ως νέος άνθρωπος να παρουσιάζω στο αναγνωστικό κοινό κάτι άλλο. Φυσικά, στα βιβλία μου και στα επόμενα που έρχονται υπάρχει ο έρωτας, είναι κινητήριος δύναμη, πηγή έμπνευσης αλλά, σε όλα δίνεται με άλλον τρόπο. Ναι, μεν υπάρχει η πεπατημένη αλλά πάντα θα υπάρχει ένα αλλά, οι εποχές αλλάζουν, προσθέτονται νέοι αναγνώστες, νέες γενιές, που έχουν ζήσει αλλιώς συνεπώς πρέπει να πάμε κοντά τους και πόσο δε, μάλιστα εγώ που είμαι ένας πάρα πολύ νέος άνθρωπος.

     4. Κατερίνα – Κυριάκος. Σύζυγοι. Ένας πατέρας που αγαπά το εύκολο χρήμα και μια μητέρα που προσπαθεί με νύχια και με δόντια να συντηρήσει την οικογένεια της. Ανθή – Ιωάννα. Μητέρα και κόρη. Η αγάπη τους είναι το χρήμα, η Ιωάννα μεγάλωσε έχοντας όλα τα καλά και κριτήριο των ανθρωπίνων σχέσεων το χρήμα. Δημήτρης – Οδυσσέας. Πατέρας και γιος. Σημαντική οικογένεια των Αθηνών, μιας οικογένειας όπου οι πρόγονοι μόχθησαν και αγωνίστηκαν για να αποκτήσουν οικονομική δύναμη και γι’ αυτό εκτιμούν την ζωή. Οδυσσέας – Ιωάννα. Σύζυγοι. Ο Οδυσσέας αναζητά την αγάπη στο πρόσωπο της, η Ιωάννα την καλοπέραση στην οικονομική του ευρωστία. Καθώς, διάβαζα την ιστορία των ζευγαριών αυτών, μου δόθηκε η αίσθηση ότι έχω μπροστά μου την σκιαγραφία της ελληνικής κοινωνίας. Ήταν αυτό που θέλατε να περάσετε μέσα από τους ήρωες σας;
    Ναι, πράγματι αυτό ήταν και μου αρέσει πολύ, που ο κάθε αναγνώστης αναλόγως με το τι έχει ζήσει στη δική του ζωή ταυτίζεται και με διαφορετικό χαρακτήρα. Εκτός από τον παππού Δημήτρη, που όλοι ανεξαιρέτως τον αγαπούν πολύ. Σκιαγραφώ τους ήρωες μου έτσι, ώστε να τους αισθανθείς οικείους, να μπορέσει να βρεις ότι έχεις κάτι κοινό μαζί τους. Στη συγκεκριμένη, βέβαια, ιστορία υπάρχουν πολλά αληθινά γεγονότα…



    5. Η Κατερίνα με τον Κυριάκο έχουν 4 παιδιά. Ο Οδυσσέας με την Ιωάννα δεν μπορούν να αποκτήσουν παιδιά. Το πρόβλημα το έχει η Ιωάννα. Και εδώ συναντιούνται οι δυο οικογένειες. Η Ιωάννα ζητά από τον Κυριάκο βοήθεια και ο τελευταίος της υπόσχεται ότι σε περίπτωση εγκυμοσύνης θα της πουλήσει το παιδί. Και οι δυο έχουν ως κίνητρο το χρήμα. Και ένα χρόνο αργότερα έρχεται στη ζωή η μικρή Μυρτώ. Και η οικογένεια του Οδυσσέα και της Ιωάννας ολοκληρώνεται. Η Κατερίνα και ο Κυριάκος, στην Αθήνα, και έτσι είναι σχετικά κοντά στην κόρη τους. Η Ιωάννα δεν θέλει το μωρό και η ζωή της μικρής γίνεται κόλαση. Απόρησα με τη παθητική στάση της Κατερίνας. Πως γίνεται μια μητέρα να μην αντιδρά στον πόνο του παιδιού της;
     Δεν νομίζω πως η Κατερίνα είχε παθητική στάση. Δεν ήταν γνώστης της κατάστασης. Όταν συνέβη ένα συγκεκριμένο περιστατικό αντέδρασε με τη βοήθεια του Κυριάκου. Δυστυχώς αυτό που συνέβαινε μαζί της και μπορεί μερικοί να το εκ λάβουν ως παθητική στάση είναι πως ήταν τόσο απορροφημένη με τη δουλειά, με το να πετύχει, να ανέβει, να πάρει τη ζωή, τη δική της και των παιδιών της, στα χέρια της, να καταφέρει να ανεξαρτητοποιηθεί και να αποβάλλει από μέσα της τα ταμπού του τρόπου που μεγάλωσε, του κλειστού επαρχιώτικου τρόπου ζωής και να φτάσει ξεπερνώντας ουσιαστικά τον ίδιο της, τον εαυτό, να ζήσει και να ξεφύγει από τον Κυριάκο, που ίσως να σου δώσουν την εντύπωση πως δεν πονούσε. Η μικρή Μυρτώ ήταν η αγαπημένη της, αλλά τα προβλήματα τα συσσωρευμένα κάποια στιγμή σε κάνουν και εθελοτυφλείς, να μην βλέπεις το αυτονόητο. Η Κατερίνα σίγουρα θα έφτανε για τη Μυρτώ μέχρι το φόνο!
 
   6. Η στάση της Ιωάννας απέναντι στη Μυρτώ, ήταν αποτέλεσμα της αδυναμίας της να αποκτήσει δικό της παιδί ή του εγωισμού της και της επιθυμίας της να είναι το κέντρο του ενδιαφέροντος όλων;
     Και τα δυο, ήταν ένα κράμα. Ως παιδί είχε μεγαλώσει, είχε γαλουχηθεί πως εκείνη ήταν το κέντρο του κόσμου και μόνο, η μοναδική πριγκίπισσα! Συνεπώς της ήταν πολύ δύσκολο να αποδεχθεί άλλη «γυναίκα» ως πάνω από εκείνη γιατί να μην ξεχνάμε πως με τον Ζαχαρία ήταν αλλιώς… Το πρόβλημα, το είχε μόνο, με τις «αντιζήλους». Επίσης, είδε από τη πρώτη στιγμή και την υπερβολική αγάπη και αδυναμία που της έδειξαν ο Οδυσσέας, ο Δημήτρης ακόμη και η Ανθή, η ίδια της η μητέρα, που την είχε μάθει να αγαπά το χρήμα και αυτό θεώρησε πως την έβαλε στο περιθώριο, πως την υποβίβασε, την υποτίμησε, γιατί δεν την είχε φέρει εκείνη στο κόσμο άρα, δεν την είχαν καμία ανάγκη αφού δεν μπορούσε να τεκνοποιήσει. Αυτά, λοιπόν, τα δυο συντέλεσαν στο να αρχίζει να διαταράσσεται ο ψυχικός της κόσμος και να δείχνει τέτοιο μίσος για τη μικρή Μυρτώ!


     
      7. Γενικά, η Κατερίνα με παίδεψε ως χαρακτήρας και με θύμωσε. Δυναμική αλλά και παθητική στη μοίρα της. Η Ιωάννα ψυχρή και κυνική, δεν μπόρεσα να την εντάξω στα όρια της σχιζοφρένειας ή απλά ότι είναι ένας ψυχρός άνθρωπος. Ο Κυριάκος με άφησε αδιάφορη, ήταν ο κλασικός φιλοχρήματος τύπος, όπου δεν δίστασε να εγκαταλείψει την οικογένεια του όταν βρήκε τον έρωτα και νέο τρόπο να βγάζει χρήματα. Ο Οδυσσέας όπως και η Κατερίνα με θύμωσε γιατί δεν έπαιρνε πρωτοβουλίες. Δυνατός Δικηγόρος αλλά αδύναμος προσωπικά. Η Ανθή, η μητέρα της Ιωάννας, φιλοχρήματη αλλά της έδωσα άφεση αμαρτιών – όπως και από όλοι – γιατί κατάλαβε το λάθος της και την ουσία της ζωής. Αυτός όμως ο οποίος με εξέπληξε ήταν ο πατέρας του Οδυσσέα, ο παππούς Δημήτρης, ο οποίος λάτρεψε τη μικρή Μυρτώ και της δόθηκε ψυχή και σώμα. Είναι δυνατόν να υπάρχει τέτοια αγάπη; Ολοκληρωτική, δοτική, ανιδιοτελής;
    Μα, αυτό είναι η αγάπη. Έτσι, πρέπει να είναι ολοκληρωτική, δοτική και ανιδιοτελής. Αγαπάς κάποιον χωρίς να περιμένεις να σου επιστρέψει και εκείνος το ίδιο. Πρέπει να αγαπάς ολοκληρωτικά, να δίνεσαι με την ψυχή σου, να αφήσεις το πάθος να σε παρασύρει δίχως να σκέφτεσαι τι μπορεί να χάσεις, τι σου δίνει ο άλλος, η αληθινή αγάπη δεν είναι μπακάλικο. Όταν αγαπάς κάποιον, όποιος και να είναι αυτός, με τον συγκεκριμένο τρόπο, η αγάπη, σου επιστρέφεται ακριβώς με τον ίδιο τρόπο γιατί ο άλλος αντιλαμβάνεται ότι έχεις δοθεί σε εκείνον αληθινά, με όλη σου την ψυχή και το σώμα, με όλο σου το είναι!

     8. Επίσης, αυτό το οποίο με έκανε να απορήσω ήταν γιατί έπρεπε να συμβεί μια τραγωδία για να συνειδητοποιήσουν όλοι τη διπροσωπία της Ιωάννας, την εμμονή της, την παράνοια της; Ειδικά ο Δημήτρης και ο Οδυσσέας έπρεπε να είναι ποιο «υποψιασμένοι» καθώς ως δικηγόροι θα είχαν ακούσει πολλά. Έλεγαν συνέχεια στην Κατερίνα ότι εθελοτυφλεί στο θέμα του Κυριάκου αλλά και αυτοί το ίδιο έκαναν;
     Τον τελευταίο καιρό και οι δυο είχαν απομακρυνθεί πάρα πολύ από την Ιωάννα, οι σχέσεις τους ήταν καθαρά κάτι παραπάνω από τυπικές, δηλαδή, τη χρονική περίοδο που η παράνοια της και το μίσος της για την μικρή Μυρτώ και την Κατερίνα όλο και μεγάλωνε, συνεπώς ήταν δύσκολο να το αντιληφθούν. Από όλους τους ήρωες εκείνη που έβλεπε και σχεδόν έως το πάρα ένα την κάλυπτε και να μην πω κάτι παραπάνω ήταν η Μαρούλα. Μονάχα η συγκεκριμένη ήταν σε θέση να τους προειδοποιήσει, να τους κρούσει των κώδωνα του κινδύνου αλλά…



      9. Και μέσα σε αυτές τις πολύπλοκες προσωπικότητες τα παιδιά. Ο Ζαχαρίας ο μεγάλος γιος της Κατερίνας και του Κυριάκου, η Μαρία, η Σοφία, η Όλγα οι κόρες της Κατερίνας και του Κυριάκου. Από τα τέσσερα παιδιά μόνο ο Ζαχαρίας δείχνει να συνειδητοποιεί πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα στην οικογένεια τους. Και επίσης, αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν πως τα μικρά κορίτσια μπόρεσαν να κρατήσουν ένα τόσο σοβαρό μυστικό. Πολύ ώριμα παιδιά, παρά την μικρή ηλικία. Οι καταστάσεις μέσα στο σπίτι διαμορφώνουν τον χαρακτήρα των παιδιών ή είναι και θέμα κληρονομικότητας;
     Έχουμε δει παιδιά να μεγαλώνουν στην ίδια οικογένεια, από υπέροχους γονείς, να κυλάει στο αίμα τους, το ίδιο DNA και το ένα να γίνεται δολοφόνος και το άλλο να γίνεται ένας σπουδαίος άνθρωπος της κοινωνίας μας. Τα ερεθίσματα είναι κοινά, οι προσλαμβάνουσες οι ίδιες, όμως, το κάθε παιδί τα αντιλαμβάνεται, τα δέχεται μέσα του διαφορετικά. Είτε μεγαλώσει σε ένα πλούσιο είτε σε ένα φτωχό περιβάλλον το πώς θα διαχειριστεί το χρήμα ή το να στερείται κάποια πράγματα είναι καθαρά μέσα στο μυαλό του. Ναι, μεν οι γονείς προσπαθούν να δώσουν κάποιες βάσεις στα παιδιά τους αλλά είναι καθαρά στο χέρι τους αν θέλουν να τις έχουν ως ενέχυρο. Αν θέλουν τις έχουν ως οδηγό στην ζωή τους, αν πάλι δεν θέλουν πολύ απλά χαράζουν τον δικό τους δρόμο, την δική τους πορεία και όπου τους βγάλει. Άλλωστε πόσοι γονείς δεν έχουν αναρωτηθεί «Καλά, αυτό το παιδί σε ποιον έχει μοιάσει; Από ποιον έχει πάρει;». Μόνοι μας διαμορφώνουμε τον χαρακτήρα μας.

    10. Και η μικρή Μυρτώ, το στερνοπούλι. Το παιδί που δόθηκε για υιοθεσία. Το πιο «τυχερό άτυχο» παιδί της Κατερίνας. Ο πυρήνας της ιστορίας. Η κεντρική ηρωίδα. Πόσα πέρασε αυτό το παιδί. Πόσο εύκολο είναι να δημιουργηθεί ένας υγιής άνθρωπος μέσα από αυτές τις καταστάσεις;
     Τα παιδιά έχουν την δυνατότητά να διαγράφουν μέσα από το μυαλό τους μεγάλες χρονικές περιόδους, πολλά χρόνια από τη μνήμη τους, όταν μέσα σε αυτά έχουν περάσει δύσκολα, σκληρές καταστάσεις. Πολλά παιδιά, που μεγάλωσαν έως κάποια ηλικία σε κάποιο ορφανοτροφείο πριν δοθούν σε ανάδοχη οικογένεια παρουσίασαν απώλεια μνήμης στη μετέπειτα ζωή τους, τα πρώτα χρόνια τους δεν τα θυμούνται καθόλου, μονάχα όσα έζησαν αργότερα εκεί που αισθάνθηκαν ασφαλής και αυτό σας το λέω επειδή το έχω δει να συμβαίνει με τα ίδια μου τα μάτια, στον φιλικό μου περίγυρο. Τα παιδιά έχουν έντονα αναπτυγμένο το αίσθημα της αυτασφάλειας, χτίζουν από μόνα τους ένα τοίχος από οτιδήποτε, τους έχει πληγώσει πολύ στο παρελθόν και ίσως αυτό να συμβαίνει ασυναίσθητα, από μόνο του υπό τον φόβο να μην χάσουν το καλό που τους ήρθε, την ευτυχία.


     11. Κυρία Μπούτιβα, θα μπορούσα να σας ρωτάω συνέχεια για το βιβλίο, το οποίο περνάει πολλά μηνύματα. Αλλά ας αφήσουμε τις λεπτομέρειες να τις ανακαλύψουν οι αναγνώστες… Κλείνοντας την συνέντευξη μας και αφού σας ευχαριστήσω για άλλη μια φορά για το χρόνο που μας αφιερώσατε, θα ήθελα να σας ρωτήσω αν ετοιμάζετε κάτι καινούργιο. 
     Αρχές Ιουνίου κυκλοφορεί το νέο μου μυθιστόρημα από τις Εκδόσεις Ωκεανός με τίτλο «Έμεινα εδώ ολομόναχη να κοιτάζω…» και στις 14 Ιουνίου στις 7 το απόγευμα στα Public Συντάγματος είναι η παρουσίαση που μου κάνετε την μεγάλη τιμή να μιλήσετε γι’ αυτό! Σας ευχαριστώ πάρα πολύ!!!



                                                                                Συνέντευξη - επιμέλεια: Αγγελίδου Χρυσή - Σίσυ




















Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :