Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

… περιμένοντας το επόμενο με κομμένη ανάσα!!!


Από την παρουσίαση της κα Γαλανού στην Λάρισα

Βρισκόμαστε στον 5ο όροφο κεντρικού κτηρίου της Λάρισας, σ΄ έναν καταπληκτικό χώρο καλαισθησίας για να παρακολουθήσουμε άλλη μια παρουσίαση βιβλίου της Άννας Γαλανού με τίτλο  «Θυσία». Είναι η αρχή της τριλογίας «οι δρόμοι της καταιγίδας».

Ώρα 7 παρά δέκα.
Δύο παιδικά χεράκια πατάνε το κουμπί στο ασανσέρ
-«Μαμά το 5 να πατήσω?»
-«Ναι αγόρι μου»


Η αίθουσα είναι ήδη γεμάτη, μετά βίας  βολευόμαστε σε ένα τραπέζι.
Γνωστά  και αγαπημένα πρόσωπα είναι δίπλα μας και χαιρόμαστε γι αυτό.
Η Άννα (Γαλανού) γελαστή… ζεστή… όμορφη… πολύ όμορφη…
Η Όλγα (Χασιώτη) ακόμα πιο γελαστή… ζεστή… και όμορφη… μες τα κόκκινα, σαν την Ρούσσα, την ηρωίδα της Άννας .
«Κόκκινη» είναι και η Ελένη (Βαϊοπούλου), από σύμπτωση… έτυχε και πέτυχε!!!
Ο Γιάννης (Σιούλας) όπως πάντα σοβαρός.

Δυο νέα πρόσωπα, ο Αλέξανδρος (Κωνσταντίνου) και η Χριστίνα (Βράκα).

Και πιο πέρα ένα κανονάκι και ένα μικρόφωνο.

Κάπου κάπου η φωτογραφική μηχανή της Βάνιας (Τλούπα) αποθανατίζει στιγμές… ευτυχώς που υπάρχει για να  μας τις  ξαναθυμίζει.

Και κάπου ανάμεσά μας ο Λευτέρης (Χασιώτης) περιδιαβαίνει και ρυθμίζει ήχους και εικόνες. 




Και ξεκινάει η παρουσίαση… και ξεκινάει το ταξίδι…

Ο Γιάννης μας πάει πίσω σε ιστορικά στοιχεία της εποχής και μας βάζει σιγά σιγά στο κλίμα.
…ευγενείς και σκλάβοι,
…άρχοντες και υπηρέτες,
…γαλέρες και μικρά πλοιάρια,
…Ενετοί και Οθωμανοί,
…κουρσάροι και σκλάβοι,
…χαρέμια και παλάτια,
…Σουλτάνοι και αλογάρηδες…
…και… και… και…!!! 

Η Άννα μας μιλάει για το βιβλίο της, την αρχή μιας τριλογίας που το ξεκίνησε δύο χρόνια πριν.

Η  Όλγα με την ζεστή φωνή της μας απαγγέλλει ένα ποίημα…
«Αυτή η λάμψη την θωρείς δεν είναι του πλανήτη,
Ουδ΄απολπίσει θες εσύ πριχού να βγεις ΄κ το σπίτι,…»

Και ο Αλέξανδρος με τα μαγικά του χέρια παίζει το κανονάκι… υπέροχο μουσικό χαλί…

Και συνεχίζει η Άννα να μας ταξιδεύει και να μας βάζει περισσότερο στην πλοκή του βιβλίου της και να μας μαγεύει με τα λεγόμενά της και τις εικόνες που μας δείχνει… σπάνιες και ιδιαίτερες, παρμένες από μουσεία και gallery.
Και εμείς να κρεμόμαστε από τα χείλη της.

Και αρχίζει η Χριστίνα με την βοήθεια του Αλέξανδρου το τραγούδι… ενός τραγουδιού που είναι ευλογία για τα αυτιά μας, με μια βελούδινη φωνή που δεν μας «επιτρέπει» ούτε ανάσα να πάρουμε, τόσο μελωδικού και εύηχου…

Και εναλλάσσεται η Άννα με την Όλγα και η Ελένη με την Χριστίνα… και φυσικά το μελωδικό παίξιμο του Αλέξανδρου, τόσο ταιριαστά και αρμονικά όλα μεταξύ τους που έχουμε ήδη μεταφερθεί στο 1550 και  στην πλοκή του βιβλίου… και πάλι η Χριστίνα με ένα υπέροχο κρητικό νανούρισμα…

Δεν ακούγεται ψίθυρος… είμαστε όλοι μαγεμένοι.
Είναι ήδη περασμένες 9.
Δυστυχώς κάποια στιγμή πρέπει να τελειώσει αυτό το ταξίδι. Όμως κανένας δεν θέλει να φύγει.
Και αρχίζουν οι αφιερώσεις της Άννας στα βιβλία… και οι φωτογραφίες και οι αγκαλιές και τα φιλιά.
Και οι ευχαριστίες για την υπέροχη βραδιά που μας χάρισε και το ακόμα πιο υπέροχο βιβλίο της που θα μας συντροφέψει για λίγο, γιατί είμαι σίγουρη ότι αν το ξεκινήσουμε δεν θα μπορέσουμε να το αφήσουμε εύκολα από τα χέρια μας μέχρι να το ρουφήξουμε όλο, όπως γίνεται με κάθε της βιβλίο.

Άννα σ΄ ευχαριστούμε!!!

Υ.Γ. 1 ήταν όλα τόσο τέλεια γιατί αυτή η παρουσίαση οργανώθηκε από ανθρώπους που αγαπούν αυτό που κάνουν. Οργανώθηκε με καρδιά και συναίσθημα, γι΄ αυτό και ήταν τόσο ζεστή.

Υ.Γ. 2 Η κόρη μου ξεκίνησε ήδη το βιβλίο και αν δεν είχε να ξυπνήσει πρωί για το σχολείο της ακόμα θα διάβαζε.

Αλεξάνδρα Παπαγιάννη


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :