Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

Όλα είναι κύκλος της Φαίης Ρέμπελου.

Το βιβλίο της Φαίης Ρέμπελου "Όλα είναι Κύκλος", κρύβει μηνύματα και αλήθειες για όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, που είναι χαρακτηριστικά της εποχής μας-τα οποία δίνονται από τη συγγραφέα με ένα δικό της, προσωπικό ύφος, άλλοτε ρεαλιστικό κι άλλοτε συμβολικό, αλληγορικό. 

Παντοτινά (Ρίγος, Βιβλίο 3)

Προσωπική άποψη: Παναγιώτα Γκουτζουρέλα

Πρώτη εντύπωση: Εδώ τελειώνει το ταξίδι… Ένα ταξίδι ρομαντικό, με ένταση και πάθος, με ανατροπές και την αδρεναλίνη σου να “χτυπάει κόκκινο” πολύ συχνά. Το τελευταίο βιβλίο μιας αγαπημένης σειράς, του Ρίγους. Η αγωνία κορυφώνεται, ''ρίγος'' σε συνταράσσει απ’ τη συγκίνηση, αισθάνεσαι ''άπνοια'' απ’ τις εξελίξεις και χάνεσαι ''παντοτινά'' στον μαγικό κόσμο του Σαμ και της Γκρέις.
Ένα συγκλονιστικό ταξίδι που σε ηρεμεί με τη λυρικότητα του, σε αγγίζει με την ειλικρίνειά του, σε συντροφεύει με τα μυστικά που κρύβει.

Γνωρίστε τη Liove-prive


Μία από τις παρουσίες στο Wattpad που έχει κερδίσει την αγάπη του κοινού, είναι η Liove-Prive, κατά κόσμον Μαίρη, που μας μιλάει σήμερα για τη γνωριμία της με την εφαρμογή, την αγάπη της για τη συγγραφή αλλά και την επιτυχία των ιστοριών της. Ας γνωρίσουμε, λοιπόν, την Liove-Prive. 


Βιογραφικό:

Το όνομά μου είναι Μαίρη. Είμαι από την Κρήτη και τα τελευταία χρόνια μένω μόνιμα στη Θεσσαλονίκη. Για αρκετά χρόνια τα μόνα βιβλία που διάβαζα ήταν βιβλία ψυχολογίας, καθώς θεωρούσα πως δεν είχαν τίποτα να μου προσφέρουν τα μυθιστορήματα. Αν ένα βιβλίο δεν σου μαθαίνει /διδάσκει κάτι, τότε δεν υπάρχει λόγος να διαβαστεί. Έτσι πίστευα… Κι όμως!  Είμαι καθαρά καλλιτεχνική φύση και μία από τις δουλειές που κάνω είναι ζωγράφος. Έχει κι αυτό κάποια σχέση με τη συγγραφή, καθώς και στην ζωγραφική αποτυπώνεις συναισθήματα, βάζεις μεράκι και είναι κάτι φοβερά δημιουργικό. Το Liove είναι μια σύμπτυξη του live και love. Το ακολουθεί το χαρακτηριστικό μότο “like there’s no tomorrow” και αρχικά έτσι είχα ονομάσει το blog μου, που ασχολείται με τη θετική στάση ζωής. Πρόσφατα, πρόσθεσα και μια νέα ενότητα, αυτή του wattpad, για να παρουσιάζω, και από κει, τα βιβλία μου. Πάντως, αν με ρωτήσεις τώρα, δεν έχω την ίδια άποψη για τα μυθιστορήματα. Μου αρέσουν πάρα πολύ και μάλιστα χαίρομαι όταν διαβάζω ωραία κι ενδιαφέροντα βιβλία που καταφέρνουν να με βάζουν περίτεχνα στον κόσμο τους.Δεν πίστευα σ’ αυτή τη μαγεία μέχρι που την ανακάλυψα. Η αγάπη μου για την ψυχολογία, όμως, παραμένει. Είμαι πολύ αισιόδοξη σαν άνθρωπος, καθόλου ανταγωνιστική και χαίρομαι με την επιτυχία του άλλου, κάτι το οποίο γνωρίζω πως πολλοί δεν κάνουν. Κι αυτό το είπα για να τονίσω πως μέσα στην εφαρμογή δεν με ενδιαφέρει τι κάνει ο ένας  κι ο άλλος. Τη συγγραφή την κάνω σαν χόμπι ,είναι κάτι που με γεμίζει πάρα πολύ κι από την στιγμή που με γεμίζει κάτι, δε μπορώ και να το αφήσω. Έχω μια τάση να δημιουργώ, είτε ζωγραφίζοντας είτε γράφοντας (κι όχι μόνο) και είναι κάτι που με κάνει να νιώθω ζωντανή!

Μπορείτε να βρείτε: την Liove-prive στην προσωπική της σελίδα στο φβ και στο blog της.
Συνέντευξη:

Liove-prive σ' ευχαριστώ για το χρόνο σου. Πότε ξεκίνησες να γράφεις και τι σε ώθησε προς τη συγγραφή;

LP: Η πρώτη μου επαφή με τη συγγραφή, ήταν, αν θυμάμαι καλά, με το που τελείωσα το λύκειο, που κάθισα και έγραψα με το χέρι ένα ρομαντικό μυθιστόρημα, το οποίο είχε μάλιστα και πάρα πολύ κακό τέλος, αφού η πρωταγωνίστρια πέθαινε. Θυμάμαι χαρακτηριστικά πως το είχα δέσει και το είχα κάνει ένα ωραίο βιβλίο, με εξώφυλλο, το οποίο το έδωσα τότε σε μια φίλη μου να το διαβάσει. Μου είπε ότι της άρεσε πολύ, αν και δεν είμαι σίγουρη ότι δεν το είπε από ευγένεια, για να μη με στεναχωρήσει. Δεν θυμάμαι καν την πλοκή του και δεν ξέρω τι απέγινε εκείνο το χειρόγραφο. Αν με ρωτάς τι με ώθησε τότε να γράψω, δεν είμαι σίγουρη να σου απαντήσω. Πιθανόν η ανάγκη μου να εκφραστώ με κάποιον τρόπο. Για τώρα , πέρα από την ίδια ανάγκη, όσο κι αν σου φανεί παράξενο, την περίοδο που έκανα εγγραφή στο wattpad ήταν μια περίοδος που είχα άπλετο χρόνο και βαριόμουν που ζούσα. Μπήκα στην εφαρμογή κι ήμουν τυχερή που η πρώτη ιστορία που διάβασα ήταν πάρα πολύ καλή και καλογραμμένη.  Αυτό ήταν! Όταν την τελείωσα, για κάποιο ανεξήγητο λόγο, ήθελα να γράψω και την δική μου!

Πόσο καιρό τώρα ανεβάζεις τη δουλειά σου στην πλατφόρμα του wattpad; Πόσο σ’ έχει βοηθήσει η εφαρμογή να εξελιχθείς ως συγγραφέας;

L.P: Γράφτηκα στο wattpad αρχές  Αυγούστου του 2016, και ξεκίνησα να γράφω την ιστορία μου στα μέσα του. Και θα σου πω το εξής. Άρχισα να γράφω πρώτα τα κεφάλαια στο word, έφτιαξα ένα πρόχειρο εξώφυλλο -είχα το πλάνο της ιστορίας στο μυαλό μου, αλλά όχι όλης- κι άρχισα να ανεβάζω κεφάλαια δύο με τρεις φορές την εβδομάδα (μπορεί και παραπάνω). Δεν με ενδιέφερε ούτε ποιος θα τη διαβάσει, δεν ενόχλησα κανέναν να την κοιτάξει και γενικώς το έκανα καθαρά για την πάρτη μου και μόνο, όπως λένε. Δεν είχα πολλά views, όχι ότι περίμενα να γίνει και χαμός. Λίγο αργότερα, σταμάτησα να ανεβάζω κεφάλαια –αν και γραμμένα ήδη- λόγω υποχρεώσεων, αλλά και γιατί δεν έβρισκα πια κανένα ενδιαφέρον. Περιττό να σου πω πως δεν πίστευα ότι γράφω καλά και ότι έχει κάποιο ιδιαίτερο λόγο να προσέξει κάποιος την ιστορία μου. Κάπου εδώ, ήρθαν μερικοί αναγνώστες στα τέλη του ίδιου μήνα, που άφηναν τα σχόλιά τους, αλλά, μιας και δεν είχε κάποια ιδιαίτερη απήχηση, άρχισα να ανεβάζω και πάλι κεφάλαια, σποραδικά, μόνο και μόνο γιατί έπρεπε να σεβαστώ -και ήταν υποχρέωση μου- αυτά τα δύο τρία άτομα που ήθελαν να διαβάσουν τη συνέχεια. Το μεγάλο “μπαμ” ήρθε μέσα στον Νοέμβριο. Για έναν ανεξήγητο λόγο, άρχισε να μπαίνει κόσμος, που άφηνε και σχόλια. Παρατηρούσα τις ειδοποιήσεις της εφαρμογής που χτυπούσαν στα like και στα σχόλια, ενώ δεν είχα φτάσει ούτε καν στην μέση της ιστορίας, μέχρι τότε και εκεί πήρα τα πάνω μου. Άλλαξα εξώφυλλο, άρχισα να προσέχω περισσότερο τον τρόπο γραφής μου και σιγά-σιγά μέχρι τις 11 Ιανουαρίου που τελείωσε η ιστορία, είχε γίνει αρκετά δημοφιλής και βρισκόταν πάντοτε στις πρώτες σε προτιμήσεις. Θα μπορούσα λοιπόν να πω πως περισσότερο με βοήθησε να καλυτερέψω το γράψιμο μου ο σεβασμός απέναντι σε εκείνους που με τιμούσαν, μπαίνοντας να διαβάσουν το βιβλίο μου, αν κι έχω πολύ δρόμο μπροστά μου ακόμα και θεωρώ πως χρειάζομαι πολλή δουλειά.

Ως τώρα, έχεις ανεβάσει δύο ιστορίες στην εφαρμογή, η μία ολοκληρωμένη κι η άλλη μόλις ξεκίνησε. Πώς αισθάνεσαι που οι αναγνώστες δείχνουν να προτιμούν τα έργα σου;

LP: Μέχρι αυτή την στιγμή που μιλάμε, υπάρχει μία ολοκληρωμένη ιστορία και η δεύτερη ξεκινάει στις 15 Μαρτίου. Πώς αισθάνομαι; Ό, τι και να πω είναι λίγο, γιατί βρήκα απήχηση σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα -κάτι που ούτε καν περίμενα-. Νιώθω πολύ τυχερή και παράλληλα ευγνώμων απέναντι στους ανθρώπους που αγάπησαν την ιστορία και τους ήρωες της και που περιμένουν με ανυπομονησία το ξεκίνημα της δεύτερης, που εύχομαι να μην τους απογοητεύσει!




Πόσο δύσκολο θεωρείς ότι είναι το να βγάζεις τη ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων σου προς τα έξω; Πόσο δύσκολο είναι να μεταφέρεις τον αναγνώστη στον κόσμο τους;

LP: Λόγω του ότι, όπως προ είπα, είμαι λάτρης της ψυχολογίας, θεωρώ πως δεν έχω κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα στο να βγάζω προς τα έξω τη ψυχοσύνθεση των ηρώων μου κι αυτό γιατί, όταν έχω στο μυαλό μου έναν χαρακτήρα, με κάποιο μαγικό τρόπο ξέρω πώς μεγάλωσε, πού, τι έχει περάσει, τι τον πλήγωσε, τι τον ευχαριστεί και γενικώς δομώ ολόκληρη την προσωπικότητά του από το μηδέν. Είμαι άνθρωπος που μου αρέσει το απόλυτο. Όταν ένας ήρωας πονάει πολύ, θέλω να δείξω χωρίς φόβο τον πόνο του. Όταν αγαπάει, επίσης. Προσπαθώ, όσο μπορώ, να αποτυπώνω τα συναισθήματα κι ελπίζω, έστω και λίγο, να το έχω καταφέρει. Είναι, ομολογουμένως, δύσκολο.

Έχεις κοινά σημεία με τους χαρακτήρες που δημιουργείς ή προτιμάς να φτιάχνεις άτομα που δεν έχουν σχέση με σένα ως άνθρωπο;

 LP: Μ΄ άρεσε αυτή η ερώτηση πολύ. Την πρωταγωνίστρια, στην πρώτη ιστορία, τη λένε Μαίρη, και όταν την αποτύπωνα, σκεφτόμουν το χαρακτήρα μου, πριν κάποια χρόνια, αλλά με κάποιες διαφορές. Σχεδόν όλα τα πρόσωπα της ιστορίας έχουν δανειστεί χαρακτηριστικά από ανθρώπους που γνωρίζω και κάποιες καταστάσεις -δε θα αποκαλύψω ποιες- έχουν συμβεί στην πραγματικότητα. Ίσως τελικά, το ότι αυτή η ιστορία είχε μια δόση αλήθειας να έκανε το κοινό να την αγαπήσει, να λατρέψει κάποιους χαρακτήρες αλλά και να μισήσει κάποιους άλλους. Παρ’ όλα αυτά. ακόμα πιστεύω πως τα πρώτα της κεφάλαια θέλουν μια κάποιου είδους διόρθωση.

Μίλησέ μας λιγάκι για τις δύο ιστορίες σου, πες μας τι πραγματεύεται η κάθε μία με λίγα λόγια. Σύστησε μας τους κύριους πρωταγωνιστές.

LP: Η πρώτη ιστορία λέγεται “Από την στιγμή που σε είδα” και οι κύριοι χαρακτήρες της είναι η Μαίρη κι ο Αλέξανδρος. Η Μαίρη είναι ένας άνθρωπος, ο οποίος έχει πληγωθεί βαθιά από μία σχέση του παρελθόντος. Είναι συμβατικά με το Νίκο, με τον οποίο δεν είναι ερωτευμένη, απλά γιατί νιώθει ασφάλεια. Ξαφνικά, εμφανίζεται ο Αλέξανδρος και τα κάνει όλα άνω κάτω, αφού στην αρχή η Μαίρη δεν θέλει να παραδεχτεί τα αισθήματα της για εκείνον, φοβούμενη μην ξανά πληγωθεί. Αλλά το θέμα του βιβλίου …δεν είναι αυτό! Αρχικά, νομίζεις ότι διαβάζεις μια απλή και ήρεμη ιστορία, αλλά στην πορεία ούτε που μπορεί να φανταστεί κάποιος τι συμβαίνει μέσα σ’ αυτή. Ο Αλέξανδρος κάνει ένα μεγάλο λάθος που ανατρέπει τα πάντα και από κείνη τη στιγμή και μετά, η ιστορία παίρνει τελείως άλλη τροπή. Μυστικά, άνθρωποι οι οποίοι παλεύουν να κρατήσουν μακριά το ζευγάρι, αγωνία, καταστάσεις πραγματικά εκνευριστικές, ψέματα, ίντριγκες... Πολλές ίντριγκες και μεγάλες ανατροπές που δεν τις περιμένεις και τις οποίες αγαπώ! Σ’ αυτό το βιβλίο υπάρχει πιο έντονος ο ρομαντισμός και το τι μπορεί να νικήσει η αγάπη, ενώ το δεύτερο είναι περισσότερο ρεαλιστικό.

Η δεύτερη ιστορία λέγεται “Μια αναπνοή” και ξεκινάει στις 15 Μαρτίου. Η ιστορία αυτή μιλάει για τον Άλκη και την Δανάη, που γνωρίζονται στο Παρίσι , όπου περνούν μερικές ώρες έντονου πάθους, καθώς ερωτεύονται σφόδρα από την πρώτη στιγμή, αλλά η Δανάη εξαφανίζεται ξαφνικά κι ο Άλκης χάνει τα ίχνη της. Απογοητευμένος, γυρίζει στην Αθήνα, συνειδητοποιώντας πως δεν θα την ξαναδεί ποτέ. Επειδή έχω έντονο το στοιχείο της μοίρας στις ιστορίες μου , εδώ η μοίρα θα παίξει ένα αρκετά περίεργο παιχνίδι στους δύο ήρωες, καθώς ο Άλκης τελικά θα ξανασυναντήσει την Δανάη μετά από 8 μήνες, αλλά σαν γυναίκα του θείου του, του Τηλέμαχου. Η διαφορά αυτής της ιστορίας με την προηγούμενη είναι πως σε αυτήν εδώ, πέρα από το ζευγάρι και το αν θα καταφέρει ή όχι να παλέψει ενάντια στα αισθήματα του, έχουμε και παράλληλες ιστορίες άλλων ηρώων, που είτε συνδέονται με την κεντρική ιστορία είτε όχι. Αυτό το έκανα για να δώσω μια τρισδιάστατη όψη στο βιβλίο, θέλοντας να δείξω πως ο καθένας από τους χαρακτήρες έχει την δική του ζωή και κύκλο, κάτι που δεν έκανα στην πρώτη ιστορία, η οποία γυρίζει επίμονα γύρω από τους δύο πρωταγωνιστές. Επίσης, το συγκεκριμένο βιβλίο σε βάζει κατευθείαν στο κλίμα του τι θα επακολουθήσει, από το πρώτο κιόλας κεφάλαιο, περιγράφοντας τρεις  διαφορετικές περιόδους (παρελθόν-παρόν-μέλλον) και δύο πολύ σημαντικά γεγονότα. Τη γνωριμία και το τέλος τους. (!) Περιττό να αναφέρω πως και σ’ αυτήν την ιστορία, όπως και στην προηγούμενη, έχουμε να κάνουμε με μυστικά, ίντριγκα και φυσικά μεγάλες ανατροπές. Θα το ονόμαζα περισσότερο ρομαντικό δράμα. Και στα δύο, όμως, βιβλία κυριαρχεί έντονα η αγάπη, που την θεωρώ σημαντικότερη όλων, πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη.




Εσύ, εκτός από συγγραφέας, δηλώνεις και αναγνώστρια; Στην εφαρμογή, πιστεύεις, υπάρχουν καλοί συγγραφείς;

LP: Ναι, φυσικά. Όπως είπα και στην αρχή, ήμουν από τις τυχερές που, όταν έκανα εγγραφή στην εφαρμογή, η πρώτη ιστορία που διάβασα ήταν πάρα πολύ καλογραμμένη και στην πορεία βρήκα κι άλλες, που μονοπώλησαν πραγματικά το ενδιαφέρον μου. Θεωρώ πως υπάρχουν αρκετά ταλαντούχα άτομα εκεί μέσα, που θα έπρεπε να αναγνωριστεί το ταλέντο τους κι εκτός της πλατφόρμας του Wattpad.

Τι προτιμάς να διαβάζεις περισσότερο  και γιατί;

LP:  Αν και είμαι λάτρης των θρίλερ και του μυστηρίου, μέσα στην εφαρμογή, επιλέγω περισσότερο ρομαντικές ιστορίες. Έξω από αυτήν, θα επιλέξω πιο εύκολα να διαβάσω ένα βιβλίο μυστηρίου ή κάποιο ψυχολογικό θρίλερ. Το ίδιο επιλέγω και στις ταινίες, σαν λάτρης του σινεμά.  Παρ’ όλα αυτά ξέρω ότι στο μέλλον (τώρα δεν έχω πολύ χρόνο) θα αρχίσω να μπαίνω και σε άλλες κατηγορίες περισσότερο.

Πως αισθάνεσαι που βλέπεις τη δουλειά σου να αναγνωρίζεται; Αυτή τη στιγμή το βιβλίο σου “Από τη στιγμή που σε είδα” βρίσκεται στην ένατη θέση των ρομαντικών ιστοριών. Τι συναισθήματα σου δημιουργεί αυτή η επιτυχία;

 LP: Να φανταστείς δεν ήξερα για τις κατατάξεις. Μια πολύ καλή φίλη και αναγνώστρια, μια μέρα, μου στέλνει μήνυμα και μου λέει : “Είδες; Στο νούμερο 19 είναι η ιστορία σου!” και σάστισα. Όπως σου είπα, ήμουν λίγο καιρό στην εφαρμογή και δεν ήξερα πολλά. Οπότε, όταν κατάλαβα τι εννοούσε, πέταξα από την χαρά μου. Δε μπορούσα να το πιστέψω. Από τη μία είμαι ευγνώμων για όλους όσους αγκάλιασαν αυτή την ιστορία και την ψήφισαν, αφού δεν ήταν λίγες οι φορές που έβλεπα σε ειδοποιήσεις να την καταχωρούν στις αγαπημένες τους, από την άλλη όμως, όλο αυτό σου δημιουργεί ένα άγχος για την επόμενη, αν και, για να σου πω την αλήθεια, θα ακολουθήσω το ίδιο μοτίβο με την πρώτη ιστορία, που θεωρώ πως είναι το καταλληλότερο. Αν αρέσει και σε όποιον αρέσει. Αν βρει την ίδια απήχηση κι αυτή, καλώς. Αν όχι, δεν πειράζει.  Θα προσπαθήσω να γράψω κάποια καλύτερη αργότερα.

Εκτός από τη νέα σου ιστορία με τίτλο "Μια αναπνοή" ετοιμάζεις κάτι άλλο ή θες να επικεντρωθείς μόνο σ’ αυτή; Σκοπεύεις κάποτε να δοκιμαστείς και σε άλλο είδος, εκτός από το ρομαντικό;

LP: Όχι. Η προσοχή μου είναι καθαρά στραμμένη στο βιβλίο που γράφω τώρα και που, στο word, βρίσκομαι στην μέση του και στο τέλος της πρώτης φάσης, όπως την λέω εγώ, καθώς έχω μια τάση να χωρίζω τις ιστορίες στην μέση, με ένα σημαντικό γεγονός.  Δε δηλώνω συγγραφέας, αλλά πιστεύω πως δεν μπορείς να γράφεις συγχρόνως πάνω από ένα βιβλίο. Πρέπει να γίνεις ένα με το δημιούργημά σου, να μπεις στην ψυχολογία και στον κόσμο των ηρώων σου… Να τους νιώσεις… Οπότε, δε θα μπορούσα να γράφω κάποια άλλη, παράλληλα. Κάποια στιγμή. θα ήθελα να γράψω ένα ψυχολογικό θρίλερ και ίσως, κι ένα βιβλίο φαντασίας.



Λiove prive σ’ ευχαριστώ πολύ για το χρόνο που μου διέθεσες. Ποιο θα μήνυμα σ’ εκείνους που διαβάζουν τις ιστορίες σου.

 Και εγώ σ ευχαριστώ για την τιμή που μου έκανες, μ’ αυτήν την συνέντευξη. Το μόνο που θα πω είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους εκείνους τους ανθρώπους που με αγκάλιασαν τόσο γρήγορα και με έβαλαν μέσα στα σπίτια τους. Και επειδή τυχαίνει να έχω κάνει και μερικές πολύ καλές, φιλικές σχέσεις μέσα από το wattpad, είμαι διπλά ευγνώμων γι’ αυτό που μου προσέφερε αυτή η εφαρμογή. Σας ευχαριστώ θερμά για τη στήριξη και την αγάπη σας!

Βιβλίο:
Από τη στιγμή που σε είδα

               Περίληψη:

Στη ζωή κάποια πράγματα μας συμβαίνουν για να μας κάνουν να ξυπνήσουμε από τον λήθαργο μας . Μέχρι εκείνη την στιγμή, πιστεύουμε ότι όλα τα έχουμε υπό έλεγχο. Ότι δεν μας λείπει τίποτα, μέχρι την ώρα που θα εμφανιστεί μπροστά μας αυτό που μας έλειπε, αλλά δεν γνωρίζαμε ότι μας λείπει, για να μας θυμίσει πως τελικά δεν είχαμε μέχρι τώρα όλα όσα επιθυμούσαμε. Είχαμε όσα θεωρούσαμε βολικά. Γιατί, τα πράγματα που μας κάνουν να νιώθουμε ζωντανοί, είναι κι αυτά που, συνήθως,, μας ξεβολεύουν.
Τι θα γίνει όταν η Μαίρη γνωρίζοντας τον Αλέξανδρο, θα γνωρίσει και μια πλευρά της ζωής που δεν είχε φανταστεί ότι υπάρχει;
Τι θα γίνει όταν εκείνος, μέσα από τα μάτια της, θα βιώσει τόσο πρωτόγνωρα συναισθήματα;
Και τι θα συμβεί, ανακαλύπτοντας πως το να είναι μαζί  είναι πολύ δυσκολότερο απ’ το να είναι χώρια;
Tι θα γίνει  όταν νομίζεις ότι η μοίρα βάζει εμπόδια στην ευτυχία σου, ενώ υπάρχουν άνθρωποι που έχουν αποφασίσει να γίνουν οι ίδιοι μοίρα;

Κατηγορία: Ρομαντική-Views: 49,950 αναγνώσεις

Προσωπική Γνώμη

Το έργο της Liove-Prive με τίτλο “Από τη στιγμή που σε είδα” αποτελεί μία από τις πιο επιτυχημένες ρομαντικές ιστορίες της εφαρμογής του Wattpad. Πρόκειται για την έντονη ιστορία αγάπης της Μαίρης και του Αλέξανδρου, δύο ανθρώπων διαφορετικών που θα πρέπει να παλέψουν για να είναι μαζί -κυρίως με τους ίδιους τους τους εαυτούς- αλλά και ενάντια σε όλους εκείνους που δεν μπορούν να δεχτούν την αγάπη τους. Ξεκινά με τα γνωστά τερτίπια του έρωτα, βρίσκοντας τον Αλέξανδρο κεραυνοβολημένο με τη Μαίρη που βρίσκεται σε δεσμό, αλλά κι εκείνη να νιώθει πρωτόγνωρα πράγματα κάθε φορά που τον αντικρίζει, πράγματα που με δυσκολία μπορεί να διαχειριστεί. Βέβαια, όταν ο έρωτας σου χτυπά την πόρτα, δεν μπορείς να τον αγνοείς για πάντα. Έτσι κι η Μαίρη παραδίνεται, όμως τα πράγματα δεν είναι καθόλου απλά.

Είναι μία καλή προσπάθεια της συγγραφέως να μας βάλει στον κόσμο της Μαίρης και του Αλέξανδρου, να μας μεταφέρει τα συναισθήματά τους και την ιστορία τους, και σίγουρα -ακόμα κι αν δεν είναι για τα γούστα σας- θα δείτε πως το “Από τη στιγμή που σε είδα” είναι από τις πιο καλογραμμένες ιστορίες που κυκλοφορούν στην εφαρμογή. Αξίζει -ειδικά αν σας αρέσουν οι επικές ιστορίες έρωτα, όπου η αγάπη νικά τα πάντα- να της δώσετε μια ευκαιρία, γιατί θα σας αφήσει με τις καλύτερες εντυπώσεις.

Συνέντευξη/επεξεργασίας εικόνας.
Προσωπική άποψη: Νεκταρία Μαρκάκη
Επιμέλεια κειμένου:Νεκταρία Πουλτσίδη



Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΒΑΓΓΕΛΗ ΓΙΑΝΝΙΣΗ

1.      Καλησπέρα, κύριε Γιαννίση. Αρχικά να σας ευχαριστήσω για τον χρόνο που αφιερώνετε στο blog μας, «Θεματοφύλακες Βιβλίων». Στη συνέχεια να σας πω ότι ανυπομονούσα να διαβάσω τη νέα περιπέτεια του Άντερς. Και επιτέλους «Ο χορός των νεκρών» βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία. Αυτό που μου κέντρισε το ενδιαφέρον είναι το θέμα. Η παιδεραστία. Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με ένα τόσο δύσκολο θέμα;
Όταν άρχισα να σχεδιάζω τον ‘Χορό’, πριν από δύο χρόνια, είχα στο μυαλό μου μία εικόνα, αυτή που περιγράφεται στις πρώτες σελίδες του βιβλίου: ένας άντρας επιστρέφει μετά από πολλά χρόνια στην πόλη από όπου κατάγεται. Δεν ήξερα ποιος ήταν, ή πώς τον έλεγαν, ωστόσο ήμουν σίγουρος πως είχε ως σκοπό την εκδίκηση. Χτίζοντας, λοιπόν, τον χαρακτήρα του Σαμαήλ, προέκυψε και το θέμα του ‘Χορού’. Οπότε, δεν θα έλεγα πως η ενασχόληση με αυτό το θέμα ήταν κάτι το οποίο επεδίωξα από την αρχή, αλλά η εξέλιξη μίας ιδέας.


2.  Προσωπικά, μου άρεσε ο τρόπος που το παρουσιάσατε. Χωρίς έντονες περιγραφές, με λεπτομέρειες που να «σοκάρουν». Αφήνοντας έτσι το μυαλό να φτιάξει τις δικές του εικόνες και να αισθανθεί έστω και στο ελάχιστο τι μπορεί να νοιώθει ένα παιδί το οποίο το βιάζουν. Δεν πιστεύετε ότι η ωμή παρουσίαση ενός γεγονότος είναι πιο αποτελεσματική στο να ξυπνήσει συνειδήσεις ή όχι;
Και ναι και όχι. Φαντάζομαι για κάποιους λειτουργεί καλύτερα. Το ύφος του ‘Χορού’, ωστόσο, είναι πιο εσωτερικό και πιστεύω πως οι ωμές περιγραφές δεν θα ταίριαζαν.


3. Δεν σας κρύβω ότι έως ένα σημείο υποστήριζα τον «Σαμαήλ» και ευχόμουν να μην τον συλλάβει η αστυνομία. Υπάρχει «δικαιολογημένο» έγκλημα;
Δύσκολη ερώτηση. Σίγουρα υπάρχει έγκλημα το οποίο δημιουργεί θετικά συναισθήματα στην κοινή γνώμη. Το ερώτημα, ωστόσο, αν είναι ταυτόχρονα και δίκαιο δεν απαντάται εύκολα. Υπάρχει εδώ και χιλιάδες χρόνια ο διαχωρισμός του δίκαιου των ανθρώπων από το δίκαιο των θεών/ηθικής (όπως εκφράστηκε στην Αντιγόνη του Σοφοκλή, για παράδειγμα). Το δίκαιο των ανθρώπων (ο νόμος, δηλαδή) είναι αναγκαίος ώστε να μπορούμε να συνυπάρχουμε, δίχως να αλληλοσκοτωνόμαστε. Πώς θα ήταν ο κόσμος εάν όλοι δρούσαμε σαν τον Σαμαήλ; Από την άλλη, χάρη στο δίκαιο των θεών/ηθικής μπορούμε και κοιμόμαστε τα βράδια ήσυχοι.


Με το συγγραφικό δίδυμο Nicchi French, παρουσίαση του καινούργιου τους βιβλίου, Οργισμένη Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2016, Public και εκδόσεις Διόπτρα


4.     Παράλληλα με τη δράση του «Σαμαήλ», παρουσιάζετε και γεγονότα από την παιδική του ηλικία. Αν δεν είχε περάσει όσα πέρασε, θα ήταν διαφορετική η εξέλιξή του; Γιατί είχε πολλά θέματα να λύσει … και όχι μόνο αυτό της απαγωγής και του επανειλημμένου  βιασμού του όταν ήταν μικρός.
Ο Σαμαήλ σίγουρα είναι το αποτέλεσμα όλων των εμπειριών του. Θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα λειτουργικό κομμάτι της κοινωνίας, αλλά θα μπορούσε να γίνει και αυτό που τελικά έγινε: ένας πληρωμένος δολοφόνος. Από την άλλη, δεν θέλω να ‘ξεπλύνω’ τον Σαμαήλ. Υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες νέα θύματα κακοποίησης κάθε χρόνο, τα οποία δεν διαλέγουν την πορεία του, η οποία ήταν επιλογή του. Παρόλο που δεν θα πρέπει να αγνοούμε το παρελθόν κάποιου, ταυτόχρονα πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη τις επιλογές τις οποίες έκανε.


5.  Και έρχεται ο Άντερς να τον αντιμετωπίσει και να τον συλλάβει. Με τα δικά του προσωπικά προβλήματα, ψυχολογικά και οικογενειακά  … Πώς μπορεί ένας άνθρωπος που έφτασε κοντά στο θάνατο να μείνει όρθιος;
Ο άνθρωπος έχει μέσα του τεράστιες αντοχές, τις οποίες δε γνωρίζουμε, μέχρι φυσικά να αναγκαστούμε να τις χρησιμοποιήσουμε. Είναι το λεγόμενο ένστικτο fight or flight. Όταν κάποιος έρχεται αντιμέτωπος με τον θάνατο, οι επιλογές του είναι είτε να παραδοθεί, είτε να παλέψει. Ο Άντερς επέλεξε τη ζωή και παρόλα τα προβλήματά του, θα συνεχίσει να προχωράει, γιατί αυτός είναι: ένας μέσος άνθρωπος, με τεράστια θέληση να ζήσει και να έχει μία φυσιολογική και χαρούμενη ζωή. Θα έλεγα πως το πραγματικό περιεχόμενο της τριλογίας είναι ουσιαστικά ο αγώνας του Άντερς για να ζήσει ευτυχισμένος και να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που η ζωή του πετάει στο δρόμο του.

Με τον Jo Nesbo, από την επίσκεψή του στην Αθήνα,  Σεπτέμβριος 2015, εκδόσεις Μεταίχμιο

6.  Και στον Άντερς, μαθαίνουμε πράγματα για το παρελθόν του. Και ο Άντερς πέρασε δύσκολες καταστάσεις στην εφηβεία του.  Αλλά εξελίχθηκε τελείως διαφορετικά από τον «Σαμαήλ». Τι είναι αυτό που στιγματίζει, θα λέγατε, την εξέλιξή μας ως προσωπικότητες;
Σίγουρα οι επιλογές μας. Αναφέρθηκα στον Σαμαήλ παραπάνω και ο Άντερς αποτελεί τον καθρέπτη του. Και ο Άντερς θα μπορούσε να παρουσιάσει προβατική συμπεριφορά. Το γεγονός, ωστόσο, ότι τελικά έγινε εκπρόσωπος του νόμου ήταν επιλογή του. Η ικανότητα να κάνουμε επιλογές, ανεξάρτητα από την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε και ανεξάρτητα από αυτά που έχουμε ζήσει, είναι αυτό που μας διακρίνει από τα ζώα, τα οποία είναι δέσμια του ενστίκτου τους, το οποίο τους υπαγορεύει τις επιλογές τους.


7.      Η επιστροφή του Άντερς στην Ελλάδα, καθόλου ευχάριστη δεν ήταν. Θα τον ξανά δούμε να επιστρέφει ή όχι; Γιατί ταυτίζουμε τις άσχημες ή τις καλές αναμνήσεις με τους τόπους και αρνούμαστε ή επιδιώκουμε να επιστρέψουμε εκεί;
Δεν θα ήθελα να αποκλείσω δεύτερη επιστροφή του -αν η πλοκή το επιβάλλει, τότε θα γίνει. Αν και για την ώρα, δεν έχω κάτι τέτοιο στο μυαλό μου. Τώρα, η ταύτιση των αναμνήσεων με τόπους θα έλεγα πως γίνεται Παβλοφικά: όπως συνδέουμε ένα ευχάριστο/δυσάρεστο συναίσθημα με ένα τραγούδι, ή ένα βιβλίο, έτσι το συνδέουμε με έναν τόπο. Η σύνδεση της Ελλάδας με τον Άντερς, ωστόσο, δεν είναι άμεση. Δεν γεννήθηκε εκεί. Αποτελεί απλά το μέρος στο οποίο γεννήθηκαν οι γονείς του, κατοικούν κάποιοι συγγενείς του (όσοι είναι ακόμα ζωντανοί) με τους οποίους δεν κρατάει επαφή και το μέρος όπου πότε-πότε επισκέπτεται για διακοπές.


8.  Σημαντικό κομμάτι της ιστορίας και τα δύο αγόρια … Ο μικρός Αμαντέους και ο Γιάννης, ο γιος του Άντερς. Και τα δύο πέρασαν τραγικά γεγονότα. Σοκαρίστηκα με την απαγωγή του μικρού Αμαντέους και σκέφτηκα ότι θα ακολουθήσει τα βήματα του «Σαμαήλ» και για τον Γιάννη ότι δύσκολα θα αναπτύξει μία ολοκληρωμένη προσωπικότητα. Πόση δύναμη χρειάζεται για αυτά τα δύο παιδιά να σταθούν στα πόδια τους; Φτάνει η αγάπη και η προστασία των γονιών να ξεπεράσουν τα τραύματά τους;
Σίγουρα δεν φτάνει -και δυστυχώς δεν είναι αυτή η απάντηση που θα ήθελα να δώσω. Σίγουρα οι γονείς παίζουν σημαντικό ρόλο στην επούλωση των πληγών, ωστόσο ερχόμαστε και πάλι στο μοτίβο των επιλογών. Είμαστε οι επιλογές μας. Οι επιλογές μας θα είναι τελικά ο λόγος που είτε θα ξεφύγουμε από μία δύσκολη κατάσταση, επιλέγοντας τη ζωή, είτε θα παραμείνουμε στον πάτο.


9.    Για άλλη μία φορά η διαφθορά και η εξουσία εμφανίζονται … Για άλλη μία φορά οι δυνατοί και οι ισχυροί προσπαθούν να κινήσουν τα νήματα … Τελικά, ο κόσμος αυτός δεν θα αλλάξει ποτέ; Όπως λέει και ο Χατζιδάκις;
Πιστεύω πως αλλάζει. Αν κάνουμε μία ιστορική αναδρομή, θα δούμε πως η κοινωνία μας γίνεται δικαιότερη. Στον 20ο αιώνα έγιναν οι πρώτες πραγματικές προσπάθειες να συνυπάρξουμε σε μία κοινωνία με όσο το δυνατόν δικαιότερους όρους, ισορροπώντας το άτομο με το σύνολο. Πιστεύω ότι τον 21ο αιώνα, χάρη και στο διαδίκτυο και στην παγκοσμιοποίηση, θα συνεχίσουμε να προχωράμε προς έναν καλύτερο κόσμο. Κάποιες φορές με πιο αργά, κάποιες φορές με γρηγορότερα βήματα, άλλες φορές θα κάνουμε βήματα πίσω.


10.   Τέλος, και αφού σας ευχαριστήσω για άλλη μία φορά για το χρόνο που μας αφιερώσατε, θα ήθελα να σας ρωτήσω … Θα καταφέρει ο Άντερς να ξεπεράσει όλα τα προσωπικά και επαγγελματικά προβλήματα;
Η ζωή είναι ένας συνεχής αγώνας με σκοπό την κατάκτηση της ευτυχίας -και τη μείωση του πόνου. Δεν ακολουθεί μία γραμμική πορεία, αλλά μοιάζει με rollercoaster. Αν στο επόμενο βιβλίο ο Άντερς καταφέρει να φτάσει σε ένα σημείο ισορροπίας, αυτό δεν σημαίνει πως θα παραμείνει σε αυτό το σημείο και στα επόμενα βιβλία. 



Μπορείτε να μάθετε για το βιβλίο και στη σελίδα 
https://www.goodreads.com/book/show/34870381




                                                                       Επιμέλεια - Συνέντευξη: Αγγελίδου Χρυσή - Σίσυ

"Ο χορός των νεκρών" ... μέσα από τα δικά μου μάτια ...

Μία από τις «ιδιοτροπίες» μου στην ανάγνωση βιβλίων είναι να επιλέγω και βάση εξωφύλλου. Κοιτάω το εξώφυλλο, διαβάζω την περίληψη, ξεφυλίζω το βιβλίο, διαβάζω στην τύχη κάποια σελίδα … και καταλήγω στο αν θα το αγοράσω ή όχι … Και συχνά η επιλογή μου είναι σωστή, για τις προσωπικές μου απαιτήσεις … Και ο Βαγγέλης Γιαννίσης με κέρδισε αμέσως με το εξώφυλλο, την περίληψη, την τυχαία ανάγνωση κάποιας σελίδας … από το πρώτο του βιβλίο …

Και κάπως έτσι γνώρισα τον Άντρες και τον Βαγγέλη Γιαννίση … μέσα από «Το Μίσος» και το «Κάστρο» …Και τώρα μέσα από την νέα του περιπετεια … «Ο χορός των νεκρών», λοιπόν, και για άλλη μία φορά το εξώφυλλο σε προϊδεάζει για το τι πρόκειται να διαβάσεις … Νέα περιπέτεια για τον Άντερς … Νέα περιπέτεια και για εμάς …

Προερχόμενος από μία υπόθεση η οποία του άφησε πολλά στην ψυχή του και αρνούμενος να λάβει ψυχολογική βοήθεια με τον φόβο μήπως τον κρίνουν ακατάλληλο για τη θέση του επιθεωρητή … ο Άντερς έρχεται αντιμέτωπος με μία νέα υπόθεση … Ένας άντρας βρίσκεται κατακρεουργημένος σε μία παγωμένη λίμνη και μέσω της ‘ερευνας αποκαλύπτεται ότι ανήκει σε κύκλωμα παιδεραστίας. Το υπόγειό του ήταν το κελί ενός αγοριού, το οποίο είχε εξαφανισθεί. Την ίδια στιγμή ένας άντρας είχε επιστρέψει στο Έρεμπρο μετά από τριάντα χρόνια για να εκτελέσει μία τελευταία αποστολή.

Ο Άντερς έρχεται αντιμέτωπος με τον άντρα αυτόν, ο οποίος έχει το κωδικό όνομα «Σαμαήλ» και καλείται να πολεμήσει τόσο τα δολοφονικά του ένστικτα, όσο και τα προσωπικά και επαγγελματικά του προβλήματα. Οι αποκαλύψεις τον σοκάρουν, το οικογενειακό περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε γκρεμίζεται και ο Άντρες βρίσκεται στα πρόθυρα κατάρρευσης. Ο Βαγγέλης Γιαννίσης για άλλη μία φορά με εξέπληξε, μου κέντρισε το ενδιαφέρον και με έκανε να απορήσω με τον ίδιο μου τον εαυτό. Και αυτό γιατί πρώτη φορά δικαιολόγησα τον δολοφόνο και υποστήριζα τις πράξεις του. Η παιδεραστία, ένα θέμα καυτό, παρουσιάζεται έτσι ώστε να μην προκαλεί με σκληρές περιγραφές και ωμές … αλλά με τρόπο που σε βάζει να σκεφτείς τι μαρτύριο περνάνε τα παιδιά αυτά … Και είναι αυτή η περιγραφή η οποία με έκανε να «συμπαθήσω» τον δολοφόνο και να εύχομαι να μην πιαστεί ποτέ.


Παράλληλα, βέβαια, κάνουν για άλλη μία φορά την εμφάνισή τους οι ίντριγκες, τα υπόγεια παιχνίδια της εξουσίας και η διαφθορά σε πολιτικό και εργασιακό επίπεδο. Σε όλα αυτά έρχεται αντιμέτωπος ο Άντρες και θαύμασα την δύναμη της ψυχής του. Δεν ήταν λίγες φορές που σκέφθηκα ότι τώρα θα καταρρεύσει. Τώρα θα πει δεν πάει άλλο. Ειδικά μέσα από τις αποκαλύψεις την εποχή της εφηβείας του. Κι όμως … η αγάπη για την γυναίκα του και το παιδί του τον κράτησαν όρθιο.

Συμπόνεσα και με τη γυναίκα του … τις ανησυχίες της … τις φοβίες της … Αν και είπα ότι ήξερε ότι είναι αστυνομικός όταν τον παντρεύτηκε … Όμως, όταν οι χειρότεροι φόβοι της επαληθεύονται, τότε συνειδητοποίησα ότι στα λόγια όλα είναι εύκολα …Δυστυχώς, το θύμα σε όλη αυτή την ιστορία ο μικρός Γιάννης … ο γιος του Άντρες … Για άλλη μία φορά αποδεικνύεται ότι οι πράξεις μας έχουν αντίκτυπο στα παιδιά μας … και πόσο αυτές στιγματίζουν και διαμορφώνουν το χαρακτήρα τους …


           «Ο χορός των νεκρών» είναι ένα βιβλίο που θα σε κρατήσει από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα. Ένα βιβλίο που σε βάζει σε σκέψεις … Με εμβολές από ιστορίες του παρελθόντος ο Βαγγέλης Γιαννίσης προσφέρει μία ολοκληρωμένη εικόνα των πρωταγωνιστών και απαντάει σε όλα τα ερωτήματα, τα οποία μπορούν να προκύψουν… «Ο χορός των νεκρών» είναι ένα βιβλίο το οποίο για όσους αγαπούν την αστυνομική λογοτεχνία σε συνδυασμό με την ψυχολογία δεν πρέπει να παραλείψουν να διαβάσουν …











ΙSBN:
978-960-605-262-0
Συγγραφέας:
Επιμελητής:
Δημήτρης Πήχας
Έκδοση:
1η
Ημερομηνία έκδοσης:
26/04/2017
Αριθμός σελίδων:
312
Format:
Paperback
Μέγεθος:
140 x 205
Θεματολογία:
Αστυνομικά - Θρίλερ




                                                                                                                                                         Επιμέλεια: Αγγελίδου Χρυσή - Σίσυ


ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΒΑΓΓΕΛΗ ΓΙΑΝΝΙΣΗ


Όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν ότι αγαπώ το αστυνομικό μυθιστόρημα ... Σε μία συζήτηση, λοιπόν, με την κουμπάρα μου, πριν 3 χρόνια, μου είπε "Αφού σ'αρέσει τόσο η αστυνομική λογοτεχνία, διάβασε έναν νέο Έλληνα συγγραφέα, τον Βαγγέλη Γιαννίση, θα σου αρέσει" ... Και με κέρδισε με "Το Μίσος" ... με επιβεβαίωσε με "Το Κάστρο" ... με έκανε στάνταρ αναγνώστριά του με το "Ο χορός των νεκρών" ...

Τον νέο αυτόν συγγραφέα, ο οποίος μαζί με άλλους νέους Έλληνες συγγραφείς, έφερε ξανά στο προσκήνιο το ελληνικό αστυνομικό μυθιστόρημα ... σας καλώ να γνωρίσετε μέσα από το σημερινό μας αφιέρωμα ...



Ο Βαγγέλης Γιαννίσης γνωρίστηκε με τον επιθεωρητή Άντερς Οικονομίδη ταξιδεύοντας με το τρένο από το Έρεμπρο στη Στοκχόλμη.

Είναι συγγραφέας των Σκανδιναβικών αστυνομικών μυθιστορημάτων ... "Το Μίσος" (2014)

























"Το Κάστρο" (2016) και ...



















"Ο χορός των νεκρών"(2017)  ... από τις εκδόσεις Διόπτρα.













Από το 2014 ασχολείται παράλληλα με μεταφράσεις ξένων έργων στα ελληνικά.



Με τον συγγραφέα μπορείτε να επικοινωνήσετε ...
στο προφίλ του στο facebook 

και στο e-mail του
giannisisvagelis@gmail.com




Γεύση από νεράντζι - Αιθερία.



Βασιλική Μπούζα

 «Γεύση από νεράντζι», γλυκόπικρη, γεμάτη αναμνήσεις και συναισθήματα που συντροφεύουν τα βήματα της ζωής μας. Ένα συγγραφικό έργο με δυνατά κοινωνικά μηνύματα! Ανήλιαγες πτυχές της ύπαρξης της Αιθερίας, στις οποίες ουκ ολίγοι αναγνώστες θα ταυτιστούν με τις καταστάσεις που έρχεται αντιμέτωπη. Ίσως διότι όλοι κρύβουμε επιθυμίες και όνειρα στην σκοτεινή γωνιά του μυαλού μας, αλλά εγκλωβιζόμαστε μπρος την παγιότητα της καθημερινότητας. Μετά από μια βουτιά στα ερωτήματα του βαθύτερου εαυτού μας, τιμωρούμαστε από τις ενοχές μας και επιτέλους "δρούμε" παίρνοντας την ζωή στα χέρια μας. Παλεύουμε ενάντια σε θάλασσες οργής μα και στον εαυτό ως ύψιστο κριτή. Όμως όταν σώμα μας αδυνατεί να ακολουθήσει τον ρυθμό των χτύπων της καρδιάς μας, με τα άκρα μας βαριά και πονεμένα να υπερπηδήσουν τα εμπόδια της ζωής..

 Δεν θα κρύψω πως μόλις έπιασα το βιβλίο στα χέρια μου θαύμασα το εξώφυλλο του (έργο του διακεκριμένου ταλαντούχου ζωγράφου, Μανώλη Μαντά) προσπαθώντας να μαντέψω την πλοκή της ιστορίας, όπου σαν ορμητικός χείμαρρος με συνεπήρε αδυνατώντας να εγκαταλείψω το βιβλίο από τα χέρια μου. Και πριν προχωρήσω οφείλω να ομολογήσω πως πρόκειται για μια «προσωπική πάλη» αλλά και «ομολογία». Για μια «κατάθεση ψυχής» όπου ο αναγνώστης σαν αλλοτινός εξομολογητής θα βουλιάξει στα άδυτα του εβένινου πυθμένα μιας πληρωμένης ψυχής. Αλλεπάλληλα συναισθήματα κατακλύζουν τον αναγνώστη. Χαρά, αγάπη, ευχαρίστηση, νοσταλγία, θυμός, πόνος, ενοχές.. Ίσως και τα περισσότερα να φαντάζουν αρνητικά, όμως υπάρχουν στιγμές θεραπευτικής αγάπης, και ατέρμονης ζεστασιάς. 

 Οι περιγραφές εκστατικές! Σε αυτό συμβάλει κι η ιδιότητα της συγγραφέως ως εκπαιδευτικός. Με μεγάλη χαρά, σας επισημάνω πως καιρό είχα να διαβάσω ένα λογοτεχνικό έργο κεντημένο με «λυρικό» ύφος και ένα πλήθος αξιοζήλευτων μεταφορών αλλά και παρομοιώσεων. Οι οποίες μαγνητίζουν το ενδιαφέρον των αναγνωστών και τους εντρυφούν στην «ψυχή» της ιστορίας, χτυπώντας τον με τις ψυχολογικές μεταπτώσεις της Αιθερίας στο "εξερευνητικό - νοητικό" ταξίδι της.

 Η ροή του βιβλίου βασίζεται σε τιτλοφορημένα ευανάγνωστα κεφάλαια, τα οποία δίνουν την δυνατότητα στον αναγνώστη να διαβάσει αρκετά ξεχνώντας την έννοια του χρόνου. "Ακόμη ένα", θα ψιθυρίσει κάθε φορά που γυρνά τις σελίδες. Θα ανατρέξει σε σημαντικές πτυχές και αξιοσημείωτα γεγονότα καθ'όλη την διάρκεια της ζωής της. Μπορεί να κουράσει κάποιον που δεν είναι συνηθισμένος στα "φλας μπακ" μιας και γίνεται έντονος παραλληλισμός με την παιδική ηλικία της Αιθερίας, ή με την διανομή κεφαλαίων στην εξελικτική σειρά έως ότου ακολουθήσει γραμμική ροή. Να τονίσω πως ο παραλληλισμός είναι στοχευόμενος με κάθε " κατάσταση" οπότε διαβάζεται με ευχαρίστηση.

 Μέσα από το εντυπωσιακό παζλ σκηνών που ξετυλίγεται σαν κινηματογραφική ταινία, ένα σημαντικό θέμα που θίγεται στο βιβλίο είναι: Οι φόβοι και οι δυσοίωνες σκέψεις πριν και μετά την κοινή συμβίωση ως αποτέλεσμα της χαμηλής αυτοεκτίμησης και επιλογών που φαντάζουν λύτρωση ύστερα από οικογενειακή πίεση. Η καταλυτική στάση των γονέων ενός ζευγαριού αλλά και η σχέση που δοκιμάζεται από το θυμό και την βία. Κατά πόσο εύκολο είναι μια γυναίκα να μεταβεί στον ρόλο της συζύγου αλλά και της μητέρας όταν έχει έναν σκληρό σύζυγο που τσαλαπατά την άτολμη κρίση της και επιβάλει την αλήθεια του; Οι ψίθυροι της διάρρηξης της εμπιστοσύνης ηχούν σαν δαίμονες κι οι εμμονές σαν αβάσταχτος βραχνάς στα σπλάχνα. Ασήκωτος σταυρός μαρτυρίου. Οι πρώτες αστραπές κι κεραυνοί διατρέχουν το μουντό ουρανό της οικογενειακής γαλήνης, μετατρέπονται σε βαθιές ρωγμές μπρος την εύθραυστη ευτυχία. 

 Η έξαψη της νιότης, το άγγιγμα της αγάπης κάνει την καρδιά να φτερουγάει στα στήθια. Τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα μένουν χαραγμένα στην μνήμη. Μαθήματα ηθικής αλλά και προσέγγιση στις διαπροσωπικές σχέσεις με το αντίθετο φύλλο. Το χάδι του έρωτα και το πόθο της επιθυμίας. Άντρες που στιγμάτισαν την ζωής, είτε ως έφηβη είτε ως φοιτήτρια στους δρόμους την περίοδο της εξέγερσης του πολυτεχνείου, με ποικίλες ιδεολογίες να πλάθουν την κρητική σκέψη της. Ένα τρένο, σταθμός στην ζωή της. Ένα ταξίδι εμπειριών. Εκπλήξεις και ανατροπές. Όμορφες στιγμές, αλλά σκοτεινές, ζοφερές αντιθέσεις. Κι το άλλο σου μισό αργεί να εμφανιστεί, επιλέγει να τον δρόμο των εμποδίων έως ότου κουρνιάσεις στην αγκάλη και βρεις θαλπωρή και ολοκλήρωση όλων των πόθων στο πρόσωπό του. Μια ευκαιρία μόνο για σένα!

 Σημαντικό ρόλο παίζει η θέση της γυναίκας ως μητέρα, κόρη, σύζυγος και την αντιμετώπιση της κοινωνίας προς κρίσιμες αποφάσεις της. Κι αν ο κοινωνικός περίγυρος κλείνει τις πόρτες αλληλέγγυης και συμπαράστασης; Τελικά κατά πόσο συμπονούμε, κατά πόσο είμαστε συγκαταβατικοί σε αλλαγές; Στο βιβλίο σημειώνεται ο φόβος της μοναξιάς και η ολοκλήρωση της ύπαρξης μέσω της δημιουργίας. Η θερμή αγκάλη των τέκνων και τα λαμπερά χαμογελά τους ενώ η απώλειά τους, πόνος οξύς σαν μαχαιριά στην καρδιά.

 Κάνουμε ένα ταξίδι στο χρόνο διευρύνοντας το υπόβαθρο και τις αντιλήψεις των χαρακτήρων και αναπολώντας οικείες στιγμές της παιδικότητας μας με τον παππού κι την γιαγιά στην Ελλάδα του χθες. Γέλια κι φωνές αντηχούν ευχάριστα στα αυτιά μας σαν οι μικροί μας φίλοι στροβιλίζονται σε ένα χαρούμενο κυνηγητό στις γωνιές της γειτονιάς.. Κι η εφηβεία καταφθάνει. Ο απογαλακτισμός σημαδεύει την καρδιά της μάνας. Η ανάληψη ευθυνών και η ωμότητα της πραγματικότητας, τα αδιέξοδα της καθημερινότητας βυθίζουν την ψυχολογία στο έρεβος. Στοιχειώνουν την βούληση με την μορφή της κατάθλιψης.

 Χαστούκι της μοίρας η σκλήρυνση κατά πλάκας. Τα άκρα βαριά και ασήκωτα, οι σκέψεις του νου ταχύτατες. Οι αναγνώστες βιώνουν τα πρώτα συμπτώματα του πόνου και τις "σκοτοδίνες" της αρρώστιας καθώς τυλίγει στα δίχτυα της όλο της το κορμί. Ο τρόμος και ο πανικός γίνονται εχθροί μπρος στην ελπίδα για το αύριο. Καταγράφονται οι συνεχόμενες θεραπείες, η αντίδραση των μελών της οικογενείας και ένα ψυχογραφικό ταξίδι που ξεκλειδώνει τις σκοτεινές θύρες του νου και αποκαλύπτει τα κίνητρα που πυροδότησαν τις εσφαλμένες επιλογές.

«Γεύση από νεράντζι», από την Άνιμα Εκδοτική. Ένα βιβλίο για όσους αντιμετωπίζουν παρόμοιες καταστάσεις και θέλουν να βρουν καταφύγιο ή να αφυπνίσουν συμπεριφορές. Για όσους θέλουν να αφουγκρασθούν, να προβληματιστούν και ανατρέξουν στα γρανάζια της ανθρώπινης ψυχολογίας
 .


A post shared by Vicky G Bouza (@coold1va) on


ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΒΙΒΛΙΟΥ
ΓΕΥΣΗ ΑΠΟ ΝΕΡΑΝΤΖΙ
Αιθερία
Anima Εκδοτική, 2015
240 σελ.
ISBN 978-618-5184-04-9
Τιμή € 14,00

Η ηρωίδα απέναντι από συμβάντα, εντολές και κρυμμένες ενοχές σε περιτύλιγμα στάχτης από θυμούς παμπάλαιους! Αντιμέτωπη με μια ανίατη αρρώστια στα σαράντα της χρόνια, σε χείμαρρους αλλοτινής οργής και κάτω από θλιμμένες μαρκίζες αναζητά τον εαυτό της. Ψάχνει την αποδοχή, για να γαληνέψει η ψυχή της.

Εμφανιζόμενη ανάρτηση

ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ

Προσωπική άποψη/επιμέλεια: Δελλή Χαρά Υποκινούμενη από ένστικτο και μόνο, υπέκυψα πάλι στην “πρωτοδοκιμαζόμενη” πένα ενός νεαρο...

Disqus Shortname