Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

Συνέντευξη με την Λένα Κικίδου

Την Λένα Κικίδου, την γνώρισα πρώτα μέσα από το βιβλίο της "Και μετά άλλαξαν όλα" και μετά πιο προσωπικά, θα έλεγα. Η Λένα, ακόμα και λίγο που θα μιλήσεις μαζί της, σου δίνει την αίσθηση του αέρινου ατόμου, εκείνου που δεν κάθεται ποτέ σε ένα σημείο και θέλει πάντα να κάνει πράγματα και να μαθαίνει συνεχώς. Τουλάχιστον εγώ αυτό εξέλαβα. Είχα την τιμή να της πάρω την συνέντευξη που ακολουθεί και να με μαγέψει περισσότερο. Είμαι σίγουρη ότι θα μαγευτείτε και εσείς!

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Γεννήθηκα στον Χολαργό μια Παρασκευή που χιόνιζε –κρίμα που δεν έβρεχε, γιατί θα μπορούσα να προσθέσω και κάναν αξιόλογο στίχο!– και ζω στην Καλλιθέα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Δε με λες σταθερό άνθρωπο. Με λες όμως άνετα προσωποποίηση του ζωδίου μου. Ελεύθερη από δεσμά, με μόνιμη λαχτάρα να γνωρίσω καινούρια πράγματα, με γνώσεις που καλύπτουν μια γκάμα από την επισκευή ενός κινητού ως τη σύνθεση ενός πίνακα και από τη δημιουργία ενός site ως την επιμέλεια βιβλίων και με επαγγελματικές εμπειρίες που συμπεριλαμβάνουν και μια πενταετία σε γραφείο τελετών.
Εδώ και εννιά χρόνια ασχολούμαι με τη συγγραφή και τα τελευταία δύο με την επιμέλεια λογοτεχνικών κειμένων... Δεν ξέρω για πόσο καιρό ακόμα θα το κάνω... 
Είπαμε...
Υδροχόος... 
Αέρας!


Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Καλησπέρα, Λένα μου, και καλώς ήρθες στους Θεματοφύλακες Βιβλίων. Σε ευχαριστώ πολύ για την συνέντευξη που δέχτηκες να μου παραχωρήσεις.

Καλησπέρα, Χριστίνα μου, και σε ευχαριστώ για τη φιλοξενία.

«Δεν έπαψα να φοβάμαι ότι το κουτί, στο πίσω μέρος του μυαλού μου, με τους ήρωες και τις περιπέτειές τους, μια μέρα θα κλειδώσει και οι ιστορίες τους θα μείνουν ανολοκλήρωτες. Απλώς τώρα πια αντί να σωριαστώ σε μια γωνία και να κλαίω την αποτυχία μου, θα σηκωθώ και θα γυρέψω το κλειδί του» με δύο σου προτάσεις κεντρίζεις αμέσως το ενδιαφέρον του αναγνώστη, πριν καν ξεκινήσει να διαβάζει τις ιστορίες σου. Το αινιγματικό σου βιογραφικό, αφήνει μια αίσθηση μυστηρίου να πλανάται γύρω από το πρόσωπό σου. Ποια είναι η Λένα Κικίδου λοιπόν;

Χμ, καλή ερώτηση, αλλά παραμένει αναπάντητη εδώ και κάτι δεκαετίες! Σε γενικό πλαίσιο είμαι ελεύθερο πνεύμα. Μου αρέσει να ασχολούμαι με ποικίλα πράγματα και δε στεριώνω πουθενά γιατί βαριέμαι εύκολα και γρήγορα. Η μόνη σταθερά στη ζωή μου είναι οι φίλοι μου. Και μου αρκεί.

Μένοντας στα παραπάνω σου λόγια, θα ήθελα να σε ρωτήσω. Τι είναι αυτό που σε φοβίζει πιο πολύ στη ζωή: η αποτυχία ή το να μην ακουστούν οι ιστορίες που περιπλανιούνται στο μυαλό σου;

Το να μη μεταφέρω τις ιστορίες με τον τρόπο που επιθυμεί ο κάθε ήρωας, γιατί πιστεύω ότι ο ήρωας ορίζει την πλοκή και ο συγγραφέας είναι απλώς ο δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ ήρωα και αναγνώστη.

Ας πάμε τώρα στα συγγραφικά. Δε θέλω να σε ρωτήσω πότε άρχισε η ενασχόλησή σου με τη συγγραφή. Τη θεωρώ κλισέ ερώτηση. Θα ήθελα να μου πεις όμως τι είναι αυτό που σε γοητεύει στη συγγραφή.

Το γεγονός ότι χάνομαι σε διαφορετικούς κόσμους και βιώνω μια ιστορία μαζί με τον πρωταγωνιστή της. Σε δεύτερο πλάνο μου αρέσει ότι μαθαίνω νέα πράγματα ή αναγκάζομαι να ασχοληθώ με κάτι που αλλιώς δε θα ασχολούμουν ποτέ. Βλέπεις, το 90% όσων γράφω απαιτούν έρευνα για να ευσταθούν, οπότε με κάθε βιβλίο που ολοκληρώνω, γίνομαι σοφότερη.

Στα βιβλία σου υπάρχει έντονο το αίσθημα της φαντασίας. Είναι ένα θέμα που σε τραβάει σαν άνθρωπο;

Είναι κάτι ανάλογο με τη φράση «γνώρισα τους ανθρώπους και αγάπησα τα ζώα». Όταν ζεις σε έναν κόσμο που το όμορφο και το καλό σπανίζει και το μόνο που βλέπεις-ακούς-αισθάνεσαι καθημερινά είναι μιζέρια και κακία, τότε αναγκαστικά σε τραβάει το μη πραγματικό.

«Noctus» είναι ο τίτλος από το πρώτο σου βιβλίο. Αστυνομικοί και έκπτωτοι άγγελοι μπερδεύονται σε μια ιστορία με συνεχή δράση. Πες μας μερικά στοιχεία για την υπόθεση του.

Η πρωτότοκη κόρη μου είναι βασανισμένη – τόσο ως ηρωίδα, όσο και ως βιβλίο. Η πρώτη και τελευταία γυναίκα Στρατηγός στα Αγγελικά στρατεύματα, που ποτέ της δεν έγινε αποδεκτή και υπήρξε μάρτυρας για ξένα κρίματα. Εμείς τη βλέπουμε στη Γη, στο Λονδίνο, όπου συναντά τον Μαξ Μακίν –προφάιλερ της Ιντερπόλ– και από μια ανορθόδοξη πρώτη συνάντηση θα καταλήξουν συμμαχητές κυνηγημένοι από καταδρομείς, διεφθαρμένους πράκτορες της Ιντερπόλ και... Δαίμονες. Παράλληλα ανακαλύπτουμε μέσω αναδρομών τη ζωή της στον Παράδεισο και τα παιχνίδια της Μοίρας που την έριξαν Έκπτωτη στον κόσμο των ανθρώπων.

Τι τύπος είναι η Νοξ, η πρωταγωνίστριά σου;

Είναι ένα πολύπλευρο και πολυδιάστατο πλάσμα. Κλειστός χαρακτήρας, λόγω των ατυχιών στην επουράνια και στην επίγεια ζωή της, αλλά δοτική με τους «συμπολεμιστές» της. Δίκαιη και ηθική, ανίκανη να αποσχιστεί από το πεπρωμένο της και να πράξει με βάση το προσωπικό της συμφέρον. Οδηγούμενη με μαθηματική ακρίβεια στην ολοκληρωτική καταστροφή της.

Τι είναι η «Νύχτα» για σένα;

Φιλία και υπο-στήριξη.

Πάμε τώρα στο δεύτερο βιβλίο σου με τίτλο «Και μετά άλλαξαν όλα» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Anima. Δεν ξέρω για όσους αναγνώστες το έχουν διαβάσει μέχρι τώρα, αλλά με εμένα ήταν έρωτας με μια ματιά. Η ηρωίδα, στην ιστορία, μένει νεκρή για εννιά λεπτά, έπειτα από τροχαίο ατύχημα και λίγους μήνες μετά έχει επαφή τηλεπαθητικά με έναν άντρα. Αλήθεια πώς σου ήρθε η ιδέα;

Από τον κολλητό μου που μένει μόνιμα στο εξωτερικό και τα τελευταία χρόνια είναι μια Φωνή, στο τηλέφωνο! Κάποια στιγμή του είπα ότι ακόμα κι όταν δεν είναι κοντά μου τον ακούω στο κεφάλι μου κι έτσι δεν κάνω βλακείες.

Εσύ πώς θα αντιδρούσες, αν σου συνέβαινε κάτι παρόμοιο;

-Με τον ίδιο τρόπο μέχρι ενός σημείου. Δεν ξέρω αν στο τέλος θα έπραττα όπως το κερασάκι. Θέλει απίστευτη δύναμη ψυχής για να πάρεις την τελική της απόφαση, δε θα τα κατάφερνα.

Στο βιβλίο σου η ηρωίδα δεν έχει όνομα, εκτός από τα παρατσούκλια κερασάκι και piccola fiamma. Πώς ήταν η εμπειρία να γράφεις για ένα άτομο χωρίς όνομα; Στο αποκάλυψε τελικά η ηρωίδα ή ακόμα παραμένει κρυφό;

Δεν ήταν ιδιαίτερα δύσκολο, μιας και στα διηγήματα που είχα ήδη γράψει οι ήρωες ήταν ανώνυμοι και ήμουν σχετικά εξοικειωμένη με την ιδέα. Γενικά δε μου αρέσει να δίνω ονόματα στους ήρωές μου, εκτός κι αν αυτά σημαίνουν κάτι (όπως η Nox και ο Tenebris). Επειδή είχα τη δυνατότητα να παίζω με τα δύο προσωνύμια, δεν κατάλαβα την έλλειψη του πραγματικού ονόματος. Δυστυχώς, ακόμα δεν ξέρω πώς τη λένε.... πιστεύω ότι δε θα το μάθω ποτέ, γιατί αρχίζω να φοβάμαι ότι τελικά το κερασάκι δεν είναι ον, αλλά ιδέα...

Πιστεύεις ότι άνθρωποι με τις ίδιες τηλεπαθητικές εμπειρίες, όπως η πρωταγωνίστρια του βιβλίου, σιωπούν φοβούμενοι τον χαρακτηρισμό τους από άλλους; Πόσο απέχει η λογική από την τρέλα για σένα;

Πιστεύω πως ο κόσμος δε θα είναι ποτέ έτοιμος να αποδεχτεί αυτήν την ικανότητα – κι ας την έχουμε όλοι, ανενεργή – αναξιοποίητη. Έχουμε στο αίμα μας να στήνουμε πυρές και να καίμε μάγισσες με την πρώτη ευκαιρία. Παρεξηγούμε τα αδιόρατα όρια ανάμεσα στη λογική και στην τρέλα, τα οποία καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας ξεπερνάμε συνεχώς κι ας μην το αντιλαμβανόμαστε. Για μένα υπάρχουν στιγμές που η λογική και η τρέλα, όπως η ομορφιά και η καλοσύνη, ορίζονται με καθαρά στενά υποκειμενικά –και ίσως λανθασμένα– κριτήρια, προκαλώντας αντίθετα αποτελέσματα. 

Στην ιστορία υπάρχει το στοιχείο της πίστης. Εκτός από τις εσωτερικές αναζητήσεις της ηρωίδος εκφράζεται και με ένα πρόσωπο-κλειδί. Πόσο καταλυτικό ρόλο παίζει για την εξέλιξη της υπόθεσης; Πιστεύεις ότι κάποια ανώτερη δύναμη μας βοηθάει στις πολύ δύσκολες στιγμές μας;

Για εμένα ο συγκεκριμένος χαρακτήρας είναι ο κρίκος μετάβασης και αν έλειπε, η ιστορία θα ήταν ελλιπής. Το ξέρω ότι σε πρώτο πλάνο δε γίνεται αντιληπτό μέσα στην ιστορία, αλλά αν τη διαβάσεις χωρίς αυτόν τον ήρωα, διαπιστώνεις τις συνέπειες της απουσίας του. Ναι, πιστεύω ότι υπάρχει μια ανώτερη δύναμη – διαφορετική για τον καθένα μας, που μας προστατεύει και μας καθοδηγεί στις δύσκολες στιγμές. Ο καθένας ας την ονομάσει όπως θέλει και ας την υμνήσει όσο μπορεί.

Το κερασάκι λέει ψέματα, ριψοκινδυνεύει τη ζωή του, πράττει χωρίς να σκεφτεί και όλα αυτά στο όνομα της αγάπης. Σε ποια πράγματα τη δικαιολογείς και σε ποια όχι;

Τη δικαιολογώ σε όλα γιατί καμιά της πράξη δεν αποσκοπεί στο κακό των άλλων – και δεν το προκαλεί επίσης. Κάθε της κίνηση γίνεται για να βοηθήσει, οπότε δε θα μπορούσε να είναι κατακριτέα.

Πόσο διαφέρουν και πόσο μοιάζουν ο Όντιν και ο Γκόραν, τα αγόρια του βιβλίου;

Είναι οι δύο όψεις ενός νομίσματος, καθώς τα χαρακτηριστικά τους προέρχονται από την ίδια «πηγή». Αν ενωθούν, θα δώσουν ένα τέλειο πλάσμα – τουλάχιστον για εμένα.

Εσύ ποιον από τους δύο θα διάλεγες;

Χαχαχα... νομίζω την έκανα, έστω και έμμεσα, την επιλογή μου. 

Αν θα άλλαζες κάτι στο βιβλίο τι θα ήταν και γιατί;

Το τέλος... θα προτιμούσα να έμενε αδιευκρίνιστο με μια πιο απαισιόδοξη νότα... αλλά μετά θα έψαχνα τρύπα για να κρυφτώ από μερικές «θείες» του κερασιού!

Ποιες είναι οι αντιδράσεις των αναγνωστών σου για το βιβλίο «Και μετά άλλαξαν όλα» ποιο είναι το πιο όμορφο πράγμα που σου έχουν πει και ποιο σε στενοχώρησε;

Μέχρι τώρα δε με στενοχώρησε κάτι («η κόρη μου είναι τέλεια άλλωστε, τι στραβό θα μπορούσαν να πουν για εκείνη;» είπε η κουκουβάγια-μάνα, και όλοι κούνησαν τα κεφάλια τους με κατανόηση!). Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι μερικοί πωρώθηκαν-έζησαν-θύμωσαν-παθιάστηκαν με τις επιλογές των ηρώων, και μου τις εξέθεσαν σαν πραγματικές πράξεις ατόμων που γνωρίζω και είμαι υπεύθυνη για αυτές (;!). Είναι ωραίο να βλέπεις ότι ο κόσμος μπαίνει στην ιστορία και βιώνει τις καταστάσεις μαζί με τους πρωταγωνιστές σε βαθμό ώστε να τις θεωρεί γινωμένες. 

Ποια είναι τα επόμενα συγγραφικά σου σχέδια; Πώς σκοπεύεις να μας βασανίσεις;

Λέγεται Calamità και θα είναι ένα καταστροφικό κορίτσι, δημιουργημένο από πέντε μεγάλες φυσικές καταστροφές που ρήμαξαν τον πλανήτη, ξεκινώντας από το 1347 και φτάνοντας ως το 1905... αλλά δεν ξέρω ακόμα πότε θα κάνει το ντεπούτο του!

Για το τέλος θα ήθελα να σε ευχαριστήσω άλλη μία φορά για τη συνέντευξη και για τον χρόνο που μου διέθεσες. Είσαι μία συγγραφέας που μαγεύει και καθηλώνει με την πένα της.  Να σου ευχηθώ τα καλύτερα για την προσωπική σου ζωή αλλά και για την συγγραφική σου πορεία. Θα ήθελες να προσθέσεις κάτι για το κλείσιμο; Να στείλεις ένα μήνυμα στους αναγνώστες σου;

Εγώ σε ευχαριστώ για τον χρόνο και τις ερωτήσεις σου. Θα ήθελα να πω μόνο ότι καλό είναι να πάψουμε να βάζουμε ταμπέλες στους συγγραφείς «αυτός είναι του αστυνομικού», «εκείνος του φανταστικού», «η τάδε της γυναικείας λογοτεχνίας» γιατί καταλήγουμε να δημιουργούμε κάστες που δε χρειάζεται να υπάρχουν στον ήδη κατακερματισμένο εκδοτικό-συγγραφικό χώρο. 
Όλοι γράφουμε. 
Κάποιοι θα θέλουν να μας διαβάσουν. 
Κάποιοι όχι. 
Semplice così! Ευχαριστώ πολύ 😊 

ΥΠΟΘΕΣΗ

"Κανένας πόλεμος δεν είναι χαμένος μέχρι η μία πλευρά να καταθέσει τα όπλα".

Όλα ξεκινούν έναν Δεκέμβρη, στη χιονισμένη Αλάσκα, με το αυτοκινητικό ατύχημα ενός κοριτσιού. Ο πνιγμός της και το εννιάλεπτο ταξίδι της σε έναν άλλον κόσμο θα επιτρέψουν σε αλλόκοτα όνειρα και μια Φωνή, που ακούει μόνο εκείνη μέσα στο κεφάλι της, να εισχωρήσουν στη ζωή της. Θα την κάνουν να ταλαντευτεί ανάμεσα στη λογική και στην τρέλα. Θα την αναγκάσουν να πάρει αποφάσεις πέρα από τα συμβατικά όρια και να πολεμήσει για τη σωτηρία, τη δική της κι όχι μόνο.

Συνέντευξη/Φωτογραφίες:
Χριστίνα Μιχελάκη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :

Εμφανιζόμενη ανάρτηση

ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ

Προσωπική άποψη/επιμέλεια: Δελλή Χαρά Υποκινούμενη από ένστικτο και μόνο, υπέκυψα πάλι στην “πρωτοδοκιμαζόμενη” πένα ενός νεαρο...

Disqus Shortname