Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Συνέντευξη με την κυρία Πουλίδου Χριστίνα.


Ένα μοναδικό ταξίδι ... σε ένα από τα πιο όμορφα νησιά της Ελλάδος, τη Σύρο ... μας προσφέρει η συγγραφέας Χριστίνα Πουλίδου ... με το βιβλίο της Άνω Κάτω ... 
Ένα ταξίδι στη Σύρο της Κατοχής ... και στη Σύρο του σήμερα και της κρίσης ...
Ιστορίες ασύνδετες, φαινομενικά μεταξύ τους, αλλά και δεμένες με μία αόρατη κλωστή ...
Ας γνωρίσουμε αυτό το όμορφο νησί και τους πρωταγωνιστές, μέσα απο την κουβέντα μας με την κυρία Πουλίδου ...


ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Χριστίνα Πουλίδου γεννήθηκε το 1958 στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά κι έγινε δικηγόρος – ένα επάγγελμα που ποτέ δεν τίμησε, εξού και παραιτήθηκε. Με τη δημοσιογραφία ασχολήθηκε αρχικά γράφοντας στον Θούριο, στην Αυγή, την Πρώτη και τις 24 Ώρες – στην Αυγή ήταν απ’ τα τέλη του 1989 ως το 2012, από το 1991 ως το 2011 προστέθηκε ο Επενδυτής και τέλος το ΑΠΕ. Δούλεψε ακόμη στον 9.84, στον Flash, στην ελληνική εκπομπή της σουηδικής ραδιοφωνίας, στον Planet και τον City FM. Από πολύ νωρίς ασχολήθηκε με την έννοια της Ευρώπης και την εξωτερική πολιτική. Το 1997 βραβεύτηκε από το Ίδρυμα Μπότση «για την αντικειμενική παρουσίαση θεμάτων εξωτερικής πολιτικής και τις συνεντεύξεις της με ευρωπαϊκές προσωπικότητες». Το 2015, επίσης, οι Ευρωπαίοι Δημοσιογράφοι την τίμησαν με το βραβείο Δημοσιογραφικού Ήθους και Ευρωπαϊκού Προσανατολισμού «Κωνσταντίνος Καλλιγάς». 
 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Κυρία Πουλίδου, καλησπέρα. Σας ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη στο blog μας «Θεματοφύλακες Βιβλίων». Αρχικά, θα ήθελα να μας πείτε μερικά λόγια για σας, να σας γνωρίσουμε καλύτερα

Θα ήθελα να σας πω ότι είμαι μια ψηλή, ξανθιά, με τέλειες αναλογίες και πράσινα μάτια. Είμαι καστανή, μάλλον ψηλή, βρίσκομαι σε μιαν ασίγαστη μάχη με το βάρος μου, χωρίς αδέλφια και χωρίς παιδιά, είμαι παντρεμένη εδώ και 36 χρόνια με έναν εξαιρετικό άντρα κι έχουμε τη μεγάλη τύχη να περιβαλλόμαστε από πολλούς και πολύτιμους φίλους.

 Από τη δικηγορία στη δημοσιογραφία και από εκεί στη συγγραφή, όλη η ζωή σας περιστρέφεται γύρω από την ανάγνωση και τη γραφή. Πιστεύετε ότι όλο αυτό αποτέλεσε καταλυτικό ρόλο στο να αποφασίσετε να γράψετε; 


Σπούδασα νομικά κι έγινα δικηγόρος στη συνέχεια της οικογενειακής παράδοσης. Έγινα δημοσιογράφος γιατί πραγματικά αυτό ήθελα. Είχα πάντα μιαν ακόρεστη περιέργεια για τα πάντα και πρέπει να πω πως, μολονότι κατέβαλα μεγάλο κόπο στην καριέρα μου, ωστόσο ευτύχησα. Ήμουν χαρούμενη στη δουλειά μου, δεν βαρυγκόμησα λεπτό, γνώρισα σημαντικούς ανθρώπους, παρακολούθησα από κοντά ιστορικά γεγονότα, κάθε στιγμή ήταν διαφορετική και πάντα δημιουργική.

Ως προς τη συγγραφή που με ρωτάτε, νομίζω πως οι δημοσιογράφοι είναι εξ ορισμού γραφιάδες και αφηγητές. Πρέπει να βρουν την είδηση και μετά να τη μεταδώσουν κατά έναν τρόπο εύληπτο, να είναι ακριβείς στη διατύπωσή τους και ταυτόχρονα να ερεθίσουν το ενδιαφέρον του αναγνώστη ή ακροατή από την πρώτη λέξη. Αυτή δεν είναι και η συνταγή της συγγραφής;


«Άνω Κάτω» το πρώτο σας βιβλίο και εξελίσσεται στη Σύρο. Πώς αποφασίσατε να γράψετε μία ιστορία για το συγκεκριμένο νησί; 

Έχουμε την τύχη να έχουμε ένα σπίτι στη Σύρο και όταν δένεσαι με έναν τόπο, παρατηρείς γύρω σου τις ιδιαιτερότητες, σου γεννώνται ερωτήματα, έχεις απορίες, αρχίζεις να διαβάζεις για την ιστορία του χώρου, συζητάς τις εντυπώσεις σου… ε, όλα αυτά συνιστούν αυτό που λέμε «έρευνα». Κάποια στιγμή το συνειδητοποίησα και το έκανα λίγο πιο συστηματικά – με πολλές ώρες ανάγνωσης στη Δημοτική Βιβλιοθήκη εφημερίδων της εποχής και συνεντεύξεις με ανθρώπους που είναι η ζώσα ιστορία του νησιού. Και πρέπει να πω ότι αυτή ήταν μια συναρπαστική περίοδος.

 Η Σύρος της Κατοχής. Η Σύρος της κρίσης: Μέσα από την έρευνά σας, η οποία υποθέτω σας πήρε αρκετό διάστημα καθώς είναι εμπεριστατωμένη, βρήκατε διαφορές ανάμεσα στις δύο αυτές εποχές;
 
Καταρχάς η έρευνα αυτή κράτησε λιγότερο από ένα εξάμηνο, γιατί -ξέχασα να σας πω- οι δημοσιογράφοι είμαστε γρήγοροι. Έχουμε το άγχος ότι παίζουμε κόντρα στον χρόνο και αυτό, νομίζω, γίνεται σύμφυτο στοιχείο της ύπαρξής μας.

Ως προς το ερώτημά σας για τη σύγκριση της Κατοχής και της κρίσης, ναι, υπάρχουν ουσιώδεις διαφορές. Όσο και να έχει δυσκολέψει τη ζωή μας η κρίση, όσο κι αν μας έχει βαρύνει ψυχολογικά, όσο και αν μας έχει βουτήξει σε ένα θολό τοπίο αβεβαιότητας και αγωνίας, οι δύο εποχές ποιοτικά δεν συγκρίνονται. Στην Κατοχή στη Σύρο, οικογένειες ζούσαν με ένα κρεμμύδι, οι άνθρωποι έτρωγαν το λάδι απ΄ τα καντήλια στις εκκλησιές, έκαιγαν τα σκαλιά από τη σκάλα των σπιτιών τους για να θερμανθούν και σακατεύονταν στο ξύλο απ΄ τα κατοχικά στρατεύματα επειδή συλλαμβάνονταν να κουβαλάν μια λαχανίδα… Ε, δεν ζούμε έτσι σήμερα.

Ωστόσο, η σύγκριση μπορεί να γίνει νομίζω, εξαιτίας δύο λόγων: πρώτον, τούτη η κρίση μάς έχει διαλύσει γιατί σέρνεται για χρόνια - η Κατοχή κράτησε 4 χρόνια, η κρίση κρατά επισήμως 9 χρόνια και δεν ξέρουμε πού είναι το ξέφωτο. Είναι ένας σκοτεινός ορίζοντας μπροστά μας και έχουμε χάσει την ελπίδα μας. Κι αυτό είναι το χειρότερο.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι στην Κατοχή οι έννοιες ήταν απλές – οι άνθρωποι έλπιζαν στην απελευθέρωση και ο εχθρός ήταν σαφής και ορατός. Άρα υπήρχε μια συμπαγής αλληλεγγύη. Στις μέρες μας δεν ξέρουμε σε τι να ελπίσουμε και ποιος είναι άραγε ο εχθρός; Γύρω μας υπάρχουν διάσπαρτοι πολλοί «εχθροί» κι ο δικός σου «εχθρός» δεν είναι και δικός μου.

Και ερχόμαστε στους πρωταγωνιστές: Μαρουλίνα, Ευθυμία, Μάρκος, Αργιέτα, Ουρανία, Ερμιόνη, Ρηνούλα, Μπήλιω, Τζιμάκος, Αδριανή και άλλοι πολλοί. Πώς καταφέρατε να ταιριάξετε τόσους χαρακτήρες, τόσα ονόματα, ξεχωριστοί ένας προς ένας, χωρίς ωστόσο να κουράζετε; Μου έχει τύχει πολλές φορές να χρειάζομαι σημειωματάριο για να γράφω ονόματα, λεπτομέρειες και σχέσεις μεταξύ των ηρώων. 


Σας ευχαριστώ που μου το λέτε, ευχόμουν να μην μπερδέψω τον αναγνώστη και χαίρομαι αν αυτό δεν συνέβη.

Για το πολυπρόσωπο που με ρωτάτε, κι εγώ κι ο άντρας μου προερχόμαστε από οικογένειες με ανοιχτά σπίτια, όπου μπαινόβγαιναν συγγενείς και φίλοι, επίσης ζήσαμε έντονα το φοιτητικό κίνημα, εγώ συμμετείχα και στο γυναικείο κίνημα, θέλω να πω ότι μάθαμε να ζούμε με πολύ κόσμο γύρω μας. Και αυτή την πολυτέλεια δεν την έχουμε χάσει, συνεχίζουμε να ζούμε πολύ με τους φίλους μας. Πέραν όλων αυτών, νομίζω ότι μου αρέσουν ιδιαίτερα οι κοινότητες των ανθρώπων, το δημιουργικό αλισβερίσι στις σχέσεις τους, η ποικιλία στους χαρακτήρες και τα ενδιαφέροντα. Χωρίς να υποτιμώ τίποτα, εκ φύσεως είμαι άνθρωπος των μεγάλων συναυλιών, όχι της μουσικής δωματίου.


Ένα θέμα το οποίο επίσης μου κέντρισε το ενδιαφέρον και ομολογώ ότι μπήκα στη διαδικασία να το ψάξω στο ίντερνετ ήταν οι σχέσεις Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών. Πήγα πίσω πολύ στην άλωση της Πόλης όπου οι Βυζαντινοί έλεγαν «Καλύτερα τούρκικο σαρίκι, παρά τιάρα λατινική». Αλήθεια, η ένταση ανάμεσά τους είναι ακόμη τόσο δυνατή; 

Δυνατή όχι, ορατή ναι. Και πάλι, θα έλεγα ότι είναι ορατή όχι στον βιαστικό επισκέπτη, στον παρατηρητικό επισκέπτη. Δεν πρέπει να το δραματοποιούμε, οι κοινότητες των ανθρώπων πάντα συσπειρώνονται, δένονται, αλληλοϋποστηρίζονται - αυτό είναι θα έλεγα φυσιολογικό και αυτό συμβαίνει στη Σύρο ένθεν κακείθεν. Στις κακές στροφές της ιστορίας όμως, αυτή η «ετερικότητα» φουντώνει, αμπαλάρεται με μισαλλοδοξίες και συνωμοσιολογίες και μυθοποιείται. 


 Η Μαρουλίνα: Μέσα από τα μάτια της βλέπουμε τη Σύρο της Κατοχής. 

Ένα πλάσμα πληγωμένο από τα μικρά της. Η Ερμιόνη: Μέσα από τα δικά της μάτια βλέπουμε τη Σύρο της κρίσης. Πόσο ίδιες και πόσο διαφορετικές είναι αυτές οι δύο γυναίκες; 

Η Μαρουλίνα είναι μια ισχυρή προσωπικότητα, μολονότι αυτό συχνά περνά απαρατήρητο. Ο ρους των πραγμάτων την έφερε δεκάχρονη εργάτρια στη Σύρο και στη συνέχεια, στα δώδεκα χρόνια της έγινε δούλα στο σπιτικό του κυρ-Μάρκου και της κυρά-Ευθυμίας. Κι ενώ για την επιβίωσή της πειθάρχησε στους κοινωνικούς κανόνες της εποχής, τις βασικές επιλογές της ζωής της τις χάραξε η ίδια με ελευθερία και χωρίς προκαταλήψεις. Αν και ορθόδοξη ερωτεύτηκε καθολικό, αστεφάνωτη έκανε παιδί μαζί του, από αξιοπρέπεια εγκατέλειψε τα αφεντικά της και προσέτρεξε στην οικογένειά της και όταν ορθοπόδησε αναζήτησε το μέλλον της στην Αθήνα. Όλα αυτά ήταν επιλογές, το βάρος των οποίων σήκωσε χωρίς πολλά λόγια και με πολύ μόχθο.

Η Ερμιόνη στην πραγματικότητα είναι η αφηγήτρια της ιστορίας και άρα είναι μια ουδέτερη φιγούρα, που παρατηρεί, σχολιάζει, αφηγείται και αναστοχάζεται.

Και ο Μάρκος, ο άνθρωπος που κοιτάει τον εαυτό του, αλλά καλύπτει τα πάντα. Η Ευθυμία, η αδερφή που δεν του φέρνει αντίρρηση ποτέ. Η Ουρανία, η Ελληνοαμερικάνα που αποφάσισε να γυρίσει στην Ελλάδα. Η Αργιέτα, που δεν δίσταζε να πει τη γνώμη της. Ο Λιγνός, ο στυγνός εκμεταλλευτής την εποχή της Κατοχής. Η Μαρκέλλα, ο Δημητρός. Όλοι πρωταγωνιστές σε μια δύσκολη εποχή. Ποιος από όλους σάς «παίδεψε» και ποιον αγαπήσατε περισσότερο; 

Καλή ερώτηση. Με παίδεψε μάλλον ο Μάρκος. Είναι το είδος του ανθρώπου που συνταιριάζει την καλή κοινωνική υπόληψη με την κουτοπονηριά, που καλύπτει την προσήλωσή του στο ατομικό του συμφέρον με την επίκληση του κοινωνικού καλού, που έχει άκρες παντού – άλλες εμφανείς και άλλες σκιώδεις.

Η αγαπημένη μου φιγούρα ήταν η Ουρανία – η καλοσυνάτη Ελληνοαμερικάνα που επειδή έμαθε να ζει χωρίς παρωπίδες λέει θαρρετά τα πράγματα με τ΄ όνομά τους ξαφνιάζοντας και σοκάροντας τους πάντες. Αγάπησα επίσης τη Μαρκέλλα, γιατί είναι η γλυκιά γυναικεία φιγούρα που υπάρχει σε κάθε οικογένεια, που φροντίζει και νοιάζεται για τον καθένα ξεχωριστά, με κόπο και αγάπη.

Και η Ερμιόνη, που άφησε τη ζωή της για να πάει να μείνει στο νησί του άντρα της. Ο Κωστής, ο σύζυγος της Ερμιόνης, που αν και λείπει συχνά, είναι εκεί συνέχεια νοερά. Η Ρηνούλα, που γνωρίζει τον έρωτα απότομα. Η Χρυσή, η Γεωργία, η Μπήλιω, ο Τζιμάκος, η Αδριανή. Οι πρωταγωνιστές του σήμερα. Από αυτούς ποιος σας «παίδεψε» και ποιον αγαπήσατε περισσότερο; 

Αναμφίβολα ο Τζιμάκος ήταν μια δύσκολη περίπτωση. Είναι απ΄ τους ανθρώπους που έχοντας πίσω τους μια δύσκολη ζωή έμαθαν να εκτιμούν το καλό, να το αναγνωρίζουν και να το τιμούν. Ταυτόχρονα, με τη σοφία των χρόνων του απέκτησε μια εξαιρετική αυτογνωσία και γι΄ αυτό διαχειρίστηκε τα ανθρώπινα πάθη -που βρίσκονταν εν υπνώσει μέσα του και τον κατέλαβαν ορμητικά όταν η σύμπτωση άνοιξε την Κερκόπορτα- με μια καλοζυγισμένη ισορροπία. Πραγματικά αυτό τον άνθρωπο τον σέβομαι…

Διασκέδασα πάρα πολύ με τον Παντελή και την Αδριανή, το ηλικιωμένο ζευγάρι που διατηρεί μια σχέση ζωντανή, απολύτως συμπληρωματική και που έχουν αυτή τη σπίθα της ζωής που δεν συναντάς συχνά και είναι συναρπαστική γιατί δίνει χρώμα, γεύση, ευωδιά στην καθημερινότητά μας.



Διαβάζοντας τις ιστορίες προσπαθούσα συνέχεια να βρω τι συνδέει τη Σύρο του 1940 με τη Σύρο του 2016. Ποιο μυστικό συνδέει τους πρωταγωνιστές του τότε με τους πρωταγωνιστές του σήμερα. Πραγματικά η αποκάλυψη με συγκλόνισε. Ο πόνος και η οργή μπορεί να κάνουν τον άνθρωπο να περιμένει χρόνια για να πάρει εκδίκηση; Και η στάση των υπολοίπων όταν το μάθουν; 

Ναι, μετά βεβαιότητος μπορώ να υποστηρίξω ότι ο πόνος και η οργή μπορεί να εκκολάπτονται για χρόνια, αλλά επίσης μπορεί να μην εκδηλωθούν ποτέ. Να μείνουν κλειδωμένα στα ανείπωτα της ψυχής μας. Η εκδίκηση είναι κάτι άλλο – απαιτεί ψυχικό σθένος και σε βάζει σ’ ένα κουκούλι ψυχικής διαταραχής. Ο Τζιμάκος τα έζησε και τα δύο. Μεγάλο βάρος. 

Η στάση των υπολοίπων διαφέρει, ο καθείς και η προσωπικότητά του. Σε κάποιους προκαλεί δέος, αμηχανία και αποστασιοποίηση, άλλοι κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν αποδεχόμενοι σιωπηλά τις εξελίξεις.

 Κλείνοντας τη συνέντευξή μας, θα ήθελα να σας ρωτήσω αν ετοιμάζετε κάτι καινούργιο. Και να σας ευχαριστήσω για άλλη μία φορά για τον χρόνο που μας αφιερώσατε. 

Εγώ σας ευχαριστώ – για τον επαγγελματισμό σας να μου πάρετε συνέντευξη αφού διαβάσατε το βιβλίο μου. Ναι, γράφω αλλά είναι πολύ νωρίς για να προδιαγράψω την πορεία μου. Καταρχάς, γιατί αυτή τη φορά γίνεται μετά λόγου γνώσεως και είμαι πολύ πιο αυστηρή στην κριτική του εαυτού μου. Επίσης, γιατί δεν έχω ακόμη περάσει από το φίλτρο της επιμελήτριάς μου Ελένης Μπούρα, που είναι το άλλο μου μισό… Και φυσικά γιατί δεν έχω πάρει την «ευλογία» της οικογένειάς μου, που είναι το «Μεταίχμιο».




ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΟΥΛΙΔΟΥ
 ΑΝΩ ΚΑΤΩ 
μυθιστόρημα

Σειρά: Ελληνική πεζογραφία
Υπεύθυνη σειράς: Ελένη Μπούρα
ISBN: 978-618-03-0417-6 
 σελ.: 440
Χρόνος έκδοσης: Απρίλιος 2016



Συνέντευξη :Αγγελίδου Χρυσή - Σίσυ
Επιμέλεια : Μπούζα Βασιλική,  Αγγελίδου Χρυσή -Σίσυ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :