Header Ads

Συνέντευξη με τον Ηλία Καλλέ

Σήμερα έχουμε την τιμή να φιλοξενούμε στην στήλη μας, τον συγγραφέα Ηλία Καλλέ. Ο κύριος Ηλίας μας μιλάει για τα βιβλία του αλλά και για την αγάπη του με την συγγραφή. Ας δούμε τι έχει να μας πει.


ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Είναι γεννημένος  στην Αλία (Μπακλαλί)  της επαρχίας Αλμυρού  του Νομού Μαγνησίας. Μετά τα εγκύκλια μαθήματα σπούδασα Κλασική Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Είμαι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών.  Σήμερα είμαι συνταξιούχος και διαμένω στο Βόλο. Έχω εκδώσει τα παρακάτω έργα:

«Ιχνηλατώντας», Ποιητική Συλλογή, Εκδόσεις «ΤΟ ΔΟΝΤΙ», Πάτρα, 2012
«Από το παρελθόν … στο σήμερα», Διηγήματα, ΗΡΑ Εκδοτική, Βόλος, 2012
«Ξεφυλλίζοντας το άγραφο βιβλίο», Μυθιστόρημα, ΗΡΑ Εκδοτική, Βόλος, 2013
«Η αρκουδίτσα και τα σκιουράκια», Παραμύθι, ΗΡΑ Εκδοτική, Βόλος, 2014
«Διάσπαρτες Φωνές», Ποιητική Συλλογή, Εκδόσεις «ΤΟ ΔΟΝΤΙ», Πάτρα, 2015


Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Καλησπέρα σας κύριε Καλλέ. Ευχαριστούμε για την συνέντευξη και για τον χρόνο σας.

Θα θέλατε να μας συστηθείτε , για να σας γνωρίσει και ο κόσμος καλύτερα; Ποιος είναι ο Ηλίας Καλλές;

Είμαι γεννημένος στην Αλία(Μπακλαλί) της επαρχίας Αλμυρού, Ν. Μαγνησίας, όπου πέρασα και τα παιδικά μου χρόνια. Δύσκολα χρόνια και μνήμες οδυνηρές από τον αδελφοκτόνο εμφύλιο, που μας στοίβαξε στα γειτονικά κεφαλοχώρια, με όλες τις συνέπειες  μιας τέτοιας εσωτερικής, αναγκαστικής μετανάστευσης. Μετά τα εγκύκλια μαθήματα (Δημοτικού και Γυμνασίου- Λυκείου) σπούδασα κλασική φιλολογία στο  Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και υπηρέτησα στη Β/θμια εκπαίδευση. Διαμένω στο Βόλο.

Είμαι άτομο κοινωνικοποιημένο, πολιτικοποιημένο, όχι όμως και κομματικοποιημένο. Είμαι άτομο που απεχθάνεται τις  παρεμβάσεις άλλων (που πολλές φορές είναι φορτικές) με τη μορφή ‘’έτσι πρέπει να γίνει’’, ισχυρογνώμονα και χωρίς πειστικά επιχειρήματα, ή καλύτερα, χωρίς επιχειρήματα. Απεχθάνομαι το ψέμα, την παραπλάνηση, την παραπληροφόρηση, την προσπάθεια πλύσης εγκεφάλου, τον λαϊκισμό, την επιδίωξη κάποιου να καταστήσει τον πολίτη ‘’φερέφωνο’’. Όλα αυτά τα έχει η πολιτική, για την οποία κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι χαρακτηρίζεται από έλλειψη κοινωνικής, ανθρωπιστικής και εθνικής συνείδησης.

Γι ‘ αυτούς όλους τους λόγους την απεχθάνομαι  και επιδιώκω να πετώ ελεύθερα μέσα σε ένα χώρο ελεύθερο, κοινωνικό, ανθρώπινο, χωρίς αθέμιτες προσπάθειες και δράσεις. Είμαι φυσιολάτρης και φιλόζωος. Έτσι διαθέτω αρκετό χρόνο  για να είμαι κοντά στην ‘’πανίδα και χλωρίδα’’, πράγμα το οποίο μου δημιουργεί  ψυχική ευφορία και εσωτερική πληρότητα, χωρίς να απορρίπτω την κοινωνία, που μου αρέσει να την ανατέμνω, να την παρατηρώ, να την αφουγκράζομαι και να εισπράττω προβληματισμούς που περνώ στα έργα μου, στα βιβλία μου.

Βλέπω στο βιογραφικό σας  ότι ασχολείστε  με τη συγγραφή από τη δεκαετία του ’60. Τι ήταν αυτό που σας ώθησε στο να γράψετε;

Από μικρότερη ηλικία είχα συλλάβει τον εαυτό μου  σε κάποιες συζητήσεις με φίλους ο λόγος να παίρνει μια μελωδική, μια ποιητική μορφή όσο και αν κάποιες φορές προσπαθούσα να καταπνίξω κάτι τέτοιο. Εννοείται ότι, όταν ήμουν μόνος, αυτοσχεδίαζα και έλεγα προφορικά στίχους ή και στροφές ολόκληρες προς μεγάλη μου ικανοποίηση, χωρίς όμως, να ασχοληθώ ιδιαίτερα. Η  φοίτησή μου στο Πανεπιστήμιο και η συναναστροφή μου με πολλά και ποικίλα πανεπιστημιακά και λογοτεχνικά βιβλία δυνάμωνε μέρα με την μέρα αυτόν τον εσωτερικό ‘’δαίμονα΄΄, την ασίγαστη σπίθα, τη γιγάντωνε, την έκανε πυρκαγιά και καλούσε το πνεύμα σε εγρήγορση και τις λέξεις σε χορό. Έτσι ένιωθα ικανοποίηση και πλήρωση εσωτερική, όπως και σήμερα συμβαίνει.

Έχετε ήδη τρία  βιβλία στο ενεργητικό σας. Το ένα από αυτά είναι παιδικό παραμύθι. Αλήθεια, πώς δεν επικεντρωθήκατε σε ένα λογοτεχνικό είδος, όπως οι περισσότεροι ομότεχνοι σας; Είστε άνθρωπος που δοκιμάζει  πολλά διαφορετικά πράγματα;

Το ότι οι περισσότεροι, όπως λέτε, ασχολούνται με ένα λογοτεχνικό είδος κατά πρώτον δεν μπορεί να αποτελεί και κανόνα και κατά δεύτερον δε σημαίνει  απαραίτητα ότι, αν ασχοληθείς με ένα είδος, θα γίνεις και ο καλύτερος, αν ασίγαστη ορμή δεν σε παρωθεί προς αυτήν την κατεύθυνση. Υπάρχουν εσωτερικές φωνές  που πρέπει να τις ακούμε και αναλόγως να τις αποτυπώνουμε. Και βέβαια κάποια φωνή μπορεί να είναι πιο δυνατή, δε θα καταπνίξουμε όμως και κάποιες άλλες, όταν ζητούν να ελευθερωθούν. Θα μπορούσα να πω: Μήπως είναι λίγοι, και μάλιστα κορυφαίοι, αυτοί που έχουν ασχοληθεί με ποικίλα είδη λόγου; Το ότι κάποιος καταγίνεται με διάφορα είδη λόγου δε σημαίνει αναγκαστικά ότι αυτοσχεδιάζει. Ανταποκρίνεται στις εσωτερικές παρορμήσεις. Έρχεται πλήρωση εσωτερική. Δεν έχω παρωπίδες και ούτε έχω έναν καθορισμένο στενό δρόμο στη ζωή μου. Νιώθω ελεύθερος και αυτή την ελευθερία μου θέλω να τη βιώνω και στο γράψιμο, σύμφωνα πάντα με τις εσωτερικές παρορμήσεις και την αυτογνωσία. Άλλο είναι να ασχολείσαι με ‘’πολλά πράγματα’’, όπως λέτε, και άλλο να ασχολείσαι με διάφορους τομείς ενός  πράγματος, ενός αντικειμένου, όπως είναι η λογοτεχνία. (Επιτρέψτε μου να σας ενημερώσω ότι ήδη έχω εκδώσει και δυο ποιητικές συλλογές.(Αυτοέκδοση). Ανταπόκριση στην πιο δυνατή εσωτερική φωνή , όσον αφορά στον εαυτό μου). Επικροτώ την ενασχόληση με ένα λογοτεχνικό είδος. Θαυμάζω όμως και εκείνους που εξίσου καλά τα καταφέρνουν σε περισσότερα είδη.

Πείτε μας λίγα λόγια για τα βιβλία σας ‘’Από το παρελθόν ……στο σήμερα’’ και ‘’Ξεφυλλίζοντας το άγραφο βιβλίο’’.

Το βιβλίο μου’’ Από το παρελθόν …. στο σήμερα’’ είναι μια συλλογή με δεκαεφτά  διηγήματα. Τα θέματα είναι κυρίως βιωματικά και γράφτηκαν ως αντίδραση στην ισοπέδωση της παράδοσης, των ριζών, που παρατηρείται σήμερα.

Όσον αφορά στο ‘’Ξεφυλλίζοντας το άγραφο βιβλίο’’ σημειώνω τα εξής: Ο κυρ Γιάννης, κατά τον εμφύλιο, ανησυχώντας για την οικογένειά του, εγκαταλείπει το χωριό του και πηγαίνει στην περιοχή της Καρδίτσας. Ο γιος του, ο Λάμπρος, ξεχωρίζει και βάζει στην καρδιά του  μια συμμαθήτριά του, τη Χάιδω.  Αυτό το αίσθημα του βρήκε ανταπόκριση, όταν ήταν στο Λύκειο. Τα παιδιά σπουδάζουν. Ο Λάμπρος στην Αθήνα και η Χάιδω στο Όρεγκον. Καμιά επαφή.  Ο Λάμπρος γνωρίζει την Γκλόρια κατά τη διάρκεια μετεκπαίδευσης στο Μάντζεστερ και φτιάχνει οικογένεια. Το  ίδιο συμβαίνει και με την Χάιδω. Η κόρη του Λάμπρου, η Βαγγελιώ,  σπουδάζει στο Μάντσεστερ, όπου γνωρίζεται με έναν νεαρό, τον Τζωρτζ ,που είναι γιος της Χάιδως. Τα παιδιά παντρεύονται. Έτσι τα έφερε η τύχη να ξανασυναντηθούν ο Λάμπρος και Χάιδω. Αναζωπυρώνεται το παλιό αίσθημα. Ο Λάμπρος χωρίζει την Γκλόρια και παίρνει τη Χάιδω, που εν τω μεταξύ έχει χάσει τον άντρα της. Απρόοπτα και μια διαρκής ανατροπή στη ζωή.

Πώς γίνεται ένα βιβλίο να είναι άγραφο; Κρύβει  κάποια διφορούμενη έννοια ο τίτλος του μυθιστορήματος σε σχέση με την υπόθεση;

Ό τίτλος είναι ‘’οξύμωρο σχήμα’ ’μόνο ως λογοτεχνικό σχήμα και κρύβει αλληγορία. Το ‘’βιβλίο’’ στην  προκειμένη περίπτωση είναι η ίδια η ζωή. Η ζωή μας είναι γεμάτη από διακυμάνσεις, ανεβοκατεβάσματα, ανατροπές σχέδια, που άλλα πραγματοποιούνται, άλλα μένουν ανολοκλήρωτα, άλλα απορρίπτοντα και άλλα, ενώ τα αρχίζουμε, στη συνέχεια τα σβήνουμε και έτσι πολλές είναι οι σελίδες του βιβλίου της ζωής, που είναι κενές, που είναι άγραφες. Ζωή δεν είναι οι στοχασμοί, οι σκέψεις, τα όνειρα, τα όσα έπρεπε να κάνουμε και ποτέ δεν καταπιαστήκαμε από εμπόδιση άλλων ή γιατί εμείς οι ίδιοι ποτέ δεν τα διανοηθήκαμε;  Αυτά δεν καταγράφηκαν στο βιβλίο της ζωής. Οι σελίδες παρέμειναν κενές, άγραφες και είναι πολλές και θα μπορούσα να πω ότι είναι οι περισσότερες, αφού και η σκέψη του  ανθρώπου είναι ασύνορη και αυτό το κενό δεν μπορεί να καλυφθεί. Έτσι το ‘’βιβλίο’’ παραμένει άγραφο, δηλ. ανολοκλήρωτο με πολλές… πολλές κενές σελίδες.

Ο κυρ-Γιάννης είναι ένας από τους ήρωες του μυθιστορήματος ‘’Ξεφυλλίζοντας το άγραφο βιβλίο’’. Πώς θα τον χαρακτηρίζατε; Θα λέγατε πως ταιριάζετε ως άνθρωποι;

Ο κυρ- Γιάννης είναι άτομο απλό, ήρεμο, γεμάτο ζωή και δημιουργική δράση. Ένας άνθρωπος καλοσυνάτος, ανεπιτήδευτος, φυσικός, αυθόρμητος, αυθεντικός, με ελεύθερη σκέψη και ανοιχτό μυαλό. Καλός οικογενειάρχης που αγωνιά  για την ομαλή πορεία της οικογένειάς του και για την ευτυχία της. Έντονα προβληματισμένος με τα όσα συμβαίνουν μέσα στην κοινωνία, με την πορεία της πατρίδας, την οποία και υπηρέτησε σε δύσκολες στιγμές. Ένας βουνίσιος αετός με ελεύθερες πτήσεις. Ένα άτομο που πολύ με εκφράζει.

Πάμε τώρα στο παραμύθι  σας, που έχει τίτλο ‘’Η αρκουδίτσα και τα σκιουράκια’’ και κυκλοφορεί από την ‘’Ήρα Εκδοτική’’. Θα θέλατε να μας δώσετε μερικά στοιχεία για την υπόθεση;

Μια οικογένεια από σκιουράκια έχει το σπιτάκι της στον κούφιο κορμό μιας γέρικης βελανιδιάς, η οποία δεν μπόρεσε να αντέξει στη βαρυχειμωνιά. Τα σκιουράκια  βρέθηκαν εκτεθειμένα στο χιόνι και αναζήτησαν κάποιο ασφαλές μέρος να ξεχειμωνιάσουν. Βρήκαν μια σπηλιά, όπου έμεινε μια αρκουδίτσα, που δέχτηκε να τα φιλοξενήσει. Όλα κυλούσαν πολύ ωραία, ώσπου μια ημέρα η αρκουδίτσα  γύρισε τραυματισμένη από λαθροκυνηγούς. Τα σκιουράκια ανέλαβαν τη φροντίδα της αρκουδίτσας, ώστε να μην της λείπει τίποτα. Την Άνοιξη τα σκιουράκια βρήκαν νέα φωλιά, ευχαρίστησαν την αρκουδίτσα και πήραν το δρόμο για το νέο σπιτάκι τους, χωρίς ποτέ να διακόψουν την επαφή με την αρκουδίτσα.

Έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε την άγρια πλευρά των αρκούδων. Στο παραμύθι σας όμως μια αρκουδίτσα βοηθάει τα μικρά σκιουράκια δείχνοντάς μας την ευαίσθητη πλευρά της. Πόσο διαφορετικός θα ήταν  ίσως ο κόσμος, αν όλοι ακολουθούσαμε το παράδειγμά της;

Στη συμπεριφορά της αρκουδίτσας προς τα σκιουράκια διαπιστώνουμε ότι υπάρχει μια φυσική, αυθόρμητη, ατόφια, παρθενική και αυθεντική αντίδραση, χωρίς ίχνος τάσης για επιβολή και εκμετάλλευση. Εάν στην κοινωνία μας υπήρχε κάποια αντίδραση με τα παραπάνω χαρακτηριστικά, τότε θα έπαυε η αντιπαλότητα, η υπονόμευση του άλλου, η εκμετάλλευση, η καταπάτηση των δικαιωμάτων, δε θα έπαιζε ρόλο αρνητικό η διαφορετικότητα (στα οικονομικά, στη γλώσσα, στο χρώμα, στη θρησκεία, στα πιστεύω….) και θα επικρατούσε αρμονική συνύπαρξη, συνεργασία, ηρεμία, γαλήνη, δημιουργικός διάλογος, θα υπήρχαν αξίες αγάπης, αναγνώρισης της προσωπικότητας, σεβασμού προς κάθε μορφή ζωής. Θα υπήρχε αλληλεγγύη, ανάταση πνευματική και ψυχική  και ανθρωπιά. Με λίγα λόγια θα υπήρχε μια κοινωνία ευτυχισμένη, χωρίς διαφορές και διακρίσεις, μια κοινωνία πολιτισμένη, καθόσον ‘’ψυχή του πολιτισμού είναι ο πολιτισμός της ψυχής’’, όπως τονίζει σύγχρονος δοκιμιογράφος.   

Πώς αντιδρούν  τα σκιουράκια στην καλή πράξη της αρκούδας;

Τα απογοητευμένα και ταλαιπωρημένα σκιουράκια δέχτηκαν με τρελή χαρά την ευαισθησία της αρκουδίτσας. Από την πρώτη στιγμή εμπιστεύτηκαν τη αρκουδίτσα και περνούσαν πολλές ώρες στη ζεστή αγκαλιά της. Την συμπάθησαν, την αγάπησαν, έγιναν πραγματικοί φίλοι. Ήταν μια ενστικτώδικη, αλλά πολύ αληθινή αντίδραση. Αυτή η αντίδραση φάνηκε πολύ περισσότερο, όταν μια μέρα η αρκουδίτσα γύρισε τραυματισμένη από πυροβολισμό κυνηγών. Ανησυχούσαν για την υγεία της και μεγάλη ήταν η φροντίδα τους ώστε τίποτα να μην της λείπει. Ήταν μια αντίδραση όχι για να της ανταποδώσουν τα όσα είχε κάνει προς τα ίδια σε δύσκολες μέρες, αλλά επειδή είχε αναπτυχθεί πραγματική, αληθινή φιλική σχέση. Μπορεί τα σκιουράκια να αντέδρασαν ενστικτωδώς, αλλά αυτή η αντίδραση πήγαζε από εσωτερική φιλική ευαισθησία. Λειτούργησαν, όπως λειτουργεί ένας καλός φίλος .

Προσπαθείτε να περάσετε μηνύματα μέσα από την ιστορία σας στα μικρά παιδιά;

Κάθε λογοτεχνικό έργο, και κυρίως αυτά που απευθύνονται σε παιδιά,  δεν στοχεύει στο να κεντρίζει μόνο την φαντασία, αλλά και να προβληματίζει και πολύ περισσότερο να διαμορφώνει με τα μηνύματά του. Αυτό γίνεται και στο παραμύθι μας.

Η δράση εκτυλίσσεται στο φυσικό περιβάλλον. Επομένως  αγάπη, φροντίδα, ενδιαφέρον για το φυσικό περιβάλλον και τη  ζωή που υπάρχει μέσα σ ‘αυτό. Να αποκτήσουμε περιβαλλοντική συνείδηση.

Η φύση είναι μια απέραντη κοινωνία σαν τη δική μας. Όπως τα ζωάκια, αν και είχαν διαφορές, ζούσαν ήρεμα και φιλικά, έτσι και εμείς , που έχουμε και τη λογική, μπορούμε να συνυπάρχουμε. Να αναγνωρίζουμε τη διαφορετικότητα και να τη σεβόμαστε. Επομένως: Διαφορετικότητα και συνύπαρξη.

Όταν μας αναθέτουν ή αναλαμβάνουμε μια εργασία, πρέπει να την τελειώνομε και να μην την παρατάμε στη μέση.

Όπως η αρκουδίτσα βοήθησε τα σκιουράκια, έτσι και εμείς να βοηθάμε τους συνανθρώπους μας, που έχουν πραγματική ανάγκη, την ώρα που μας χρειάζονται, χωρίς να περιμένουμε ανταλλάγματα.

Οι πραγματικοί φίλοι μοιράζονται μεταξύ τους και τις χαρές και τις λύπες.

Η πραγματική φιλία, χωρίς διακρίσεις, δίνει νόημα στη ζωή.

Σχεδιάζετε κάτι συγγραφικό για το μέλλον;

Το να σταματήσω να γράφω σημαίνει για μένα παραίτηση από τη ζωή. Η συγγραφή και η εν γένει ενασχόλησή μου  με τη λογοτεχνία είναι το ‘’ άλας’’ της ζωής μου. Η σκέψη μου συνεχίζει να πετά και βρίσκεται ήδη σε μια πολύ καλή οδοιπορική συνεργασία με το μολύβι και το χαρτί πάνω στο γραφείο μου… Σας ευχαριστώ πολύ γι ‘ αυτή μας τη συνεργασία.

ΥΠΟΘΕΣΗ

Μέσα στην καρδιά του χειμώνα, μία αρκουδίτσα, καλά κρυμμένη στη ζεστή σπηλιά της στο δάσος, χουχουλιάζει και περιμένει τον ερχομό της άνοιξης. Μα, μία κρύα ημέρα, ακούει φωνές να την καλούνε στην είσοδο της σπηλιάς. Βγαίνει και.. τι να δει! Ένα τσούρμο σκιουράκια στέκονται μπροστά της, τουρτουρίζοντας από το κρύο. Άραγε, θα τα υποδεχτεί η αρκουδίτσα;.. Και πόσες εκπλήξεις τους περιμένουνε όλους, ώσπου.

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

email: kalles.ilias@gmail.com

Συνέντευξη/Φωτογραφίες:
Χριστίνα Μιχελάκη

Δεν υπάρχουν σχόλια

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :

Από το Blogger.