Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Συνέντευξη με την Καλλιόπη Γραμμένου

Η Καλλιόπη Γραμμένου βρίσκεται σήμερα στους Θεματοφύλακες Βιβλίων, στα πλαίσια των εβδομαδιαίων συνεντεύξεων μας. Η κυρία Γραμμένου μας μίλησε για το βιβλίο της "Τα φτερωτά σανδάλια του μικρού Παυσανία" αλλά και το πως δημιουργήθηκε το βιβλίο και οι ήρωες του. Πάμε να την απολαύσουμε.




ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Γεννήθηκα και κατοικώ στο Ηράκλειο Αττικής και είμαι μητέρα δυο παιδιών. Έχω σπουδάσει δημοσιογραφία, παιδαγωγικά και εμψυχώτρια διδακτικής ύλης.

Ήμουν υπεύθυνη διδασκαλίας στο «Εργαστήρι της Βιβλιοθήκης» του Δήμου Ηρακλείου Αττικής, στα τμήματα «Εικόνα & γραφή» και  «Θεατρικό παιχνίδι».

Υπεύθυνη σύνταξης στην εφημερίδα «Χαρτί και Καλαμάρι» της παιδικής ενότητας «Ο Μαγικός Κόσμος του Ηρακλή», παραδίδοντας επίσης μαθήματα θεατρικής αγωγής σε σχολεία και αρθρογραφώντας στο μηνιαίο περιοδικό «Το παιδί μου κι εγώ», σε τοπικές εφημερίδες και ενημερωτικά blog.

Έχω σκηνοθετήσει παραστάσεις για το παιδικό θέατρο, αντλώντας θέματα από τη μυθολογία και τη λαογραφία τόπου μας.

Σήμερα, είμαι υπεύθυνη ύλης στο aylogyros.blogspot.com και παράλληλα  αρθρογραφώ με θέμα το παιδί, τη λαογραφία και τη μυθολογία, στη σχολική εφημερίδα «Το σκαλοπατάκι» του 10ου Δημοτικού Σχολείου Ηρακλείου Αττική. Συνεργάτης για το παιδικό βιβλίο με το Bookia  καθώς επίσης αρθρογραφώ και σε κάποια blogs για το παιδί και για το βιβλίο. Ασχολούμαι με την κριτική παιδικών βιβλίων και ταυτόχρονα είμαι εξωτερικός συνεργάτης στο τμήμα δημοσίων σχέσεων στις εκδόσεις ΙΑΜΒΟΣ, όπου κυκλοφορεί και το πρώτο μου βιβλίο «Τα φτερωτά σανδάλια του μικρού Παυσανία».

Από τις αρχές του 2016 είμαι τακτικό  μέλος του Ομίλου για την UNESCO tlee.


Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Κυρία Γραμμένου καλώς ήρθατε στους Θεματοφύλακες Βιβλίων και σας ευχαριστούμε πολύ για τον χρόνο σας.

Ποια είναι η Καλλιόπη Γραμμένου, η συγγραφέας πίσω από το βιβλίο «Τα φτερωτά σανδάλια του μικρού Παυσανία»;

Καλώς σας βρήκα. Η  Καλλιόπη Γραμμένου ή αλλιώς Πόπη που με φωνάζουν αρκετοί είναι μια μητέρα δυο παιδιών, του Παναγιώτη που πηγαίνει Τετάρτη δημοτικού και της Φιλίσιας που πηγαίνει προνήπιο. Αυτό σημαίνει ότι αρχικά είμαι μαμά και μετά έρχονται όλα τα άλλα… 

Διαβάζοντας το βιογραφικό σας βλέπω ότι έχετε ασχοληθεί με πολλούς τομείς που έχουν σχέση με το παιδί. Θα λέγατε ότι έχετε κάποια ιδιαίτερη αδυναμία στους μικρούς μας φίλους;

Τα παιδιά τα λάτρευα και τα λατρεύω από παιδί και χαρακτηριστικά έλεγα: «όταν μεγαλώσω θα γίνω νηπιαγωγός». Παράλληλα όμως μάζευα τα παιδιά της γειτονιάς και παίζαμε θέατρο… Διαλόγους και σκηνοθεσία η Πόπη! Όποτε θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που σπούδασα και ακολούθησα το όνειρο που είχα από παιδί.

Γιατί διαλέξατε το παιδικό βιβλίο και όχι κάποιο άλλο λογοτεχνικό είδος;

Γιατί εκείνη την περίοδο είχα τη συγκεκριμένη ιδέα και την έγραψα, λόγο της συναναστροφής μου με τα παιδιά, λόγο σπουδών, λόγο αγάπης για αυτά.

Στο βιβλίο σας «Τα φτερωτά σανδάλια του μικρού Παυσανία» συνδυάζετε τα γεωγραφικά στοιχεία της Ελλάδας με την μυθολογία της. Τι σας έκανε να επιλέξετε τα συγκεκριμένα θέματα;

Η μυθολογία είναι ένα από τα αγαπημένα μου θέματα, αλλά και πολλών παιδιών. Την Ελλάδα μας την λατρεύω και το όνειρό μου είναι να τη γυρίσω όλη, να γνωρίσω κάθε γωνιά, μυρωδιά, κουλτούρα, νοοτροπία που έχουν οι κάτοικοι των περιοχών. Οπότε έκανα ένα ταξίδι με το νου, τα πάντρεψα και βγήκαν «Τα φτερωτά σανδάλια του μικρού Παυσανία».

Είναι ένα ταξίδι στα βουνά της  χώρας μας με «γεωγραφική σειρά». Δηλαδή οι ιστορίες έτσι όπως εξαλλάσσονται  πηγαίνουν τον αναγνώστη με μια σειρά… Αττική, Πελοπόννησο, Κρήτη, Άγιο Όρος, Καβάλα, Σέρρες, Πιερία, Θεσσαλία… και καταλήγει στον «ομφαλό της γης»  Φωκίδα και στον Παρνασσό. 

Θα λέγατε ότι τα μικρά παιδιά αλλά και οι νέοι δεν δίνουν πλέον βάση στην ιστορία της χώρας στην οποία ζουν;

Δεν νομίζω ότι δεν δίνουν βάση, το θέμα είναι άλλο. Πάντα η ιστορία μπέρδευε και μπερδεύει τους μαθητές. Πάντα ήταν και είναι ανακατεμένη «σαλάτα» που τη διδάσκονται αφαιρετικά και χωρίς την πρέπουσα σημασία. Οπότε δεν τους κεντρίζει το ενδιαφέρον, τους μπερδεύει. Αν υπήρχε μια διασαφήνιση της αλληλουχίας των βασικών ιστορικών περιόδων (προϊστορία, κυκλαδικός πολιτισμός, Μινωικός, Μυκηναϊκός, Ομηρική Εποχή, κ.ο.κ), τα πράγματα θα ήταν αλλιώς…

Πείτε μας μερικά πράγματα για το βιβλίο σας. Γιατί θα έπρεπε να το επιλέξει κάποιος γονιός για το παιδί του;

«Τα φτερωτά σανδάλια του μικρού Παυσανία»… είναι ένα βιβλίο που αξίζει να μπει σε κάθε σπίτι καθώς φέρνει τον αναγνώστη κοντά στη μυθολογία και τη γεωγραφία της χώρας μας.
Τα παραμύθια του παππού Ντίνου είναι τα φτερωτά σανδάλια του μικρού Παυσανία, που με αυτά ταξιδεύει στα βουνά της Ελλάδας και μαθαίνει το μύθο τους και γιατί ονομάστηκαν έτσι. 
Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου ο μικρός αναγνώστης συναντάει το Τρελοβούνι της Αττικής, τη γέννηση του Ερμή και τα κατορθώματα του στο όρος Κυλλήνη, τις πυραμίδες του Πενταδάκτυλου, τη γέννηση του Δια, κ.α. 
Το Πάνθεο των Θεών στον Όλυμπο της Θεσσαλίας, τον τάφο των Κενταύρων στο όρος Κλόκοβα της Αιτωλοακαρνανίας, τα δρακόσπιτα στα βουνά της  Εύβοιας. 
Ο αναγνώστης φορώντας το χιτώνα της φωτιάς, ζει τη δική του περιπέτεια, το δικό του μύθο.
Νομίζω ότι αξίζει να κάνουμε αυτό το ταξίδι…

Από που εμπνευστήκατε την ιστορία;

Ο πλούτος της χώρας μας, η μυθολογία ως αγαπημένο θέμα ανάγνωσης, η θαλπωρή και η ζεστασιά της παραδοσιακής ελληνικής οικογένειας, είναι αυτά που θέλω να διασώσω, να διαφυλάξω… Ο μόνος τρόπος είναι να γραφτούν, γιατί τα γραπτά μένουν… Η επιθυμία μου αυτή ήταν έμπνευση για μένα.

Ο μικρός Παυσανίας, ένας από τους ήρωες του βιβλίου σας είναι ένα διαφορετικό παιδί, σε σύγκριση με εκείνα που συναντάμε πλέον στον δρόμο. Δεν αγωνιά να παίξει με κάποιο τάμπλετ ή υπολογιστή αλλά διψάει για μάθηση. Καλώς ή κακώς η τεχνολογία έχει μπει για τα καλά και στη ζωή των παιδιών. Ποια είναι η γνώμη σας;

Ο μικρός Παυσανίας είναι ένα παιδί όπως όλα τα σημερινά παιδιά και τα κάνει όλα αυτά που λέτε. Αλλά έχει και το ευτύχημα να έχει ένα παππού που του λέει ιστορίες… 
Αν στα σημερινά παιδιά οι παππούδες έλεγα ιστορίες και δεν έβλεπαν τηλεόραση νομίζετε ότι τα παιδιά θα έπαιζαν τάμπλετ ή θα ήταν καρφωμένα σ’ ένα υπολογιστή; 
Έχω συναντήσει «Παυσανίες» και σας πληροφορώ, όταν ο παππούς ή γιαγιά ξεκινά να λέει παραμύθι ή μια ιστορία από τα παλιά τα παρατάνε όλα!
Η τεχνολογία έχει μπει στη ζωή των ενηλίκων πρώτα και μετά στων παιδιών. Δεν μπορώ να βλέπω δίχρονα να βλέπουν τάμπλετ ή να ακούν παραμύθια μέσα από αυτό…
Η τεχνολογία καλώς μπήκε σε όλων μας τη ζωή, αλλά πρέπει να μάθουμε να τη χρησιμοποιούμε και όχι να μας εγκλωβίζει. Και στην πορεία να «διδάξουμε» στο παιδί το «παν μέτρον άριστον». 

Στο βιβλίο υπάρχουν γεγονότα από την ζωή σας ή από την παιδική σας ηλικία;

Δεν έγραψα το βιβλίο πάνω σε κάποια γεγονότα από τη ζωή μου… Στην πορεία ανακάλυψα ότι υπάρχουν κοινά σημεία. Όταν μου είχαν ξανακάνει μια παρόμοια ερώτηση και μπήκα στη διαδικασία να σκεφτώ αν υπάρχει ταύτιση.
Κι έτσι διαπίστωσα ότι  όταν ήμουν μικρή είχα ένα θείο μου που έλεγε ιστορίες, παροιμίες, γλωσσοδέτες, παραμύθια. Η ζωή των δυο παιδιών ηρώων του βιβλίου του Παυσανία και της Κυβέλης μπορεί να έχει κοινά σημεία από τη ζωή των παιδιών μου. κ.α.

Το παιδικό βιβλίο είναι κατά την γνώμη μου ένα αρκετά δύσκολο είδος συγγραφής, όχι ως προς την θεματολογία, αλλά ως προς τα σωστά μηνύματα που πρέπει να περνάει ένα τέτοιο βιβλίο στα παιδιά. Ως μαμά έχω συναντήσει αρκετές φορές βιβλία με ακατάλληλο περιεχόμενο που όμως έχουν εκδοθεί. Τι έχετε να πείτε για αυτό;

Φυσικά και έχει σημασία. Ο συγγραφέας οφείλει και πρέπει να μπορεί να κατέβει από το όποιο επίπεδο που μπορεί να έχει ή προβλήματα, στα χαρούμενα, ξένοιαστα παιδικά χρόνια, στο λεξιλόγιο, στις συνήθεις, στις ευαισθησίες, στα ενδιαφέροντα, στις προτιμήσεις  των παιδιών. Να γίνει ένα μαζί τους.

Οφείλει πρώτα να σκεφτεί σε ποια ηλικία απευθύνεται και μετά να γράψει ανάλογα με τις γλωσσικές ικανότητες, το λεξιλόγιο, τις εμπειρίες του παιδιού, να του δώσει τροφή για σκέψη, για πνευματική και συναισθηματική κάλυψη. Και στο τέλος να ξέρει πάντα όποιο και να είναι το θέμα του ότι το μήνυμα πρέπει να είναι ελπιδοφόρο.

Έτσι ώστε το ανάγνωσμα που έπλασε να ικανοποιεί αισθητικά, γλωσσικά, ηθικά το παιδί στη συγκεκριμένη ηλικία που απευθύνεται.

Αυτό είναι το χρέος του συγγραφέα. Υπάρχει όμως και το χρέος αυτού που επιλέγει να δώσει ή να διαβάσει σ’ ένα παιδί ένα βιβλίο. Με τι κριτήρια ο γονιός αγοράζει ένα βιβλίο; Το διαβάζει; Είναι κάτι οικονομικό και το παίρνουμε για να το πάρουμε; Είναι της «μόδας». 
Για να σταματήσουν να υπάρχουν «ακατάλληλα» βιβλία, θα πρέπει να μην τα αγοράζουμε! 

Εσείς σαν συγγραφέας αλλά και σαν άνθρωπος τι μηνύματα προσπαθείτε να περάσετε σε όσα παιδιά έρχονται σε επαφή μαζί σας, είτε μέσο της δουλειάς σας, είτε μέσο του βιβλίου σας;

Τα μηνύματα που παίρνει ο αναγνώστης από «Τα φτερωτά σανδάλια του μικρού Παυσανία» είναι ότι αναδεικνύει την κουλτούρα, τον πολιτισμό και την κληρονομιά μας, που είναι πολύ χρήσιμα για ένα παιδί να τα γνωρίσει. Με τη βοήθεια του μικρού Παυσανία και τα σανδάλια του μαθαίνει τη γεωγραφία, την ιστορία του τόπου μας και τη μυθολογία.

Πέρα από αυτά, άλλα μηνύματα είναι η αξία του θεσμού της οικογένειας, ο σεβασμός και η αγάπη προς την τρίτη ηλικία, η υπομονή, η υπακοή και η ανεκτικότητα.

Ως άνθρωπος και δουλεύοντας με παιδιά προσπαθώ να μην κάνω διακρίσεις, να υπάρχει ομαδικότητα, συνεργασία, σεβασμός, αλληλοκατανόηση, σεβασμό στις αξίες, στα πιστεύω και στις συνήθειες του διπλανού μας, να υπάρχει γενικά το «εμείς» και όχι το «εγώ». Που Δυστυχώς το «εγώ» στις μέρες μας είναι πολύ ισχυρό. 

Ποια είναι τα επόμενα συγγραφικά σας σχέδια;

Σίγουρα θα υπάρχει συνέχεια του μικρού Παυσανία… Έχει ζητηθεί και από τους αναγνώστες του. Θέλουν να ταξιδέψουν όχι μόνο στα βουνά αλλά και σε άλλες ομορφιές τις χώρας μας.
Και επίσης είναι έτοιμο προς έκδοση ένα παραμύθι για μικρότερες ηλικίες.

Θα θέλατε να αφήσετε ένα μήνυμα στους γονείς αλλά και στα παιδιά που έχουν επιλέξει το βιβλίο σας;

Ένα ευχαριστώ που με εμπιστεύτηκαν ως πρωτοεμφανιζόμενη, να αφιερώσουν χρόνο να με διαβάσουν και να μπουν και στον κόπο να σχολιάσουν ή να πουν την άποψη για αυτό που διάβασαν. 

Κυρία Γραμμένου να σας ευχαριστήσουμε και πάλι για τον χρόνο σας και για την συνέντευξη που μας παραχωρήσατε. Οι Θεματοφύλακες Βιβλίων εύχονται από καρδιάς σε εσάς αλλά και στα φτερωτά σανδάλια του μικρού Παυσανία, να μπουν σε κάθε σπίτι και να αγαπηθούν από ακόμα περισσότερα παιδιά, μεγάλα και μικρά.



ΥΠΟΘΕΣΗ

Μια φορά κι έναν καιρό, όχι και τόσο μακρινό, ζούσαν σ' ένα συνηθισμένο σπιτικό ο μικρός Παυσανίας και η μικρή Κυβέλη... ... τα παραμύθια του παππού Ντίνου, ήταν τα φτερωτά σανδάλια, του μικρού Παυσανία. Αυτά που τον ταξίδευαν πάνω από τα βουνά των αστεριών, εκεί που οι μύθοι έστηναν χορό. Στο δασωμένο βουνό συνάντησε τον Ερμή να παίζει τη λύρα του και τις Μούσες ν' απολαμβάνουν τις μελωδίες του Πάνα... Εκεί πάνω στον Όλυμπο, στο Πάνθεον των Θεών, άκουσε για μια φυλή... την Ελληνική και πιάνοντας κουβέντα με την αδερφή του την Κυβέλη, έκαναν μέρος του παιχνιδιού, τα σύμβολά τους! Φόρεσε το χιτώνα της φωτιάς και μαζί με τους Τιτάνες μπήκε στα σπίτια των δράκων, ζώντας τη δική του περιπέτεια, το δικό του μύθο... Φορέστε και σεις τα δικά σας φτερωτά σανδάλια... και ταξιδέψτε μαζί του, ως νέοι μικροί εξερευνητές!

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Facebook:



 Blog:

Συνέντευξη/Φωτογραφίες:
Χριστίνα Μιχελάκη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :