Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Γνωρίστε την Ηώ Αυγέρη


Η Ηώ Αυγέρη είναι από τα πρόσωπα του Wattpad που έχουν τραβήξει το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού από την πρώτη στιγμή. Με ήδη 21 ιστορίες στην εφαρμογή κι ένα βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Maradel, η Ηώ είναι ένα όνομα που θα μας απασχολήσει για αρκετό καιρό. Ήρθε η ώρα να μας συστηθεί, και να μας μιλήσει για το βιβλίο της... Κι όμως, η Ηώ Αυγέρη είναι εδώ...

Βιογραφικό

Όνομα: Ηώ Αυγέρη
Τόπος γέννησης και κατοικίας: Αθήνα του πιο ανατρεπτικού αιώνα.
Ηλικία: Αρκετά μεγάλη για να γράφει και πολύ μικρή για να μη διαβάζει με την ψυχή της.
Σπουδές: Υπεύθυνος Εμπορίας, διαφήμισης και προώθησης προϊόντων.
Η σχέση της με τη συγγραφή: Κάποιο τυχαίο απόγευμα, η μια λέξη έφερε την άλλη και πριν ενάμιση χρόνο, περίπου, όλες μαζί έφτιαξαν μια ιστορία. Αυτή λεγόταν –Το Λάθος- αλλά η επιλογή αποδείχθηκε σωστή.
Η σχέση της με την ανάγνωση: Θεωρεί πως είναι μια πράξη ερμηνείας που οι άνθρωποι οφείλουν να παίρνουν στα σοβαρά. Ένα βιβλίο έχει εποχή, κατάλληλη στιγμή και ανάλογη ψυχική διάθεση. Η βιβλιοφαγία πολλές φορές αποδεικνύεται άδικη για κάποια έργα. Γι αυτό η ίδια επιλέγει να μη διαβάζει παραπάνω από δύο το χρόνο.
Αγαπά: Τη δημιουργία που ζωντανεύει μέσα από στάχτες και φτιάχνει κοσμήματα με υλικά που οι άνθρωποι θεωρούν ασήμαντα. Τα ταξίδια στο κόσμο και εκείνα του μυαλού.
Δεν αγαπά: Τα φαινόμενα τυφλότητας της εποχής.
Πίστη είναι: Όπως και να την ονομάζει καθένας, δεν είναι τίποτα περισσότερο από βαθιά ανάγκη και τίποτα λιγότερο από άπλετο φως.
Ζωή είναι: Εκείνες οι τρελές επιλογές τις πιο απρόσμενες στιγμές.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ


Καταρχάς, σ’ ευχαριστώ πολύ για το χρόνο που διαθέτεις. Μίλησε μας λιγάκι για σένα, ποια είναι η Ηώ Αυγέρη;

Την Ηώ δεν την γνωρίζω απόλυτα. Αν έλεγα το αντίθετο για τον εαυτό μου θα ήταν ψέμα και μ’ αυτά δεν τα πάω ιδιαίτερα καλά. Στην πραγματικότητα την ανακαλύπτω με το πέρασμα του χρόνου και συχνά με εκπλήσσει. Σήμερα, μιλάμε για έναν άνθρωπο με την προσωπική του ρουτίνα που παλεύει, πολλές φορές μάταια, να λοξοδρομήσει κάπως απο αυτήν. Αντιμετωπίζει τα ίδια προβλήματα με όλους και αναζητά στιγμές απόδρασης πότε με την οικογένειά της, άλλοτε με καλούς φίλους ή ακόμα και με την μοναξιά της. Κατά τ’άλλα η Ηώ έχει ελαττώματα, ιδιοτροπίες και συγκεκριμένες συνήθειες. Στην ηλικία που βρίσκεται έχει κάποια σταθερά πιστεύω που αυτά βρήκαν την ακλόνητη θέση τους μέσα της μετά από αρκετό καιρό και πλέον η ίδια υποστηρίζει σθεναρά. Για προτερήματα δε θα μιλήσω, καθώς εύκολα θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει κάποιον που αναφέρεται στον εαυτό του με τα καλύτερα λόγια ως καυχηματίας, αλαζόνα και κάθε είδους ομορφιές που είναι εντελώς έξω από εμένα. Γενικά πάντως, η Ηώ δε θα μπορούσε να γίνει ηρωίδα κάποιας ιστορίας και να γεμίσει με τις περιπέτειες της αμέτρητες σελίδες βιβλίου, γεγονός που με χαροποιεί ιδιαίτερα.

Πότε ξεκίνησες να γράφεις; Τι ήταν εκείνο που σ’ έσπρωξε στη συγγραφή;

Ξεκίνησα να γράφω από την ημέρα που δημιούργησα το συγγραφικό μου προφίλ στην γνωστή  σε όλους εφαρμογή. Κι όμως...με το γράψιμο η σχέση μου είναι στην περίοδο του κεραυνοβόλου έρωτα που οδεύει να μεταμορφωθεί σε μια φλογερή αγάπη. Ακόμα μαθαίνει ο ένας τον άλλον και γοητευόμαστε από τους θησαυρούς της γνωριμίας μας. Όσο παράξενο και να ακούγεται δεν υπήρξα ταλαντούχο παιδί που κυκλοφορούσα με ένα μολύβι και ένα χαρτί γράφοντας ιστορίες, τις οποίες, τώρα, έχω κάπου καταχωνιασμένες να σκονίζονται. Για εμένα η αυλαία άνοιξε πριν ένα χρόνο και επτά, περίπου, μήνες. Ένα απόγευμα απλώς αποφάσισα να περάσω την ώρα μου, όχι διαβάζοντας αλλά γράφοντας μια ιδέα που είχα στο μυαλό. Το πρώτο βήμα για να καταπιαστώ με αυτή τη δραστηριότητα έχει να κάνει με τη γενικότερη στάση ζωής που έχω. Πιστεύω οτι οι άνθρωποι κρύβουμε μέσα μας έναν θαυμαστό κόσμο όπου κανείς μας δεν θα ανακαλύψει αν δεν δοκιμάζει διαφορετικά πράγματα. Και αυτό ακριβώς είναι που κάνω πράξη.


Ξεκίνησες να αναρτείς τη δουλειά σου στην πλατφόρμα Wattpad. Πόσο βοήθησε η προβολή της δουλειάς σου εκεί;

Όταν ξεκίνησα δεν είχα συγκεκριμένους στόχους. Απλώς έγραφα για εμένα. Έγραφα με αγάπη. Έγραφα με την ψυχή μου και για την ψυχή μου. Δεν επιδίωξα την προβολή μα παρόλο αυτά εκείνη με βρήκε, γεγονός που με γεμίζει ευγνωμοσύνη. Θεωρώ πως η συγκεκριμένη πλατφόρμα μπορεί να λειτουργήσει και ως ένα είδος αξιολόγησης. Μπορεί να βοηθήσει όσους γράφουν στη βελτίωσή τους αλλά και να τους υποβάλει σε δοκιμασίες που θα τους κάνει, όχι μόνο καλύτερους μα και δυνατότερους. Με βεβαιότητα πλέον παραδέχομαι οτι, προσωπικά εμένα, μου πρόσφερε όλα τα παραπάνω απλόχερα.

Πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Maradel το βιβλίο σου με τίτλο “Κι όμως”. Πως σου φάνηκε σαν εμπειρία η συνεργασία με εκδοτικό;

Ο Αριστοτέλης είχε πει πως...η μεν εμπειρία τέχνην εποίησεν, η δ’ απειρία τύχην. Θα πάρω λοιπόν αυτήν την φράση και θα ταιριάξω το νόημά της στην δική μου περίπτωση μόνο που σε εμένα ισχύει ανάποδα. Στάθηκα αφάνταστα τυχερή όντας εντελώς άπειρη και ταξιδεύοντας σε άγνωστα αλλά μαγευτικά νερά απέκτησα μια στάλα εμπειρίας που θα την φυλάω όπως κάνω με όλες στη ζωή μου. Θα ήθελα να αναφέρω, συγκεκριμένα, πως κάθε είδους σχέση που αναπτύσσουμε είναι και μια συνεργασία, είτε φιλική, είτε ερωτική, είτε επαγγελματική. Αυτό σημαίνει οτι χρειάζονται αμοιβαίες προσπάθειες, φροντίδα, αγάπη και σεβασμός. Εγώ τα δέχτηκα, και θέλω να πιστεύω πως επίσης τα πρόσφερα, όλα αυτά σε μεγάλο βαθμό και έτσι στο δρόμο που βάδισα είχα πολύ καλή παρέα ώστε να μην το βάλω κάτω και να μη φοβηθώ.

Μίλησε μας λιγάκι για το βιβλίο σου. Με τι πραγματεύεται;

Να, αυτή η απλή ερώτηση σε εμένα έχει κάπως περίεργες επιπτώσεις. Είτε θα πρέπει να σας πω την ιστορία με κίνδυνο να προδώσω τα πάντα, είτε θα σας αφήσω περισσότερα ερωτηματικά. Όχι πως φταίει η εύλογη απορία για το τι ακριβώς πραγματεύεται το βιβλίο, αλλά αυτή που το έγραψε έχει πρόβλημα με τις περιλήψεις, ειδικά όταν θα πρέπει μέσα τους να κλείσει το μέγεθος μιας αγάπης και την ένταση αυτής. Έτσι θα επιλέξω τον δεύτερο δρόμο... Ας φανταστούμε έναν πίνακα ζωγραφικής χωρισμένο στα δύο. Το ένα μέρος του είναι καλυμμένο με γκρι χρώμα, δηλαδή το αποτέλεσμα από το πάντρεμα λευκού και μαύρου και το άλλο μέρος έχει κόκκινο, δηλαδή αυθεντικότητα. Όπως και να το δει κανείς είναι σχεδόν βέβαιο οτι θα νιώσει την έντονη διαφορετικότητά τους και θα δυσκολευτεί να φανταστεί την απόχρωση που θα μπορούσαν να αποδώσουν με την ένωσή τους. Αυτοί είναι οι ήρωες μου και το βιβλίο λοιπόν μοιάζει κάπως έτσι. Στην αρχή κανείς δεν ταιριάζει με κανέναν μα τα συναισθήματα, που μοιάζουν με τις σταγόνες της βροχής οι οποίες θα πέσουν είτε το θέλουμε είτε όχι, είναι ικανά να μαλακώσουν τα σκληρά χρώματα της ζωής και να τα ενώσουν μεταξύ τους φτιάχνοντας σπουδαίες αποχρώσεις που ούτε είχαμε ποτέ φανταστεί. Αποχρώσεις αγάπης, φιλίας, θάρρους και δύναμης. Η ιστορία είναι ένα ταξίδι που ενώ επηρεάζεται από το παρελθόν, έρχεται το παρόν για να φωτίσει το μονοπάτι στο μέλλον. Ένα μέλλον με λίγο μαύρο, λίγο κόκκινο αλλά πολύ από λευκό.


Γνώρισε μας τους κεντρικούς χαρακτήρες του “Κι όμως”. Τι τους καθοδηγεί στη ζωή;

Την ιστορία απαρτίζουν 13 άνθρωποι και παρόλο που μερικοί μόνο τραβούν την προσοχή πάνω τους, για εμένα, όλοι είναι ‘κεντρικά’ πρόσωπα. Δίχως αυτούς δεν θα είχε την ίδια δύναμη ο ρόλος των πρωταγωνιστών. Όλοι μαζί φτιάχνουν έναν αδιάσπαστο κύκλο που στην μέση προφυλάσσουν από την μία πλευρά τον Sky, έναν άντρα απόμακρο με εμφανή την έλλειψη βασικών χαρακτηριστικών όπως η κοινωνικότητα, η έκφραση και τα καλά θαμμένα συναισθήματα και, από την άλλη πλευρά την Rose, ένα αγγελόπλαστο θηλυκό που δύσκολα του αντιστέκεται κανείς. Είναι άνθρωποι που δεν συναντάς εύκολα στην καθημερινότητά σου. Μέσα από τις σελίδες του ‘Κι όμως’ ακολουθούμε τη ζωή τους μετά από προσωπικές επιλογές. Βλέπουμε τους δρόμους τους να διασταυρώνονται και να καθορίζουν τη μοίρα τους έχοντας αρχικά για οδηγό το παρελθόν και τα βιώματά που τους στιγμάτισαν, για να καταλήξουν έρμαια της αγάπης που τους λυτρώνει. Θύματα των συναισθημάτων… έρχονται να αντιμετωπίσουν τις καταστάσεις αλλά και τον ίδιο τους τον εαυτό. Έτσι, προχωράνε με σύμμαχο πλέον τη φιλία, την πίστη, την καλοσύνη και την αληθινή αγάπη.

Ποιο είναι το κύριο χαρακτηριστικό σου ως συγγραφέας; Τι μηνύματα θες να περάσεις από το “Κι όμως” αλλά και από τις άλλες σου ιστορίες στο Wattpad ή στο blog σου;

Αν αναφέρεσαι στο θέμα της γραφής μου θα έλεγα ο τρόπος που προσπαθώ να αποδώσω το συναίσθημα και διακρίνεται από λυρικότητα. Για εμένα είναι τόσο σημαντικά όσα νιώθουμε που μοιάζουν με ποίηση και νότες. Σε κατακτούν με ένταση. Πολλές φορές σου σιγοτραγουδούν και άλλες σου προκαλούν ασταμάτητο καρδιοχτύπι. Μερικές σε κάνουν να ιδρώνεις, να δακρύζεις και άλλες πάλι να γελάς χωρίς τέλος. Κυριαρχούν μέσα σου, σε υπνωτίζουν και σε ταξιδεύουν. Όπως ακριβώς μπορεί να καταφέρουν και οι νότες που συνθέτουν μια μελωδία ή οι λέξεις που καταγράφουν λυρικά μια ιστορία. Μέσα στις δικές μου υπάρχει ένα και μοναδικό μήνυμα αλλά γραμμένο με διαφορετικούς τρόπους και αυτό δεν είναι άλλο από την αγάπη. Οι άνθρωποι έχουμε μάθει να την αποδεχόμαστε μόνο με τον τρόπο που μας ταιριάζει μα αυτή υπάρχει και στα αταίριαστα. Μπορεί να κρύβεται πίσω απο πολλές συμπεριφορές και μέσα σε διάφορους χαρακτήρες. Κι όμως εμείς την ξεχωρίζουμε μονάχα εγωιστικά. Γι αυτό οι ήρωες μου είναι άνθρωποι έξω απο εμένα. Καλοί, κακοί, φτωχοί, πλούσιοι, ευγενικοί ή αγενείς, άγαρμποι ή και κομψοί στη συμπεριφορά τους. Τους φαντάζομαι πάντα όμορφους αφού είμαι έτοιμη να φτιάξω την ψυχή τους, να παίξω μαζί της, να την πονέσω και έπειτα να την λυτρώσω, γιατί για εμένα η ομορφιά είναι ακριβώς αυτό και τα δικά μου μάτια έτσι την διακρίνουν, ευθεία στην ψυχή. Και έπειτα πετώ στο δρόμο τους την αγάπη και αλλάζω τον κόσμο τους. Η τροχιά της γης παίρνει ανάποδες στροφές και αυτοί βλέπουν τη ζωή αλλιώς. Αυτό κάνει η αγάπη, σε αλλάζει χωρίς διακρίσεις. Αξίζει στους πάντες και δεν επιλέγει σύμφωνα με αυτό που ταιριάζει στα δεδομένα της κοινωνίας μας. Είναι για όλους, μηδενός εξαιρουμένου. Το ‘Κι όμως’ όπως και οι υπόλοιπες ιστορίες μου δεν είναι τίποτε λιγότερο απο μια μελωδία στην αγάπη που πατά πάνω και σε σκληρές νότες αλλά και απαλές, σαν αυτές ενός νανουρίσματος.
   

Ετοιμάζεις κάτι νέο για τους αναγνώστες σου; Σκέφτεσαι ίσως το θέμα του επόμενου βιβλίου σου ή θες να χαρείς πρώτα την κυκλοφορία του “Κι όμως”;
   
Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν σταματώ να σκέφτομαι και να γράφω. Υπάρχει πάντα μια ιστορία να με περιμένει, που είτε την δημοσιοποιώ είτε όχι. Έχω πράγματι σκεφτεί το θέμα του επόμενου βιβλίου μου και αυτό σίγουρα δεν με εμποδίζει να βιώσω όλη τη χαρά από την κυκλοφορία του ‘Κι όμως’. Πίστεψέ με, δε θα στερήσω στον εαυτό μου αυτό το συναίσθημα και ακριβώς επειδή με πλημμυρίζει θα πρέπει να βρω ένα τρόπο να το διοχετεύσω και δεν είναι άλλος από τη γραφή.


Πιστεύεις πως υπάρχει συνταγή επιτυχίας για μια ιστορία να γίνει πετυχημένη; Βλέπω πχ κάποιες καλογραμμένες ιστορίες που δεν τραβάνε την προσοχή του κοινού τόσο όσο άλλες που στο θέμα συγγραφή, δεν είναι αξιόλογες, κατά τη γνώμη μου. Εσύ έχεις κάποια σκέψη πάνω σ’ αυτό;

Πρώτα απ’όλα θα πω πως, όσον αφορά τις ιστορίες και όχι τα βιβλία, γιατί είναι δυο διαφορετικά πράγματα,  για εμένα δεν είναι αρκετό να ξέρει κάποιος συντακτικό, ορθογραφία και να έχει πλούσιο λεξιλόγιο. Δεν είναι αρκετό να τοποθετεί τις λέξεις στη σωστή σειρά αν δεν μπορεί με αυτές να ζωντανεύει εικόνες, μυρωδιές και συναισθήματα. Δεν πιστεύω σε συνταγές και κανόνες, ίσα ίσα, είμαι βέβαιη πως δεν υπάρχουν καν. Αλλά γι αυτό που είμαι σίγουρη είναι για την ψυχή που χρειάζεται να καταθέτει αυτός που γράφει. Αν στο μυαλό έχει σαν στόχο να φτάσει στην κορυφή και βαδίζει πάνω σε δοκιμασμένες, ας πούμε, συνταγές, θεωρώ ότι κατά πάσα πιθανότητα θα αποτύχει. Ο αναγνώστης έχει μια ισχυρή αίσθηση να λαμβάνει την αύρα του συγγραφέα, την πρόθεση, την ένταση και τη διάθεση. Έπειτα είναι και το θέμα που αγγίζει μια ιστορία. Όσο καλογραμμένη και να είναι αν ασωτεύει αμέτρητες σελίδες με περιγραφές ή καθυστερεί τις εξελίξεις νομίζω πως είτε θα προσπερνά κάποιος όσα θεωρεί κουραστικά είτε θα σταματήσει την ιστορία στη μέση. Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από όσα δεν ζουν είτε γιατί έκαναν διαφορετικές επιλογές, είτε γιατί οι συνθήκες της ζωής δεν τους το επιτρέπουν. Έχουν ανάγκη την περιπέτεια, έχουν ανάγκη το ταξίδι, τον αγώνα δίχως λογική και την αγάπη απαλλαγμένη απο καθωσπρεπισμούς, ταμπού και όρια. Έχουν ανάγκη να ζήσουν με τους ήρωες όλα αυτά τα πολλά και τα σπουδαία, όλα τα γεμάτα και τα υπερβολικά, όλα τα δύσκολα που στο τέλος οδηγούν στα απόλυτα. Δεν ενδιαφέρονται για τις λεπτομέρειές των δωματίων, των ρούχων και των τοπίων, αλλά για τις λεπτομέρειες του μυαλού και τις καρδιάς. Αυτή είναι η δική μου άποψη με την ιδιότητα του αναγνώστη.

Σ’ ευχαριστώ και πάλι για το χρόνο σου. Εύχομαι το “Κι όμως” να κερδίσει την αγάπη του αναγνωστικού κοινού. Θα ήθελες να στείλεις ένα μήνυμα στους αναγνώστες σου;

Το ευχαριστώ είναι δικό μου και κρατώ την ελπίδα αναμμένη για την πορεία του βιβλίου μου. Αυτό που θα ήθελα να κάνω είναι, πρώτα απ’όλα, να στείλω μήνυμα στους ανθρώπους και έπειτα στους αναγνώστες ακόμα και αν δεν διαβάσουν ποτέ το βιβλίο μου. Θα δανειστώ τα λόγια της Μαλβίνας Κάραλη που είπε πως δεν υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί, έξυπνοι και χαζοί, όμορφοι και άσχημοι. Υπάρχουν μόνο άνθρωποι που αγαπήθηκαν και άνθρωποι που δεν αγαπήθηκαν. Αυτό ακριβώς συμβαίνει σε όλους μας γι’αυτό να διαβάζεται με τα μάτια της καρδιάς σας, είτε τα βιβλία είτε τους ανθρώπους γύρω σας.
Την Ηώ Αυγέρη μπορείτε να τη βρείτε εδώ:


ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Κι όμως... έτσι είναι η ζωή, όπως ένα τριαντάφυλλο που ανθίζει κάτω από το γαλάζιο ουρανό! Κι όμως! Όταν ένα βιβλίο σε κάνει να νιώθεις τόσα συναισθήματα είναι αδύνατον να φύγει από το μυαλό σου. Έτσι και στην περίπτωση της αγαπημένης μας Ηώς. Ξεκίνησε με ιστορίες που σε κάποιον μπορεί να φάνταζαν απλές μα μπορούσαν να σε καθηλώσουν με τις εξελίξεις. Το κυριότερο όμως είναι τα συναισθήματα που σε γεμίζει κάθε φορά που διαβάζεις κάτι δικό της. Έχει έναν μοναδικό τρόπο να σε παρασέρνει στην δίνη των συναισθημάτων τόσο απλά...Καθετί δικό της σε μαγεύει χωρίς να το καταλάβεις, σε δένει στα δεσμά του και δύσκολα δραπετεύεις. Εδώ που τα λέμε δεν νομίζω κανείς να θέλει να ξεφύγει! Ο Σκάι και η Ρόουζ μας δίδαξαν τι μπορεί να κάνει ο έρωτας. Το τριαντάφυλλο συναντήθηκε με τον μολυβένιο ουρανό και κατάφερε με τον έρωτα την καλοσύνη και το θάρρος να νικήσει το κακό. Κι όμως το κατάφερε! Ο Σκάι άφησε πίσω το παρελθόν, εγκατέλειψε όσα εκείνα που με τόσο κόπο είχε καταφέρει να χτίσει και από τη μια στιγμή στην άλλη ξεκίνησε να ταξιδεύει. Εκείνος...η μηχανή και η καρδιά του! Στην πορεία συνάντησε ανθρώπους ομοίους με εκείνον, ανθρώπους που έγιναν οικογένεια και όλοι μαζί αποτέλεσαν μια γροθιά. "Δραπέτες της ζωής!" Η Ρόουζ εμφανίσθηκε στην ζωές τους σαν άγγελος. Ένας ατίθασος άγγελος που ζούσε παράνομα. Επιβίωνε στους σκοτεινούς δρόμους της Αμερικής χωρίς να το βάζει κάτω γιατί αν και μικρή ήταν μαχήτρια. Δεν φοβόταν την ζωή, στεκόταν μπρος της χαμογελώντας με την αγνή της καρδιά να αποτελεί το ισχυρότερο όπλο! Ένα χαμόγελο της έφτανε για να τους κάνει 'δούλους ' της... Ήταν η χαρά που τους έφερε και η αγάπη που τους δίδαξε που την έκαναν στα μάτια τους ξεχωριστή. Ήταν το τριαντάφυλλο που ανθίζει κάτω από το γαλάζιο ουρανό! Για τον Σκάι η Ρόουζ ήταν το τριαντάφυλλο του. Και οι δυο είχαν ένα παρελθόν και οι δυο έκαναν λάθη μα ήταν πλασμένοι ο ένας για τον άλλον! Όπως μας λέει η Ηώ μέσα από το βιβλίο της η ζωή μπορεί να έχει δυο πλευρές. Τίποτα στην ζωή μας δεν είναι δεδομένο. Το βλέπουμε και οι ίδιοι διαβάζοντας το. Κι όμως συμβαίνει πολλές φορές ένας όμορφος άνθρωπος και μερικές φορές ατίθασος που έχει μάθει να νιώθει δυνατά και αληθινά, να ξέρει πότε πρέπει να λέει ή να μην λέει ποτέ.. Χορεύοντας να μας παρασέρνει σε δυο κόσμους...Να κάνει το λάθος να σταματήσει και ξαφνικά να χρειαστεί να ακολουθήσει κάποιους κανόνες, όντας ατίθασος όμως θα καταφύγει να πράξει παράνομα είτε κάνοντας αταξίες. Ωστόσο με το πάθος για διεκδίκηση θα μας στείλει μια ανάσα πριν το πεδίο του έρωτα όπου τα συναισθήματα γίνονται πιο έντονα και ακόμα και σε τρίτο πρόσωπο εμείς νιώθουμε. Κι όμως γίνεται. Γίνεται ένας όμορφος άνθρωπος να μας μαγέψει τόσο πολύ...Κι όμως η Ηώ έχει καταφέρει να δώσει στους αναγνώστες αυτό που ψάχνουν. Την αγάπη. Κι όμως η ζωή είναι ένα ταξίδι. Ένα ταξίδι που ο κάθε άνθρωπος είτε με κανόνες είτε με αταξίες είτε ακόμα και παράνομα πρέπει να κάνει. Κι όμως φίλοι μου. Κι όμως!
Συνέντευξη: Νεκταρία Μαρκάκη
Κριτική/Γνώμη: Αναστασία Αλεξίου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :