Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2017

Συνέντευξη με τον Διονύσιο Λεϊμονή


Σήμερα έχουμε την χαρά να φιλοξενούμε στο blog μας την κύριο Διονύση Λεϊμονή, έναν άνθρωπο με αστείρευτη έμπνευση και αγάπη για την συγγραφή. Ελάτε μαζί μας για να απολαύσουμε την συνέντευξη που ακολουθεί.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Γεννήθηκα  στο Αιτωλικό, μια λιλιπούτεια πολιτεία που πλατσουρίζει σε μια λιμνοθάλασσα. Από πολύ μικρός κατάλαβα ότι μου αρέσει να γράφω, να στήνω ιστορίες, να δημιουργώ ήρωες, να πλάθω το πραγματικό με το φανταστικό. Σπούδασα φιλολογία κι η ζωή με έφερε σε έναν άλλον όμορφο τόπο, τον Βόλο, στους πρόποδες του βουνού των Κενταύρων. Εδώ ζω σε μια μικρασιάτικη συνοικία με την όμορφη οικογένειά μου γράφοντας και δημιουργώντας κυρίως για δική μου χαρά και απόλαυση, απολαμβάνοντας όμως την αγάπη και την αποδοχή των αναγνωστών μου. Αρθρογραφώ σε εφημερίδες και περιοδικά, χαίρομαι να διαβάζω πολλά βιβλία για τα οποία λέω τη γνώμη μου με ειλικρίνεια και σεβασμό στο έργο των δημιουργών, «παίζω με τις λέξεις» δημιουργώντας ομάδες ανθρώπων που αγαπούν τη γραφή, ενήλικες αλλά και παιδιά.  Μεγάλη μου αγάπη το ραδιόφωνο, κι έτσι με πολλή χαρά επιμελούμαι και παρουσιάζω τα τελευταία έξι χρόνια την εκπομπή «Μιλάμε για το βιβλίο» στο Ράδιο 1 του Βόλου. Είμαι μέλος σε συγγραφικές ομάδες που απαρτίζουν σπουδαίοι δημιουργοί και βέβαια στον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου μέσα από τον οποίο κάνουμε πολλές δράσεις προώθησης του καλού βιβλίου για μικρά και μεγαλύτερα παιδιά παρέα με συγγραφείς που θαύμαζα από μικρός και διάβαζα με την καρδιά μου αλλά και νέους δημιουργούς. Τον Απρίλη του 2015 μου απονεμήθηκε από τον Κύκλο του παιδικού βιβλίου το τιμητικό βραβείο «Βασίλης Δ. Αναγνωστόπουλος» ως εκπαιδευτικός δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που προωθεί συνειδητά τη φιλαναγνωσία. Έχω εκδώσει 5 μυθιστορήματα για ενήλικες και παιδιά αλλά το τελευταίο, «Το δέκατο έβδομο κιβώτιο» που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πατάκη, αγαπήθηκε πολύ τα τελευταία δύο χρόνια και διαβάζεται από μικρούς και μεγάλους, ενώ βρέθηκε μεταξύ των δέκα πρώτων στην κατηγορία της παιδικής λογοτεχνίας για το βραβείο αναγνωστών  Public 2015.                                                    
 Έργα μου:  «Η Κολυμβήθρα του Σιλωάμ»,(Εκδόσεις Παππάς), στο οποίο ένας δεκαοκτάχρονος νέος βρίσκεται καθηλωμένος σε καροτσάκι, απ’ όπου προσπαθεί να κερδίσει τη ζωή
 «Το μυστικό της Δαγκάνας(Εκδόσεις  Πολιτιστικού Ιδρύματος Τραπέζης Κύπρου κατόπιν βράβευσης μου από τον Κυπριακό Σύνδεσμο Παιδικού και Νεανικού βιβλίου), όπου ο μικρός Οδυσσέας αναγκάζεται λόγω του χωρισμού των γονιών του να αλλάζει συνεχώς πατρίδες ψάχνοντας το μυστικό της ζωής,
 «Το Χαμένο ταίρι», (Εκδόσεις Ακρίτας), στο οποίο η γιαγιά Δέσποινα πρόσφυγας από τη μικρά Ασία με δυο μικρά στην αγκαλιά, αγωνίζεται να ζήσει και να μεγαλώσει την οικογένειά της ψάχνοντας το άλλο της μισό,
«Τα Τίμια δώρα», (΄Ηρα Εκδοτική), ο «αγώνας» του ξενόφερτου πλούσιου Σάντα Κλάους με τον μοναχό Βασίλειο να μοιράσουν τα πιο καλά και τα πιο χρήσιμα δώρα σε όλα τα απιδιά του κόσμου μια Παραμονή Πρωτοχρονιάς
και «Το δέκατο έβδομο κιβώτιο», (σειρά «Περιστέρια», Εκδόσεις Πατάκη), όπου μια παρέα παιδιών στα πανέμορφα Κύθηρα μαθαίνουν για το ναυάγιο του καραβιού του ΄Ελγιν το 1802, από το οποίο ακόμα οι επιστήμονες ψάχνουν το τελευταίο κιβώτιο με τους θησαυρούς της Ακρόπολης και αναλαμβάνουν δράση βουτώντας 22 μέτρα κάτω από τη θάλασσα μαζί με έναν καλό αρχαιολόγο και έναν έμπειρο ναυτικό.


Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Ποιος είναι ο άνθρωπος πίσω από την συγγραφή; 

Ένας άνθρωπος που αγαπάει τη γραφή, ένας άνθρωπος που προσπαθεί να παραμείνει «άνθρωπος», ένας άνθρωπος που κρατάει με ευλάβεια ένα κρυμμένο παιδί μέσα του για να μπορεί να  εκφράζεται φυσικά, αυθόρμητα, δημιουργικά…

Γράφετε αρκετά χρόνια αλλά με το τελευταίο σας βιβλίο ‘Το δέκατο έβδομο κιβώτιο’ γίνατε ευρύτερα γνωστός. Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης σας και τι σας ώθησε να αγγίξετε ένα τέτοιο θέμα;

Η έμπνευση έρχεται κάπου και μας βρίσκει, σε ανύποπτη στιγμή, θαρρώ, είναι μια μαγική στιγμή εκκίνησης, όταν ξεπερνάς το μαρτύριο της λευκής κόλλας ή της λευκής σελίδας του υπολογιστή, η εκκίνηση για μένα ήταν ένα άρθρο στο διαδίκτυο πως ακόμα δεν βρέθηκε το δέκατο έβδομο κιβώτιο στον βυθό του Αβλέμονα των Κυθήρων. Αυτό ήταν, είχα κιόλας τον τίτλο ενός μυθιστορήματος για παιδιά και μετά από τη σχετική έρευνα του θέματος βάλθηκα να συνταιριάσω την πραγματικότητα με τη μυθοπλασία. Ένα θέμα που με γοήτευσε κι αποφάσισα να το δώσω σε ένα παιδικό μυθιστόρημα για να μάθουν τα παιδιά μας ό,τι δεν ήξερα εγώ στην ηλικία τους κι αργότερα που μεγάλωσα αλλά και πολύ ενήλικες, γονείς και εκπαιδευτικοί, και εννοώ τις λεπτομέρειες της κλοπής των Παρθενώνειων γλυπτών μας αλλά και την έρευνα μετά από 200 και πλέον χρόνια των σημαντικότατων «υπολειμμάτων» του ναυαγίου του μικρού «Μέντορα»,, του καραβιού του ΄Ελγιν.

Είστε εκπαιδευτικός διδάσκετε φιλολογικά σε γυμνάσιο της πόλης σας, πώς σας αντιμετωπίζουν οι μαθητές σας με την ιδιότητα του συγγραφέα;

Τα παιδιά συμπεριφέρονται πάντα τόσο ευθέως, με ειλικρίνεια και αυθορμητισμό, που με συγκινεί και με ξαφνιάζει- τις περισσότερες φορές ευχάριστα. Για τους μαθητές μου είμαι ο καθηγητής τους, ένας φιλόλογος που αγαπάει τη δουλειά του, που «απαιτεί» όχι να μάθουν όσα λένε τα βιβλία αλλά και κάτι παραπάνω, κάτι συμπληρωματικά με τα σχολικά βιβλία, γιατί προσπαθεί να εντάξει τη δημιουργική γραφή στην πράξη ενεργοποιώντας τη δημιουργική τους φαντασία. Χαίρονται που είμαι συγγραφέας, με ρωτούν για τα βιβλία μου, για τους συγγραφείς που διαβάζουν και τυχαίνει να γνωρίζω από κοντά, ελπίζω κάποιοι από αυτούς να γράψουν, να γράφουν στη ζωή τους ανεξάρτητα αν ποτέ θα εκδοθούν τα γραφόμενά τους.

Το ‘Το δέκατο έβδομο κιβώτιο’ ενώ γράφτηκε για εφήβους θεωρώ ότι είχε μεγάλη απήχηση και σε κοινό μεγαλύτερης ηλικίας που το αποδίδεται αυτό;

Έχετε απόλυτο δίκιο σ’ αυτό. Αλώστε τα ηλικιακά όρια στην ανάγνωση είναι πολύ συμβατικά Ποιος ενήλικας δεν διαβάζει παιδική λογοτεχνία; Ποιος δεν διαβάζει παραμύθια; «Το δέκατο έβδομο κιβώτιο» έχει και ιστορία και μυθοπλασία, μαθαίνει κανείς και μάλιστα μια ιστορία που τη γνωρίζουμε δυστυχώς οι ΄Έλληνες ακροθιγώς, για αυτό κι είμαστε πολύ πίσω στη διεκδίκηση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. 

Έχει βιωματικά στοιχεία η ιστορία σας;

Δεν θα ‘λεγα πως στην ιστορία αυτή υπάρχουν βιωματικά στοιχεία , εμφανή τουλάχιστον, γιατί θεωρώ πως σε κάθε γραπτό μας βάζουμε ασυναίσθητα και βιωματικά στοιχεία, αφού ό,τι γράφουμε περνάει από τον υποκειμενισμό μας, φιλτράρεται και εξωτερικεύεται ω λογοτεχνικό κείμενο.

Το βιβλίο σας έχει πολλές πολιτιστικές αναφορές, ιστορικές και τοπογραφικές λεπτομέρειες. Αυτό ήταν δική σας επιλογή ή προέκυψε κατά την διάρκεια της συγγραφής;

Νομίζω δεν θα μπορούσα να κάνω αλλιώς. Προσπάθησα όλα αυτά μόνο να τα εντάξω έτσι που να μην κουράζουν, να μην φανούν ως διδαχή, αλλά προκύπτουν ως ανάγκη για την καλύτερη κατανόηση της ιστορίας, έχοντας πάντα κατά νου την τέρψη που πρέπει να απορρέει κατά πρώτο λόγο από ένα λογοτεχνικό κείμενο και μάλιστα από ένα λογοτεχνικό κείμενο για παιδιά και για όσους ακόμα νιώθουν παιδιά.

Πολλοί από τους αναγνώστες του βιβλίου σας βλέπουν τον εαυτό τους στη θέση ενός από τους χαρακτήρες σας. Εσείς ταυτίζεστε με κάποιον από τους ήρωες σας;

Το πιο ωραίο με αυτό το βιβλίο ιδιαίτερα είναι ότι ενώ εγώ γράφοντάς το ταυτίστηκα κυρίως με τον μικρό Χριστόφορο, τα παιδιά μπαίνουν στη θέση άλλων ηρώων μου ξαφνιάζοντας με ευχάριστα, όπως σας είπα και πριν.  Αναφέρω ως παράδειγμα την αγάπη τους για τη Φανούλα, ένα τυφλό κορίτσι, που κι εγώ υπεραγάπησα για τη δύναμη του χαρακτήρα της ή τον αστείο Προκόπη μου, την ξερόλα Αφροδίτη, αλλά  και με τους ενήλικες ήρωες μου, τον κύριο Δημήτρη τον επιστήμονα, κυρίως όσοι αγαπούν την υποθαλάσσια ανασκαφή, τον κυρ Γιώργο, τον καπετάνιο μου,  οποίος ακολουθεί την καρδιά του και τρώει τις θάλασσες με το κουτάλι ή τον πατέρα Αυγουστίνο, ο οποίος αποφασίζει να υπηρετήσει τον Θεό. Έτσι ήρωες μου αξιοποιούνται, «ψηλώνουν» πολύ στα μάτια τους κι αυτό με κάνει να συγκινούμαι και να χαμογελώ, είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή για το έργο μου και τη συγγραφική μου προσπάθεια.

Από τις εκατοντάδες παρουσιάσεις που έχετε κάνει ανά την Ελλάδα πείτε μου δύο στιγμές που σας συγκίνησαν περισσότερο ή σαν έκαναν να γελάσετε με την καρδιά σας.

Χαχα γελώ και μόνο που σκέπτομαι δυο ακριβώς περιπτώσεις σαν τη διπλή όψη του ίδιου νομίσματος. Μια μαθήτρια λοιπόν, μου δήλωσε ειλικρινέστατα πως θύμωσε πολύ που δεν βρέθηκε το δέκατο έβδομο κιβώτιο και τής απάντησα ότι γι’ αυτό ακριβώς το έγραψα το βιβλίο αυτό για να θυμώσει και να το ανακαλύψει η ίδια κι ένας μαθητής σε άλλο σχολείο μου ζήτησε να του υπογράψω το βιβλίο μου για τους δικούς του συμπληρώνοντας καθ’ υπόδειξή του ότι τους το χαρίζει με πολλή αγάπη γιατί πρέπει να το διαβάσουν, αφού πρόκειται για μια αληθινή ιστορία με πολλή περιπέτεια. Τώρα σε ποια από τις περιπτώσεις γέλασα ή συγκινήθηκα, το αφήνω να το φανταστείτε εσείς…

Γνωρίζω ότι είσαστε ένα πολυπράγμων και πολυάσχολος άνθρωπος, πως καταφέρνετε να κρατάτε ισορροπίες ανάμεσα στην οικογένεια, τη διδασκαλία και τις υποχρεώσεις που προκύπτουν από την συγγραφή ενός επιτυχημένου βιβλίου;

Οι ισορροπίες είναι αρκετά δύσκολο να κρατηθούν. Προσπαθώ όμως κι αυτό οφείλουν να το παραδεχτούν και οι δικοί μου άνθρωποι και οι αναγνώστες μου, Μετεωρίζομαι, καταβάλλω φιλότιμες προσπάθειες να τα καταφέρω κι έτσι μοιράζομαι σε πολλά, γιατί νομίζω πως δεν θα μου ταίριαζε και ως χαρακτήρα και ως ιδιοσυγκρασία η πολύ ήρεμη ζωή και η στατική καθημερινότητα.

Ανήσυχα πνεύματα σαν το δικό σας σίγουρα κάτι νέο ετοιμάζουν θέλετε να μας μιλήσετε για τα μελλοντικά σχέδια σας;

Θα αρκεστώ να πω μόνο πως «συνεχίζω» και ο νοών νοείτω… Θέλετε και κάτι παραπάνω; Υπομονή μόνο μερικούς μήνες, μια «εγκυμοσύνη» πρέπει να ολοκληρωθεί σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα, προκειμένου να κρατήσω στα χέρια μου ένα ακόμα πολύτιμο «νεογνό», που προέκυψε, πιστέψτε με, από την «απαίτηση» των μικρών μου αναγνωστών να συνεχίσω…

Και μία τελευταία ερώτηση εάν ήσασταν ο κεντρικός ομιλητής σε μία μεγάλη αίθουσα γεμάτη επίδοξους, νέους συγγραφείς τι θα τους συμβουλεύατε;

Να μην αγχώνονται να εκδώσουν, να μην υπερπαράγουν, να γράφουν με την καρδιά τους, να υποστηρίζουν τη δουλειά τους και τον κόπο τους χωρίς να «κραυγάζουν» και να μην «νερώνουν» το κρασί τους γιατί η επίγευση θα τους αργά ή γρήγορα θα τους απογοητεύσει…

Σας ευχαριστώ θερμά

ΥΠΟΘΕΣΗ

Το ότι ο λόρδος Έλγιν έκλεψε τα γλυπτά του Παρθενώνα στις αρχές του προ-προηγούµενου αιώνα είναι γνωστό. Το ότι το µπρίκι που τα µετέφερε αρχικά στη Μάλτα βυθίστηκε σε έναν µικρό όρµο των Κυθήρων είναι επίσης γνωστό. Αυτό όµως που παραµένει µυστήριο πάνω από διακόσια χρόνια µετά είναι πόσα από τα δεκαεφτά κιβώτια µε τους αρχαιολογικούς µας θησαυρούς ανέσυραν τότε οι Καλύµνιοι βουτηχτάδες...

Η δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα ξεκινά στα Κύθηρα µε µια παρέα παιδιών να ετοιµάζονται για τη µεγαλύτερη, συναρπαστικότερη και πιο ονειρική βουτιά της ζωής τους... Μα όταν αναδυθεί κανείς στο φως, αναρωτιέται πάντα πού σταµατάει η αλήθεια και πού αρχίζει το όνειρο.

Επιμέλεια άρθρου/Φωτογραφίες:
Χριστίνα Μιχελάκη
Συνέντευξη: Νεκταρία Πουλτσίδη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :