Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Απρόσμενη Καταιγίδα με την Φένια Κινικλή.



Μια ηλιόλουστη μέρα, ένας πρωινός καφές πριν την δουλειά, μία βόλτα στους δρόμους της πόλης ... και ξαφνικά μία "Απρόσμενη Καταιγίδα" καταστρέφει τα πάντα ... Αυτή την καταιγίδα θα γνωρίσουμε σήμερα, μέσα απο την πένα της κυρίας Φένιας Κινικλή και την όμορφη συνέντευξη που παραχώρησε στο blog μας....



ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

H Φένια Κινικλή γεννήθηκε το 1983. Σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία και ακολούθως συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στις Πολιτικές Επιστήμες και τις Διεθνείς Σχέσεις. Τα τελευταία χρόνια εργάζεται στον χώρο του βιβλίου. Η «Απρόσμενη Καταιγίδα» είναι το πρώτο της μυθιστόρημα.





ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

1.Φένια μου, καλησπέρα και σε ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη, αν και αισθάνομαι περισσότερο ότι κάνω κουβέντα με μία φίλη μου, στο blog μας «Θεματοφύλακες Βιβλίων». Νέα συγγραφέας, πρώτο βιβλίο, «Απρόσμενη Καταιγίδα», και θα ήθελα να μου πεις πώς ένοιωσες όταν το είδες τυπωμένο.


Καλησπέρα κι από μένα. Ευχαριστώ πολύ εσένα και τους «Θεματοφύλακες Βιβλίων» για τη φιλοξενία και για την ευκαιρία να συνομιλήσουμε για τον «νεοσσό» μου, την «Απρόσμενη Καταιγίδα». Πρώτη εμφάνιση, λοιπόν, στον χώρο του βιβλίου, τον οποίο υπηρετώ εδώ και μια δεκαετία, από άλλο πόστο, από αυτό της επιμέλειας και του σχεδιασμού. Ίσως εκεί οφείλεται και η ψύχραιμη πρώτη μου αντίδραση μπροστά στο τυπωμένο βιβλίο… Το πρώτο που έκανα, όταν το έπιασα στα χέρια μου, ήταν αυτό που κάνω πάντοτε με κάθε «νεογέννητο» βιβλίο. Ξεφύλλισα τις σελίδες του, χάιδεψα το εξώφυλλο, μύρισα το χαρτί, το «ξεψάχνισα» μέσα κι έξω… Και μετά, το βλέμμα σκάλωσε στο όνομα πάνω από τον τίτλο του εξωφύλλου… Και είπα: «Εδώ είμαστε! Αυτό τώρα είναι δικό σου!» Πέρασαν έξι μήνες από τότε και ακόμη πιάνω συχνά-πυκνά τον εαυτό μου να μου λέει: «Το δικό σου βιβλίο είναι αυτό…»


2.Πριν αρχίσω να σου εκφράζω τις απορίες μου και τις απόψεις μου για την ιστορία και τους πρωταγωνιστές του βιβλίου, θα ήθελα να μου πεις δυο λόγια για σένα. Να γνωρίσουμε τη Φένια ως συγγραφέα και ως άνθρωπο. 


Να σας συστηθώ λοιπόν. Γεννήθηκα στις 14 Οκτωβρίου του 1983 και είμαι απόφοιτος του τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συνέχισα με μεταπτυχιακές σπουδές στον τομέα των Πολιτικών Επιστημών και των Διεθνών Σχέσεων, και παράλληλα παρακολούθησα μαθήματα Γραφικών Τεχνών. Από το 2006 εργάζομαι στον χώρο του βιβλίου, στην επιμέλεια και στον σχεδιασμό. Έχω, λοιπόν, το προνόμιο και την τύχη να ασχολούμαι καθημερινά με αυτό που αγαπάω από παιδί, δηλαδή τα βιβλία. Φέτος ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και η πρώτη μου ολοκληρωμένη συγγραφική απόπειρα, η «Απρόσμενη Καταιγίδα», κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Ηλία Επιφανίου.


3. Τι είναι για σένα η γραφή; Έκθεση συναισθημάτων, ξεδίπλωμα ψυχής, έκφραση απόψεων, κέρδος;


Είναι περισσότερο μια ανάγκη απελευθέρωσης συναισθημάτων, αλλά και έκφραση μιας προσωπικής αναζήτησης. Είναι ιδιαίτερη η στιγμή εκείνη όταν μέσα από φανταστικούς κόσμους πλάθεις γέφυρες επικοινωνίας με τον πραγματικό. Ανοίγεις διάπλατα τα παράθυρα της σκέψης σου και καλείς τους άλλους να την ακολουθήσουν και να ταξιδέψουν σε αυτόν τον ανεξερεύνητο κόσμο σου… Αυτό το ταξίδι του κάθε «άλλου» είναι το «κέρδος» για όποιον καταθέτει, ξεδιπλώνει και μοιράζεται ένα μέρος του εαυτού του μέσα από τα γραπτά του.





4.«Απρόσμενη Καταιγίδα», λοιπόν, και αφού ευχαριστήσω προσωπικά τις Εκδόσεις Ηλία Επιφανίου που μου πρόσφεραν την ευκαιρία να ταξιδέψω στις σελίδες του βιβλίου σου, έχω να σου εκμυστηρευθώ ότι αρκετές φορές είπα «Αυτό δεν είναι καταιγίδα, ανεμοστρόβιλος είναι». Η ιστορία ξεκινά με έναν θάνατο. Συγκλονίστηκα και μπήκα στον πειρασμό να σου στείλω μήνυμα και να σου πω «Μα με θάνατο;». Πώς αποφάσισες να ξεκινήσεις την ιστορία με κάτι τόσο τραγικό;

Αρχικά, να σε ευχαριστήσω που αφέθηκες να σε ταξιδέψει η «Απρόσμενη Καταιγίδα». Και φυσικά, να ευχαριστήσω τον εκδότη κύριο Ηλία Επιφανίου για την εμπιστοσύνη του και την εξαιρετική συνεργασία, που είχε ως αποτέλεσμα το πρώτο μου βιβλίο να είναι ακριβώς όπως το είχα σκεφτεί και ονειρευτεί. Η ιστορία ξεκινά πολύ… απρόσμενα και αναπάντεχα. Ακριβώς όπως η καταιγίδα που ξέσπασε μέσα στο κεφάλι μου, που διήρκησε μόνο μερικά λεπτά, μα πολύ καθοριστικά για τη «γέννηση» του μυθιστορήματος αυτού. Η «Απρόσμενη Καταιγίδα», λοιπόν, συστήνεται στον αναγνώστη από τις πρώτες σελίδες μέσα από ένα τραγικό γεγονός, από έναν θάνατο. Τι πιο αναπάντεχο από αυτό στην κανονική ροή της ζωής μας; Ο θάνατος αυτός είναι η δυνατή βροντή που σκίζει τον αιθέρα και σηματοδοτεί την αρχή του ξεσπάσματος της σαρωτικής καταιγίδας.



5.Ένας θάνατος, λοιπόν, και η ηρωίδα, η Βιβιάνα σε μία στιγμή βλέπει τον κόσμο της να γκρεμίζεται. Έτσι πιστεύεις ότι γίνεται και στην αληθινή ζωή; Φτάνει μία στιγμή να αλλάξει όλη η ζωή μας;


Μια στιγμή αρκεί για να ανατραπεί η κάθε ισορροπία, να γκρεμιστεί και το πιο στέρεο οικοδόμημα. Σημασία έχει να μπορούμε να απορροφάμε τους κραδασμούς του κάθε χτυπήματος και να βρίσκουμε τη δύναμη να ξανασταθούμε όρθιοι, έστω και τρεκλίζοντας στην αρχή, στα πόδια μας. Και βεβαίως, μια στιγμή μπορεί να είναι αρκετή για να πάρουμε κι εκείνη την πρώτη βαθιά ανάσα, που προηγείται του επόμενου βήματος προς τα μπρος. Όλα μπορούν να ανατραπούν στη ζωή μας, είτε προς το χειρότερο είτε προς το καλύτερο.


6.Και οι αποκαλύψεις συνεχίζονται. Και οι εξελίξεις συντρίβουν τη Βιβιάνα. Με εντυπωσίασε το γεγονός ότι δεν στράφηκε πουθενά για βοήθεια, ούτε σε φίλους, ούτε σε ψυχολόγο. Τελικά, χρειαζόμαστε τους άλλους ή πρέπει να στηριζόμαστε στις δικές μας δυνάμεις;

Ήταν σκόπιμη αυτή η μοναχική πορεία της ηρωίδας στον κυκεώνα στον οποίο μπλέκεται, μέσα από αναπάντητα ερωτήματα και αντικρουόμενα συναισθήματα. Ο χαρακτήρας της είναι τέτοιος. Δεν έχει μάθει να ζητάει βοήθεια ή να βασίζεται σε κάποιον. Και αυτό προήλθε από τη μεγάλη σημασία που δίνω κι εγώ η ίδια στη δύναμη που κρύβει ο κάθε άνθρωπος μέσα του. Αλλά και αυτή η δύναμη δεν μπορεί να είναι αστείρευτη… Φυσικά και χρειαζόμαστε ένα χέρι να κρατηθούμε, έναν ώμο να γείρουμε, μια αγκαλιά να πάρουμε κουράγιο… Και η ηρωίδα μαθαίνει στην πορεία ότι μπορεί να τα έχει και αυτά. Μα αυτό που θα ξαναφέρει την ισορροπία και το χαμόγελο, θα προέλθει από την ίδια και τη μαγική εκείνη στιγμή που θα αποφασίσει να αναζητήσει και να διεκδικήσει για τον εαυτό της το φως.

7.Με εξόργισε, αλλά και με συγκίνησε ο Χρήστος. Είναι ο μόνος χαρακτήρας που δεν κατάφερα να διαμορφώσω άποψη. Εγωιστής ή προστάτης της Βιβιάνας;

Με παίδεψε κι εμένα πολύ ο συγκεκριμένος ήρωας. Ήταν εκείνος που «αυτομόλησε» περισσότερο από οποιοδήποτε άλλον. Μπορώ να απαριθμήσω ένα σωρό χαρακτηρισμούς για εκείνον, μα θα αφήσω την αινιγματική του προσωπικότητα στην κρίση του κάθε αναγνώστη…


8.Αντιθέτως, ο Μίνως από την πρώτη στιγμή με συνεπήρε. Η δυναμικότητά του, η σιγουριά του, η απόλυτη διεκδίκηση της αγάπης κόντρα σε όλους και σε όλα. Και, όμως, η Βιβιάνα δυσπιστεί. Πόσο δύσκολο είναι να εμπιστευτείς ξανά όταν έχεις προδοθεί;

Είναι ό,τι πιο δύσκολο... Να εμπιστευτείς έναν άλλον άνθρωπο, να σε κερδίσει και να αισθανθείς ότι μπορείς να βασιστείς σε εκείνον… Πολύ περισσότερο όταν έχεις ζήσει την προδοσία. Η εμπιστοσύνη χάνεται εύκολα και πολύ δύσκολα κερδίζεται. Μα «τα αγαθά κόποις κτώνται». Αξίζει να παλέψεις, είτε για να την κερδίσεις είτε για να τη χαρίσεις σε κάποιον.


9.Και ο περίγυρος της Βιβιάνας. Σκληρός, ψυχρός, κατήγορος. Δεν δέχονται την ευθύνη του δικού τους ανθρώπου. Για όλα φταίει η Βιβιάνα. Γιατί πιστεύεις ότι δεν μπορούμε να αναλάβουμε τις ευθύνες μας; Γιατί δικαιολογούμε τα δικά μας άτομα και εύκολα ρίχνουμε στο πυρ το εξώτερον τους άλλους;


Δύσκολα μπορούμε να είμαστε αντικειμενικοί όταν υπάρχει στη μέση το συναίσθημα. Και συχνά επιλέγουμε να μην προσπαθήσουμε καν να γίνουμε. Δεν είναι ευχάριστο να πέφτει στα μάτια μας ένας δικός μας άνθρωπος… Και είναι πάντοτε πολύ πιο εύκολο να δίνουμε «συγχωροχάρτι» σε κάποιον δικό μας παρά σε κάποιον ξένο. Έτσι δεν αναγκαζόμαστε να τον αποκαθηλώσουμε από το βάθρο στο οποίο τον έχουμε ανεβάσει… Και άρα δεν αναγκαζόμαστε να αναθεωρήσουμε και την ουσία της σχέσης μας μαζί του.


10. Κλείνοντας, και αφού σε ευχαριστήσω για την όμορφη συνέντευξη που μας παραχώρησες, θα ήθελα να σε ρωτήσω… Πάντα μετά από μία καταιγίδα έρχεται το ουράνιο τόξο;


Όταν το πέρας της καταιγίδας το συνοδεύει έστω και μια μικρή ηλιαχτίδα, τότε κάνει την εμφάνισή του το ουράνιο τόξο. Αυτή είναι η ευχή μου… Αν δεν μπορούμε να αποφύγουμε τις θύελλες και τις καταιγίδες, αντικρίζοντας μόνο καθάριο ή έστω ελαφρώς συννεφιασμένο ουρανό, να μπορούμε να αναζητούμε αυτήν την ηλιαχτίδα για να βλέπουμε τα χρώματα της ίριδας κάθε που θα ξεμακραίνει και το πιο βαρύ σύννεφο.
Ευχαριστώ πολύ κι εγώ για την όμορφη κουβέντα και τη φιλοξενία. Εύχομαι πολλά και καλά αναγνωστικά ταξίδια σε όλους!
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

Με συγγραφείς των Εκδόσεων Ηλία Επιφανίου (Ανδρέας Πάμπουκκας, Όλγα Ρουβήμ, Τούλα Κακουλλή, Έλενα Μακρυγιάννη Βρυωνίδου, Ηρώ Αγαθαγγέλου) (πάνω αριστερά) Με τον ιστορικό - Διεθνολόγο, Ανδρέα Μάτσα, ο οποίος έκανε και την παρουσίαση (κάτω αριστερά)






Απρόσμενη Καταιγίδα

Με την ηθοποιό Στεφανία Πάντζη που έκανε την ανάγνωση αποσπασμάτων. (2)

Με τον εκδότη, κύριο Ηλία Επιφανίου, πάνω αριστερά. Το πάνελ... Η συγγραφέας κυρία Τούλα Κακουλλή, η οποία χαιρέτισε την εκδήλωση, και ο Ιστορικός-Διεθνολόγος Ανδρέας Μάτσας ο οποίος έκανε την παρουσίαση του βιβλίου. Στον συντονισμό η Ασπασία Ευσταθίου, πάνω δεξιά. Υπογράφωντας βιβλία, κάτω.

Στο βήμα είναι η συντονίστρια της εκδήλωσης (Ασπασία Κ. Ευσταθίου - δικηγόρος) και στο τραπέζι: Τούλα Κακουλλή (συγγραφέας - απηύθυνε χαιρετισμό στην εκδήλωση), Ανδρέας Μάτσας (Ιστορικός-Διεθνολόγος - έκανε την παρουσιαση του βιβλίου) και η συγγραφέας


ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ:


Facebook: aprosmenikataigida

Εmail: kinfenia@gmail.com 




Συνέντευξη: Χρυσή Αγγελίδου
Επ.Άρθρου:Βασιλική Μπούζα

5 σχόλια:

  1. Συγχαρητήρια στους Θεματοφύλακες Βιβλίου και στη συγγραφέα Φένια Κινικλή για την υπέροχη συνέντευξη. Χαίρομαι που είχα την τύχη να παρευρεθώ στην παρουσίαση του βιβλίου στη Λευκωσία. Πρόκειται για ένα υπέροχο βιβλίο που θα ενθουσιάσει τους αναγνώστες με τη γραφή και την πλοκή του. Ανυπομονώ για τα επόμενα βήματα της συγγραφέως και της εύχομαι κάθε επιτυχία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έλενα Μακρυγιάννη Βρυωνίδου, σε ευχαριστώ ολόψυχα για τα καλά σου λόγια και για τη ζεστή σου αγκαλιά στο "πρωτάκι" μου! Αντεύχομαι τα καλύτερα!

      Διαγραφή
    2. Ένα μεγάλο εγκάρδιο ευχαριστώ για τη στήριξη και τη φροντίδα της πολύ όμορφης φιλοξενίας στους Θεματοφύλακες Βιβλίων! Ευχαριστώ πολύ όλη την ομάδα διαχείρισης των θεματοφυλάκων. Εύχομαι σε όλους φωτεινούς και ανέφελους ουρανούς, μακριά από θύελλες και απρόσμενες καταιγίδες!

      Διαγραφή
  2. Πολύ ωραία και επί της ουσίας συνέντευξη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια! Ήταν πράγματι πολύ όμορφη η συζήτησή μας για την Απρόσμενη Καταιγίδα με τη φροντίδα της Χρυσής Αγγελίδου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :