Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Δικαίωμα στη ζωή…


Διονύσης Λεϊμονής,
εκπαιδευτικός-συγγραφέας.

  Με την ευκαιρία της Παγκόσμιας ημέρα ατόμων με Αναπηρία(3 Δεκεμβρίου) –δεν θα πω εορτασμού -θα ‘θελα αυτήν την εβδομάδα το «εργαστήρι» μας να αφορά κάποια άτομα, πολλούς συνανθρώπους μας που καθημερινά αντιμετωπίζουν μια άνευ λόγου και αιτία εχθρικότητα από εμάς τους «υγιείς» και «αρτιμελείς». Θα ‘θελα επίσης κάθε μέρα να σκεφτόμαστε όσους αντιμετωπίζουν μια μορφή Αναπηρίας πολεμώντας τη δική μας αναπηρία στη σκέψη και στη συμπεριφορά.

   Η ανοχή δεν επαιτείται, απαιτείται σε μια σύγχρονη κοινωνία, διαφορετικά θα ‘πρεπε να διώκεται ποινικά. Όταν εγκλωβίζεις συνανθρώπους σου στο σπίτι, όταν δεν τους δίνεις το δικαίωμα να διασκεδάσουν, όταν τους στερείς την περίθαλψη, όταν τους καταδικάζεις σε ισόβια δεσμά, είναι ανάγκη να αντιμετωπίσεις τον πέλεκυ την ανθρωπιάς επιτέλους!!! Κι αυτό γιατί κανείς δεν μπορεί να στερεί το δικαίωμα στους υπόλοιπους και καμιά φυσική, σωματική ευρωστία δεν υπαγορεύει να επιδεικνύουμε νοητική καθυστέρηση ακόμα και σε άτομα νοητικά καθυστερημένα. Θα μπορούσα να πω πολλά και θα μπορούσα να γράψω ακόμα περισσότερα. Ο ήρωας του πρώτου μου μυθιστορήματος με τίτλο «Η Κολυμβήθρα του Σιλωάμ», ο Αντρέας, γεννήθηκε κάποτε στο μυαλό μου προσπαθώντας να πω τόσα πολλά σε μια κοινωνία που αρέσκεται να επιδεικνύει την υπεροχή της, όταν υστερεί σε θέματα αποδοχής και ανεκτικότητας. Θα μπορούσα να πω, επίσης, πολλά για τον Χρήστο, τον φιλαράκο μου, ένα νεαρό παιδί που η στενομυαλιά κάποιων του στέρησε τη ζωή, μια ζωή που αγαπούσε κι επέμενε να τη ζει ακόμα και με βαριά τετραπληγία κόντρα στην απροθυμία της κοινωνίας να το καταλάβει και να τον στηρίξει αυτόν και την οικογένειά του. Σε τούτο το εργαστήρι θα δώσω τη σκυτάλη σ’ εσάς, και τη γραφίδα για να καταθέσετε την προσωπική σας εμπειρία, τις σκέψεις και τον προβληματισμό σας ως το ελάχιστο που οφείλουμε σε όσους υπεροπτικά τους στερούμε τη δυνατότητα να απολαύσουν και το πιο φυσικό δικαίωμα μόνο και μόνο επειδή εμείς αυτήν τη στιγμή τους ατενίζουμε στην απέναντι όχθη, θεωρητικά «βολεμένοι και ασφαλείς». Ας κάνουμε έστω εδώ ήρωες όσους στην πραγματική ζωή χρησιμοποιούμε ως κομπάρσους με την ελπίδα η λογοτεχνία να κάνει κάποτε ωραιότερη τη ζωή, πιο ανθρώπινη, πιο ελκυστική, γιατί έτσι που ζούμε και συμπεριφερόμαστε αδικούμε και ντροπιάζουμε την ίδια μας την ύπαρξη…

Διονύσης Λεϊμονής


Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Διονύσης Λεϊμονής γεννήθηκε στο Αιτωλικό Αιτωλοακαρνανίας. Εργάζεται στην Δευτεροβάθμια εκπαίδευση και ζει μόνιμα στην Νέα Ιωνία Βόλου. Παράλληλα με την συγγραφή λογοτεχνικών έργων ασχολείται με την αρθρογραφία σε εφημερίδες και περιοδικά. Το 2005 απέσπασε το πρώτο βραβείο στον πανελλήνιο διαγωνισμό λογοτεχνίας του Φυσιολατρικού Συνδέσμου Πατρών, για το διήγημά του: "Ζωή από τα χαλάσματα¨". "Η κολυμβήθρα του Σιλωάμ" είναι η πρώτη εκδοτική του προσπάθεια. Τον Απρίλιο του 2009 κυκλοφορεί το νεανικό του μυθιστόρημα: "Το μυστικό της Δαγκάνας", από τον Πολιτιστικό Ίδρυμα της Τραπέζης Κύπρου. Ακολουθούν τα έργα του "Το χαμένο ταίρι", "Τίμια δώρα", "Το δέκατο έβδομο κιβώτιο". Έχει συμμετάσχει σε συλλογικά έργα: "Τα κείμενα" "Ιστορίες από ένα παγκάκι",και λάβει επίσης διακρίσεις για διηγήματα αλλά και ποιήματά του.



Επ. Άρθρου:Βασιλική Μπούζα

4 σχόλια:

  1. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πρώτη φορά επισκέπτομαι αυτό το μπλόκ και θα ήθελα να γράψω τις σκέψεις μου πάνω σε αυτο το θέμα.

    Στον κόσμο της εξέλιξης και της προόδου, τεχνολογικής και πνευματικής, ο ανθρώπινος νους καταρρέει με ανεξέλεγκτη ταταχύτητα στην πτώση.Αν πρέπει να εστιάσουμε στις θεωρητικά αναπτυγμένες χωρες, στις οποίες υποτίθεται θα έπρεπε να κυριαρχεί η ανθρωπιά και η κατανόηση στο καθετί διαφορετικό από το "φυσιολογικό" ,ο σύγχρονος άνθρωπος βολεμένος στις αμέτρητες δυσκολίες της καθημερινότητας του,αδιαφορεί για πράγματα που θεωρεί αυτονόητα.
    Αυτονόητο είναι καθε πρωί που ξυπνάμε να ανοίγουμε τα μάτια μας και να σηκωνόμαστε από το κρεβάτι.Αυτονόητο είναι να καλημεριζουμε τα μελη της οικογένειάς μας,τους συναδέλφους , τους γνωστούς, τους περαστικούς.Αυτονόητο είναι να τρέξουμε εξω και να κυνηγήσουμε τη "ζωή".Υπάρχουν όμως αρκετοί συνάνθρωποί μας που δεν έχουν την πολυτέλεια αυτων των αυτονόητων αντιδράσεων.
    Δεν θα ηθελα να ξεκινήσω την απαρίθμηση των ευαίσθητων ομάδων.Δεν θελω να τους κατηγοριοποίησω γιατί και αυτοί ανήκουν στην ομάδα των παραπάνω δραστήριων ανθρώπων.Μόνο που γι' αυτους τα πράγματα είναι λιγο πιο δύσκολα.
    Ενα καλο παράδειγμα θα ηταν ενα σχολείο δυο ταχυτήτων,με τους άριστους και τους αδύνατους μαθητες.Επιβράβευση, επιδοκιμασία και έπαινοι για τους πρώτους, περιθωριοποίηση, αποδοκιμασία και κατάκριση για τους δεύτερους.Γιατί;Επειδή δεν μπόρεσαν να έχουν την έμφυτη γονιδιακή τύχη να ειναι πιο ευστροφοι από τους αλλους;Και ομως οι αδύναμοι μαθητές αντιμετωπίζονται ως οι μονοι υπαίτιοι για την χαμηλή πρόοδο τους στη γνώση.
    Η αλήθεια είναι ομως οτι δεν φταίνε αυτοί.Δεν φταίει ενα παιδι που γεννιέται με καποια γονιδιακή διαταραχή και εμφανίζει νοητική καθυστέρηση.Δεν φταίνε τα ατομα με διαφορες νευρολογικές εκφυλισεις, που συνηθέστερα είναι κληρονομικές,και προκαλούν αναπηρίες, επιληπτικες κρίσεις,ψυχικές διαταραχές που μπορουν να οδηγήσουν και αυτες στην αναπηρία.
    Ανθρωπε το παιδί που θα φέρεις στον κοσμο στο μελλον,στον κόσμο της εξέλιξης και της τεχνολογικής ανάπτυξης, εχει μεγάλες πιθανότητες να φερει κάποια απο τις παραπανω ασθένειες.Και τοτε ανθρωπε τι θα πεις?Θα φανεις το ιδιο αδιάφορος;Θα κοιτάξεις το παιδι σου με τον ιδιο οικτο που κοιτάζεις ενα ατομο με ειδικές αναγκες στο δρόμο;Δεν θα υποφέρεις; Δεν θα αναζητας την ισάξια αντιμετώπιση του απο το κοινωνικό σύνολο;
    Αυτος ειναι ΑΝΑΠΗΡΟΣ!ΑΝΑΠΗΡΟΣ!ΑΝΑΠΗΡΟΣ!Αναπηρο ειναι μονο το φτηνό μυαλο σου σύγχρονε άνθρωπε!Δεν μπορείς να νιώσεις το φοβο.Ναι το φοβο.Ο φόβος ειναι ο μεγαλος εχθρος αυτων των ανθρωπων.Ο φοβος τηε απόρριψης,ο φοβος της ταπείνωσης.Ποσο ευκολο είναι για εναν ανθρωπο με επιληψία να βγει εξω από το σπιτι του;Ο φοβος μιας ενδεχόμενης κρίσης υπαρχει συνεχώς μεσα στο μυαλο του και τον καθηλώνει.Ο φοβος τον κανει ανάπηρο και οχι η ασθένεια για την οποια πρακτικά δεν ευθύνεται.
    Στον αντίποδα υπάρχουν και οι ομάδες ανθρωπων που θαυμάζουν τα ατομα με αναπηρίες.Θαυμασμός;Ισως μια ειρωνική συγκατάθεση.Απορούμε πώς ενας τυφλός προσπαθεί να κινηθεί μονος του στα ειδικά σχεδιασμένα σκαλίσματα του πεζοδρομιου,πώς ενας κωφαλαλος προσπαθει να επικοινωνήσει με τους γυρω του.Απορούμε γιατι αυτοί οι άνθρωποι δεν τα παρατουν.Ειρωνική διαπίστωση!
    Σύγχρονε άνθρωπε σύνελθε και έλα στην πραγματικότητα.Πες ευχαριστώ για ολα όσα εχεις και καποιος άλλος δεν εχει.Ζήσε με σεβασμο και ανθρωπιά.Ενα λεπτο αρκει για να βρεθείς και εσυ απεναντι.Μπορεις να το σκεφτείς;Αν το συνδειτοποιησεις θα συνεχίσεις να εισαι αδιάφορος με άλλοθι έναν ψεύτικο και υποκριτικό οίκτο;

    Εγραψα το κειμενο απο κινητο και εχω παραλείψει αρκετούς τόνους και εχω κάνει και άλλα λαθη.Ηθελα απλα να πω τη γνωμη μου για το θεμα.Ευχαριστώ πολυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πρώτη φορά επισκέπτομαι αυτό το μπλόκ και θα ήθελα να γράψω τις σκέψεις μου πάνω σε αυτο το θέμα.

    Στον κόσμο της εξέλιξης και της προόδου, τεχνολογικής και πνευματικής, ο ανθρώπινος νους καταρρέει με ανεξέλεγκτη ταταχύτητα στην πτώση.Αν πρέπει να εστιάσουμε στις θεωρητικά αναπτυγμένες χωρες, στις οποίες υποτίθεται θα έπρεπε να κυριαρχεί η ανθρωπιά και η κατανόηση στο καθετί διαφορετικό από το "φυσιολογικό" ,ο σύγχρονος άνθρωπος βολεμένος στις αμέτρητες δυσκολίες της καθημερινότητας του,αδιαφορεί για πράγματα που θεωρεί αυτονόητα.
    Αυτονόητο είναι καθε πρωί που ξυπνάμε να ανοίγουμε τα μάτια μας και να σηκωνόμαστε από το κρεβάτι.Αυτονόητο είναι να καλημεριζουμε τα μελη της οικογένειάς μας,τους συναδέλφους , τους γνωστούς, τους περαστικούς.Αυτονόητο είναι να τρέξουμε εξω και να κυνηγήσουμε τη "ζωή".Υπάρχουν όμως αρκετοί συνάνθρωποί μας που δεν έχουν την πολυτέλεια αυτων των αυτονόητων αντιδράσεων.
    Δεν θα ηθελα να ξεκινήσω την απαρίθμηση των ευαίσθητων ομάδων.Δεν θελω να τους κατηγοριοποίησω γιατί και αυτοί ανήκουν στην ομάδα των παραπάνω δραστήριων ανθρώπων.Μόνο που γι' αυτους τα πράγματα είναι λιγο πιο δύσκολα.
    Ενα καλο παράδειγμα θα ηταν ενα σχολείο δυο ταχυτήτων,με τους άριστους και τους αδύνατους μαθητες.Επιβράβευση, επιδοκιμασία και έπαινοι για τους πρώτους, περιθωριοποίηση, αποδοκιμασία και κατάκριση για τους δεύτερους.Γιατί;Επειδή δεν μπόρεσαν να έχουν την έμφυτη γονιδιακή τύχη να ειναι πιο ευστροφοι από τους αλλους;Και ομως οι αδύναμοι μαθητές αντιμετωπίζονται ως οι μονοι υπαίτιοι για την χαμηλή πρόοδο τους στη γνώση.
    Η αλήθεια είναι ομως οτι δεν φταίνε αυτοί.Δεν φταίει ενα παιδι που γεννιέται με καποια γονιδιακή διαταραχή και εμφανίζει νοητική καθυστέρηση.Δεν φταίνε τα ατομα με διαφορες νευρολογικές εκφυλισεις, που συνηθέστερα είναι κληρονομικές,και προκαλούν αναπηρίες, επιληπτικες κρίσεις,ψυχικές διαταραχές που μπορουν να οδηγήσουν και αυτες στην αναπηρία.
    Ανθρωπε το παιδί που θα φέρεις στον κοσμο στο μελλον,στον κόσμο της εξέλιξης και της τεχνολογικής ανάπτυξης, εχει μεγάλες πιθανότητες να φερει κάποια απο τις παραπανω ασθένειες.Και τοτε ανθρωπε τι θα πεις?Θα φανεις το ιδιο αδιάφορος;Θα κοιτάξεις το παιδι σου με τον ιδιο οικτο που κοιτάζεις ενα ατομο με ειδικές αναγκες στο δρόμο;Δεν θα υποφέρεις; Δεν θα αναζητας την ισάξια αντιμετώπιση του απο το κοινωνικό σύνολο;
    Αυτος ειναι ΑΝΑΠΗΡΟΣ!ΑΝΑΠΗΡΟΣ!ΑΝΑΠΗΡΟΣ!Αναπηρο ειναι μονο το φτηνό μυαλο σου σύγχρονε άνθρωπε!Δεν μπορείς να νιώσεις το φοβο.Ναι το φοβο.Ο φόβος ειναι ο μεγαλος εχθρος αυτων των ανθρωπων.Ο φοβος τηε απόρριψης,ο φοβος της ταπείνωσης.Ποσο ευκολο είναι για εναν ανθρωπο με επιληψία να βγει εξω από το σπιτι του;Ο φοβος μιας ενδεχόμενης κρίσης υπαρχει συνεχώς μεσα στο μυαλο του και τον καθηλώνει.Ο φοβος τον κανει ανάπηρο και οχι η ασθένεια για την οποια πρακτικά δεν ευθύνεται.
    Στον αντίποδα υπάρχουν και οι ομάδες ανθρωπων που θαυμάζουν τα ατομα με αναπηρίες.Θαυμασμός;Ισως μια ειρωνική συγκατάθεση.Απορούμε πώς ενας τυφλός προσπαθεί να κινηθεί μονος του στα ειδικά σχεδιασμένα σκαλίσματα του πεζοδρομιου,πώς ενας κωφαλαλος προσπαθει να επικοινωνήσει με τους γυρω του.Απορούμε γιατι αυτοί οι άνθρωποι δεν τα παρατουν.Ειρωνική διαπίστωση!
    Σύγχρονε άνθρωπε σύνελθε και έλα στην πραγματικότητα.Πες ευχαριστώ για ολα όσα εχεις και καποιος άλλος δεν εχει.Ζήσε με σεβασμο και ανθρωπιά.Ενα λεπτο αρκει για να βρεθείς και εσυ απεναντι.Μπορεις να το σκεφτείς;Αν το συνδειτοποιησεις θα συνεχίσεις να εισαι αδιάφορος με άλλοθι έναν ψεύτικο και υποκριτικό οίκτο;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ήθελα να μιλήσω κι εγώ, να πω τόσα πολλά, μα μετά από το δικό σου σχόλιο θα φανούν τόσο λίγα! Πόσο πολύ με κάλυψες λέγοντας όσα σκέφτεσαι Τόνια μου! Τόσο εσύ, όσο κι ο κύριος Λεμονής δώσατε στην ψυχή μου απέραντη γαλήνη εξωτερικεύοντας όλες μου τις σκέψεις κι όλα μου τα παράπονα! Σας ευχαριστώ απλά!

      Διαγραφή

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :