Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

"Το αρχιπέλαγος του πόνου" της Λίνας Δώρου

Μία από τις καλύτερες παρουσίες του Wattpad, κατ’ εμέ, είναι η περίπτωση της Μαρίας Παπαθεοδώρου (maria_meriem), συγγραφέως του ιστορικού μυθιστορήματος “Το αρχιπέλαγος του πόνου”. Σε μία εφαρμογή που υπερτερούν οι ιστορίες ρομαντικού, ακόμα κι ερωτικού, περιεχομένου, η εμφάνιση της Μαρίας δίνει έναν διαφορετικό αέρα. Διαλέγοντας ένα δύσκολο είδος όπως το ιστορικό μυθιστόρημα, η Μαρία βουτάει στα βαθιά και δημιουργεί μία ιστορία που σε οδηγεί κατευθείαν πίσω στο χρόνο. Οι περιγραφές είναι άρτιες, η γλώσσα στους διαλόγους ταιριαστή με την εποχή, το αποτέλεσμα γενικά είναι καλό ως άριστο θα τολμούσα να πω. Σίγουρα αν είστε φίλοι του ιστορικού μυθιστορήματος- και όχι μόνο-, και μάλιστα με ότι έχει να κάνει με τον διωγμό των Ελλήνων από τη Σμύρνη, τότε σίγουρα επιβάλλεται να δώσετε μία ευκαιρία στη νεαρή αυτή συγγραφέα που έχει να δώσει πολλά ακόμα. Μιλήσαμε με τη Μαρία για το έργο της, τη συγγραφή και το wattpad, και δείτε τι μοιράστηκε μαζί μας. 


ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Λίνα Δώρου, κατά κόσμον Μαρία Παπαθεοδώρου, γεννήθηκε στις 23 Μαΐου 1997 στην Αγία Παρασκευή Αττικής και από το 2015 σπουδάζει στο τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από μικρή έκανε απόπειρες να γράψει, κάτι που την έφερε σε ηλικία 17 ετών στο πρώτο της ολοκληρωμένο πόνημα. Έκτοτε προχωρεί συνεχώς και αυτή την περίοδο έχει τολμήσει να εισέλθει δειλά δειλά στο χώρο του μυθιστορήματος. Όνειρό της είναι να ασχολείται με την τέχνη της συγγραφής για όσο περισσότερα χρόνια μπορεί, καθώς αποτελεί για κείνη τρόπο ζωής εκτός από μια λατρεμένη ενασχόληση. Δεν έχει εκδώσει ακόμα κάποιο βιβλίο, ωστόσο ήδη σκέφτεται να βάλει πλώρη μόλις ολοκληρώσει το τρέχον έργο της… Κι ένα μυστικό: το καλλιτεχνικό της ψευδώνυμο το οφείλει σε μια πολύ καλή φίλη η οποία της έδωσε ως παρατσούκλι το όνομα του μεγάλου ιστορικού της λογοτεχνίας Λίνου Πολίτη, εξαιτίας της αγάπης που έτρεφε για το αντικείμενο! 


Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

ΝΜ: Μαρία, καταρχάς σ’ ευχαριστώ για το χρόνο σου. Πες μου μερικά πράγματα για σένα.

Εγώ σ’ευχαριστώ Νεκταρία που αφιέρωσες τον ακόμα πολυτιμότερο δικό σου για να διαβάσεις την ιστορία μου και να διαμορφώσεις αυτό το ερωτηματολόγιο! Λοιπόν: Είμαι 19 Μαΐων στην κυριολεξία, γεννημένη στην Αθήνα το 1997 και δευτεροετής πλέον φοιτήτρια της Φιλολογίας του ΕΚΠΑ. Λατρεύω τη σχολή μου διότι μου δίνει την ευκαιρία να έρθω πιο κοντά και να εξερευνήσω το αντικείμενο για το οποίο κυρίως βρίσκομαι σ’αυτήν, το μεγάλο μου έρωτα ονόματι λογοτεχνία! Επίσης την ίδια αγάπη τρέφω για την ελληνική παράδοση με την οποία ασχολούμαι έμπρακτα μέσω της εκμάθησης παραδοσιακών χορών (είμαι μέλος του Λυκείου Ελληνίδων) και τραγουδιών.

ΝΜ: Πότε πήρες την απόφαση να γράψεις κάτι για πρώτη φορά, και να το ανεβάσεις στο Wattpad;

Να πω κατ’αρχάς ότι τις πρώτες μου συγγραφικές απόπειρες τις έκανα από πιτσιρίκι του δημοτικού, οπότε προσπαθούσα να γράψω πράγματα για να διασκεδάσω τον εαυτό μου. Λίγο πιο συστηματικά ξεκίνησα να το κάνω με το που μπήκα στο λύκειο, αλλά και πάλι δεν έβγαιναν ολοκληρωμένες ιστορίες. Τέλος πάντων, για να μην πλατειάζω, το έργο που σηματοδότησε την αρχή της πορείας μου στο Wattpad ήταν ο Μαντίθεος και η Νικοστράτη, ένα εκτενές διήγημα που γράφτηκε τον Αύγουστο του 2014 πριν πάω τρίτη λυκείου και ήταν ουσιαστικά μια τραγική ιστορία αγάπης στο πρότυπο  του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας μεταφερμένη στην Αττική των κλασικών χρόνων. 

ΝΜ: Γιατί διάλεξες ένα είδος δύσκολο, όπως το ιστορικό μυθιστόρημα, κι όχι κάτι σύνηθες όπως μια απλή ρομαντική ιστορία που να λαμβάνει χώρα στη σήμερα; 

Διότι για μένα αποτελούσε μία πρόκληση κι ένα όνειρο ζωής μαζί, όσο υπερβολική κι αν ακούγεται η έκφραση δεδομένη της ηλικίας μου. Θαυμάζω ως είδος το ιστορικό μυθιστόρημα και ειδικά το θέμα της Μικρασιατικής καταστροφής υπήρξε για μένα από τα πιο αγαπημένα και συγκινητικά της νεότερης ελληνικής ιστορίας, το οποίο επιθυμούσα σφοδρά να πραγματευτώ κάποτε (ίσως οφείλεται υποδόρια και στις ρίζες μου, καθώς η μία μου προγιαγιά στην οποία σκόπευα να αφιερώσω το έργο μου ήταν από την Προύσα της Προποντίδας). Γενικά πάντως μ’αρέσουν οι έρωτες πλαισιωμένοι από ένα ιστορικό γίγνεσθαι, πολλώ δε μάλλον οι δύσκολοι!


ΝΜ: “Το αρχιπέλαγος του πόνου”. Μίλησε μας λίγο για την ιστορία αυτή. 

Ας ξεκινήσουμε από τον τίτλο, ο οποίος συνιστά μία περίφραση για το Αιγαίο. Πράγματι, εκείνη την εποχή τα χωρικά μας ύδατα υπήρξαν μία θάλασσα πόνου που απέκοψε για πάντα τους Έλληνες της Μικράς Ασίας από τις πατρογονικές εστίες τους και δεν μπορούσα να βρω άλλη φράση που να διαθέτει τόσο ευρύ νόημα! Διότι εκτός αυτού μπορεί να χαρακτηρίσει και την ιστορία των ηρώων μας: δύο ερωτευμένοι νέοι που γίνονται έρμαια των περιστάσεων και χωρίζονται βίαια δίχως να ξέρουν αν ποτέ θα ξαναβρεθούν, μια κατάσταση δηλαδή εξαιρετικά οδυνηρή όπως κι η ίδια η προσφυγιά... Αν μπορούσα να συμπυκνώσω όλο το μυθιστόρημα σε μια πρόταση, θα έλεγα ότι είναι μια ιστορία αγάπης χρωματισμένη με το οικογενειακό δράμα πάνω στον καμβά των δυσχερών ιστορικών συνθηκών της περιόδου 1919-1922 και εξής. 

ΝΜ: Πες μας μερικά πράγματα για τους κύριους πρωταγωνιστές σου. Τι είναι αυτό που τους οδηγεί στη ζωή;

 Οι κύριοι πρωταγωνιστές μου είναι ένα νεαρό ζευγάρι από το Μπουτζά της Σμύρνης με πολύ διαφορετική κοινωνική καταγωγή αλλά και ορισμένα κοινά σημεία. Ο Μανώλης, γιος ενός ζεύγους φτωχών γεωργών, του Στρατή και της Άννας Ασλάνογλου, είναι το ευλογημένο μοναχοπαίδι τους καθώς έχασαν τέσσερα πριν απ’αυτόν. Ευαίσθητος νέος, ευγενικός, πράος, θα τον κερδίσει αμέσως όχι μόνο η ομορφιά αλλά κι η ευγένεια της ψυχής της Κατίνας και θα την αγαπήσει απόλυτα, χωρίς να νοιαστεί για το ποια είναι. Ανδρώνεται στη δίνη του πολέμου και της αιχμαλωσίας όπου θα βασανιστεί σκληρά, θα δει το Χάρο με τα μάτια του κι όταν πια θα κοντεύει να σωθεί, τον περιμένει η κόλαση της αιχμαλωσίας. Μα κι αφότου έρθει στην Ελλάδα μετά την απελευθέρωσή τους και σμίξει με τους γονείς του, η άκαρπη αναζήτηση της αγαπημένης του θα φαρμακώνει καιρό την καρδιά του ώσπου η μοίρα να τους ενώσει τυχαία...

Η κατά τέσσερα χρόνια μικρότερή του Κατίνα, από την άλλη, είναι αρχοντοπούλα, γόνος της οικογένειας Σεκέρογλου οι οποίοι υπήρξαν γαιοκτήμονες. Δεν έχει γνωρίσει τη μητέρα της στην οποία οφείλει και το όνομά της, καθώς εκείνη πέθανε λίγο μετά τη γέννησή της από επιλόχειο πυρετό κι ως εκ τούτου μεγαλώνει με τον πατέρα της το Σίμο και τη γιαγιά της την κυρά Φωτεινή. Ένα κορίτσι αναθρεμμένο στα πούπουλα, ρομαντικό, που το πρώτο σκίρτημα του έρωτα για το φτωχό νέο της φέρνει πολλές αμφιβολίες και δισταγμούς, ωστόσο η τρυφερή καρδιά της θα δοθεί σύντομα ολόκληρη σ’εκείνον. Όσο τυχερή στάθηκε όμως η κοπέλα στην παιδική κι εφηβική ζωή της, τόσο άτυχη θα σταθεί ύστερα: η οικογένειά της θα ξεκληριστεί σχεδόν στην καταστροφή κι η ίδια θα χάσει την τελευταία στιγμή τη μόνη ελπίδα που είχε βρει στο πρόσωπο του καλού της. Στην Ελλάδα όπου θα φτάσει  πρόσφυγας ορφανή και πάμφτωχη την περιμένουν κι άλλες σκληρές δοκιμασίες, αλλά η θέρμη με την οποία κρατάει μέσα της τη θύμηση του Μανώλη θα ανταμειφθεί με τον πιο ευτυχισμένο τρόπο... 

Η ιστορία βέβαια και τα βάσανα του ζευγαριού δεν τελειώνουν εκεί, διότι παρά τις χαρμόσυνες οικογενειακές στιγμές που θα έρθουν, η μοίρα θα τους χτυπήσει αλύπητα στην περίοδο της Κατοχής. Γενικά, τρία πράγματα ορίζουν τη ζωή του Μανώλη και της Κατίνας: ο έρωτας, ο πόνος και το πεπρωμένο. Ειδικά το πρώτο και το τελευταίο παίζουν σημαντικό ρόλο στη δικιά μου κοσμοαντίληψη. Αν ο έρωτας μπορεί να ανθίσει, να ριζώσει σε αντίξοες συνθήκες και να παραμείνει ζωντανός, τότε για μένα σίγουρα ήταν γραφτό. «Κραταιά ως θάνατος αγάπη» που λέει ο Σολομώντας στο Άσμα Ασμάτων, αυτό βιώνουν τα παιδιά μου στο Αρχιπέλαγος...


ΝΜ: Πόση έρευνα χρειάστηκε να κάνεις για να γράψεις μια ιστορία που γυρίζει γύρω από ένα τόσο ευαίσθητο θέμα, και μάλιστα χρησιμοποιώντας την ομιλία της εποχής, εμπλουτισμένη και με Τουρκική διάλεκτο; 

Το ευτύχημα είναι ότι η περίοδος αυτή που επέλεξα είναι σε γενικές γραμμές γνωστή από την ιστορία. Εντούτοις, για να αποδώσω με σαφήνεια τα γεγονότα που μου χρειάζονταν στην αφήγηση, ανέτρεξα στα σχολικά βιβλία μου όπως και σε ένα ιστορικό αφήγημα του Γιάννη Καψή και σε κάποια λογοτεχνικά (Ματωμένα Χώματα, Το κόκκινο σημάδι). Όσον αφορά τα λαογραφικά στοιχεία, το σμυρναίικο ιδίωμα και τα συμπαρομαρτούντα με τα οποία φυσικά ήθελα να προσδώσω την απαραίτητη αληθοφάνεια και που θεωρώ ότι κάθε έργο παρόμοιου περιεχομένου οφείλει να έχει, με βοήθησαν πολύ τα σχετικά διαβάσματα μου και το θεατρικό έργο της Μιμής Ντενίση «Σμύρνη μου αγαπημένη» το οποίο έτυχε να παρακολουθήσω ενώ είχα ήδη ξεκινήσει το Αρχιπέλαγος όπως και το ψάξιμο που έκανα στο Διαδίκτυο. Μεγαλύτερη δυσκολία ομολογώ ότι αντιμετώπισα στο ζήτημα της αναπαράστασης του χώρου στον οποίο κινούνται οι ήρωές μου, καθότι απ’το όμορφο προάστιο του Βουτζά διέθετα μόνο σύγχρονες φωτογραφίες εν αντιθέσει με τη Σμύρνη, οπότε έπρεπε να βάλω τη φαντασία μου να δουλέψει αρκετά πάνω σ’αυτές-οφείλω πάντως να πω ότι ήταν εξαιρετικά βοηθητικές. Τα τούρκικα που χρησιμοποίησα τα βρήκα κυρίως μόνη μου (google translate πλάκα- πλάκα, τα βγάζει σωστά πολλές φορές κι έχω μάθει πράγματα από κει!)

ΝΜ: Τι το διαφορετικό έχει η ιστορία σου, και θα πρέπει κάποιος να ρίξει μια ματιά σε αυτή;

Κοίταξε, επειδή στο Wattpad προς μεγάλη μου ικανοποίηση έχω βρει άλλες τρεις ομόθεμες, θα μιλήσω βάσει αυτών: Η δικιά μου επικεντρώνεται γύρω απ’τη σχέση δύο Ελληνόπουλων, δε θέτει δηλαδή ζητήματα θρησκείας και έθνους, αλλά στη θέση τους βάζει το κοινωνικό πρόσκομμα. Ενημερωτικά, από τις «συναδέλφους» μου η μία αφορά τη σχέση Ελληνίδας Τούρκου, ενώ η άλλη έχει να κάνει με Έλληνες νέους από μεγάλα τζάκια της Σμύρνης κι η τρίτη με την περιπέτεια μιας ελληνκής οικογένειας. Γενικά δε θεωρώ ξεχωριστή την ιστορία μου δεδομένου του ότι τα θέματα που αφορούν στις αλησμόνητες πατρίδες βρίθουν τα τελευταία χρόνια κι ο κάθε συγγραφέας το χειρίζεται διαφορετικά. Να αποκαλύψω σ’αυτό το σημείο πως είχα σκεφτεί ως διαφοροποιητικό γνώρισμα να τοποθετήσω την ιστορία σε μια άλλη γεωγραφική περιοχή της μικρασιατικής ενδοχώρας, τη Σπάρτη της Πισιδίας ή Isparta απ’όπου μάλιστα κατάγεται ένας αγαπημένος θείος μου και να αφηγηθώ τις περιπέτειες εκείνης της μερίδας προσφύγων οι οποίοι εγκαταστάθηκαν πρώτοι στην περιοχή της Νέας Ιωνίας, τελικά όμως μου φάνηκε καταλληλότερη η περιοχή των παραλίων για να αναπτύξω όσα ήθελα. 

ΝΜ: Την έκδοση την έχεις σκεφτεί; Είναι ένα όνειρο σου να κυκλοφορήσει ένα βιβλίο δικό σου;

Την έχω σκεφτεί, αλλά περισσότερο ως ένα μακρινό ακόμα όνειρο. Δεν ξέρω αν θα άξιζε ετούτο το βιβλίο να βγει τόσο προς τα έξω, είναι κι ο χαρακτήρας μου σε κάποια πράγματα συνεσταλμένος... Πάντως άμα ολοκληρωθεί για τα καλά το παιδάκι μου και με τραβάει ύστερα απ’το μανίκι να το πάω σε εκδοτικό, όπως πολύ εύστοχα είπε ένας γνωστός που ασχολείται με το χώρο, δε θα του χαλάσω χατίρι (αφού πρώτα βέβαια θα έχω μιλήσει σχετικά με την οικογένεια και τους φίλους μου)! Και που ξέρεις, μπορεί αυτό το άψυχο-έμψυχο πράγμα να έχει δίκιο τελικά...Αλλά και να μην τα καταφέρω τώρα, οι ιστορίες μου θα είναι πάντα στην καρδιά μου-άλλωστε είμαι πολύ νέα ακόμα κι όλοι οι δρόμοι ανοίγονται μπροστά μου!

ΝΜ: Εκτός από συγγραφέας του Wattpad, είσαι και αναγνώστρια; Πιστεύεις πως η πλατφόρμα έχει αναδείξει αξιόλογες δουλειές που θα πρέπει κανείς να διαβάσει;

Φυσικά! Να σκεφτεί κανείς ότι κάποια όμορφα βιβλία που εκδόθηκαν πρόσφατα απέκτησαν εκεί την πρώτη φήμη τους! Πιστεύω πως αν μια ιστορία είναι καλή ο κόσμος θα την ανακαλύψει αργά ή γρήγορα και θα την εκτιμήσει, άσχετα με το πόσοι θα το κάνουν αυτό. Το κακό με το ελληνικό Wattpad είναι κατά τη γνώμη μου η συρροή ατόμων κάθε ηλικίας που δε διαθέτουν ενιαίο ή έστω κοντινό αναγνωστικό και συγγραφικό αισθητήριο, τουναντίον απέχουν παρασάγγας και δε γίνεται έλεγχος στην ουσία των αναρτώμενων. Έτσι συμβαίνει πολλές φορές να χάνονται μέσα στον ωκεανό αυτό πραγματικά αξιόλογες ιστορίες και να αναδεικνύονται άλλες γραμμένες από ανήλικα με ελάχιστη κατ’εμέ συνείδηση του τι θα πει γράφω τα οποία θέλουν απλά να κάνουν την πλάκα τους με τα fanfiction ας πούμε και να αποκομίσουν κολακευτικά σχόλια από τους λάτρεις του είδους, ή ιστορίες βυθισμένες στον αισθησιασμό και τις προκλητικές ερωτικές σκηνές που φορούν το προσωπείο της ρομαντικής! Συγγνώμη αν γίνομαι ενοχλητική αλλά δε μ’αρέσει να χαϊδεύω τ’αυτιά κανενός κι η εμπειρία μου ως αναγνώστρια μου έχει δώσει πολλά παραδείγματα προς μίμηση και προς αποφυγήν... Αγαπημένα μου διάσημα αυτό τον καιρό είναι «Ο γιος της λύκαινας» της starblossom22, “Η δεύτερη σύζυγος” της Nina_Lia και το “Αν μ’αγαπάς” της ALKISTIS98- τα προτείνω ανεπιφύλακτα!


ΝΜ: Εσένα, σαν συγγραφέα, η πλατφόρμα σε έχει βοηθήσει στην εξέλιξή σου;

Με έχει βοηθήσει στο να βγω προς τα έξω, υπό την έννοια ότι εκεί πέρα δε διαβάζει μόνο ο στενός σου φίλος ή συγγενής κάτι που γράφεις αλλά πολλοί άνθρωποι που στην αρχή σου είναι κι άγνωστοι. Προσωπικά ενδιαφέρομαι να γνωρίσω έστω και μέσω της πλατφόρμας τα περισσότερα άτομα που ακολουθώ εάν επιδεικνύουν ενδιαφέρον για το έργο μου, και μ’αυτό τον τρόπο έχω κάνει μερικές φιλίες εξ αποστάσεως με κάποιες κοπέλες. Ορισμένες είχα την τύχη να τις δω από κοντά, ενώ για άλλες εύχομαι τα επόμενα χρόνια να καταφέρουμε το ίδιο, διότι είναι πολύ αξιόλογα άτομα που φαίνονται ότι ξέρουν να εκτιμούν τις καλές προσπάθειες των υπόλοιπων παιδιών.

ΝΜ: Εκτός από το “Αρχιπέλαγος του πόνου” ετοιμάζεις κάτι άλλο για τους αναγνώστες σου; 

Έχω ήδη στο ενεργητικό μου τρεις ιστορίες προγενέστερες του Αρχιπελάγους τις οποίες μπορείτε να βρείτε στο Wattpad καθώς και μια συλλογή αυτοσχέδιων στιχουργημάτων στον εθνικό μας στίχο, ήτοι ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο, μαζί με κάποια τραγούδια. Μελλοντική σκέψη αποτελεί ένα μυθιστόρημα επίσης ιστορικό- κοινωνικό κτλ τοποθετημένο στην περίοδο της ελληνικής Επανάστασης, η έμπνευση για το οποίο μου προέκυψε από μια παράδοση της Αρκαδίας, της Διαμάντως Μπουρχανά από τη Βυτίνα που πολεμούσε χρόνια στο πλευρό των κλεφτών ντυμένη άντρας και έπεσε στο Μανιάκι το 1825 αντιμετωπίζοντας τον Ιμπραήμ πασά μαζί με τον Παπαφλέσσα. Πιθανώς θα λέγεται «Διαμάντω η κλέφτισσα» και θα συνιστά μια λογοτεχνική ανάπλαση του προσώπου της ηρωικής αυτής γυναίκας.

ΝΜ: Σ’ ευχαριστούμε πολύ για το χρόνο σου. Στείλε ένα μήνυμα στο αναγνωστικό κοινό. 

Θέλω να συμβουλέψω όλα τα νέα παιδιά να διαβάζουν. Να διαβάζουν λογοτεχνία, να διευρύνουν τους ορίζοντές τους και να καλλιεργούν το πνεύμα τους σε πείσμα των καιρών, της εποχής της αποχαύνωσης και της πνευματικής συρρίκνωσης την οποία βιώνουμε. Κι όποιος από σας νιώθει μέσα του τη σπίθα της συγγραφής να καίει, τον τρώει το χέρι του που λέμε, μη διστάσει όπως και να’ναι  ο χαρακτήρας του. Ο τολμών νικά, γι’ αυτό κυνηγήστε το! Και μην ξεχνάτε, «Δεν υπάρχει μεγαλύτερο βάρος από το να κουβαλάς μια ανείπωτη ιστορία μέσα σου»: μια υπέροχη φράση ενός ξένου συγγραφέα, έμβλημα πια για μένα!

ΥΠΟΘΕΣΗ

...«Στάσου γερή αγάπη μου!"...

Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια του Μανώλη στην Κατίνα, πριν χωριστούν βίαια στο λιμάνι της Σμύρνης, η οποία ξεψυχούσε παραδομένη στις φλόγες. Γύρω τους γκρεμίζονταν οι ελπίδες και τα όνειρα των Ελλήνων της Μικρασίας που σαν αλλοπαρμένοι εγκατέλειπαν τη γη τους κι έτρεχαν στη θάλασσα να σωθούν.Στο Αιγαίο, που απειλούσε να πνίξει στα βαθιά την αγάπη τους, μια αγάπη που τους ένωσε παρά τη διαφορά τους, και βάσταξε πάνω του το δράμα της προσφυγιάς· στ' αρχιπέλαγος του πόνου...

...«Θα σταθώ...Στ' ορκίζομαι»-ψέλλισε, κι ας μη μπορούσε πια να την ακούσει...

Συνέντευξη: Νεκταρία Μαρκάκη
Επιμέλεια άρθρου: Χριστίνα Μιχελάκη

1 σχόλιο:

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :

Εμφανιζόμενη ανάρτηση

ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ

Προσωπική άποψη/επιμέλεια: Δελλή Χαρά Υποκινούμενη από ένστικτο και μόνο, υπέκυψα πάλι στην “πρωτοδοκιμαζόμενη” πένα ενός νεαρο...

Disqus Shortname