Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

Στο βασίλειο της ανεκτικότητας !


Διονύσης Λεϊμονής,
εκπαιδευτικός-συγγραφέας.

«Στο βασίλειο της ανεκτικότητας η βία υποχωρεί κι ο κόσμος χαμογελά» ήταν το σύνθημά μου, που έγραψα συμμετέχοντας με χαρά σε μια ωραία δράση του Ελληνικού τμήματος του Κύκλου του παιδικού βιβλίου(IBBY) προκειμένου να παρακινήσουμε τα παιδιά να ξεφοβηθούν, να αντιδράσουν, να εκφραστούν ενάντια στον σχολικό εκφοβισμό καταφέρνοντας να αντιμετωπίσουν μια δεινή κατάσταση στη σχολική τους καθημερινότητα.


΄Ένα βασίλειο ανεκτικότητας στήνουμε όπου ανεχόμαστε το διαφορετικό, αποδεχόμαστε τον άλλον, γιατί έτσι μόνο διατηρούμε την ανθρωπιά μας. Ένα βασίλειο χωρίς βία, όπου η κατανόηση και η αγάπη έχουν κυρίαρχη θέση αποτρέποντας κάθε ρατσιστική συμπεριφορά και μισαλλοδοξία. ΄Ένα βασίλειο στο οποίο οι πολίτες θα μπορούν να χαμογελούν, να χαίρονται τη ζωή, να συνυπάρχουν, να δημιουργούν. Κι όσο αναζητάς να ζήσεις μέσα σε ένα τέτοιο τόπο, διαπιστώνεις συχνά πως απέχει πολύ μακριά από τον πραγματικό κόσμο μας, καθώς ο σχολικός εκφοβισμός, η εκδίωξη του διαφορετικού, η εχθρική συμπεριφορά κατισχύουν σε μια κοινωνία που θέτει όρους και κανόνες, περιθωριοποιώντας όποιον δεν συμβαδίζει με τα κοινώς παραδεδομένα πρότυπα. Το πιο τραγικό είναι ότι όταν συνομιλείς με τα παιδιά, με τα παιδιά μας, συνειδητοποιείς πως έχουν βιώσει από πολύ μικρή ηλικία τον σχολικό εκφοβισμό γι αυτό χρειάζεται επαγρύπνηση, προσοχή και διάθεση για αγώνα, αφού ο σχολικός εκφοβισμός αναφύεται και ενδυναμώνεται σε περιβάλλοντα παθητικά, λιμνάζοντα, μη αντιδραστικά. Επειδή όμως το παρατσούκλι, η κοροϊδία, ο χλευασμός, η άσκηση βίας δεν είναι ξένα και σε καμιά εποχή και σε κανέναν τόπο ακόμα κι αν δεν ονομαζόταν έτσι, η άσκηση για αυτήν την εβδομάδα είναι να επαναφέρετε στη μνήμη σας και να μας εκμυστηρευτείτε στιγμή της ζωής ας που αισθανθήκατε πως γίνατε θύματα μιας τέτοιας νοοτροπίας και πρακτικής, κυρίως κατά τη σχολική σας ζωή. Ένα πείραγμα, ένα βλέμμα, μια συμπεριφορά που καταγράφτηκε ως μελανιά στην ψυχή σας, ίσως ήρθε η ώρα να καταγραφεί ως μια προσπάθεια εξορκισμού του κακού κι ατομικής απελευθέρωσης. Πότε; Πού; Πώς; Και γιατί άραγε; Ελάτε να τα πούμε όλα ανοίγοντας με ένα κλειδί την πύλη που οδηγεί στο βασίλειο που όλοι ονειρευόμαστε πως μας χωράει όλους και μας αντέχει ακόμα κι αν κανείς δεν μοιάζει με κανέναν και σε τίποτα…


Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Διονύσης Λεϊμονής γεννήθηκε στο Αιτωλικό Αιτωλοακαρνανίας. Εργάζεται στην Δευτεροβάθμια εκπαίδευση και ζει μόνιμα στην Νέα Ιωνία Βόλου. Παράλληλα με την συγγραφή λογοτεχνικών έργων ασχολείται με την αρθρογραφία σε εφημερίδες και περιοδικά. Το 2005 απέσπασε το πρώτο βραβείο στον πανελλήνιο διαγωνισμό λογοτεχνίας του Φυσιολατρικού Συνδέσμου Πατρών, για το διήγημά του: "Ζωή από τα χαλάσματα¨". "Η κολυμβήθρα του Σιλωάμ" είναι η πρώτη εκδοτική του προσπάθεια. Τον Απρίλιο του 2009 κυκλοφορεί το νεανικό του μυθιστόρημα: "Το μυστικό της Δαγκάνας", από τον Πολιτιστικό Ίδρυμα της Τραπέζης Κύπρου. Ακολουθούν τα έργα του "Το χαμένο ταίρι", "Τίμια δώρα", "Το δέκατο έβδομο κιβώτιο". Έχει συμμετάσχει σε συλλογικά έργα: "Τα κείμενα" "Ιστορίες από ένα παγκάκι",και λάβει επίσης διακρίσεις για διηγήματα αλλά και ποιήματά του.


Επ. Άρθρου:Βασιλική Μπούζα

1 σχόλιο:

  1. Ένα θέμα λεπίδα. Μια ακόμα μάστιγα του καιρού μας. Θα πω συγχαρητήρια στους συντελεστές που έθεσαν αυτό το θέμα. Σήμερα τα παιδιά μας μεγαλώνουν μέσα σε ένα κλουβί. Σε αυτό το κλουβί θα πρέπει να σέβονται αλλά και να μάθουν να αμύνονται. Πράγμα όχι τόσο εύκολο ειδικά για τα παιδιά που βγαίνουν από την θαλπωρή της οικογένειας και ξεκινούν το μονοπάτι που χαράζει η σχολική ζωή. Εκεί θα πρέπει να αποδεχτούν και να τα αποδεχτούν.
    Θεωρώ ότι τα παιδιά σήμερα και λόγω των επιρροών που έχουν από το διαδίκτυο είναι πιο σκληρά από ποτέ. Δεν ανέχονται το διαφορετικό πόσο μάλλον να το δεχτούν και να το καταλάβουν. Θεωρούν τους εαυτούς τους δυνατούς - θεωρούν ότι μπορούν να χλευάσουν , να χτυπήσουν δίχως καμιά τιμωρία. Σαν μητέρα με παιδιά στο γυμνάσιο πια,θα πω ότι όλα ξεκινούν από το σπίτι. Εκεί χτίζεται αυτή η σκληρότητα του χαρακτήρα. Οι γονείς αφήνουμε το παιδί μας να το μεγαλώσει η τηλεόραση γιατί πολύ απλά η κοινωνία δεν μας επιτρέπει να το φροντίσουμε όπως του αρμόζει λόγω έλλειψης χρόνου. Πρέπει να δουλέψουμε, αφήνουμε πίσω την παιδική ψυχούλα που δαμάζετε μέσα από τις σκληρές εικόνες που ονομάζονται παιδικά!!!
    Αυτό ήταν μια εισαγωγή σε σχέση με αυτό που θέλω να γράψω. Στα σχολικά μου χρόνια δεν είχα πέσει θύμα σχολικού εκφοβισμού γιατί απλά ήταν το μόνο που φοβόμουν. Χτύπαγα όποιον πήγαινε να το κάνει και κάποοιοι από την παλιά μου γειτονιά το θυμούνται ακόμα. Θες γιατί είχα δύο μεγαλύτερα αγόρια για αδέρφια και τα χρησιμοποιούσα σαν ασπίδα, θες γιατί ήμουν από την φύση μου λίγο αγοροκόριτσο τα κατάφερα μια χαρά. Όχι όμως και άλλοι συμμαθητές μου που ένας από αυτούς τυχαίνει να την έχει πατήσει από εμένα όταν κάποτε τον απείλησα και ύστερα του γέμισα την μπλούζα με μελάνι εκείνος έκλαιγε και εγώ τον κοιτούσα ακλόνητη,με είχε σπρώξει... Με ντρόπιασε. Σήμερα 30 χρόνια μετά έτυχε τα παιδιά μας να πηγαίνουν στο ίδιο νηπιαγωγείο. Όταν τον είδα ένιωσα ντροπή , θυμήθηκα το πρόσωπο του όταν λέρωσα την καινούργια του μπλούζα. Για αρκετά ώρα βρισκόμασταν στην ίδια αίθουσα -σε συνάντηση με την νηπιαγωγό- και εγώ το μόνο που ευχόμουν εκείνες τις στιγμές ήταν... ''Κανε ΘΕΕ μου να μην με γνωρίσει'' Αυτό με στιγμάτισε και αυτή που ασκούσε τη άσχημη συμπεριφορά ήμουν εγώ. Δεν με τιμά! Δεν ξέρω τελικά τι είανι αυτό που οδηγεί τα παιδιά σε αυτές τις δράσεις. Εγώ απλά φοβόμουν, ένιωθα μόνη μου παρά την προστασία που είχα από τα αδέρφια μου. Ας σκύψουμε πάνω από κάθε παιδί να βρούμε τι φταίει ώστε ο κόσμος της δεκτικότητας να υπάρξει στα αλήθεια. Και πάλι συγχαρητήρια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :