Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2016

Συνέντευξη με την Αντιγόνη Πόμμερ

Σήμερα στο blog μας φιλοξενούμε την συγγραφέα Αντιγόνη Πόμμερ. Η κυρία Πόμμερ μας μίλησε για το βιβλίο της, με τίτλο "Άρωμα Λεμόνι". Πάμε να δούμε τι μας αποκάλυψε.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Αντιγόνη Πόμμερ - Τζούμη γεννήθηκε στην Αθήνα από πατέρα Γερμανό και μητέρα Ελληνίδα. Σπούδασε δημοσιογραφία και προγραμματισμό ηλεκτρονικών υπολογιστών. Δούλεψε ως δημοσιογράφος και μεταφράστρια, ενώ στην πορεία εντάχθηκε στο δυναμικό πολυεθνικής εταιρείας στο τμήμα πολυμέσων και ίντερνετ. Ταξίδεψε σε διάφορες χώρες της Ευρώπης, αλλά ο σταθμός στη ζωή της ήταν η Βραζιλία που την επισκέφτηκε πολλές φορές. Ο λαός αυτής της χώρας επηρέασε πολύ τη σκέψη και το χαρακτήρα της. Διδάσκει Δημιουργική Γραφή στην πρώτη πλήρους φοίτησης σχολή σεναρίου στην Ελλάδα "Tabula Rasa". Μιλάει Αγγλικά και Πορτογαλικά. Είναι παντρεμένη κι έχει μια κόρη.


Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Καλησπέρα, κυρία Πόμμερ. Να σας ευχαριστήσω για τη συνέντευξη που παραχωρείτε στο blog μας, «Θεματοφύλακες Βιβλίων». «Άρωμα Λεμόνι» ο τίτλος του βιβλίου σας και το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν η κολώνια «Μυρτώ» από τα παιδικά μου χρόνια. Πώς προέκυψε ο τίτλος;

Ακριβώς αυτό σκεφτόμουν κι εγώ όταν έδωσα τον τίτλο του βιβλίου. Ένα άρωμα που υπήρχε σε όλα τα σπίτια. Είναι συνδεδεμένο με πολλές στιγμές. Το άρωμα αυτό ξυπνά σε όλους μας μνήμες. 

Τέσσερις παιδικοί φίλοι. Η ζωή, οι αποφάσεις, τα όνειρά τους, τους απομακρύνουν. Βρίσκονται μετά από πολλά χρόνια και επιχειρούν να πραγματοποιήσουν το παιδικό τους όνειρο. Η φιλία τους ξεκινά πάλι από εκεί που την άφησαν, από εκεί που την έχασαν. Πιστεύετε ότι η αληθινή φιλία δεν χάνεται ποτέ;

Πρώτα από όλα να ξεκαθαρίσω, κι ας ακουστώ ρομαντική, ότι πιστεύω στη φιλία. Ιδιαίτερα στη φιλία που ξεκινά από την παιδική ηλικία, τότε που μοιράζεσαι ένα μήλο ή ένα παγωτό, τότε που ενθουσιάζεσαι με απλά πράγματα μα τόσο μεστά. Δυστυχώς, τα παιδιά σήμερα, μετράνε τους φίλους τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που φτάνουν τις χιλιάδες. Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που μπορώ να μετρήσω τους φίλους μου με τα δάχτυλα του ενός χεριού μου.  Και για να απαντήσω ευθέως στην ερώτησή σας, ναι, πιστεύω ότι η αληθινή φιλία δεν χάνεται ποτέ.

Διαβάζοντας το βιβλίο διαπίστωσα ότι και οι τέσσερις έχουν ένα κοινό. Την αίσθηση του ανικανοποίητου στη ζωή τους. Τελικά, μήπως αυτή η αίσθηση μας οδηγεί στην εκπλήρωση των ονείρων μας;

Δεν το έχω σκεφτεί ποτέ έτσι. Το συναίσθημα του ανικανοποίητου με παραπέμπει σε ανθρώπους που είναι άπληστοι. Τα όνειρα είναι η αρχή της δημιουργίας και η δημιουργία δεν έχει να κάνει με τέτοιου είδους συναισθήματα.

Ο Μάνος, ένας άντρας υποταγμένος στη γυναίκα του, «άχρηστος» από μικρός όπως του έλεγαν. Ο Σάκης, ένας άντρας σε έναν συμβιβασμένο γάμο, το «καλό παιδί» από μικρός. Και ο Λάζαρος, ένας άντρας ελεύθερος, εργένης, με εφήμερες σχέσεις, «ανεπρόκοπος» από μικρός. Και οι τρεις με ταμπέλες. Μας στιγματίζουν τα παιδικά μας χρόνια στη μετέπειτα εξέλιξή μας;

Είναι μια αλήθεια. Κουβαλάμε τους ρόλους που μας αναθέτουν οι γονείς μας και οι δάσκαλοί μας, και εμείς με τη σειρά μας είμαστε έτοιμοι να αναθέσουμε ρόλους στα δικά μας παιδιά.  Πρέπει να βρίσκουμε την ταυτότητά μας και στην πορεία να αφήνουμε τα παιδιά μας να ανακαλύψουν τη δική τους.

Και η Ελίνα. Το κορίτσι της παρέας. Η γυναίκα που έκανε την ανατροπή σε μικρή ηλικία. Αλλά πάντα με εσωτερικές αναζητήσεις. Καταφεύγει σε ψυχολόγο και κάθε κίνησή της, κάθε απόφασή της βασίζεται στο τι θα της έλεγε ο ψυχολόγος. Και σκεφτόμουν. Ψυχολόγος ή φίλοι;  

Πιο παλιά θα έλεγα φίλοι, σήμερα θα πω και φίλοι και ψυχολόγος. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι σύγχρονοι άνθρωποι είναι πολύπλοκα. Δεν αρκεί πάντα η καλή διάθεση ενός φίλου. 

Και μέσα στις ανασφάλειες των τεσσάρων, διαδραματίζεται η αναζήτηση του ηλικιωμένου Ελληνοαμερικάνου μεγιστάνα, Λάζαρου Πετράκη, να βρει τη γυναίκα της ζωής του. Δεν σας κρύβω ότι θύμωσα μαζί του. Γιατί τώρα; Γιατί μετά από τόσα χρόνια; Γιατί εγκατέλειπε κάθε φορά που έφτανε σε αδιέξοδο;

Γιατί ο Λάζαρος Πετράκης είναι άνθρωπος. Αν ήταν αλλιώς δεν θα ήταν πιστευτός. Είναι ένας χαρακτήρας που αλλάζει, που μετανοεί και αναγνωρίζει τα λάθη του. Αν δεν ήταν έτσι, τότε δεν θα είχε θέση μέσα στο βιβλίο μου. 

Επίσης, σκέφτηκα ότι ο έρωτας αυτός, η αγάπη αυτή, επειδή έμεινε ανολοκλήρωτη έγινε και ιδανική. Μήπως όταν η αγάπη δεν φθείρεται στον χρόνο εξιδανικεύεται;

Μια μεγάλη αλήθεια. Οι έρωτες που δεν ολοκληρώθηκαν παραμένουν έρωτες. 

Στο τέλος έρχεται η κάθαρση για όλους. Με αποφάσεις βασισμένες στο συναίσθημα. Λογική ή συναίσθημα, λοιπόν; Ακολουθώντας τη λογική χάνουμε τη ζωή;

Είμαι συναισθηματικός τύπος και ίσως γι αυτό είμαι και συγγραφέας. Το συναίσθημα είναι αυτό που σε κάνει να ξεχωρίζεις. Βέβαια, χρειάζεται και η λογική σκέψη. Όλα με μέτρο.

Όταν έκλεισα το βιβλίο σκέφτηκα ότι τελικά δεν πρέπει να εγκαταλείπουμε τα όνειρά μας. Να μην αφήνουμε τον χρόνο να μας παρασύρει στην αναζήτηση της καριέρας, της επιτυχίας, του χρήματος. Όλα να τα κάνουμε με μέτρο. Εσείς όταν ξεκινήσατε να γράφετε τι θέλατε να προσφέρετε στους αναγνώστες;

Μια νότα αισιοδοξίας. Ότι ποτέ δεν είναι αργά να πραγματοποιήσεις και το πιο απίθανο όνειρό σου. Ήθελα να τους μεταφέρω την ρομαντική μου άποψη για τη φιλία και τον έρωτα και ότι ποτέ δεν πρέπει να σταματάμε να ελπίζουμε και να παλεύουμε για όσα έχουμε ονειρευτεί.

Κλείνοντας τη συνέντευξη και αφού σας ευχαριστήσω για άλλη μία φορά για τον χρόνο που μας αφιερώσατε, θα ήθελα να μας πείτε αν ετοιμάζετε κάτι καινούργιο και τι να περιμένουμε από εσάς. 

Ναι, ετοιμάζω κάτι, αλλά για την ώρα δεν θέλω να πω τίποτα. Έχω εστιάσει την προσοχή μου στη δημιουργία του πρωταγωνιστή μου που θεωρώ ότι είναι αρκετά δύσκολος.

ΥΠΟΘΕΣΗ

Ο Λάζαρος Πετράκης, ένας πάμπλουτος επιχειρηματίας, έπειτα από πολλά χρόνια στην Αμερική επιστρέφει στην Ελλάδα για να ψάξει την αγαπημένη του Κατερίνα, τον πρώτο και μοναδικό έρωτα της ζωής του, αυτόν που σημάδεψε για πάντα την ύπαρξή του.

Τέσσερις φίλοι, από χρόνια χαμένοι μεταξύ τους, όταν ξαναβρίσκονται, ανακαλύπτουν ότι το εφηβικό τους όνειρο είναι ακόμα ζωντανό. Η λαχτάρα τους να αποκτήσουν ένα ιστιοπλοϊκό, το πάθος τους για τη θάλασσα, την ελευθερία και τα ταξίδια είναι οι άξονες πάνω στους οποίους έχουν στηρίξει τις ζωές τους.

Θα τολμήσουν να ακολουθήσουν εκείνο το παλιό τους όνειρο ή θα το θάψουν στη ρουτίνα της καθημερινότητας, όπως έκαναν και με τα άλλα όνειρά τους; Ένα αόρατο νήμα ενώνει τον Λάζαρο Πετράκη με τους τέσσερις φίλους. Μήπως το ίδιο άρωμα που άφησε το σημάδι του στις ζωές τους και στα όνειρά τους; Το άρωμα λεμόνι;

Συνέντευξη: Χρυσή-Σίσυ Αγγελίδου
Επιμέλεια Άρθρου/Φωτογραφίες: Βασιλική Μπούζα
Χριστίνα Μιχελάκη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :