Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2016

Συνέντευξη με την συγγραφέα Λιάσκα Μαρία.

Οι Θεματοφύλακες Βιβλίων, φιλοξενούν σήμερα στο blog τους την συγγραφέα του βιβλίου "Μέχρι να αλλάξει ο άνεμος", Μαρία Λιάσκα.
Η συγγραφέας μας μιλάει για το καινούργιο της βιβλίο, εμβαθύνοντας ακόμα περισσότερο σε μια ιστορία που όλοι θα αγαπήσετε. Πάμε λοιπόν να δούμε τι μας είπε.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Μαρία Λιάσκα - Μαυράκη γεννήθηκε στην Αθήνα.

Μεγάλωσε με την πεποίθηση πως θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία. Σπούδασε οικονομικά, ενώ από πολύ μικρή ασχολήθηκε με την τέχνη της συγγραφής.

Έζησε στο εξωτερικό, στην Αγγλία και τη Γαλλία.

Τα τελευταία χρόνια τολμάει να ζει με την οικογένειά της στο αγαπημένο της νησί του βορείου Αιγαίου, τη Λήμνο.



Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ


Καλησπέρα, κυρία Λιάσκα – Μαυράκη. Καταρχήν να σας ευχαριστήσω για τη συνέντευξη που παραχωρείτε στο blog μας, «Θεματοφύλακες Βιβλίων» … «Μέχρι να αλλάξει ο άνεμος» το τρίτο σας βιβλίο. Θέμα: η απόλυτη αγάπη. Υπάρχει τελικά;

Τίποτα απόλυτο δεν υπάρχει, κι όσο μεγαλώνουμε αυτό το νιώθουμε περισσότερο νομίζω. Ίσως να εξαιρέσω την μητρική αγάπη αλλά κι εδώ αν εισχωρήσουμε στα βάθη της φιλοσοφίας θα βρούμε απόψεις που δεν θα μας αρέσουν και τόσο. Η απόλυτη ερωτική αγάπη είναι υποκειμενική, προσωπική αναζήτηση του καθενός. Τους όρους τους βάζει ο καθένας από εμάς και… καλή τύχη

Πέτρος και Αθηνά. Μία αγάπη ανολοκλήρωτη. Ο Πέτρος τη θυσίασε για την πατρίδα και η Αθηνά για την αδερφή της, την οικογένεια. Τα ιδανικά των δύο πρωταγωνιστών. Ιδανικά ή μήπως η φυλακή τους;

Το αν θέλει κάποιος να ακολουθήσει το ιδανικό του ανεξάρτητα με το τι θα χάσει για να το καταφέρει είναι επίσης προσωπική επιλογή. Όμως γράφοντας και το βιβλίο αναρωτιέμαι κι εγώ μαζί με τους αναγνώστες πόσες ή ποιες επιλογές είναι πραγματικά δικές μας και όχι άλλων συνειδητά ή ασυνείδητα. Αν μπορούσαμε να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω θα τις κάναμε πάλι;

Η ιστορία εξελίσσεται μέσα από τα γράμματα του ερωτευμένου Πέτρο και την αφηγείται η εγγονή της Αθηνάς. Πώς σκεφτήκατε έναν τέτοιο τρόπο παρουσίασης της ιστορίας;

Το πώς ακριβώς θα διηγηθώ μια ιστορία είναι κάτι που μου βγαίνει αυθόρμητα κάθε φορά, δεν έχω κάποιο συγκεκριμένο μοτίβο. Έτσι έγινε και τώρα.

Τα δύο κορίτσια, η Αθηνά (εγγονή της Αθηνάς) και η Ειρήνη, μαθαίνουν για τη γιαγιά Αθηνά πράγματα που δεν γνώριζαν και δεν είχαν φανταστεί ποτέ. Τελικά, τους ανθρώπους δίπλα μας δεν τους μαθαίνουμε ποτέ;

Τους μαθαίνουμε τους ανθρώπους δίπλα μας όσο θέλουν κι εκείνοι να τους μάθουμε. Αν τους αγαπήσουμε πραγματικά βλέπουμε κι εκείνα που δεν μας λένε. Εκείνα που μόνο όταν συναντιούνται οι ψυχές αναγνωρίζονται. Αυτό ισχύει σε όλες τις σχέσεις, συγγενικές, φιλικές ερωτικές.

Πόσες θυσίες μπορεί να κάνει κάποιος για την αγάπη;  Κάνουμε θυσίες ή συμβιβασμούς; 

Διαβάζοντας το βιβλίο αρκετές φορές σκέφτηκα ότι οι δύο πρωταγωνιστές δεν έκαναν θυσίες, αλλά ο ένας ήταν δέσμιος του απόλυτου ιδανικού και ο άλλος δέσμιος των κοινωνικών «πρέπει».

Με τη λέξη αγάπη δεν εξασφαλίζεται πάντα το ίδιο συναίσθημα. Όπως άλλωστε και με τη λέξη θυσία. Όλα αυτά είναι σχετικά και συσχετίζονται με όλο το σύστημα αξιών που έχει ο καθένας από εμάς. Υπάρχει βεβαία και το πάθος στη ζωή που αν σε κυριεύσει ανατρέπονται όλα όσα γνωρίζεις. Καμιά φορά πάλι επειδή φοβόμαστε μπορεί να κρυφτούμε πίσω από τη «θυσία» και να μην τολμήσουμε να αλλάξουμε κάτι. Λέμε για παράδειγμα «θα χώριζα αλλά είναι τα παιδιά». Δεν ξέρω αν είναι λίγο τολμηρό αυτό που λέω αλλά το ακούω συχνά. Για να κερδίσουμε κάτι χάνουμε κάτι άλλο. Το ποιο είναι αυτό που άξιζε τελικά περισσότερο είναι πάλι σχετικό. Μερικές φορές το κρίνει ο χρόνος. Μερικές φορές έστω και μια στιγμή ευτυχίας μπορεί να αξίζει όλον τον υπόλοιπο χρόνο.

Η Αθηνά έκανε την επανάσταση της όταν είχε δίπλα της τον Πέτρο. Όταν έφυγε, υποτάχθηκε στη μοίρα της. Τελικά, μήπως είμαστε δυνατοί μόνο όταν έχουμε την «σιγουριά» ότι ο άλλος είναι δίπλα μας;

Όταν έχουμε δίπλα μας κάποιον που μας εμπνέει εμπιστοσύνη και ασφάλεια η αλήθεια είναι πως νιώθουμε περισσότερη σιγουριά. Κάλο είναι να τη νιώθουμε και μόνοι μας, αλλά κι ο άνθρωπος δεν είναι ένα μοναχικό όν. Έχουμε ανάγκη τον άλλον για να νιώθουμε  δυνατοί.

Ο σύζυγος της Αθηνάς κάποια στιγμή έρχεται αντιμέτωπος με την αλήθεια. Και στέκεται δίπλα στον φίλο του, παρά την εσωτερική του πάλη. Η φιλία νικά τον εγωισμό;

Αλλιώς θα το πω. Ο εγωισμός σκοτώνει τη φιλία. Μακάρι η φιλία να τον νικάει αλλά αυτό χρειάζεται δυο πραγματικούς φίλους, ή δυο ανθρώπους που εν δυνάμει μπορούν να είναι πραγματικοί φίλοι. Χρειάζονται δύο ήλιοι για να ανθίσει και να φωτιστεί αληθινά μια φιλία. Δύο αληθινοί ήλιοι. 

Και η αδερφή της Αθηνάς. Εγωίστρια ή εγκλωβισμένη στους κανόνες της κοινωνίας; Δεν σας κρύβω ότι εγώ προσωπικά τη θεώρησα λίγο εγωίστρια. 

Η Αναστασία μαθαίνει πως ο Πέτρος είναι νεκρός και θέλει να βοηθήσει την αδερφή της να προχωρήσει. Δεν αμφισβητείται η πρόθεση της. Από αγάπη το κάνει. Βεβαία όπως λέει και ο ποιητής «ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος από καλές προθέσεις»

Το τέλος της ιστορίας, έφερε την κάθαρση στην ψυχή των πρωταγωνιστών. Ο άνεμος άλλαξε για την Αθηνά. Αξίζει, λοιπόν, να περιμένουμε μέχρι να αλλάξει ο άνεμος;

Δεν αλλάζει πάντα ο άνεμος. Καμιά φορά μπορεί να αλλάξει και να μην είναι ούριος. Υπάρχουν άνθρωποι που αλλάζουν τον άνεμο. Ή που προσπαθούν να αλλάξουν τον άνεμο. Υπάρχουν κι άνθρωποι που περιμένουν να αλλάξει ο άνεμος. Νομίζω, βοηθάει να υπάρχει κι ένας προορισμός, ιδιαίτερα στο ταξίδι της ψυχής σου. Διαφορετικά όσες φορές και να αλλάξει ο άνεμος ενδεχομένως να γυρνάς κύκλους.

Κλείνοντας τη συνέντευξη και σας ευχαριστήσω για άλλη μια φορά για το χρόνο που μας αφιερώσατε, θα ήθελα να μας πείτε τι είναι αυτό που θέλετε να προσφέρετε στους αναγνώστες σας μέσα από το βιβλίο σας. 

Εύχομαι να αγαπήσουν τους ήρωες του βιβλίου, να ερωτευτούν, να συγκινηθούν με μνήμες, αγάπες και αρώματα, να νοσταλγήσουν παλιές φιλίες και περασμένους έρωτες, να αναρωτηθούν, να νιώσουν πως μπορεί να υπάρξει πάντα ένα καλύτερο αύριο.


"Μέχρι να αλλάξει ο άνεμος"

Μια ιστορία αληθινής αγάπης που δεν έσβησε ποτέ, όσα χρόνια κι αν πέρασαν.

 Διαβάστε κριτική μας.

Το 1939, στη Λήμνο, ο συνταγματάρχης Πέτρος Αναστασιάδης σώζει από βέβαιο πνιγμό τον ανιψιό της Αθηνάς Θαλίδου, που παραθέριζε στο νησί και διασκέδαζε με ξέγνοιαστες βόλτες και χορούς. Ανάμεσα στον Πέτρο και στην Αθηνά γεννιέται ένας κεραυνοβόλος έρωτας, ενώ τα αεροπλάνα του Χίτλερ πετούν πάνω από την Ισπανία και οι πρώτοι καπνοί έχουν την οσμή του πολέμου, πάνω από τη χρυσή γη της Λήμνου.

Και τότε, λίγο πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στην πρεμιέρα του πρώτου ομιλούντος κινηματογράφου, ένα λάθος των υπευθύνων προκαλεί μια πυρκαγιά που καταπίνει ανθρώπινες ζωές. Ο Πέτρος σώζει την Αθηνά από τη φωτιά, μα, κατόπιν, ο πόλεμος τους χωρίζει. Εκείνη φεύγει για την Αθήνα κι αυτός για το μέτωπο, απ’ όπου της γράφει γράμματα μέσα απ’ τη μάχη.

Η αήττητη γερμανική μηχανή εισβάλλει στην Ελλάδα και οι πληροφορίες που φτάνουν στα αυτιά της Αθηνάς λένε ότι ο Πέτρος είναι νεκρός. Τα χρόνια περνούν και η Αθηνά παντρεύεται, αλλά ποτέ δεν ξεχνά τον Πέτρο.

Τι άλλο της επιφυλάσσει η ζωή;



Συνέντευξη: Χρύση Αγγελίδου
Επιμέλεια: Βασιλική Μπούζα -
Χριστίνα Μιχελάκη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :