Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

Κριτική : Μέχρι το πέμπτο σκαλοπάτι.

Νάγια Γούγου-Μητροπούλου,
για τους Θεματοφύλακες Βιβλίων.

Μέχρι το πέμπτο σκαλοπάτι… Τι να εννοεί άραγε η συγγραφέας; Ήταν η πρώτη μου απορία καθώς το είχα πετύχει κάπου τυχαία σε αναζήτησή μου, για να δω τις νέες κυκλοφορίες. Η περίληψη του βιβλίου, είναι λακωνικά δοσμένη χωρίς να χάνεται βέβαια η ουσία του θέματος.

Η Χριστίνα είναι μια έφηβη, που σαν όλους τους έφηβους έχει τα ξεσπάσματά της και προσπαθεί να βρει την θέση της στον κόσμο θα λέγαμε. Κάνει την επανάσταση της. Ή μήπως δεν φταίει μόνο αυτό για τον δύστροπο χαρακτήρα της;

Τα φαντάσματα του παρελθόντος την στοιχειώνουν, γεννούν “τέρατα” στο μυαλό τους που δεν την αφήνουν να ησυχάσει και απομακρύνεται. Σηκώνει “τείχη” γύρω της. Απρόσμενα και καταλυτικά γεγονότα θα την αλλάξουν. Μια ζωή που, θα μπορούσε να είναι πολύ διαφορετική αν τολμούσε όπως ήταν έφηβη να διεκδικήσει αυτά που της ανήκαν. Και πάνω απ’ όλα την ελευθερία της επιλογής!

Το βιβλίο της Τζίνας Ψαρρή, είναι η ιστορία για ένα ύπουλο τέρας, που γίνεται όλο και πιο συχνότερο φαινόμενο. Την κατάθλιψη. Πως ένας δυνατός άνθρωπος, μπορεί να περάσει σε μια παθητική στάση και να χάσει όλη σχεδόν την ζωή του έτσι. Μέχρι οι άνθρωποι που τον αγαπούν, να τον βοηθήσουν να βρει ότι πιο πολύτιμο είχε χάσει… τον εαυτό του.

Θύμωσα τόσο πολύ με την κεντρική ηρωίδα και παρακολουθούσα την δύστροπη συμπεριφορά της… Έλεγα εντάξει, όλοι οι έφηβοι, είναι λίγο πολύ "καθαρματάκια". Όμως κάτι δεν μου πήγαινε καλά. Σε κάποιο σημείο, στα αρχικά κεφάλαια του βιβλίου, ένιωσα ότι έχασα κι εγώ μαζί με την Χριστίνα, την γη κάτω από τα πόδια μου! Το δεδομένο στην ζωή μας είναι μια ουτοπία! Εκείνο το σημείο ερχόταν να σηματοδοτήσει το ταξίδι που ετοιμαζόμουν να κάνω, μέσα από τις επόμενες γραμμές που θα διάβαζα. Το κουβάρι της ιστορίας εξελισσόταν σε έναν αργό και βασανιστικό συναισθηματικά μοτίβο, μιας ζωής χαμένων ονείρων.

Η Χριστίνα επιλέγει σαν ενήλικη τον λάθος άνθρωπο και αρχικά δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα με αποτέλεσμα να κλείνεται όλο και περισσότερο στον εαυτό της. Όμως το άγριο ένστικτο της αυτοσυντήρησης και αυτοάμυνας, κάποια στιγμή θα κάνει την εμφάνισή του και τότε θα είναι αργά πια να αλλάξει τα ήδη προκαθορισμένα. Ή μήπως όχι;

Χάνει τον εαυτό της και εκεί αρχίζει και φαίνεται η πραγματική αξία των ανθρώπων που την περιστοίχιζαν όλα αυτά τα χρόνια. Ένα μονοπάτι δύσκολο, πρώτα απ’ όλα για την ίδια.

Η Τζίνα Ψαρρή στο βιβλίο της “Μέχρι το πέμπτο σκαλοπάτι”, καταγράφει το ύπουλο χρονικό ενός ύπουλου εχθρού, που τείνει να μαστίζει πλέον αρκετό κόσμο και που επίσης αρκετός τον αποδέχεται αψήφιστα όμως. Ο λόγος για την κατάθλιψη. Μια αρρώστια της ψυχής, που είναι δύσκολο να εντοπιστεί στα πρώιμα της στάδια μιας και οι συνισταμένες της είναι πολλές και φορές σε ξεγελάνε με την μορφή της θλίψης ή της στενοχώριας. Μια δύσκολη και άνιση μάχη με τους ανθρώπους γύρω μας, με τις καταστάσεις που βιώνουμε και πιο πολύ με τον ίδιο μας τον εαυτό! 

Το γενικότερο συμπέρασμα είναι – πάντα δίνοντας την προσωπική μου άποψη – ότι αν δεν θέλουμε εμείς οι ίδιοι να πέσουμε στα δίχτυα της κατάθλιψης, εάν οι ίδιοι δεν θέλουμε να χάσουμε δεν μπορεί να συμβεί. Εάν πάλι ξεγελαστούμε, ή αφήσουμε να μας ξεγελάσουν οι καταστάσεις και καταλήξουμε σε αυτό το σημείο, τότε παίζει ρόλο το πόσο μας αγαπάμε. Το πόσο πάνω από τις δυνάμεις μας είμαστε διατεθειμένοι να φτάσουμε για να βγούμε από τα σκοτάδια που θα έχουμε πέσει. Φυσικά, ένας πολύ καλός σύμμαχος είναι πάντα η αγάπη! Οι άνθρωποι που μας αγαπούν αληθινά και έχουν σκοπό να μας στηρίξουν με υπομονή και στοργή.

Μπορώ να πω ότι θύμωσα με την παθητικότητα που επέδειξε από ένα γεγονός και μετά η Χριστίνα. Με την στάση ζωής που υιοθέτησε προκειμένου να μην χάσει ότι είχε αποκτήσει. Έχοντας δει φυσικά πρώτα, στα εφηβικά της χρόνια, μια κοπέλα έτοιμη να αδράξει τις ευκαιρίες και να διεκδικήσει ότι της ανήκε! Κατέληξα στο να νιώθω, απογοήτευση για έναν άνθρωπο με τόσες δυνατότητες και που έπαψε να διεκδικεί την ζωή του. Όμως ευτυχώς η δικαίωση, δεν είναι ουτοπία όταν ένας άνθρωπος αγαπά το είναι του.

Το χρονικό της κατάθλιψης, ξεκινάει ύπουλα και δεν ξέρεις με τι τρόπο και πότε ακριβώς θα εκδηλωθεί. Τότε είναι που πρέπει να έχεις πίστη και αγάπη στον εαυτό σου, στις δυνάμεις σου. Το βιβλίο της Τζίνας καταγράφει αυτό το χρονικό και ευτυχώς αποπνέει τον αέρα της αισιοδοξίας. Ακόμα και αργά, ποτέ δεν είναι στην πραγματικότητα αργά… Αρκεί να μας αγαπάμε και να πιστεύουμε στον εαυτό μας.

Τζίνα σε ευχαριστώ για το υπέροχο δώρο! Εύχομαι να αγαπηθεί και να βοηθήσει ανθρώπους που έχουν αυτήν την πλέον μάστιγα της εποχής μας, να βρουν το κουράγιο και να πολεμήσουν με περισσότερο θάρρος και τόλμη.


 Λίγα λόγια λόγια για την συγγραφέα.

Η Τζίνα Ψαρρή γεννήθηκε στην Αθήνα το 1963.Αποφοίτησε από την ελληνογαλλική σχολή των Ουρσουλίνων και πήρε το πτυχίο της Γαλλικής Γλώσσας και φιλολογίας από το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο.

Αφού εργάστηκε για σύντομο χρονικό διάστημα ως μεταφράστρια,διερμηνέας και υπάλληλος ασφαλιστικών εταιριών,παρέμεινε στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση για είκοσι χρόνια,διδάσκοντας γαλλικά και ιστορία σε σχολεία της Αθήνας κ της επαρχίας.

Ε.Αρθρου: Βασιική Μπούζα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :