Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016

"Πλέμε σε μια θάλασσα γιομάτη με λογής παράξενα φυτά."

Σκέψεις...Λέξεις..


Mαριλένα Θάνου 


"Πλέμε σε μια θάλασσα γιομάτη με λογής παράξενα φυτά."

Όχι, δεν καταλαβαίνω τι εννοεί ο Καββαδίας, σαν βλέπω αυτές τις λέξεις. Δεν το σκέφτηκα πολύ για να πω την αλήθεια, προσπαθώ όμως μετά από λίγο. Δεν καταφέρνω κάτι δυστυχώς.

Βγαίνω έξω. Βλέπω τους φίλους μου, τον κόσμο όλο για την ακρίβεια. Βλέπω ταλαντούχους ανθρώπους που χορεύουν υπέροχα στο δρόμο ή σε μια σκηνή. Τόση χάρη, τόση ομορφιά στις κινήσεις τους, σαν να φτιάχτηκαν ακριβώς για αυτό. Τόσο τέλειοι... Μακάρι να είχα αυτή την χάρη,αυτή την ζωντάνια... Μακάρι να ήμουν και εγώ τόσο τέλεια...


Ηθοποιοί κάνουν σκετσάκια στον δρόμο, τους παρακολουθώ με προσοχή. Το διασκεδάζουν, είναι χαρούμενοι. Ξαφνικά, βρίσκομαι σε ένα θέατρο, παρατηρώντας μια όμορφη παράσταση. Οι ηθοποιοί τόσο όμορφοι, τόσο καλοί στην ερμηνεία τους, φέρονται σαν να είναι πραγματικά αυτοί που υποδύονται ότι είναι. Σαν να συμμερίζονται τον χαρακτήρα που έχουν αναλάβει να αναπαραστήσουν, σαν να γίνονται ένα με αυτόν. Τόσο ιδανικοί... Μακάρι να μπορούσα και εγώ να υποδυθώ τόσο τέλεια ρόλους, ώστε να μπορέσω να κρύβομαι, να κρύψω πτυχές του εαυτού μου που να μην τις βλέπει κανείς, να μην πλησιάσει την ψυχή μου και τη βλάψει. Μακάρι να ήμουν και εγώ ιδανική...

Μένω σιωπηλή.

Ξαφνικά βρίσκομαι σε ένα δωμάτιο. Ένα κορίτσι σε ένα γραφείο γράφει ασταμάτητα. Μιλά για τη λύπη, την αγάπη, την ασχήμια της κοινωνίας, τον άσχημο πια κόσμο. Μιλα για επανάσταση, για ειρήνη, ζητά βοήθεια να σώσουμε όλοι τον κόσμο. Κοιτάζω γύρω, ζωγραφιές της παντού, άλλα γεμάτα πόνο, άλλα γεμάτα αγάπη, άλλα να δείχνουν την ειρήνη, άλλα τον πόλεμο, άλλα τη ζωή... Τι δυναμισμός, τι δυνατή ψυχή... Είμαι σε ένα άλλο γραφείο, ένας άντρας συγγραφέας καπνίζοντας αργά το τσιγάρο του, γράφει σε ένα τετράδιο το μυθιστόρημά του. Μιλά για την αγάπη, τα εμπόδια στη ζωή, τη λύπη, την αισιοδοξία, τα όνειρα που κρατάνε πολλούς στη ζωή από την μίζερη καθημερινότητα. Οι λέξεις βγαίνουν από την ψυχή του, όπως και εκείνης της κοπέλας, αποτυπωμένη η ψυχή τους σε ένα κομμάτι χαρτί, σε έναν καμβά. Γίνονται ένα με τους χαρακτήρες τους, κομμάτια του εαυτού τους, τα συναισθήματά τους, τα ξεσπάσματά τους εναρμονισμένα με όμορφες λέξεις, έντονες σκηνές, περνώντας μηνύματα και μαθήματα για τη ζωή! Αυθεντικοί τεχνίτες του λόγου, μαγεύουν και βάζουν σε σκέψεις τον ανθρώπινο νου... Προικισμένοι να σπείρουν την ομορφιά της φαντασίας, της αγάπης και της ζωής, ακόμα και αν υπάρχουν σκαμπανεβάσματα. Να είχα και εγώ αυτή την τέχνη... Να ξεσπάω αφήνοντας τα συναισθήματά μου να απλωθούν στο χαρτί, να δώσω και εγώ τα μηνύματα που θέλω.Ο  πόνος μου να γίνεται ανακούφιση μέσω της γραφής.'

Μίλα επιτέλους! Πες το...

Όχι!

Βρίσκομαι στους δρόμους περπατώντας. Νύχτωσε και τα φώτα έχουν ανάψει. Κάπου διακρίνω μια παρέα αγοριών να παίζουν κιθάρα και να τραγουδούν. Όμορφες φωνές συνοδεύουν όμορφες μελωδίες, διασκεδάζουν, νιώθουν την μουσική, σαν να είναι ένα κομμάτι τους, η ζωή τους μάλλον. Λένε τους στίχους φωναχτά, σαν να θέλουν να ακουστούν μέχρι την άλλη άκρη της γης, λόγια μέσα από την ψυχή, φωνάζουν πως τίποτα δεν έχει χαθεί σε αυτή τη ζωή, πως η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, ενθαρρύνουν τον κόσμο. Να είxα και εγώ όμορφη φωνή... Να έγραφα και εγώ τους δικούς μου στίχους, να έπαιζα μουσική! Να ηρεμούσε περισσότερο η ψυχή μου...

Δεν αντέχω,φεύγω μακριά. Μεγαλώνει όλο και περισσότερο μέσα μου αυτό το θανάσιμο συναίσθημα, όχι δεν πρέπει! Δεν είναι σωστό... Μακάρι όμως....μακάρι να μπορούσα.

Ξέσπασε...Αυτό θες.

Δεν αντέχω.

Πέφτω με τα γόνατα κάτω παλεύοντας με το αίσθημα της ζήλιας να με κυριεύει μαζί με το ξαφνικό μου μίσος για αυτούς τους ανθρώπους .Είναι τόσο άξιοι, τόσο....τέλειοι... Και εγώ; Είμαι απλά μια ψεύτικη ,μια ερασιτέχνης που θεωρεί τον εαυτό της ισάξιο και ίσως καλύτερο από αυτούς. Πόσο λάθος έκανα... Πόσο εγωίστρια είμαι, πόσο αλαζόνας! Αλλά μακάρι.... Μακάρι να ήμουν και εγώ όπως αυτοί οι άνθρωποι... Κλαίω για την κατάντια του ανθρώπινου εγωισμού, κλαίω για την ζήλια, αυτό το θανάσιμο αμάρτημα που σε τρώει σιγά-σιγά,βασανιστικά... Ήθελα εγώ, ο αλαζόνας, να γίνω τέλεια, ανώτερη.... Μα τι ανόητη...

Μα είσαι τέλεια...

Τι;

Βρέθηκα στο δωμάτιό μου. Στους τοίχους, φωτογραφίες με εμένα, την οικογένειά μου, τους φίλους μου, τους συγγενείς μου, όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα. Στη μέση ενός τοίχου, ένα χαρτί με μεγάλα γράμματα "Είναι μαζί σου, γιατί είσαι ΕΣΥ. Τέλεια από μόνη σου..."

"Πλέμε σε μια θάλασσα γιομάτη με λογής παράξενα φυτά..."

Τότε κατάλαβα.

Ο κάθε άνθρωπος σε αυτό τον κόσμο έχει τα χαρίσματά του, τα ελαττώματά του, τον δικό του χαρακτήρα,τις δικές του ικανότητες. Είμαστε αυτοί που είμαστε,με τα ταλέντα μας, τις δυνατότητές μας, τις αδυναμίες μας, κανείς δεν μπορεί να τα έχει όλα, κανείς δεν μπορεί να είναι τέλειος. Παντού υπάρχει και ένας διαφορετικός εαυτός. Αρκεί να τον δεχτείς και να προσπαθείς να τον βελτιώσεις, ώστε να είναι τέλειος στα δικά σου μάτια. Είμαστε όλοι ανάμεσα σε τόσους διαφορετικούς ανθρώπους.


Το λέει και ο Καββαδίας άλλωστε.

Κείμενο:Μαριλένα Θάνου
Επιμέλεια:Βασιλική Μπούζα

2 σχόλια:

  1. Μαριλενάκι μου... σ' αγαπώ πολύ... απλά υπέροχο και τόσο αληθινό άρθρο... <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :