Κυριακή, 31 Ιουλίου 2016

Συνέντευξη με την Σοφία Δημοπούλου.

Σήμερα θα ταξιδέψουμε με συντροφιά το συγγραφικό έργο "Η Ζωή απέναντι" της αγαπημένης συγγραφέως, κυρίας Σοφίας Δημοπούλου από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο.
  Ένα κοινωνικοπολιτικό μυθιστόρημα με έντονη πλοκή και ανατροπές την περίοδο της Δικτατορίας. Ελάτε να να μάθουμε περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο αλλά και τις απόψεις της για τον Νεοελληνικό λογοτεχνικό κόσμο.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

    Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα, η καταγωγή μου όμως είναι από τα Λουσικά, ένα χωριό λίγα χιλιόμετρα έξω από την Πάτρα. Σπούδασα στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών και έκανα μεταπτυχιακές σπουδές στον περιβαλλοντικό σχεδιασμό. Εργάστηκα ως μηχανικός στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα. Έχω γράψει τα μυθιστορήματα: Lapis lazuli, η πέτρα που λείπει (2012) και Άλμα θα πει ψυχή (2013).

Σοφία Δημοπούλου


Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ



Καλησπέρα, κα Δημοπούλου.
Καταρχήν, σας ευχαριστούμε για τη συνέντευξη που παραχωρείτε στο blog μας «Θεματοφύλακες Βιβλίων». «Η ζωή απέναντι» το καινούργιο σας βιβλίο και η «ζωή» με μικρό, ενώ στην περίληψη είναι η «Ζωή» … διφορούμενος τίτλος; Η ζωή που ζούμε ή η Ζωή η γυναίκα; 

Και τα δύο. Στο μυθιστόρημα υπάρχει πράγματι η ηρωίδα με το όνομα Ζωή, που δρα σαν καταλύτης και στρέφει την ιστορία σε κάποια κατεύθυνση, πράγμα που ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται σχεδόν στο τέλος, αλλά υπάρχει και η συνειδητοποίηση πως οι ήρωες δεν βίωσαν τη ζωή τους, αφέθηκαν να παρασυρθούν από τον ρου των γεγονότων, έγιναν θεατές του βίου τους από την απέναντι όχθη του. Ο τίτλος επομένως είναι πράγματι ένα λογοπαίγνιο που προσπαθεί να απαντήσει στο ερώτημα «ποιος κατευθύνει το καράβι του βίου μας. Εμείς ή η Ιστορία;» 

Το βιβλίο αναφέρεται στην εποχή της δικτατορίας. Δεν σκεφτήκατε ότι ίσως είναι ένα θέμα ταμπού; Ένα θέμα το οποίο χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή στο πώς θα παρουσιαστεί; 

Δεν θεωρώ πως υπάρχουν θέματα ταμπού στη λογοτεχνία. Εξάλλου δεν μπορούμε να απομονώσουμε ένα γεγονός από το πραγματικό του χρονικό πλαίσιο, διότι τότε χάνει την αξία του. Ασφαλώς και χρειάζεται προσοχή, η ίδια που απαιτείται κάθε φορά που καταπιάνεται κάποιος με ιστορικά γεγονότα. Επιπλέον η περίοδος αυτή έχει κι ένα πλεονέκτημα που είναι ταυτόχρονα και το μειονέκτημά της. Είναι πολύ πρόσφατη Ιστορία και πολλοί από εμάς έχουμε άμεση μνήμη και αντίληψη των γεγονότων. 

Πείτε μας μερικά λόγια για την ιστορία και τους πρωταγωνιστές της. 

Στη δύσκολη περίοδο της δικτατορίας, σε μια γειτονιά, μεγαλώνει η Δάφνη. Οι γονείς της, ο Ευάγγελος Μητρόπουλος, ένας συντηρητικός δάσκαλος και η Ανδριάνα, μια συμβιβασμένη νοικοκυρά, τη μεγαλώνουν σ’ ένα περιβάλλον απαλλαγμένο από τις επιδράσεις του καθεστώτος και της δύσκολης πραγματικότητας. 

Όταν στο υπόγειο διαμέρισμα του σπιτιού έρχεται μια άλλη οικογένεια, όλα αλλάζουν: οι οικογενειακές σχέσεις, οι ιδέες, τα συναισθήματα, τα πρότυπα, το παρόν και το μέλλον. Οικογενειακά μυστικά έρχονται στην επιφάνεια, πολιτικά απόρρητα αποκαλύπτονται πολύ αργότερα, οι αθώοι γίνονται ένοχοι και αντίστροφα. 

Πρόκειται για ένα κοινωνικοπολιτικό μυθιστόρημα με έντονη πλοκή και πολλές ανατροπές και φόντο γεγονότα της πιο πρόσφατης Ελληνικής Ιστορίας.

Ποιος σας «ταλαιπώρησε» περισσότερο; 

Νομίζω ο Ευάγγελος Μητρόπουλος κι αυτό γιατί απλά είναι άνδρας. Έπρεπε να «ενδυθώ» τη φύση του για να τον κατανοήσω και για να τον βάλω σε έναν δρόμο. Είχε πάντα την τάση να μου ξεφεύγει γιατί τον δικαιολογούσα μέσα από τη δική μου γυναικεία οπτική.

Τι ήταν αυτό που αποτέλεσε αφορμή για τη συγγραφή του βιβλίου; 

Η ιστορία του βιβλίου βασίζεται σε αληθινά πρόσωπα και γεγονότα και δεν εννοώ βέβαια τα ιστορικά. Δεν συνέβησαν βέβαια όλα μαζί, αλλά πολλά από αυτά συνέβησαν έτσι. Και πάντα ήθελα να γράψω μια ιστορία μ’ αυτά. Η αφορμή ήταν ο θάνατος σε μεγάλη ηλικία μιας από τις πρωταγωνίστριες της πραγματικής ιστορίας που όταν τον πληροφορήθηκα, ήρθαν στην επιφάνεια όλα τα θραύσματα από εκείνο το παρελθόν που υπήρχε στο μυαλό μου και θέλησα να το ξαναζωντανέψω. 

Τι είναι αυτό το ξεχωριστό το οποίο θα προσφέρει «η ζωή απέναντι» στους αναγνώστες; 

Αυτό που προσπάθησα ήταν να γράψω μια ιστορία για μια εποχή δύσκολη που όμως μας διαμόρφωσε, μας ακόνισε τη σκέψη και το συναίσθημα. Το βιβλίο λοιπόν αυτό είναι γεμάτο από αναμνήσεις, άλλες τρυφερές και άλλες σκληρές, από μια περίοδο της νεότερης Ιστορίας της Ελλάδας, δοσμένες μέσα από ένα μυθιστόρημα με έντονη πλοκή, πολλές ανατροπές και ελπίζω ενδιαφέρον. 

Πώς κρίνετε την ανταπόκριση του κόσμου στο βιβλίο στην εποχή της κρίσης; 

Το βιβλίο είναι ευάλωτο στην περίοδο της οικονομικής κρίσης, αφού θεωρείται από κάποιους είδος πολυτελείας. Αναλογικά όμως με τα άλλα καταναλωτικά αγαθά, έχω την αίσθηση ότι η ανταπόκριση του κόσμου είναι ακόμη αρκετά μεγάλη, αφού το βιβλίο είναι ένας τρόπος να ξεχνά κανείς τα προβλήματά του, να βρίσκει απαντήσεις ή και εντέλει παρηγοριά.

Πολλοί στρέφονται πλέον και στις δανειστικές βιβλιοθήκες. Θα δεχόσασταν να υπάρχουν τα βιβλία σας στα ράφια των βιβλιοθηκών ή θέλετε να κάνουν τον κύκλο τους και μετά να τοποθετηθούν σε αυτές; 

Ασφαλώς. Θα ήταν μεγάλη μου χαρά να επικοινωνήσω με τους αναγνώστες με οποιονδήποτε τρόπο. Αυτό είναι εξάλλου το ζητούμενο. Να φτάσει το βιβλίο, το κάθε βιβλίο, στα χέρια του τελικού αποδέκτη που είναι ο αναγνώστης. Το θέμα είναι όμως πως από τη στιγμή που το έργο φεύγει από τα δικά μου τα χέρια γίνεται εμπορικό προϊόν και σαν τέτοιο υπόκειται καλώς ή κακώς στους νόμους της αγοράς. Άρα, πέρα από το τι επιθυμώ εγώ προσωπικά, τον λόγο τον έχει και ο εκδότης.

Τι θα λέγατε σε κάποιον ο οποίος θα σας έλεγε ότι το διάβασμα είναι χάσιμο χρόνου, ή ότι υπάρχουν τόσα προβλήματα στον κόσμο που πρέπει να ασχοληθούμε ώστε το διάβασμα είναι πολυτέλεια; 

Θα έλεγα πως μέσα από το διάβασμα μπορεί να βρει κανείς απαντήσεις στα ερωτήματα που τον απασχολούν, ενέργεια και ενίσχυση για να λύσει τα προβλήματά του, παρηγοριά και δύναμη για να αποδεχτεί όσα δεν λύνονται. Τώρα, περισσότερο από ποτέ, τα βιβλία πρέπει να γίνουν η πυξίδα ή η παραμυθία μας· και τα δύο απαραίτητα κατά περίπτωση.

Κλείνοντας και ευχαριστώντας σας για μία ακόμα φορά για τον χρόνο που μας αφιερώσατε, θα ήθελα να κλείσουμε τη συνέντευξή μας με το ρητό, απόφθεγμα, το οποίο σας χαρακτηρίζει. 

«Κανείς δεν ανεβαίνει στην πλάτη σου αν δεν σκύψεις». Το λέω πολλές φορές μέσα στην ημέρα στον εαυτό μου για να μην το ξεχνάω! 

Ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία σας και για τις ενδιαφέρουσες ερωτήσεις. Εύχομαι κι ελπίζω το βιβλίο να είναι για πάντα ζωντανό, γιατί μέσα από αυτό η τέχνη επικοινωνεί με τη ζωή, μας δυναμώνει και μας εμπνέει. Κι αυτή τη δύναμη και την έμπνευση τις έχουμε ανάγκη όσο και την τροφή και τον αέρα. Ευχαριστώ και πάλι!


Συνέντευξη :Νεκταρία Πουλτσίδη
Επ.Βίντεο : Νάγια Γ. Μητροπούλου
Επιμέλεια: Βασιλική Μπούζα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :