Τρίτη, 19 Ιουλίου 2016

Κριτική "Στον αργαλειό της μοίρας" της Ζωής Οικονόμου

ΥΠΟΘΕΣΗ

Στη Σμύρνη, τη μεγάλη ερωμένη και πλανεύτρα, στις αρχές του 20ου αιώνα, ήταν γραφτό να συναντηθούν η Ζώγια και ο Μάνος. Εκείνη μοναχοκόρη αρχοντοπούλα. Εκείνος νέος επιστήμονας. Η πρώτη συνάντηση μοιραία. Ο έρωτας τους αναπόφευκτος. Όμως η μοίρα επεμβαίνει και ανατρέπει τα όνειρα τους.

Αγαπημένα πρόσωπα που φεύγουν από τη ζωή.
Υποσχέσεις που πρέπει να τηρηθούν.
Αναπάντητα ερωτήματα.
Κρυμμένα μυστικά.

Μία ιστορία, γεμάτη ανατροπές, που σε καθηλώνει. Μία κατάληξη που ως την τελευταία σελίδα φαντάζει απρόβλεπτη.

Αγάπησε με όλη τη δύναμη της ψυχής σου.
Μη φοβηθείς να έρθεις αντιμέτωπος με τη μοίρα.
Ρίσκαρε, πάλεψε, κυνήγησε τα όνειρά σου.
Στο τέλος εσύ θα νικήσεις.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΑΠΟΨΗ

Όταν βλέπεις ένα βιβλίο και λέγεται «Στον αργαλειό της μοίρας”, λες οκ κάτι θα γίνει που θα είναι πολύ περίπλοκο. Πλέον ο κόσμος έχει μάθει στις ανατροπές και πολύ δύσκολα ενθουσιάζεται με την έκπληξη της πρώτης φοράς. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.

Το βιβλίο της Ζωής μας μεταφέρει σε μια εποχή, όπου οι οικογένειες είχαν ήθη έθιμα και παραδόσεις. Τότε που, το να μιλήσεις σε έναν ξένο ήταν λες και έκανες κακό. Σούρουρο από τις δίποδες κάμερες της γειτονιάς και δεν συμμαζεύεται. Όσοι  μένετε επαρχία, γνωρίζεται πολύ καλά σε τι αναφέρομαι. Έτσι λοιπόν και η οικογένεια, γύρω από την οποία εξελίσσεται η ιστορία. Σμύρνη… Και μόνο η αναφορά τους ονόματος σε κάνει να θες να δακρύσεις. Αρχές 20ου αιώνα, λίγο καιρό πριν την καταστροφή της. Ο έρωτας φωλιάζει στις καρδιές δυο νέων παιδιών και οι ψυχές τους θα δεθούν άρρηκτα από το αόρατο νήμα της αληθινής αγάπης. Ακούγεται ρομαντικό ε; Κάπου εδώ η χαρισματική πένα της Ζωής, έρχεται να μας αποδείξει ότι για να κρατήσεις την αληθινή αγάπη δική σου – αφού είσαι τυχερός και την βρεις – θα πρέπει να είσαι έτοιμος για κάθε θυσία. Να είσαι έτοιμος για κάθε τι που μπορεί να προσπαθήσει να σε βγάλει από το μονοπάτι της. Έτσι και οι ήρωες μας. Η Ζώγια και ο Μάνος, εκείνη από την Σμύρνη κι εκείνος από τη Θεσσαλονίκη. Η μοίρα τους θέλησε να συναντηθούν και να ερωτευτούν πέρα από κάθε όριο. Όμως, κάπου στην πορεία, κάτι πάει στραβά και τα πάντα καταρρέουν. Ώσπου να ξαναβρεθούν…

Τότε, ξεκινάει μια σειρά γεγονότων που θα μας οδηγήσει μέχρι τη Θεσσαλονίκη, το παλάτι του Σεϋχη και πίσω στην όμορφη Σμύρνη. Μυστικά και έρωτες καλά κρυμμένοι στο πέρασμα του χρόνου σαν πολύτιμο φυλαχτό, θα έρθουνε στο φως για πρώτη φορά μετά από πάρα πολλά χρόνια. Και τότε τίποτα δεν είναι το ίδιο…

Θεωρώ την Ζωή μια χαρισματική πένα καθώς, μπόρεσε όχι μόνο να μου τραβήξει την προσοχή με τον έρωτα, την αγάπη των δυο ηρώων της αλλά και να αγωνιώ σε κάθε σελίδα που γύριζα!!! Οι περιγραφές της τόσο αλαζονικά θαρρείς ρεαλιστικές, σαν να ήταν εκεί μπροστά σε όλα συνέβησαν και απλά μου κρατούσε το χέρι να παρακολουθώ μαζί της! Σε κάποια περιγραφή που έκανε όσον αφορούσε την αγορά στην Σμύρνη όπου οι πραματευτάδες πουλούσαν τα καλούδια τους, αναφέρθηκε φυσικά και στα μπαχαρικά… Ειλικρινά, κάποια στιγμή ένιωσα την μυρωδιά τους να τυλίγει γλυκά την μύτη μου και νόμιζα ότι άκουγα το κάλεσμα των ανθρώπων που τα πουλούσαν… Μια τόσο έντονη συναισθηματικά και λεπτομερείς περιγραφή, θα έπρεπε να την βιώσουν οπωσδήποτε όλοι όσοι αγαπούν να νιώθουν ότι βρίσκονται και να ζουν μαζί με τους ήρωες ενός βιβλίου.

Σίγουρα κάποια στιγμή στο μέλλον θα το ξαναδιαβάσω. Ακόμη και τώρα γράφοντας αυτές τις σειρές καταθέτοντας την δική μου άποψη για το βιβλίο αυτό, φέρνω στο μυαλό μου τις εικόνες που μου μείνανε έντονα τυπωμένες στο μυαλό και μια γλυκιά ανατριχίλα με διαπερνά. Νομίζω ότι είναι ένα από τα ομορφότερα δώρα που μου έχουν κάνει…

Ζωή μου σε ευχαριστώ πολύ για το υπέροχο αυτό δώρο. Ήταν μια υπέροχη εμπειρία να χαθώ στον κόσμο της γραφής σου. Καλοτάξιδο και εύχομαι να αγαπηθεί όπως το αγάπησα κι εγώ. Του αξίζει.

Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Η Ζωή Οικονόμου γεννήθηκε στη Λάρισα και κατοικεί μόνιμα στη Θεσσαλονίκη. Είναι παντρεμένη και έχει τρία παιδιά. Η διαδρομή της στα ''σοκάκια'' της λογοτεχνίας και της ποίησης, ξεκίνησε λίγα χρόνια πριν. Συμμετείχε σε μαθητικούς διαγωνισμούς όπου απέσπασε τιμητική διάκριση στο ιστορικό δοκίμιο «Αμπελάκια Λάρισας» και πρώτο πανελλήνιο βραβείο στο ποίημα «Ελλάδα μου αιμορραγείς»  και στο διήγημα «Επιστροφή'». Το βιβλίο «Στον αργαλειό της μοίρας» είναι το πρώτο της μυθιστόρημα

Κριτική: Νάγια Γούγου – Μητροπούλου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :