Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2016

Νέες Κυκλοφορίες από τις εκδόσεις Κέδρος


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 Μάρω Φιλίππου 

ΠΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ 
ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ
Ημερολόγια δύο αριστερών εβδομήντα χρόνια πριν

ISBN: 978-960-04-4672-2, σελ. 136, τιμή: 11,00 €, Μάιος 2016

Στις αρχές του Β΄ Παγκoσμίου πολέμου o νεαρός Αιγυπτιώτης Παύλος Μαλουκάτος, έχοντας μόλις ολοκληρώσει τις σπουδές του στη Νομική Σχολή Αθηνών, επιστρατεύτηκε και αργότερα πήρε μέρος στο κίνημα της Μέσης Ανατολής. Τις εμπειρίες του από την εποχή εκείνη τις κατέγραψε με κάθε λεπτομέρεια και με απόλυτη ειλικρίνεια σε ένα οδοιπορικό όχι μόνο του δικού του αγώνα, αλλά και του αγώνα πολλών άλλων. 

Στο τέλος του πολέμου, το 1945, όμηρος των Βρετανών στην Ελ Ντάμπα, ένα στρατόπεδο αιχμαλώτων στην έρημο της Λιβύης, ο συγγραφέας και ποιητής Ντίνος Βλαχογιάννης έγραφε κάθε μέρα, σαν σε ημερολόγιο, ένα γράμμα στη γυναίκα του και στην κόρη του.

Αυτά τα κείμενα, καταθέσεις ψυχής, δεν αποκαλύπτουν μόνο άγνωστες πτυχές μιας οδυνηρής χρονικής περιόδου, αλλά συγκροτούν και σημαντικό υλικό μιας ιστορικής μελέτης. Στo πλαίσιo αυτής της μελέτης, η Μάρω Φιλίππου αναφέρεται αναλυτικά σε φιλοσοφικά και λογοτεχνικά ρεύματα που από τις αρχές του εικοστού αιώνα χάραξαν στην Αίγυπτο νέους δρόμους, διαμόρφωσαν πρωτοποριακούς τρόπους σκέψης, επηρέασαν πλατιά κοινωνικά στρώματα και έδωσαν το στίγμα μιας μεταβατικής εποχής.

Η συγγραφέας
Η Μάρω Σωτηροπούλου-Φιλίππου γεννήθηκε στην Αίγυπτο. Σπούδασε μουσική στην Αλεξάνδρεια και στην Αθήνα. Διπλωματούχος του Εθνικού Ωδείου Αθηνών, δίδαξε για πολλά χρόνια πιάνο και θεωρητικά της μουσικής. Ασχολήθηκε επίσης με τη μουσική αγωγή στη νηπιακή ηλικία, διοργάνωσε μουσικές ακροάσεις, καθώς και πολλές μαθητικές συναυλίες με συγκεκριμένη θεματολογία. 

Εγκαινίασε τη συγγραφική της δραστηριότητα τη δεκαετία του ’50 αρθρογραφώντας για λογοτεχνικά και πολιτιστικά κυρίως θέματα σε ελληνικές και γαλλικές εφημερίδες και σε περιοδικά της Αλεξάνδρειας και της Αθήνας. 

Από τις εκδόσεις Κέδρος κυκλοφορούν τα βιβλία της: Οι χαμένες μουσικές της Αιγύπτου: από τον τυφλό αρπιστή στον τυφλό πιανίστα (2005), Τα ταξίδια του ρόδου και του σκαραβαίου (2009), Οι σκιές που αναζητάς στην Αλεξάνδρεια (2013). 

Από το 1990 ασχολείται συστηματικά με την επιμέλεια κειμένων και με τη μετάφραση. Έχει μεταφράσει βιβλία για παιδιά, μυθιστορήματα, δοκίμια, ένα μουσικό λεξικό, κ.ά.


Λία Μεγάλου-Σεφεριάδη 

H ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ
Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΟΥΜΕ
(1965-2015)

ISBN: 978-960-04-4683-8, σελ. 432, τιμή: 17,50 €, Μάιος 2016

Από τις Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ κυκλοφορεί το 18ο βιβλίο της Λίας Μεγάλου-Σεφεριάδη. Ένα βιβλίο που απευθύνεται σε όσους αγαπούν την Ελλάδα,  αγαπούν τα ταξίδια,  αγαπούν να στοχάζονται. Από τον Έβρο έως την Κρήτη κι απ’ τη Μολυβδοσκέπαστη έως το Καστελόριζο, ταξιδεύουμε μέσα από την Ιστορία, τον μύθο, τη φύση, τη γλώσσα, τη λαογραφία, μέσα από στιγμιότυπα της καθημερινής ζωής και συναντήσεις με αξιομνημόνευτους ανθρώπους. Ένα μακρύ ταξίδι όπου βιώνουμε τις στιγμές καθώς τις ζούμε συνδέοντάς τες μ’ εκείνες του παρελθόντος, για να νιώσουμε τη θαυμαστή συνέχεια - μια συνέχεια που συχνά λανθάνει σε λεπτομέρειες : σ’ ένα τοπωνύμιο, σ’ ένα έθιμο, σε μια έκφραση ντοπιολαλιάς. Ταξίδι, τέλος, όπου αναδεικνύεται η ψυχή του κάθε τόπου και μαζί της η ομορφιά που σώζει. Ό,τι καλόν φίλον αεί. «Ό,τι είναι ωραίο το αγαπώ παντοτινά»  μας λέει ο Ευριπίδης.

Το κείμενο πλαισιώνεται από 83 ασπρόμαυρες και έγχρωμες φωτογραφίες-ντοκουμέντα της φιλελληνίδας αρχαιολόγου Stella Lubsen Admiraal, της συγγραφέως κ.ά., ενώ το εξώφυλλο κοσμεί πίνακας του Νίκου Σεφεριάδη. Πρόκειται για ένα βιβλίο-αντίδοτο στην καταχνιά των καιρών, που αναμένει να βρει τη θέση του σε κάθε ελληνικό σπίτι.

Αντιγράφουμε λίγες αράδες από τη «Μικρή συναισθηματική εισαγωγή» : (…) Ψηλαφώντας τις ρίζες των λέξεων, ψηλαφούμε τις δικές μας ρίζες. Όχι πως τάχα ρέει αμιγές το αρχαίο αίμα στις φλέβες μας, αλλά και μόνον που μιλούμε την ίδια γλώσσα, αντικρίζουμε τα ίδια μάρμαρα και μας λούζει το ίδιο φως, που αρμενίζουμε στις ίδιες θάλασσες, μας ευφραίνει ο ίδιος οίνος και περπατούμε στους ίδιους ελαιώνες φτάνει.(…)

Από το κεφάλαιο ΝΑΞΟΣ : «(…)Στο κτήμα υπάρχει ένα καφενεδάκι, όπου πωλούνται διάφορα ενθύμια. Αγόρασα ένα κολιέ από σπόρους του φυτού κορώνα, το οποίο έχω περί πολλού και ιδού γιατί. Όταν ο Θησέας εγκατέλειψε την Αριάδνη στη Νάξο, εκείνη μη αντέχοντας την προδοσία, έπεσε στη θάλασσα κι επνίγη. Κατά μία άλλη όμως εκδοχή τη βρήκε ο Διόνυσος περιπλανώμενη στη νησίδα Παλάτια, την ερωτεύτηκε, τη στεφάνωσε με το φυτό κορώνα και ενώθηκε μαζί της. Σε ποιο άλλο μέρος του πλανήτη μπορεί μια κοινή θνητή του εικοστού πρώτου αιώνα μ.Χ. να συνδεθεί τόσο φυσικά μ’ ένα μυθικό πρόσωπο της προϊστορίας;(…)»

Από το κεφάλαιο ΔΙΣΤΟΜΟ: «(…)Κατά τα άλλα, οι Γερμανοί μας άφησαν έναν απέραντο ερειπιώνα και πάνω από μισό εκατομμύριο νεκρούς. Για τις υπηρεσίες τους αυτές μας χρέωναν με έξοδα Κατοχής, που έφταναν στο 90% του εθνικού εισοδήματος. Χώρια το αναγκαστικό δάνειο. Μέχρι την τελευταία στιγμή, ακόμη και φεύγοντας, δεν έπαψαν να μας ρημάζουν. Σύμφωνα με την ιστορική έκθεση «Αι θυσίαι της Ελλάδος στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο» του αρχιτέκτονα Κωνσταντίνου Δοξιάδη και του Υφυπουργείου Ανοικοδομήσεως, που υποβλήθηκε στον ΟΗΕ, το μέγεθος των καταστροφών αντιστοιχούσε σε συσσωρευμένο εθνικό εισόδημα 33 ετών ή στον προϋπολογισμό του κράτους για 130 χρόνια! Ιταλοί και Βούλγαροι πλήρωσαν κάποιες αποζημιώσεις. Από τους Αλβανούς δεν απαιτήσαμε, κρίνοντας ότι ήταν φτωχότεροι από εμάς. Αλήθεια, πόσοι λαοί  μπορούν να δείξουν τέτοια μεγαλοψυχία; Όσο για τους  Γερμανούς, ούτε πλήρωσαν ούτε πρόκειται να πληρώσουν, για τον απλούστατο λόγο ότι τα τερατουργήματα δεν τα διέπραξαν εκείνοι, αλλά κάποιοι τρίτοι ονόματι Ναζί. Πού να τους βρούμε όμως τώρα αυτούς, αφού χώρα Ναζία δεν υπάρχει; Υπάρχει;»

Από το κεφάλαιο ΛΗΜΝΟΣ : «(…)Στέκομαι με σεβασμό μπροστά στα ιερά και στα όσια αιώνων, που φυγαδεύτηκαν το ’22 με καΐκια από την Ίμβρο και την Τένεδο : επιτύμβιες στήλες, ένας μικρός μαρμάρινος βωμός… ΄Ιμβρος και Τένεδος – δύο ελληνικά, πλην αφελληνισμένα πια, νησιά. Οι Τούρκοι, όταν δεν αρπάζουν, υφαρπάζουν… Την ίδια εποχή τα «Κειμήλια προσφύγων» εμπλούτιζαν το Βυζαντινό Μουσείο της Αθήνας. Στον νου μου αντηχούν τα λόγια του Μακρυγιάννη προς τους στρατιώτες του : «Αυτά, και δέκα χιλιάδες τάλαρα να σας δώσουνε, να μην το καταδεχτείτε να βγουν από την πατρίδα μας. Γι’ αυτά πολεμήσαμε». 

Και να την πάλι η χαρμολύπη, που σ’ άλλη γλώσσα δεν υπάρχει… Διαβάζω με συγκίνηση τις επιτύμβιες στήλες θυγατέρων : Καλλιτύχη, Καλλινίκη, Μητροφίλη/ Πολυκλέους/ θυγάτηρ/ χαίρε. Εκείνες όμως που μου έκλεψαν για πάντα την καρδιά είναι οι μικρές σειρήνες. Οι σοφές, πρόσχαρες μούσες του Κάτω Κόσμου, που ενσαρκώνουν τη νοσταλγία για έναν παράδεισο. Είναι αυτές που κρατούσαν συντροφιά στην Περσεφόνη μέσα στο ζοφερόν της μέλαθρον. Σήμερα, μετά από είκοσι εφτά αιώνες, μου χαμογελούν γεμάτες χάρη και μου μεταδίδουν  -ναι, μου μεταδίδουν- τη θετική τους ενέργεια».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :

Εμφανιζόμενη ανάρτηση

ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ

Προσωπική άποψη/επιμέλεια: Δελλή Χαρά Υποκινούμενη από ένστικτο και μόνο, υπέκυψα πάλι στην “πρωτοδοκιμαζόμενη” πένα ενός νεαρο...

Disqus Shortname