Πέμπτη, 26 Μαΐου 2016

Συνέντευξη με την Τζίνα Ψάρρη, “Mέχρι το πέμπτο σκαλοπάτι"

Το πρώτο λογοτεχνικό “παιδί” της συγγραφέως Τζίνας Ψάρρη, “Mέχρι το πέμπτο σκαλοπάτι”, είναι γεγονός. Ένα βιβλίο που ξεκινάει από την εφηβεία και σταματά στα 50 χρόνια μιας γυναίκας που περνά όλες τις συναισθηματικές διακυμάνσεις. Πάμε να το γνωρίσουμε, καθώς και την ίδια την συγγραφέα μέσα από την συνέντευξη μας.



ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1963.Αποφοίτησε από την ελληνογαλλική σχολή των Ουρσουλίνων και πήρε το πτυχίο της Γαλλικής Γλώσσας και φιλολογίας από το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο.

Αφού εργάστηκε για σύντομο χρονικό διάστημα ως μεταφράστρια,διερμηνέας και υπάλληλος ασφαλιστικών εταιριών,παρέμεινε στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση για είκοσι χρόνια,διδάσκοντας γαλλικά και ιστορία σε σχολεία της Αθήνας κ της επαρχίας.

H ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Θα ήθελα λίγο να ξεκινήσουμε κάνοντας την ερώτηση(και επίσημα) γιατί ο τίτλος είναι “μέχρι το πέμπτο σκαλοπάτι” και όχι “το πέμπτο σκαλοπάτι”; Τι αλλάζει αυτή η παραπάνω λέξη;
T.Ψ.: Η ηρωίδα του βιβλίου, θα πρέπει να βιώσει και τα πέντε στάδια της θλίψης. Ατίθαση, αντιδραστική και αμφισβητίας ως έφηβη, αναγκάζεται σε συμβιβασμούς ως ενήλικη. Μακριά από τον δυναμισμό της νιότης, οι επιλογές της την ματώνουν κι η ζωή της, βορά στις επιλογές άλλων. Τραγικά συμβάντα αφήνουν σημάδια ανεξίτηλα που ούτε ο δυνατόν έρωτας μπορεί να μαλακώσει. Περνά από την άρνηση στον θυμό, και από την διαπραγμάτευση στην κατάθλιψη, ΜΕΧΡΙ να φτάσει στο πέμπτο σκαλοπάτι που είναι η αποδοχή των όσων της συμβαίνουν. Το ζητούμενο λοιπόν, είναι η διαδρομή που καλείται να διανύσει. Μέσα από ακυρώσεις και ματαιωμένες προσδοκίες , ν' ανακαλύψει τον από μηχανής θεό της.

Είναι το ίδιο δύσκολο να συμβιβαστούν η καρδιά και το μυαλό, στην εφηβεία και κατά τη διάρκεια της ενηλικίωσης; Τι αλλάζει και τι παραμένει ίδιο;


T.Ψ.: Η καρδιά, όταν ξέρει ν' αγαπά, δίνεται. Αυτό παραμένει πάντα το ίδιο, και ο δρόμος της συμφιλίωσις της με το νου είναι δύσβατος, ανεξάρτητα από την ηλικία. Εύκολα η καρδιά ξορκίζει το κακό, το κρύβει να μην υπάρχει, ακόμη κι όταν η υποδόρια δυσφορία, η ασυνείδητη, ξέρει να προειδοποιεί.

Τι ήταν αυτό που σε δυσκόλεψε ιδιαίτερα στην εφηβεία και όμως έχει παραμείνει και στην ενήλικη ζωή σου;


T.Ψ.: Ανέκαθεν δυσκολευόμουν να τιθασεύσω τον αυθορμητισμό μου. Από παιδί έως και σήμερα, πειραματίζομαι, διυλίζω και μαθαίνω: ν' αγαπάω με το νου και να σκέφτομαι με την καρδιά. Κρύβεται μια ιδιαίτερη γοητεία πίσω απ' αυτό, που με εμποδίζει να το δω σαν ανυπέρβλητη δυσκολία. Ένα ταξίδι είναι, και η Ιθάκη, δεν θα με γελάσει.

Θα θέλαμε να μας πεις, τι ήταν αυτό που σε έκανε να γράψεις το βιβλίο αυτό;

T.Ψ.: Οι σελίδες του μυαλού μου, ήταν γεμάτες με λέξεις που στριφογύριζαν για πολλά χρόνια. Η ζωή όμως, είχε άλλα σχέδια για μένα. Έτσι, συστηματική συγγραφή ξεκίνησε πριν δυο χρόνια περίπου. Έγραφα για να καταλάβω τις φουρτούνες μου, να λύσω τους κόμπους μου. Έγραφα όποτε ένιωθα την ανάγκη να αλλάξω τον κόσμο μου, να ωριμάσω την ψυχή μου. Όταν αποφάσισα να δώσω μορφή μυθιστορήματος σε όλες αυτές τις σκόρπιες σκέψεις, ανακάλυψα τον δικό μου ιερό τόπο όπου η δυστυχία πάντα νικιέται στο τέλος.

Αρκετοί συγγραφείς, στα έργα τους, τοποθετούν βασικά προσωπικά δεδομένα. Θα μπορούσες να μας πεις αν έχεις βάλει δικά σου και ποια είναι;

T.Ψ.:
Και στην κεντρική ηρωίδα αλλά και στους δευτερεύοντες χαρακτήρες, λίγο σαν "κλέφτης", δανείστηκα πραγματικά περιστατικά, είτε προσωπικά είτε ανθρώπων που γνωρίζω, τα συνέθεσα με άλλα δανεικά και τελικά έπλασα νέα πρόσωπα με δική τους οντότητα, τους δικούς μου "φανταστικούς" φίλους, που με οδήγησαν νοερά προς το τέλος της ιστορίας. Πάντρεψα λοιπόν πραγματικότητες πολλών με μυθοπλασία ενός και ελπίζω το αποτέλεσμα να ικανοποιήσει τον αναγνώστη. Η ολοσχερής παράδοση της ηρωίδας σε κάποιες φάσεις της ζωής της, η αδυναμία και το θόλωμα του νου, τα συνεχή αναπάντητα ερωτήματα και οι αδιέξοδες καταστάσεις, ο προβληματισμός και οι ενοχές, ο πόνος, ο φόβος, ο έρωτας, είναι καταστάσεις που όλοι μας - και εγώ ασφαλώς - έχουμε βιώσει, ανεξάρτητα από το αν αλλάζει η συχνότητα ή η ένταση.

Η συγγραφή πως προέκυψε στη ζωή σου; Κατά πόσο έχει επηρεάσει την ιδιότητα σου ως αναγνώστρια;

T.Ψ.: Μεγάλωσα σ' ένα σπίτι γεμάτο βιβλία, και οι δυο γονείς μου διάβαζαν πολύ, ο πατέρας μου δε, έγραφε κιόλας, ποίηση κυρίως. Η προτροπή λοιπόν, στην ανάγνωση και την γραφή, ήταν μέρος της καθημερινότητάς μου. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, διάβαζα οτιδήποτε έπεφτε στα χέρια μου αλλά παράλληλα, σκάρωνα και ιστορίες. Με την έπαρση του μυημένου - έλεγα έως και πολύ πρόσφατα - αναγνώστη , τις απέρριπτα. Συγκρινόμενη με τα αναγνώσματά μου, έβρισκα τον εαυτό μου ανεπαρκή. Ανάγκη αλλά και τροχοπέδη λοιπόν η ανάγνωση. Παρότι η καθημερινότητά μου γεμίζει πλέον και με την ανυπέρβλητη επιθυμία της γραφής, μου είναι αδύνατον να μην διαβάζω. Η συγγραφή ωστόσο, έχει μεταβάλλει την οπτική μου ως προς την ανάγνωση. Αναζητώ σε βάθος, νιώθω πιο έντονα, ανακαλύπτω κρυμμένα νοήματα πίσω από δεύτερες - ίσως και τρίτες καμιά φορά - αναγνώσεις. Ερμηνεύω διαφορετικά τις λέξεις, απορώ πολύ και αποσαφηνίζω ακόμη περισσότερο.

Τι θαρρείς πως έχει αλλάξει μετά την έκδοση του βιβλίου; Ποια είναι η αντιμετώπιση του στενότερου κύκλου σου πάνω στο θέμα;

T.Ψ.: Έχω την μεγάλη τύχη να εισπράττω την αγάπη και την συμπαράσταση αρκετών ανθρώπων που μοιράστηκαν την αγωνία και τη χαρά μου γι' αυτό το βιβλίο, υπομόνεψαν και με στήριξαν. Χαμόγελα εξακολουθώ ν' απολαμβάνω κι ένα ναζιάρικο κλείσιμο του ματιού, παιχνιδιάρικη "συνενοχή" και ικανοποίηση. Έτσι ήταν πριν την έκδοση του βιβλίου, έτσι εξακολουθεί να είναι και σήμερα. Δεν θεωρώ ότι στην προσωπική μου ζωή έχουν επέλθει σημαντικές αλλαγές, εκτός βέβαια από τον ελεύθερο χρόνο μου, ο οποίος έχει περιοριστεί σημαντικά. Δηλώνω ευθαρσώς την ενοχή μου και κάποιες φορές την -καθόλου εσκεμμένη -απουσία μου, προσπαθώντας να θέσω αξιολογικές προτεραιότητες διαφορετικές από ότι στο παρελθόν. Αν θέλω να είμαι απόλυτα ειλικρινής ωστόσο, με ευκρινέστατη διαύγεια είναι περισσότερο σαφές τώρα, πώς ακριβώς πρέπει να ορίζεται αυτό που ονομάζουμε "στενός κύκλος". Η μικρή εμπειρία που μόλις αρχίζω ν' αποκτώ, μου μαθαίνει πόσο σοφό είναι το "γηράσκω, αεί διδασκόμενος".

Υπάρχει κάτι νεότερο στα σκαριά; Θα ήθελες να μας πεις τι είναι;

T.Ψ.: Το δεύτερο βιβλίο μου έχει ήδη προχωρήσει αρκετά. Εξάλλου, το "Μέχρι το πέμπτο σκαλοπάτι" είχε ολοκληρωθεί σχεδόν ένα χρόνο πριν. Το μόνο που μπορώ να πω είναι πως και ως γραφή αλλά και ως πλοκή, διαφέρουν εντελώς. Βασίζεται σε μια αληθινή ιστορία που με συγκλόνισε. Εκτός αυτού, ήδη στο μυαλό μου κυκλοφορεί - εντελώς ελεύθερα και άναρχα προς το παρόν - η συνέχεια του "Μέχρι το πέμπτο σκαλοπάτι", διότι το πιραντελλικό τέλος του, το "έτσι είναι αν έτσι νομίζετε" που αφήνω να αιωρείται στην τελευταία παράγραφο, μου "φωνάζει" να δώσω τη λύση της δικής μου οπτικής .

Η νέα “μόδα” είναι τα βιβλία σε ψηφιακή μορφή στο διαδίκτυο. Κατά πόσο συμφωνείς με αυτό; Εσύ τι επιλέγεις;


T.Ψ.:
Η μυρωδιά του βιβλίου, το άγγιγμα, ο ήχος της σελίδας που γυρίζει, λειτουργούν μέσα μου ως αξίωμα . Με κουράζει αφάνταστα η ψυχρή ψηφιακή μορφή, μου στερεί μεγάλο μέρος ικανοποίησης. Ακούω πολλούς να επιδοκιμάζουν αυτόν τον τρόπο, να τον βρίσκουν ευκολότερο και ασφαλώς κάθε άποψη σεβαστή. Προσωπικά, την δοκίμασα την νέα "μόδα", μα δεν μου πήγαινε.

Νέοι συγγραφείς κάνουν το ξεκίνημά τους δειλά-δειλά. Τι συμβουλή θα μπορούσες να τους δώσεις;
T.Ψ.: Αν και δεν νιώθω καθόλου ειδική, καθόλου ικανή να συμβουλεύω, με σύμμαχο τη μικρή εμπειρία που διαθέτω, θα αποτολμήσω να παραφράσω τον Βαν Γκογκ: "Αν ακούς μέσα σου μια φωνή να λέει, δεν μπορείς καθόλου να γράψεις, τότε ασφαλώς και πρέπει να γράψεις". Γιατί έτσι σώπασε η φωνή στο δικό μου μυαλό και μπόρεσα να θέσω στον εαυτό μου τις 4 ερωτήσεις του Όργουελ:

1) Τι προσπαθώ να πω;

2) Ποιές λέξεις είναι οι ιδανικές για να το εκφράσω;

3) Ποιά εικόνα ή ιδιωματισμός θα το κάνει σαφέστερο;

4) Αυτή η εικόνα που δημιούργησα, είναι αρκετά φρέσκια ώστε να έχει κάποιου είδους επιρροή;

Απαραίτητο δε κατά τη γνώμη μου, να τεθεί και μία ακόμα: Μπορώ να πω το ίδιο με λιγότερα λόγια;

Τζίνα μου σε ευχαριστούμε για τον χρόνο που μας αφιέρωσες. Ευχόμαστε ολόψυχα καλοτάξιδο το βιβλίο και ο κόσμος να το αγκαλιάσει με πολύ αγάπη. Καλή συγγραφική πορεία.


Ένα βίντεο για την συγγραφέα Τζίνα Ψαρρή και το βιβλίο της "Μέχρι το πέμπτο σκαλοπάτι" από τους Θεματοφύλακες Βιβλίων

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Η εφηβεία που παρασύρεται εύκολα από τη μουσικότητα του Εγώ και ενδέχεται να βρεθεί αντιμέτωπη με το κόστος. Ο έρωτας που θολώνει την κρίση και σαν χείμαρρος σε παρασύρει όπου θέλει αυτός. Οι λανθασμένες προτεραιότητες. Η αναβλητικότητα και η υπομονή της καρδιάς ενώ το μυαλό υποδεικνύει άλλους δρόμους. Η Χριστίνα δοκιμάζεται από μια σειρά γεγονότων που σημαδεύουν τη ζωή της, εμπιστεύεται την καρδιά ακόμα κι όταν το μυαλό της δυσφορεί, υποχρεώνεται να λειτουργήσει ως ο από μηχανής θεός της, αποκτά την πλήρη επίγνωση για το τι μπορεί να συμβεί όταν καταντάς ένας εμμονικός διώκτης που φυλάει σαν θησαυρό μια τούφα φωτεινές αναμνήσεις, και επιχειρεί να δώσει απάντηση σε μερικά από τα ερωτήματα που την κατακλύζουν: Ποια αγάπη είναι αυτή που οδηγεί στη συγχώρεση; της ερωτευμένης γυναίκας; της μάνας; ή μήπως η αγάπη στον πυρήνα της αυτοεκτίμησης; Είναι η αγάπη ο μόνος αρωγός; Και τελικά, ποιο από τα χιλιάδες «μπουκαλάκια» που υπάρχουν γύρω μας περιέχει το ελιξίριο της δύναμης; Ένα βιβλίο-διαδρομή από τα 17 έως τα 50 χρόνια μιας γυναίκας που γέμισε την πορεία της με «θα» που δεν εκπληρώθηκαν. Από «θα» όμως αρχίζει και η θάλασσα.



ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Αγορά βιβλίου 

Στιγμιότυπα από την παρουσίαση "Mέχρι το πέμπτο σκαλοπάτι".
Νάγια Γ.Μητροπούλου
Επιμέλεια Συνέντευξης/Βίντεο 

Βασιλική Μπούζα
Συντονισμός /Επιμέλεια Άρθρου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :

Εμφανιζόμενη ανάρτηση

ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ

Προσωπική άποψη/επιμέλεια: Δελλή Χαρά Υποκινούμενη από ένστικτο και μόνο, υπέκυψα πάλι στην “πρωτοδοκιμαζόμενη” πένα ενός νεαρο...

Disqus Shortname