Παρασκευή, 27 Μαΐου 2016

Κριτικη: Τα Παλιά Ασήμια

1899, 2004, 1909, 1922 … Ημερομηνίες που σημάδεψαν τους πρωταγωνιστές των Παλιών Ασημιών. Ημερομηνίες που θα μας φανερώσουν το μυστικό της Μονής των Παλιών Ασημιών. Καππαδοκία, 1899 – 2004. Στα βουνά με τα χιόνια και τις κοιλάδες με τα βράχια, ζει και αναπτύσσεται ο ελληνισμός. Καισάρεια, Σινασός, Σμύρνη και Πόντος τα μέρη όπου γεννήθηκε ο έρωτας της Σεβαστής Χατζηαβράμογλου με τον Έλμερ Αλεξάντερ Κάρτερ το 1919 και ο ξεριζωμός των Ελλήνων το 1922 τερμάτισε απότομα. Στα ίδια μέρη 80 χρόνια αργότερα θα επιστρέψει η Έλσα, η εγγονή της Σεβαστής, μαζί με το ημερολόγιο της γιαγιάς Σεβαστής. Στα ίδια μέρη θα ταξιδέψει και από την άλλη άκρη του κόσμου, την Αμερική, ο φωτογράφος Άλεξ, για να γνωρίσει τον τόπο που γνώρισε τον έρωτα ο παππούς του. Και εκεί, στην Καππαδοκία του 2004, στις υπόγειες πολιτείες, τις απόκρυφες εκκλησίες, τους περιστρεφόμενους δερβίσηδες και το μοναστήρι με τη χαμογελαστή Παναγία θα συναντηθούν και θα πλέξουν τις προσωπικές τους ιστορίες η Έλσα και ο Άλεξ. Στα βράχια του τόπου εκείνου θα σκαλίσουν τους τελευταίους στόχους μίας ραψωδίας, που ξεκίνησε χρόνια νωρίτερα.

«Τα Παλιά Ασήμια» είναι ένα ταξίδι στον χρόνο, στο συναίσθημα, στη λογική και στη μνήμη. Με ζωντανές εικόνες, λεπτομερείς περιγραφές ο αναγνώστης βαδίζει στα σοκάκια και τους δρόμους της Σινασούς, της Καισάρειας και τα βουνά του Πόντου. Με εναλλαγές στην Καππαδοκία του 1900 και της Καππαδοκίας του 2004 η Μαίρη Κόντζογλου αφηγείται με τον ξεχωριστό τρόπο γραφής της την ιστορία δύο οικογενειών, αλλά και του τόπου όπου άκμασε ο ελληνισμός. Με λέξεις που ξεχειλίζουν συναίσθημα ο αναγνώστης ζει την κάθε μέρα της Σεβαστής και της οικογένειάς της. Γίνεται ένα μαζί της, ταυτίζεται και ανυπομονεί να δει τη συνέχεια. Παράλληλα, βιώνει τον πόνο της Έλσας για τον χαμό του άντρα της, την προσπάθειά της να σταθεί ξανά όρθια και να απελευθερωθεί από τις τύψεις ότι η ζωή της συνεχίζεται, ενώ ο λατρεμένος σύζυγός της έχει χαθεί οριστικά. 

Η Σεβαστή και η Έλσα, δύο γυναίκες που ζήσανε σε διαφορετικές εποχές, δύο γυναίκες που βίωσαν τον πόνο και γεννήθηκαν ξανά από τις στάχτες τους. Βοηθός σε αυτό; Ο έρωτας. Αυτό το συναίσθημα το οποίο πάντα δίνει δύναμη στον άνθρωπο να συνεχίσει και να αγωνίζεται. Όμως, θα καταφέρει η Έλσα μέσα από το ταξίδι της στην πατρογονική γη των προγόνων της να επιστρέψει στη ζωή; Θα καταφέρει ο Άλεξ να την βγάλει από την κατάθλιψη; Θα διαδραματίσει τον ίδιο σημαντικό ρόλο που έπαιξε και ο παππούς του στη ζωή της Σεβαστής; Με όλες αυτές τις απορίες τελειώνει το πρώτο μέρος της τριλογίας της Μαίρης Κόντζογλου, απορίες που σε καλούν να τις λύσεις στο επόμενο βιβλίο. «Τα Παλιά Ασήμια» εισάγουν τον αναγνώστη σε ένα όμορφο, σε ένα γλυκό, αλλά και συγχρόνως πικρό ταξίδι. Ένα ταξίδι ημιτελές, το οποίο θα ολοκληρωθεί στα επόμενα δύο βιβλία. Θα έρθει η λύτρωση και η κάθαρση στις ψυχές των πρωταγωνιστών; Αυτό μένει να το ανακαλύψουμε στην «Προσευχή μας για τα Παλιά Ασήμια», καθώς θα προχωράμε «Πέρα από τα Παλιά Ασήμια». 
Χαρακτηριστικά

Οπισθόφυλλο

Υπάρχει τέλος σε έναν έρωτα που καίει σαν τη λάβα των ηφαιστείων της Καππαδοκίας;

Ποιο είναι το μυστικό της Μονής των Παλιών Ασημιών;

Ποια μάγια κρατούν την αλήθεια τυλιγμένη σφιχτό κουβάρι;

Καππαδοκία, χώρα µαγική, γεµάτη θρύλους και παραδόσεις. 

Εκεί, ανάµεσα στα βουνά µε τα αιώνια χιόνια και τις κοιλάδες µε τα ανάγλυφα βράχια, ένας ελληνισµός ξεχασµένος στα έσχατα της Ανατολίας ζει και προκόβει, ερωτεύεται, γεννάει, προσεύχεται, λιτανεύει, γερνάει και πεθαίνει κάτω από τη σκιά των ηφαιστείων.

Καισάρεια, Σινασός, Σµύρνη και Πόντος, ο καµβάς που πάνω του κεντιέται η ιστορία του έρωτα της Σεβαστής Χατζηαβράµογλου µε τον Έλµερ Αλεξάντερ Κάρτερ στα χρόνια του Μεγάλου Πολέµου, ο οποίος άλλαξε τα σύνορα του κόσµου. Η ανταλλαγή των πληθυσµών το 1924 χωρίζει για πάντα τους δυο νέους ένα αιµατοβαµµένο βράδυ στο λιµάνι της Μερσίνας.

Ογδόντα χρόνια αργότερα, η Έλσα κάνει ένα ταξίδι στα προγονικά χώµατα, κουβαλώντας µαζί της το ηµερολόγιο της γιαγιάς Σεβαστής. Ο αµερικάνος φωτογράφος Άλεξ πηγαίνει στην Καππαδοκία να αναζητήσει τα χνάρια του καθηγητή Έλµερ Αλεξάντερ Κάρτερ. 

Υπόγειες πολιτείες, απόκρυφες εκκλησιές, περιστρεφόµενοι δερβίσηδες και ένα µοναστήρι µε τη χαµογελαστή Παναγία µπλέκουν στις προσωπικές ιστορίες και µοναξιές των ηρώων, σκαλίζοντας στους βράχους µια παλιά ραψωδία στην οποία εκείνοι καλούνται να γράψουν τους στίχους του τέλους.

Κριτική: Χρυσή Σίσσυ Αγγελίδου 
Συντονισμός Άρθρου: Βασιλική Μπούζα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :

Εμφανιζόμενη ανάρτηση

ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ

Προσωπική άποψη/επιμέλεια: Δελλή Χαρά Υποκινούμενη από ένστικτο και μόνο, υπέκυψα πάλι στην “πρωτοδοκιμαζόμενη” πένα ενός νεαρο...

Disqus Shortname