Τετάρτη, 11 Μαΐου 2016

Κριτική: Αόρατα κορίτσια -Μανίνα Ζουμπουλάκη

Κριτική 

«Αόρατα Κορίτσια» και αμέσως σου έρχεται στο μυαλό η σκέψη ότι ναι, οι γυναίκες είναι αόρατες. Ακόμα και στον 21ο αιώνα. Η γυναίκα απέκτησε δικαιώματα, βελτίωσε τις συνθήκες ζωής της, ή μήπως τελικά όλα αυτά είναι ένα κάλυμμα για να γίνει ακόμα πιο πολύ αόρατη;

Η Μανίνα Ζουμπουλάκη με το νέο της βιβλίο μας δίνει τροφή για σκέψη. Πόσο έχει αλλάξει η θέση της γυναίκας; Πόσο αγώνας χρειάζεται για να επιβιώσει μία γυναίκα μέσα σε έναν κόσμο φτιαγμένο για τους άντρες; Τρεις γυναίκες, τρεις ιστορίες και η Μανίνα Ζουμπουλάκη παρουσιάζει την Ιστορία μέσα από την ιστορία τριών γυναικών.

Ξεκινώντας από το 1922 φτάνει στο σήμερα. Κρυμμένες πίσω από αντρικές μεταμφιέσεις τρεις γυναίκες αφηγούνται τις ιστορίες τους. Διαφορετικές, αλλά και ίδιες. Αλλάζει ο χρόνος, όχι όμως και ο τρόπος επιβίωσης. Η ιστορία ξεκινά με την πρώτη ηρωίδα, η οποία πρόσφυγας φτάνει στη Θεσσαλονίκη και δουλεύει σε καφέ – σαντάν, σε θέατρα και κάνει καριέρα ως άντρας. Στα βήματά της, αλλά ως οπερατέρ, βαδίζει και η εγγονή της, η οποία με τη μηχανή της κυκλοφορεί ως άντρας. Μία μεταμφίεση που της παρέχει ασφάλεια, μέσα σε έναν κόσμο περίεργο, δύσκολο, κακό.

Τελικά, όπως αποδεικνύεται, είναι δύσκολο να είσαι γυναίκα. Να έχεις όχι έναν, αλλά δεκάδες ρόλους να υποδυθείς. Και ίσως είναι επιλογή, όπως φαίνεται μέσα από το βιβλίο, των περισσότερων γυναικών να είναι αόρατες, να προσπαθούν να μείνουν μακριά από το επίκεντρο, ωστόσο ένα είναι σίγουρο. Ότι στην ουσία αυτές είναι οι πρωταγωνίστριες της ζωής, ακόμα και αν οι ίδιες προσπαθούν να το αποφύγουν.

Η Μανίνα Ζουμπουλάκη μέσα από τις σελίδες του βιβλίου της, μέσα από την ιστορία των τριών γυναικών παρουσιάζει την ιστορία όλων των γυναικών. Μέσα από τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τους φόβους, τις αγωνίες των πρωταγωνιστών κάθε γυναίκα μπορεί να δει τους δικούς της φόβους, τα δικά της συναισθήματα. Παράλληλα, είναι μία ευκαιρία και οι άντρες να δουν μέσα από τα μάτια μιας γυναίκας όλα όσα την απασχολούν και να σκεφτούν ότι τελικά δεν είναι το «αδύνατο φύλο».




Περίληψη βιβλίου



Τα κορίτσια διασχίζουν τις θάλασσες του χρόνου. Τα κορίτσια αγωνίζονται, ελπίζουν. Επιζούν χάρη σε συμπτώσεις, χάρη σε μικρά θαύματα, χάρη σ’ αυτούς που δεν τα βλέπουν. Παλεύουν να μην ξεχωρίσουν, να μη σκαλώσει πάνω τους κανένα βλέμμα. Κουρνιάζουν μέσα στο πλήθος και γίνονται μητέρες και γιαγιάδες άλλων κοριτσιών. Τα κορίτσια είναι αόρατα μέσα στα καραβάνια των ξεριζωμένων της Ιστορίας, είναι όμως ζωντανά στο μυθιστόρημα-ποταμό της Μανίνας Ζουμπουλάκη που διατρέχει τον χρόνο και οδηγεί από το μακρινό ’22 στο αόρατο αύριο. Κρυμμένες πίσω από αντρικές ταυτότητες, τρεις γενιές γυναικών αφηγούνται αριστοτεχνικά τις ιστορίες τους. Ο κόσμος του θεάματος, το θέατρο και η σόουμπιζνες είναι ο χώρος τους για περισσότερο από έναν αιώνα. Μαζί τους τρέχει η μεγάλη Ιστορία που δεν τελειώνει ποτέ... 


Κριτική: Χρυσή-Σίσυ Αγγελίδου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :

Εμφανιζόμενη ανάρτηση

ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ

Προσωπική άποψη/επιμέλεια: Δελλή Χαρά Υποκινούμενη από ένστικτο και μόνο, υπέκυψα πάλι στην “πρωτοδοκιμαζόμενη” πένα ενός νεαρο...

Disqus Shortname