Κυριακή, 3 Απριλίου 2016

"Το Αυγό Του Θεού" Συνέντευξη με την Σουζάνα Χατζηνικολάου

Οι Θεματοφύλακες Βιβλίων έχουν την χαρά και την τιμή να φιλοξενούν στο σημερινό αφιέρωμα την κυρία Σουζάνα Χατζηνικολάου, συγγραφέα του βιβλίου "Το Αυγό του Θεού" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέρδος. Ελάτε και εσείς να γνωρίσετε μαζί μας την κα. Χατζηνικολάου μέσα από την συνέντευξη που ακολουθεί.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Γεννήθηκα και μεγάλωσα με βιβλία και παραμύθια, με ταινίες και πολλά παιχνίδια, με εικόνες και αμέτρητα ερεθίσματα, με αγάπη και δημιουργικότητα. Γράφω φαντασία γιατί έτσι μπορώ να έχω τον απόλυτο έλεγχο σε έναν κόσμο όπου όλα είναι δυνατά. Είμαι παιδίατρος γιατί λατρεύω τα παιδιά και την αθωότητά τους που είναι η μόνη ελπίδα της ανθρωπότητας. Όταν γράφω ταξιδεύω και γνωρίζω τον εαυτό μου και τους άλλους. Έχω έναν μικρό άγγελο, τη Νεφέλη, που εύχομαι να μπορέσω να της δώσω όσα είχα την τύχη να πάρω εγώ από τη ζωή. Ελπίζω να μπορώ να γράφω πάντα.

Ένα video με αφορμή το αφιέρωμα στην συγγραφέα Σουζάνα Χατζηνικολάου και το βιβλίο της "Το αυγό του Θεού"" των εκδόσεων ΚΕΔΡΟΣ για την σελίδα Θεματοφύλακες βιβλίων.

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Β.Μ:Σε ποια ηλικία ανακαλύψατε την αγάπη σας για την συγγραφή και τι σας ώθησε να ταξιδέψετε στα άδυτα του μαγικού κόσμου της φαντασίας ;

Σ.Χ: Πάντα μου άρεσαν τα παραμύθια και οι φανταστικές ιστορίες, καθώς διάβαζα από πολύ μικρή. Σαν παιδί έπλαθα συχνά ιστορίες με το μυαλό μου και τις παίζαμε με τα αδέρφια μου και άλλα παιδιά με τα οποία κάναμε παρέα. Ήταν κάτι που μου ερχόταν φυσικό, δε με ώθησε κάτι σε αυτό εκτός από τα πολλά ερεθίσματα που είχα από βιβλία και ταινίες. Θυμάμαι ότι στην τετάρτη δημοτικού είχα γράψει την πρώτη μου ιστορία για ένα μαγικό φόρεμα που όταν το φορούσε ένα κοριτσάκι μπορούσε να μεταφέρεται σε άλλα μέρη. Σε κάποιες διακοπές είχα αγοράσει ένα τετράδιο και πέρασα το καλοκαίρι γράφοντας παραμύθια. Νομίζω ότι ήμουν έτσι από πάντα. Τελικά άρχισα να γράφω μυθιστορήματα στα δεκαοχτώ, απλά επειδή μου άρεσε και με ταξίδευε.

Β.Μ: Σύμφωνα με το γεγονός ότι είστε παιδίατρος θα ήθελα να ρωτήσω το εξής :Κατά πόσο συμβάλει σαν ερέθισμα η άμεση επαφή με τα παιδιά στην συγγραφή παραμυθιών και εξιστόρηση φανταστικών ιστοριών ;

Σ.Χ: Νομίζω ότι στην πραγματικότητα συνέβη το αντίθετο. Επειδή μου άρεσαν τα παραμύθια και ο κόσμος της φαντασίας στον οποίο μπορούν να ζουν τα παιδιά, στη «Χώρα του Ποτέ» αν θες, αποφάσισα να γίνω παιδίατρος. Η επαφή με τα παιδιά με διασκεδάζει και με γεμίζει. Έρχομαι κοντύτερα στο παιδί που υπάρχει ακόμα μέσα μου.

Β.Μ:Από που αντλείτε την έμπνευσή σας;

Σ.Χ: Από όλα τα ερεθίσματα που μπορεί να μας δώσει η καθημερινότητα. Από μια μικρή ιστορία που μπορεί να ακούσω, από ένα στοιχείο μιας ταινίας που μπορεί να επεκταθεί σε κάτι διαφορετικό, από ιστορικά γεγονότα, κοινωνικά φαινόμενα, από τις σχέσεις των ανθρώπων, από τα πάντα. Όλα μπορούν να αποτελέσουν ιδέες και εμπνεύσεις. Η λογοτεχνία του φανταστικού δεν είναι κάτι απόμακρο ή άσχετο με την ανθρώπινη φύση και πραγματικότητα. Απλά μπορεί να προσδώσει γοητεία σε κάτι που στην πραγματική ζωή μπορεί να φαίνεται πεζό ή αδιάφορο, και τελικά να το κάνει μια όμορφη ιστορία.

Β.Μ:Όλα τα βιβλία κρύβουν μια μικρή ιστορία . Ποια είναι η ιστορία πίσω από τη σύλληψη της ιδέας του βιβλίου "Το αυγό του θεού";

Σ.Χ: Δεν μπορώ να πω ότι υπάρχει συγκεκριμένη ιστορία, εκτός από το ότι έτυχε εκείνη την περίοδο να διαβάζω σχετικά με την Ιερά Εξέταση και το κυνήγι των μαγισσών, θέμα που από πάντα με συγκλόνιζε και με αναστάτωνε. Επίσης εμπνεύστηκα από διάφορες συζητήσεις σχετικά με τη θρησκεία και το Θεό, κάτι που με ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Προσωπικά πιστεύω στο Θεό, όπως έχω ξαναπεί, και ήθελα να εκφράσω τη γνώμη μου σχετικά με αυτό το θέμα, ενώ παράλληλα να φτιάξω μια ενδιαφέρουσα ιστορία που να παραπέμπει φυσικά στην Ιερά Εξέταση, αλλά μέσα από μια διαφορετική οπτική ματιά.

Β.Μ: Παρουσιάστε μας με λίγα λόγια για την πλοκή του βιβλίου σας ;

Σ.Χ: Η ιστορία αφορά μια βαθιά θεοκρατική κοινωνία με μια φανταστική θρησκεία, εκείνη του θεού Γκνοφόσιρ, η οποία αντιμετωπίζει βίαια οποιονδήποτε αμφισβητία της, επιβάλλοντας του την ποινή της ισόβιας εξορίας και του διωγμού που οδηγεί σταδιακά στο θάνατο. Ο κεντρικός ήρωας είναι ένας νεαρός εξόριστος, ο Φίλκε, ο οποίος έχοντας αντιμετωπίσει την ποινή αυτή, όχι μόνο έχει πάψει να πιστεύει, αλλά έχει φτάσει στο σημείο να μισεί τον Θεό και οτιδήποτε άλλο τον αντιπροσωπεύει. Όταν κάποια στιγμή ανακαλύπτει ότι η θρησκεία του Γκνοφόσιρ δεν είναι παραμύθι αλλά πραγματικότητα και ότι επίκειται μια νέα μάχη του Καλού και του Κακού στον κόσμο, καλείται να διαλέξει στρατόπεδο. Και η επιλογή του είναι τόσο σημαντική που πρόκειται να κρίνει τον νικητή.

Β.Μ: Οι λάτρεις επικής λογοτεχνίας είμαι σίγουρη πως θα λατρέψουν τη τον κόσμο της Νεβάντε. Αλήθεια πώς μοιάζει αυτός ο κόσμος δημιουργήσατε με την πένα σας ;

Σ.Χ: Η Νεβάντε είναι μια ολόκληρη ήπειρος με τις πόλεις της, τα χωριά της, τα βουνά, τα ποτάμια, τα δάση και τις λίμνες της, και όλη είναι διαποτισμένη από τη θρησκεία του Γκνοφόσιρ και τη λατρεία της προς αυτόν. Πρωτεύουσά της είναι η Βαγιαμόρεν, μια τεράστια πλούσια πολιτεία πλημμυρισμένη από ατέλειωτους ναούς αφιερωμένους στο θεό και την ιστορία του, περιτριγυρισμένη από ένα θεόρατο τείχος με είκοσι πύλες που απεικονίζουν το πρόσωπό του. Στο κέντρο της πόλης δεσπόζει ο Ιερός Ναός Σελέτικ, το θρησκευτικό κέντρο και έδρα του ιερατείου και του Αρχιερέα Ζεσπίλκα, ο οποίος κυβερνά τη Βαγιαμόρεν και μέσω αυτής όλη τη Νεβάντε επιβάλλοντας αυστηρούς νόμους και κανόνες που κανένας δεν τολμά να αμφισβητήσει. Τα υπόλοιπα μυστικά του φανταστικού αυτού κόσμου θα τα ανακαλύψει ο αναγνώστης σταδιακά διαβάζοντας την ιστορία.

Β.Μ: Προβήκατε σε έρευνα και μελέτη πριν την δημιουργία του ή τον σχεδιάσατε αυθόρμητα μέσω της έμπνευσης ;

Σ.Χ: Τα βασικά στοιχεία του σχεδιάστηκαν αυθόρμητα, χωρίς κάποια περαιτέρω έρευνα εκτός από τις δικές μου γνώσεις σχετικά με τη θρησκεία και την εποχή της Ιεράς Εξέτασης. Κάποια επιμέρους στοιχεία στην πορεία απαίτησαν έρευνα όπως το θέμα της λεβάντας – η ονομασία της, η καλλιέργειά της, οι ιδιότητές της, τα προσωνυμία της – , τα δέντρα και τα φυτά με βάση τις τοποθεσίες και το υψόμετρο, και άλλα στοιχεία όπως τα μέσα μεταφοράς και τα επαγγέλματα, τα βιβλία και τα συγγράμματα κλπ. Τα περισσότερα όμως ήταν θέμα έμπνευσης και φαντασίας.

Β.Μ: Μέσα στο κείμενο σας αναφέρετε πως η κοινωνία της Νεβάντε είναι θεοκρατική και αν δεν υπάρχει υπάρχει απόλυτος σεβασμός στο Ιερατείο , οι πολίτες δέχονται βάναυσες κυρώσεις .Από το ο οπισθόφυλλο και μόνο σαν επικείμενος αναγνώστης ομολογώ πως στο νου μου στροβιλίστηκαν μεσαιωνικές σκηνές της Ιεράς Εξέτασης . Με ποιο σκεπτικό αποφασίσατε να παρουσιάσετε τον θρησκευτικό φανατισμό κι τι θέματα θίγετε;

Σ.Χ: Δεν είναι ένα σύγχρονο θέμα που μας αφορά όλους; Ποιος το αμφισβητεί αυτό; Αντίθετα ίσως με τη γενική πεποίθηση, η λογοτεχνία του φανταστικού είναι από τα πιο πολιτικοποιημένα είδη της λογοτεχνίας, που ανέκαθεν ασχολούνταν με ακραίες εκφάνσεις της ανθρώπινης φύσης. Στο βιβλίο θίγονται τα θέματα της πίστης στο θεό, της αμαρτίας, του φανατισμού και της δεισιδαιμονίας, της αλληλοκατανόησης, της αποδοχής του διαφορετικού, της δικαιοσύνης και της ελευθερίας – σωματικής και πνευματικής. Θεωρώ ότι είναι πολύ ενδιαφέροντα θέματα και το πιο ωραίο είναι ότι μπορούν να θιχτούν μέσα από μια φανταστική ιστορία που δεν κηρύττει ούτε επιβάλλει απόψεις – ο αναγνώστης μπορεί να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Σαφώς και εμπνεύστηκε από την Ιερά Εξέταση, όπως προανέφερα, και υπάρχουν μέσα σαφείς αλληγορίες και αναλογίες με το Χριστιανισμό. Αυτό δεν είναι τυχαίο, έγινε εσκεμμένα.

Β.Μ: Ο εξόριστος Φίλκε (κεντρικός πρωταγωνιστής )επιστρέφει στη Βαγιαμόρεν την περίοδο κατά την οποία η πίστη στον Θεό αλλά και τον αλάθητο Αρχιερέα Ζεσπίλκα έχει κλονιστεί.Οι " αληθινοί" δαίμονες ξυπνούν και ψάχνουν για συμμάχους . Έτσι λοιπόν καλείται να επιλέξει ανάμεσα στη συγχώρεση και στην εκδίκηση . Ποιο είναι εκείνο το χαρακτηριστικό γνώρισμα που ξεχωρίζει τον Φίλκε από την συντροφιά του;

Σ.Χ: Το κύριο χαρακτηριστικό του είναι ότι έχει περάσει τέσσερα χρόνια εξόριστος και αυτό έχει επηρεάσει τον ψυχισμό του και τον χαρακτήρα του. Τον έχει κάνει να βλέπει τον κόσμο με το δικό του τρόπο, και αρχικά τον γνωρίζουμε κυνικό, λιγόλογο και συναισθηματικά επίπεδο, ως και αδιάφορο για τη μοίρα του. Φυσικά αυτά είναι γνωρίσματα ενός ανθρώπου τραυματισμένου σωματικά και ψυχικά, που αντιμετωπίζει πλέον τον κόσμο με απογοήτευση και απόρριψη, έως και συναισθηματική αποξένωση. Καθώς όμως προχωρά η ιστορία ανακαλύπτουμε ότι υπάρχει μέσα του κάτι που τον διαχωρίζει από οποιονδήποτε άλλον, ακόμα και από πολλούς από εμάς που πιθανώς θα μπορούσαμε να είμαστε στη θέση του. Κι αυτό είναι το τεράστιο θάρρος, η ψυχική δύναμη και ο ηρωισμός.

Β.Μ: Υπήρχε κάτι που σας δυσκόλεψε κατά την συγγραφή του έργου σας ; Σε πόσο καιρό το ολοκληρώσατε ;

Σ.Χ: Με δυσκόλεψε η έλλειψη χρόνου και οι επαγγελματικές υποχρεώσεις. Ξεκίνησα το βιβλίο πριν από την άσκηση της ειδικότητας και έγραψα τα πρώτα έντεκα κεφάλαια σε δύο μήνες. Στη συνέχεια αναγκάστηκα να το αφήσω για τέσσερα χρόνια καθώς με τη δουλειά δεν μπορούσα να γράψω λόγω κούρασης και άγχους. Πέρασε ένα διάστημα κατά το οποίο είχα πιστέψει ότι δεν θα κατάφερνα να ξαναγράψω ποτέ, γιατί αντιμετώπιζα πρόβλημα συγκέντρωσης. Όταν τελείωσα όμως την ειδικότητα και χαλάρωσα, έγραψα όλο το υπόλοιπο σε τρεις μήνες, πάρα πολύ γρήγορα δηλαδή. Έγραφα όμως όλη μέρα, από το πρωί μέχρι αργά το βράδυ. Ήταν μια υπέροχη περίοδος, τόσο δημιουργική όσο καμία άλλη στη ζωή μου.

Β.Μ: Το μεγαλύτερο ίσως πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι συγγραφείς, είναι η απώλεια έμπνευσης. Σας έχει συμβεί και πως το αντιμετωπίσατε

Σ.Χ: Ναι, εννοείται, όπως είπα και παραπάνω. Οφείλεται στις απαιτήσεις της καθημερινότητας, τη δουλειά, το άγχος, τις ευθύνες, τις καταστάσεις της ζωής. Χρειάζεται χρόνος και ψυχική ηρεμία για να γράψει κανείς. Όταν δεν έχω έμπνευση, απλά περιμένω να έρθει. Ασχολούμαι με άλλα πράγματα, διαβάζω, βλέπω ταινίες. Ποτέ όμως δεν σταματώ να σκέφτομαι και να εξετάζω ιδέες για το πώς θα πρέπει να συνεχίσω. Η έμπνευση είναι σα να ψάχνεις για χρυσό στο ποτάμι – ποτέ δεν ξέρεις πότε θα βρεις τον αστραφτερό σβώλο. Όμως μόνο αν συνεχίσεις το ψάξιμο θα τον βρεις.

Β.Μ: Κατά την γνώμη σας, ποια είναι χαρακτηριστικά ενός επιτυχημένου βιβλίου;

Σ.Χ: Σίγουρα η πρωτότυπη πλοκή και οι αληθινοί χαρακτήρες, οι ζωντανοί διάλογοι, η ικανότητα να κάνεις τον αναγνώστη να ταυτιστεί με τους ήρωες. Επιτυχημένο πιστεύω ότι γίνεται το βιβλίο που ο ίδιος ο συγγραφέας έχει περάσει καλά με τη συγγραφή του, το έχει ζήσει και το έχει χαρεί. Αυτά ως προς το ίδιο το έργο. Όσον αφορά τα υπόλοιπα, δεν αμφισβητεί κανείς ότι ένα βιβλίο γίνεται επιτυχημένο όταν έχει την κατάλληλη προώθηση. Χωρίς αυτήν ακόμα και αριστούργημα να είναι, θα μείνει άγνωστο.


Β.Μ: Τι θα συμβουλεύατε έναν νέο συγγραφέα , ο οποίος κάνει δειλά τα πρώτα του βήματα στον κόσμο των Εκδόσεων;

Σ.Χ: Να μην απελπίζεται και να συνεχίζει να γράφει και να διαβάζει πολύ. Όσο πιο πολύ διαβάζει κανείς τόσο καλύτερα γράφει. Να ξαναδιαβάζει και να διορθώνει αυτά που γράφει. Να γράφει αυτό που θα ήθελε να διαβάσει. Να μην τον νοιάζει τι θα πουν οι άλλοι γι΄ αυτά που γράφει. Και να προωθεί τη δουλειά του όσο καλύτερα μπορεί.

Σουζάνα σ' ευχαριστούμε πάρα πολύ τον χρόνο που αφιέρωσες ώστε να διεκπεραιωθεί η συνέντευξη μας. Οι Θεματοφύλακες Βιβλίων ευχόμαστε: η έμπνευση και δημιουργικότητα να μη σε εγκαταλείψουν ποτέ τα καλύτερα και πάντα επιτυχίες. Κάθε συγγραφική σου δουλειά, να έχει επιτυχημένη πορεία ώστε να μας χαρίζεις ατελείωτα μαγικά ταξίδια σε φανταστικούς κόσμους.

Σ.Χ Εγώ σας ευχαριστώ για τη συνέντευξη και το αφιέρωμά σας και ελπίζω το «Αυγό του Θεού» να ταξιδέψει όποιον το διαβάσει όπως ταξίδεψε εμένα.

ΤΟ ΑΥΓΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Στη θεοκρατική κοινωνία της Νεβάντε και της πρωτεύουσάς της, Βαγιαμόρεν, η αμφισβήτηση του Αρχιερέα και του ιερατείου ισοδυναμεί με θανάσιμη αμαρτία. Οι αμαρτωλοί θεωρούνται καταραμένοι από τον Θεό Γκνοφόσιρ και εξορίζονται σημαδεμένοι με τη Σφραγίδα, το σύμβολο των δαιμόνων. Η ποινή ισοδυναμεί με καταδίκη σε θάνατο, καθώς οι εξόριστοι έρχονται αντιμέτωποι με τον ακραίο φανατισμό και την προκατάληψη της Νεβάντε, και ελάχιστοι από αυτούς επιβιώνουν πάνω από δώδεκα μήνες. Ύστερα από τέσσερα σκληρά χρόνια εξορίας και βαριά άρρωστος, ο Φίλκε επιστρέφει στη Βαγιαμόρεν. Συναντά τον παλιό του φίλο Σίντρο κι εκείνος πηγαίνει μαζί του. Παρέα με τον Ίλυ και τον Άνικ, δυο αδέρφια από εξόριστη μητέρα, θα ξεκινήσουν ένα ταξίδι για κάποιο μοναστήρι στο Βορρά. Η πίστη όλων στον Θεό έχει κλονιστεί, και το μίσος για τον τύραννο Αρχιερέα Ζεσπίλκα είναι κοινό. Όμως κάποια στιγμή οι αληθινοί δαίμονες θα ξυπνήσουν και θα ψάξουν για συμμάχους ανάμεσα στους εξορίστους. Και τότε ο Φίλκε θα πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στη συγχώρεση και στην εκδίκηση. Και θα ανακαλύψει ότι η Σφραγίδα στον κρόταφό του είναι κάτι περισσότερο από μια απλή ζωγραφιά.

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

  
Σελίδα του βιβλίου στο  FaceBook:
   Προσωπικό Προφίλ Συγγραφέα.
   Ε-mail

Βασιλική Μπούζα 
Επιμέλεια  Συνέντευξης /Άρθρου

Νάγια Γ. Μητροπούλου
Επεξεργασία Εικόνων/Βίντεο

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :

Εμφανιζόμενη ανάρτηση

ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ

Προσωπική άποψη/επιμέλεια: Δελλή Χαρά Υποκινούμενη από ένστικτο και μόνο, υπέκυψα πάλι στην “πρωτοδοκιμαζόμενη” πένα ενός νεαρο...

Disqus Shortname