Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2016

«Χωρίς χάρτη» Νεκταρία Μαρκάκη

Σήμερα θα γνωρίσουμε την συγγραφέα Νεκταρία Μαρκάκη και το πρώτο της βιβλίο «Χωρίς χάρτη» από τις εκδόσεις Δυάς. Ένα βιβλίο που ήδη κατέχει την προτίμηση του κοινού, καθώς και την αγάπη του. Πάμε να γνωριστούμε.

BΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

     Ονομάζομαι Νεκταρία. Γεννήθηκα στην Αθήνα αλλά μεγάλωσα στο όμορφο νησί των Φούρνων όπου εκεί ανέπτυξα την αχαλίνωτη φαντασία μου. Ξεκίνησα να γράφω στα εφηβικά μου χρόνια, από ανάγκη να βγάλω όλα όσα είχα κρατήσει κλειδωμένα μέσα μου, αφού ανέκαθεν είχα πρόβλημα να εκφραστώ προφορικά.

    Αθεράπευτα ρομαντική- κι ας προσπαθώ να πείσω τον κόσμο για το αντίθετο, γεννημένη σ' έναν κυνικό κόσμο που θεωρεί τον ρομαντισμό τελειωμένο πράγμα και την αγάπη και το σεβασμό ως κάτι αυτονόητο, ψάχνω να βρω κι εγώ που ανήκω τελικά. Περνώ τον χρόνο μου ανάμεσα στη συγγραφή, τους ανθρώπους που αγαπώ και τις τρεις γάτες μου. Αφού δε βλέπω γύρω μου ρομαντισμό, τον φτιάχνω μόνη μου, στις ιστορίες που γράφω. Λατρεύω να βλέπω μέσα από τον φακό της μηχανής μου, και γι' αυτό σπούδασα φωτογραφία. Χρησιμοποιώ τον πιστό φίλο μου, τη μηχανή μου, για να αποτυπώνω την ομορφιά του κόσμου μας και τη πένα μου για να δημιουργώ περισσότερες όμορφες εικόνες. 

Το πρώτο μου μυθιστόρημα με τίτλο,"Χωρίς Χάρτη", κυκλοφορεί από τη Δυάς Εκδοτική και μπορείτε να το βρείτε στο website http://moissogloupublishing.simplesite.com.

Επίσης, μπορείτε να διαβάσετε τις υπόλοιπες ιστορίες μου εδώ .

Νεκταρία Μαρκάκη

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ


Νεκταρία μου θα θέλαμε να μας μιλήσεις λίγο για το βιβλίο. Ποιο είναι το θέμα που διαπραγματεύεται;

Ν.Μ.: Το "Χωρίς Χάρτη" μιλάει για όλα εκείνα που θα θέλαμε να έχουμε κάνει στη ζωή μας, αλλά ποτέ δεν βρήκαμε την κατάλληλη στιγμή να τα κάνουμε ή δεν βρήκαμε ποτέ το θάρρος να τα κάνουμε. Είναι η ιστορία της Αλεξάνδρας, μιας νεαρής κοπέλας που όπως πολλοί, ζούσε για να ευχαριστήσει τους άλλους, και ξέχασε να ζήσει για τον εαυτό της. Μετά από κάποιες αναπάντεχες καταστάσεις, και την ανακάλυψη μιας χαμένης λίστας της με όλα όσα εκείνα ονειρευόταν να κάνει μέχρι τα 30 της, παίρνει την απόφαση να ρισκάρει και να κάνει ένα ταξίδι στην Ευρώπη για να βρει τι ακριβώς θέλει από τη ζωή της. Συνοδευόμενη από τον φαινομενικά αδιάφορο για τα πάντα, Μανώλη, που μισεί τους περιορισμούς με τους οποίους ζει η Αλεξάνδρα, κάνει ένα ταξίδι που της αλλάζει τη ζωή εντελώς. Είναι ένα ταξίδι που διδάσκει και τους δύο- και τους αναγνώστες ελπίζω- πολλά πράγματα. 

Από πού πηγάζει η έμπνευση για το βιβλίο;

N.M.: Θα έλεγα από το γεγονός πως κι εγώ σαν την Αλεξάνδρα ζούσα (και ζω) με περιορισμούς, και σκεφτόμουν πως θα ήθελα να κάνω πολλά πράγματα, αν μου δινόταν η δυνατότητα. Θα έλεγα ότι η έμπνευση για το Χωρίς Χάρτη πήγασε από την ανάγκη μου να απελευθερωθώ κι εγώ σαν την Αλεξάνδρα. 

Ποια προβλήματα συνάντησες κατά τη διάρκεια της συγγραφής του;

Ν.Μ.: Τα προβλήματα ήταν αρκετά και όλα είχαν να κάνουν με την έρευνα που έπρεπε να κάνω για τις πόλεις που επισκέφτηκε το ζευγαράκι μου. Πέρασα ώρες ατελείωτες στο Google να βρίσκω πληροφορίες για κάθε μέρος, και φυσικά φωτογραφίες για να “μπω” μέσα στα μέρη ώστε να τα περιγράψω όσο καλύτερα γινόταν. Μετά η άλλη δυσκολία ήταν στο να περιγράψω το Λονδίνο, τη Μαδρίτη, το Παρίσι και την Καρκασόν γιατί δεν έχω πάει ποτέ μου. Ευτυχώς στην Καμπανία (Σορέντο, Αμάλφι κτλ) έχω βρεθεί δύο φορές και τα πράγματα ήταν πιο εύκολα. Επίσης, τρίτη και φαρμακερή δυσκολία ήταν πως έπρεπε να μεταφράσω το Χωρίς Χάρτη από τα Αγγλικά στα Ελληνικά, διότι η αρχική του μορφή ήταν στην Αγγλική γλώσσα! Κι εδώ βέβαια να ευχαριστήσω τη Μόλυ Φίπς, συγγραφέα, που διόρθωσε το Λονδίνο, και τον φίλο μου τον Ροντρίγκο, για τις διορθώσεις στα κεφάλαια της Μαδρίτης. 

Με ποιον χαρακτήρα του βιβλίου θαρρείς ότι έχεις κοινά χαρακτηριστικά και γιατί;

Ν.Μ.: Και με τους δύο. Έχω κάτι από τον Μανώλη - κυρίως το κακό συνήθειο να κρύβω τις φοβίες μου και τους προβληματισμούς μου πίσω από μία χαλαρή συμπεριφορά, και κάτι από την Αλεξάνδρα - θα έλεγα τον φόβο της για τα ρίσκα που όλοι χρειαζόμαστε να παίρνουμε, μα και το γεγονός πως αρκετές φορές ήθελα να κάνω κάτι και δεν το έκανα για να μην πληγώσω τους ανθρώπους που αγαπώ. 

Πως επιλέγεις να πορεύεσαι συνήθως στη ζωή σου; Με «χάρτη» ή χωρίς;

Ν.Μ.: Θα ήθελα πολύ να πορευτώ χωρίς χάρτη μα τη δεδομένη στιγμή, είναι πραγματικά αδύνατο. Οπότε μάλλον είμαι μονίμως με έναν χάρτη στο χέρι! 

Ποια είναι η πρώτη σου ανάμνηση σε σχέση με τα βιβλία, ιδίως τα παιδικά σου χρόνια;

Ν.Μ.: Θυμάμαι πως το πρώτο βιβλίο που κράτησα  ήταν “Τα γενέθλια” της Ζώρζ Σαρή. Δε θυμάμαι πόσο χρονών ήμουν... ίσως 10... δεν είχα ξαναπιάσει βιβλίο στα χέρια μου διότι δεν πίστευα πως μ’ ενδιέφερε το θέμα διάβασμα αφού το είχα συνδέσει με την αγγαρεία του σχολείου. Αφότου το διάβασα όμως, απλά ερωτεύτηκα τα βιβλία, τις ιστορίες, τους συγγραφείς κι έκτοτε έγιναν μέρος της ζωής μου. Απλά δε ζω χωρίς βιβλία και στεναχωριέμαι ειλικρινά όταν δεν μπορώ να αγοράσω όλα όσα θα ήθελα να έχω στη βιβλιοθήκη μου. 

Πιστεύεις ότι υπάρχει «ιδανική συνταγή» για ένα επιτυχημένο βιβλίο;

Ν.Μ.: Δεν ξέρω αν ισχύει αυτό, αν δηλαδή υπάρχει συνταγή. Μπορεί να γραφτεί το ωραιότερο βιβλίο και το αναγνωστικό κοινό να μην του δώσει σημασία, ενώ άλλα που η ιστορία να είναι “φτωχή”, να κάνει τρομερή επιτυχία. Θα έλεγα, επειδή περισσότερο οι γυναίκες είμαστε που διαβάζουμε, αυτό που τραβάει και βλέπω ότι αγαπιέται πραγματικά είναι το δράμα. Νομίζω ότι ταυτιζόμαστε με τα πάθη των χαρακτήρων εύκολα. Και οι ρομαντικές νομίζω αγαπιούνται εύκολα. Είναι δύσκολη ερώτηση αυτή για μένα, γιατί προσωπικά διαβάζω τα πάντα... και γράφω τα πάντα από ρομαντικές ως φαντασίας. Τώρα για συνταγή επιτυχίας, αν υπάρχει θα την ήθελα κι εγώ παρακαλώ! 

Το μεγαλύτερο ίσως πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι συγγραφείς, είναι η απώλεια έμπνευσης. Εσένα σου έχει συμβεί και πως το αντιμετώπισες;

Ν.Μ.: Το αντιμετωπίζω τώρα και πραγματικά είναι κάτι που με ενοχλεί γιατί δεν έχω ιδέα τι πρέπει να κάνω για να το ξεπεράσω. Μάλλον ο καλύτερος τρόπος είναι απλά να μην πιέζω τον εαυτό μου. Που θα πάει, θα επιστρέψει η μούσα μου. Υπομονή λοιπόν, αυτό μάλλον χρειάζεται. 

Υπάρχει κάτι  νέο πάνω στο οποίο εργάζεσαι αυτόν τον καιρό; Θα μπορούσες να μας δώσεις κάποιο στοιχείο;

Ν.Μ.: Γράφω μία νέα ιστορία αγάπης, τη οποία ανεβάζω σιγά-σιγά στο Wattpad. Είναι μία μελαγχολική ιστορία που όμως βγάζει πολύ αισιοδοξία ταυτόχρονα. Ονομάζεται “Το κορίτσι με το ηλιοτρόπιο” και μπορώ να πω πως την έχω αγαπήσει ιδιαίτερα. 

Θα θέλαμε να μας στείλεις ένα μήνυμα στους αναγνώστες μας και τι θα συμβούλευες στους νέους συγγραφείς, ιδίως τα νέα παιδιά που τώρα ξεκινάνε τα βήματα τους σε έναν τόσο ανταγωνιστικό χώρο.

Ν.Μ.: Καταρχάς να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου όλους όσους έχουν δώσει στο Χωρίς Χάρτη (και στις ιστορίες μου στο Wattpad) μία ευκαιρία. Το εκτιμώ αφάνταστα. Η συγγραφή για μένα δεν είναι ούτε τρόπος να γίνω γνωστή, ούτε να βγάλω χρήματα. Είναι τρόπος ζωής και αναγκαία σαν το οξυγόνο, οπότε όταν μου λέει κάποιος πως έχει διαβάσει κάτι δικό μου, απλά εκστασιάζομαι! Και πραγματικά σας ευχαριστώ όλους πάρα πολύ!

Όσο για τους νέους συγγραφείς, ποτέ μα ποτέ μην τα παρατάτε και μην απογοητεύεστε! Με επιμονή, υπομονή και πολύ δουλειά μπορείτε να καταφέρετε πολλά. Να διαβάζετε πολύ, και να είστε ανοιχτοί στη κριτική- εφόσον βέβαια γίνεται καλοπροαίρετα! Αν αγαπάς κάτι πολύ, δουλεύεις με όλο σου το Είναι για να εξελιχθείς! 

Νεκταρία μου σε ευχαριστούμε πολύ για την όμορφη συνέντευξη. Σου ευχόμαστε καλοτάξιδο το βιβλίο και να έχεις μια επιτυχημένη συγγραφική πορεία.



Ένα video με αφορμή το αφιέρωμα στην συγγραφέα Νεκταρία Μαρκάκη και το βιβλίο της "Χωρίς Χάρτη" των εκδόσεων ΔΥΑΣ για την σελίδα Θεματοφύλακες βιβλίων.

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ


Νάγια Γ.Μητροπούλου
Επιμέλεια Συνέντευξης/Βίντεο
Βασιλική Μπούζα
Συντονισμός /Επιμέλεια Άρθρου 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :

Εμφανιζόμενη ανάρτηση

ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ

Προσωπική άποψη/επιμέλεια: Δελλή Χαρά Υποκινούμενη από ένστικτο και μόνο, υπέκυψα πάλι στην “πρωτοδοκιμαζόμενη” πένα ενός νεαρο...

Disqus Shortname