Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2016

Χερουβίμ:Συνέντευξη με τον Άγγελο Προβελέγγιο!

Σήμερα θα γνωρίσουμε τον Άγγελο Προβελέγγιο, έναν άνθρωπο που η ζωή του πάντα περιστοιχιζόταν από ανθρώπους των τεχνών, κάθε μορφής. 
Η οικογένειά του αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι των καλλιτεχνικών δρώμενων εδώ και πέντε γενιές. Ο Άγγελος αποτελεί κομμάτι αυτών και παρά την πολύχρονη πορεία του, κρατάει χαμηλό προφίλ.


ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ


 Γεννήθηκα στην Αθήνα και προέρχομαι από μεγάλη καλλιτεχνική οικογένεια. Από τα πρώτα παιδικά μου χρόνια εγκαταστάθηκα με την οικογένειά μου στην Κύπρο. Στα έξι μου χρόνια ξεκίνησα με σπουδές στη μουσική και μόλις ενηλικιώθηκα επέστρεψα στην Ελλάδα συνεχίζοντας με σπουδές θεάτρου και λίγο αργότερα με σπουδές σκηνοθεσίας. Ταξίδεψα για δύο χρόνια στην Αμερική και τον Καναδά όπου και παρακολούθησα σεμινάρια σεναρίου.

   Άλλοτε σαν σκηνοθέτης, άλλοτε σαν ηθοποιός, σεναριογράφος και μουσικός, έχω ανεβάσει ή παίξει ο ίδιος σε αρκετές θεατρικές παραστάσεις, ταινίες και τηλεοπτικά σήριαλ έχοντας συνεργαστεί με κορυφαίους ηθοποιούς και σκηνοθέτες του θεάτρου και του κινηματογράφου.   Να μην λησμονήσω και ένα κάποιο έργο που έχω σαν συνθέτης και στιχουργός στη δισκογραφία τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.

   Η τελευταία μου δουλειά στο θέατρο ήταν η διασκευή που έκανα σε Rock Opera στο "Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας", το γνωστό έργο του Σαίξπηρ όπου σκηνοθέτησα και έγραψα τη μουσική.


 Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ



Ένα βίντεο με αφορμή το αφιέρωμα μας,στον πολυτάλαντο άνθρωπο των τεχνών και πλέον συγγραφέα Άγγελο Προβελέγγιο για το βιβλίο του "Χερουβίμ" των εκδόσεων Paranoia Productions,απο τους Θεματοφύλακες Βιβλίων.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν :

Πρώτη συγγραφική απόπειρα και μάλιστα ένας ιδιαίτερος τίτλος την κοσμεί… “Χερουβιμ”. Μίλησες μας λίγο για το τι διαπραγματεύεται.

Α.: Φιλία, Αγάπη, Έρωτα, Ζωή, Θάνατο. Τι άλλο; Οι βασικές Αρχές της ανθρώπινης ύπαρξης.  

Πως προέκυψε το “Χερουβίμ”; Tι ήταν αυτό που σε ενέπνευσε;

A.: Η ζωή μου. Αυτή που έζησα μα και αυτή που θα ’θελα να ζήσω, οι ζωές των γονιών μου, των φίλων μου… Ξέρεις Νάγια… από μικρό παιδί έβλεπα την ζωή σαν μια κινηματογραφική ταινία, ότι μου συνέβαινε, ότι έκανα εγώ ή ακόμα και οι άλλοι γύρω μου έπαιρνε κινηματογραφική υπόσταση… ήταν ( και ακόμα είναι ) κάπως περίεργο, ίσως με πεις και παρανοϊκό, όμως η ωμή πραγματικότητα πάντα μπερδευόταν στο μυαλό μου με μια πραγματικότητα όπως θα ήθελα εγώ να μοιάζει. Στην ουσία μπορούσα να πλάθω την δική μου πραγματικότητα και να την ζω σαν ένας ήρωας κάποιου μυθιστορήματος. Νομίζω πως ακόμα το κάνει το μυαλό μου. Βέβαια καμιά φορά ή "δική" μου πραγματικότητα ξέφευγε και έμπαινε στην "ωμή" πραγματικότητα του πλήθους… κάπου εκεί άρχιζε το προσωπικό μου θρίλερ. Υπήρξαν στιγμές που νομίζοντας πως είμαι ήρωας κάποιας ταινίας, κάτι που με έκανε "άτρωτο" τα έβαζα με ανθρώπους και δυνάμεις πολύ μεγαλύτερες από εμένα με αποτέλεσμα να μπλέκω σε περίεργες καταστάσεις όσο και επικίνδυνες. Δυστυχώς ή ευτυχώς ( δεν ξέρω ) νομίζω πως ακόμα δεν έχω καταφέρει να βγω από την ταινία της ζωής μου, ούτε έχει περάσει ο κίνδυνος. 

   Άλλοτε ηρωικό, άλλοτε σκληρό ή βίαιο, άλλοτε τρυφερό , άλλοτε με σκηνές ρομαντικές, πάθους, χαράς ή θλίψης, αυτό είναι το μυθιστόρημα που λέγεται ζωή. Όλοι οι ήρωες στο Χερουβίμ βρίσκονται γύρω μας, οι καταστάσεις τους δεν απέχουν καθόλου από αυτές των ανθρώπων που κινούνται, ζουν και πεθαίνουν δίπλα μας. Από παιδί το κουσούρι μου ήταν να παρατηρώ τους ανθρώπους, ( βαριόμουν βλέπεις να παίζω με τα άλλα παιδιά ξοδεύοντας το χρόνο μου σε κουβαδάκια που έπρεπε να γεμίζω με χώμα και μετά να το ξανα αδειάζω ) καθόμουν λοιπόν με τις ώρες και έγραφα αυτές τις παρατηρήσεις μου σε ένα κομμάτι χαρτί που μετά φύλαγα σε ένα μαύρο μικρό βαλιτσάκι που μου χάρισε η μητέρα μου. Κάποια στιγμή λοιπόν τώρα που έγινα λίγο μεγαλύτερο παιδί, άνοιξα το μικρό μαύρο βαλιτσάκι που πια είχε γίνει μια τεράστια βαλίτσα και άρχισα να βάζω σε τάξη τις χιλιάδες σελίδες που χρόνια μάζευα. Και ξαφνικά ως δια μαγείας σαν ένα παζλ που ενώθηκε ταίριαξαν οι πρώτες εξακόσιες ( πεντακόσιες ενενήντα μια για την ακρίβεια ) σελίδες. Ο ανθρώπινος πόνος, ή αδικία, η τόση διαφθορά, η τόση δυστυχία και η τόση μοναξιά, είναι αδύνατον να μας αφήνουν τόσο μα τόσο αδιάφορους και τόσο ξένους ακόμα και προς τους ίδιους μας τους εαυτούς. Είναι αδύνατον να μην εμπνεύσουν έναν συγγραφέα αφήνοντας τον ασυγκίνητο. Γιατί τότε δεν του αξίζει ο τίτλος ή του αξίζει μόνο αυτός του συγγραφέα του "σαλονιού". Έτσι γεννήθηκε το "Χερουβίμ".       
    
Από πού σου εμφυσήθηκε η αγάπη για τα καλλιτεχνικά δρώμενα; Θα μπορούσες να πεις ότι ξεχωρίζεις κάποιο περισσότερο από τα άλλα και γιατί;

A.: Ας πούμε πως ήταν αναπόφευκτο; Μοιραίο; Δεν ξέρω πώς να το χαρακτηρίσω. Από τα γεννοφάσκια μου τριγύρναγα σε καμαρίνια θιάσων και μεγάλων ηθοποιών, σε εκθέσεις ζωγραφικής, σε παρουσιάσεις βιβλίων και φιλολογικών βραδιών, βλέπεις είχα την μεγάλη τύχη να γεννηθώ σε μια οικογένεια που όλα μα όλα ανεξαιρέτως τα μέλη της αιώνες τώρα υπηρέτησαν και υπηρετούν τις τέχνες. Είμαι η Πέμπτη γενιά στο λειτούργημα της τέχνης. Πατέρας, μάνα, γιαγιά, παππούς, θείες θείοι, ξαδέλφια, όλοι ηθοποιοί, ποιητές, ζωγράφοι. Είχα την μεγάλη τύχη να συναναστραφώ με μεγάλες μορφές ακόμα και μέσα στο ίδιο μου το σπίτι. Όμως τίποτα δεν θα ήταν ίσως όλα αυτά, ίσως και τίποτα να μην με παρακινούσε, αν η συγκλονιστικότερη ηρωίδα της ζωής μου, η πιο όμορφή, ή πιο δυνατή μα και συνάμα ευαίσθητη, δεν με ανέτρεφε ανάβοντας μου μια φλόγα αγάπης για την τέχνη που ολοένα και την φούντωνε όσο μεγάλωνα, ώσπου κατέκαψε την ψυχή μου. Μπορώ να πω ότι καμιά φόρα δεν μου άφηνε καν το περιθώριο να στρέψω τη ματιά μου αλλού. Για την Μητέρα μου μιλάω. Για αυτόν τον περίεργο Άγγελο ( ηθοποιός και η ίδια ) που ξενύχταγε κοντά μου στα χρόνια της εφηβείας μου, κρυφοκοιτάζοντας απ’ την πόρτα του δωματίου μου αν γράφω κάποιο καινούργιο μυθιστόρημα ή κάποια νέα ποιητική συλλογή. Κι αλλοίμονο μου αν δεν ήτανε η πρώτη που θα το άκουγε απ’ τα χείλη μου. Παράλληλα από τα έξη μου χρόνια με έχωσε και στα ωδεία να μυηθώ και στη μαγεία της μουσικής κάνοντας σπουδές στο πιάνο. Κάτι που μπορώ να σου πω, πως όπως και στους μεγάλους έρωτες, ξεκίνησε επώδυνα για μένα μα μετά έγινε πάθος. Μετά το σχολείο σπούδασα Θέατρο και τέλος λίγο αργότερα Σκηνοθεσία. Ρωτάς αν ξεχωρίζω κάποια από τις τέχνες που καταπιάστηκα και ποια. Είναι σαν να ρωτάς αν στη ζωή θα μου άρεσε να υπάρχει μόνο ημέρα ή μόνο νύχτα, αν προτιμότερο θα ήταν το φεγγάρι από τον ήλιο, αν θα μπορούσα να αγαπήσω χωρίς να ερωτευτώ, αν θα ’θελα μια ζωή μονάχα με χαρές χωρίς κανένα δάκρυ ή ακόμα, αν ήταν να μου πάρουν μια από τις αισθήσεις μου θα ήτανε η όραση ή η ακοή… Ότι σε έκανε να το αγαπήσεις πολύ, δεν μπορείς πια ποτέ να το αγαπήσεις λιγότερο. Στο κάτω κάτω, η Τέχνη είναι μία και μοναδική, απλά έχει πολλά πρόσωπα και διαλέκτους. Η Τέχνη είναι ανεξάντλητη, σαν την αγάπη. Γι’ αυτό και πρέπει να την εξερευνάς όσο περισσότερο μπορείς, μέχρι το τέλος του ταξιδιού σου.

Πολλοί άνθρωποι, πιστεύουν ότι η συγγραφή είναι μέσο καταξίωσης και οικονομικών απολαβών. Ποια η γνώμη σου πάνω σ’ αυτό;

A.: Ο κάθε άνθρωπος ( και υπάρχουν πολλά είδη ) έχει δικαίωμα να πιστεύει ότι θέλει. Το επικίνδυνο είναι όταν αυτό που πιστεύει αυτός θέλει να το κάνει Δόγμα ώστε να το πιστέψουν και οι άλλοι, να το κάνει Σχολή, ώστε να το ακολουθήσουν κι άλλοι ( συνειδητά ή ασυνείδητα ). Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ας πούμε ότι οι μαύροι είναι κατώτεροι από τους λευκούς και άλλοι πάλι ότι ο πόλεμος είναι απαραίτητος μερικές φορές. Ως εδώ, ως μια απλή άποψη που έχουν, κανένα πρόβλημα. Το δράμα αρχίζει όταν από μια απλή άποψη που έχουν για τα πράγματα γίνονται τύραννοι, οι ιδέες τους εμπνέουν κι άλλους σαν κι αυτούς και τότε αρχίζουν να βασανίζουν συνανθρώπους τους ή να σκοτώνουν άλλους λαούς για τον Χ λόγο που αυτοί βρίσκουν σωστό. Για αυτό ο κόσμος του πνεύματος, ο κόσμος της διανόησης, πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός σε αυτά που λέει και κάνει, ιδιαίτερα στις ύποπτες μέρες που ζούμε. Η δική μου καθαρά λοιπόν άποψη για τον εαυτό μου είναι πως αν ήθελα να βγάλω λεφτά από αυτό που κάνω υπάρχουν ευκολότεροι τρόποι. Τα λεφτά είναι για τους επιχειρηματίες και εγώ μάλλον έχω "αποτύχει" σε αυτόν τον τομέα. Σίγουρα ζούμε σε μια εποχή "Υψηλών προδιαγραφών υποκουλτούρας". Αυτά που ακούμε, αυτά που βλέπουμε, αυτά που τρώμε, ακόμα και η ποιότητα ζωής μας είναι υποβαθμισμένα ως εκεί που δεν παίρνει, αυτό δεν μπορεί να το αρνηθεί κανείς. Αν λοιπόν δύο ή τρία άτομα στα εκατό καταλαβαίνουν πια την αξία του Καζαντζάκη, του Ρεμπώ, του Καμύ ή του Σάρτρ, πώς θα έπρεπε να αισθάνεται ένας συγγραφέας που τον διαβάζουν μέσα σε αυτήν την αντιαισθητική εποχή ενενήντα στους εκατό και μάλιστα τον βρίσκουν και εξαιρετικό και το ίδιο βράδυ οι ίδιοι αναγνώστες του τα σπάνε σε κάποιο σκυλάδικο χορεύοντας τσιφτετέλια επάνω στα τραπέζια; Αν αισθανθεί σπουδαίος που πια είναι καταξιωμένος και αρκετά πλούσιος με τα κέρδη του βιβλίου του τότε βγάλτε μόνοι σας συμπέρασμα. Ο συγγραφέας πρέπει να είναι ψυχικά προετοιμασμένος να ζήσει ασκητική ζωή. Να αντέχει. Καθήκον του είναι να παλέψει για την κατάργηση αυτού του τραγικού συστήματος που στηρίζεται στην υπερκατανάλωση, την πνευματική υποβάθμιση και να εναντιωθεί απέναντι σε έναν κόσμο που στηρίζεται αποκλειστικά στις υλικές αξίες. Με λίγα λόγια να απορρίψει ως αξία το χρήμα, που ο κόσμος θα ζούσε καλύτερα χωρίς αυτά τα ασήμαντα ζωγραφιστά χαρτάκια. Αν γράφεις για να πουλήσεις τότε είσαι και εσύ σκλάβος των "φασόν" εκδοτικών οίκων. Δεν θα μπορέσεις ποτέ να εκφράσεις ελεύθερα την γνώμη σου μήπως και δυσαρεστηθούν οι αναγνώστες σου και πάψουν να σε διαβάζουν παρά μονάχα δυο τρεις, μήπως και πάψεις να είσαι η "Ντίβα" των συγγραφέων. Όμως αλήθεια… σκλάβος και συγγραφέας πως δένει; 

Αν θα μπορούσες να αλλάξεις κάτι στην νοοτροπία του συγγραφικού κόσμου και αναγνωστικού κοινού αντίστοιχα, τι θα ήταν;

A.: Σε αυτούς που ανέφερες δεν θα άλλαζα τίποτα. Θα άλλαζα όμως τα πάντα στην παιδεία. Τόσο στην εκπαίδευση όσο και στην οικογένεια. Βλέπεις, το Σύστημα πάλεψε αιώνες να φέρει το επίπεδο εδώ που βρίσκεται. Στη χώρα του Όμηρου, του Αριστοτέλη, του Ηράκλειτου, του Σοφοκλή, του Αισχύλου, του Καζαντζάκη, του Καβάφη, του Παλαμά, του Ελύτη και του Σεφέρη, θα μπορούσα να γεμίσω εκατοντάδες σελίδες με ονόματα, είναι απαράδεκτο λοιπόν σε μια τέτοια χώρα να μην υπάρχουν τουλάχιστον δύο ή τρία εκατομμύρια φανατικοί αναγνώστες βιβλίων που να θεωρούν απαραίτητο το διάβασμα τουλάχιστον πέντε έξι βιβλίων το μήνα. Έπρεπε να κατέχουμε την πρώτη διεθνώς θέση στο διάβασμα. Αντ’ αυτού το καλό βιβλίο σέρνεται και πάει απ’ το κακό στο χειρότερο. Τα βιβλιοπωλεία κλείνουν το ένα μετά το άλλο και τα βιβλία ξεπουλιούνται στα παζάρια. Ο στόχος ήταν το πνευματικό επίπεδο της νεολαίας ρίχνοντας το ναρκωτικό της κατανάλωσης άχρηστων προϊόντων. Ότι έκαναν και στη γενιά του Γούντστοκ στη δεκαετία του 60, που μόλις τα παιδιά των λουλουδιών διεκδίκησαν την ειρήνη τους έριξαν τα LSD και άλλα ναρκωτικά. Η εκπαίδευση. Εκεί είναι όλη η ουσία και μοιραία μόλις αλλάξει η νοοτροπία του αναγνωστικού κοινού, μόλις γίνει πιο εκλεκτικό και πιο απαιτητικό τότε θα αλλάξουν θέλοντας και μη νοοτροπία και οι συγγραφείς, ή ακόμα και κάποιοι από αυτούς θα πάψουν να υπάρχουν, θα είναι σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Η Ιστορία είναι γεμάτη από ονόματα που αγνόησε. Πάντως προς το παρόν, Τα Όμορφα Βιβλία Όμορφα Καίγονται.     

Ποια είναι η παιδική ανάμνηση που έχεις από τα λογοτεχνικά βιβλία;

A.: Η μυρωδιά τους. Αυτή η μεθυστική μυρωδιά του ολοκαίνουργιου βιβλίου που αναδύεται μέσα από τις σελίδες τους. Και τα αναμμένα κεριά. Αναμμένα κεριά που άναβα κρυφά μέσα στο δωμάτιό μου για να μην φαίνεται φως και να νομίζουν οι γονείς μου πως κοιμάμαι για να ξυπνήσω στην ώρα μου για το σχολείο. Πάντα με έπαιρνε ο ύπνος ξημερώματα διαβάζοντας και βέβαια πάντα έμπαινα αργοπορημένος πρώτη ώρα στην τάξη. Αυτό με τα κεριά και το ξημέρωμα μου έμεινε κουσούρι ίσαμε σήμερα. Τώρα, ότι έχασα από την αργοπορία στην πρώτη ώρα του μαθήματος; Το κέρδισα διπλά από τα εξωσχολικά βιβλία υπό το φως των κεριών.  

Σαν πρώτη συγγραφική απόπειρα, τι ήταν αυτό που σε δυσκόλεψε;

A.: Γράφω απ’ τα έντεκα μου χρόνια. Άσχετο αν τώρα θέλω και να μοιραστώ αυτά που γράφω εκδίδοντας τη σκέψη μου. Ότι με δυσκόλευε και τότε με δυσκολεύει ακόμα. Και μάλιστα η κάθε απόπειρα είναι και δυσκολότερη. Γιατί πολύ απλά έχω να συγκρουστώ με το θηρίο μέσα μου. Κάτι σαν Δρ.Τζέκυλ και Κύριος Χάιντ. Όλοι έχουμε τους δαίμονες μας. Μια πάλη να βγάλεις στην επιφάνεια ότι αγνότερο έχεις καταπνίγοντας το ψέμα σου, που καμιά φορά ούτε που καταλαβαίνεις ότι ζεις μέσα του, τσακίζοντας την υποκρισία που προσπαθεί να σου επιβάλει ο περίγυρος, η κοινωνία με τα δήθεν και τα πρέπει της. Είναι ένας πόλεμος Νάγια, πολύ σκληρός και δίχως έλεος. Η κάθε λέξη, η κάθε πρόταση πρέπει να σε αντιπροσωπεύει χωρίς κανένα συμβιβασμό. Πρέπει να βουτήξεις όσο πιο βαθειά γίνεται στα σκοτεινά σου βάθη, στον Άδη της ψυχής σου, να ανασύρεις την αλήθεια σου, αυτόν τον πολύτιμο θησαυρό σου και το πιο δύσκολο; Να καταφέρεις να βγεις στην επιφάνεια αλώβητος, χωρίς να σε καταπιούν τα σκοτάδια σου για πάντα. Αυτό είναι το πιο δύσκολο για έναν συγγραφέα. Να πει την αλήθεια του. Όσο σκληρή κι αν είναι, όσο κι αν πονέσει, όποιο κι αν είναι το τίμημα στο τέλος για τον ίδιο.  

Τώρα πλέον, όταν διαβάζεις ένα βιβλίο, επικρατεί η ματιά του αναγνώστη ή εμπλέκεται και αυτή του συγγραφέα;

A.: Τουλάχιστον τα βιβλία που διαλέγω να διαβάσω, με επηρεάζουν τόσο που ρουφάω εκστασιασμένος την κάθε λέξη, σαν ένα αγνό παιδί που ανοίγεται μπροστά του ένας ολόκληρος μαγικός κόσμος. Ξεχνώντας κάθε ιδιότητά μου. Σαν μαθητούδι την πρώτη μέρα στο σχολείο. Αν αρχίσει να εμπλέκεται ο συγγραφέας τότε πάει να πει πως κάτι δεν πάει καλά. Είναι… πώς να το πω… σαν να βλέπεις μια ταινία που διαρκώς κλείνεις τα μάτια σε μια σκηνή που σε τρομάζει. Ξέρεις, πως είναι ψέματα, πως ο ηθοποιός δεν πεθαίνει, η σφαίρα είναι άσφαιρη, το αίμα είναι κέτσαπ, πως όλα είναι οπτικά εφέ, μα ο σκηνοθέτης καταφέρνει να σε τρομάξει. Αν δεν το καταφέρει και σε πιάσουν τα γέλια τότε θα πει πως κάτι πάει λάθος. Τότε παράτα το βιβλίο στη μέση, μην χάνεις πολύτιμο χρόνο απ’ τη ζωή σου και πάμε για άλλα. 

Πως θα προσδιόριζες τον όρο συγγραφέα; Τι κάνει κάποιον συγγραφέα κατά την γνώμη σου;

A. : Μμμμμ… Πολύ καλή ερώτηση… Τι κάνει κάποιον συγγραφέα… Φαντάζομαι μιλάς πάντα για την λογοτεχνία;  Ας πούμε… Τι κάνει κάποιον τσαγκάρη; Μα τι άλλο; Εσύ. Εσύ και μόνο τον κάνεις τσαγκάρη. Γιατί πολύ απλά όταν σου έφυγε το τακούνι από το παπούτσι σου από δύο τρείς που ήτανε στη γειτονιά σου, εσύ ντε και καλά διάλεξες τον μπάρμπα Μήτσο. Εκεί που πάνε όχι οι πιο πολλοί μα αυτοί που παν γνωρίζοντας πως θα τους κολλήσει τα τακούνια και θα μείνουν κολλημένα για πάντα. Όχι στο τακούνι εξπρές που είναι της μόδας, ούτε στον Στέλιο απέναντι που είναι υπερσύγχρονος, γιατί για σένα αυτοί δεν είναι καν τσαγκάρηδες, γιατί σε αυτούς σε μια εβδομάδα το τακούνι θα έχει ξεκολλήσει πάλι. Ο μπάρμπα Μήτσος όμως τσαγκάρης γεννήθηκε τσαγκάρης θα πεθάνει. Δεν θα αντέξει να σε δει πάλι να περνάς με σπασμένο τακούνι. Θα ήταν καρφί στην καρδιά του αυτό. Θα ήταν σαν να σε κορόιδεψε. Έβαλε όλη την ψυχή του και την τέχνη του για να σε βλέπει σίγουρη να περπατάς με τα όμορφα παπούτσια σου. Κι ας έμεινε φτωχός γεμάτος βερεσέδια. Αρκεί που όλη η γειτονιά ξέρει το όνομα του και την τέχνη του. Αυτό και τίποτα άλλο δεν σε κάνει συγγραφέα. Η ψυχούλα σου. Η αγάπη σου για τον Άνθρωπο, ο σεβασμός που αισθάνεσαι για το μυαλό του, ο αγώνας σου να τον πάς λίγο πιο πάνω. Να τον κάνεις να περπατάει κοιτάζοντας ψηλά, να τον κάνεις ελεύθερο όπως του αξίζει. Να του δείξεις το δίκιο απ’ το άδικο και να τον μάθεις να το διεκδικεί. Να τον κάνεις άφοβο. Οι εξουσίες τρέμουνε τους άφοβους. Κι όλα αυτά χωρίς να περιμένεις ανταλλάγματα, με ανιδιοτέλεια, χωρίς να περιμένεις δόξες ή πλούτη. Αρκεί μια μέρα έστω κι ένας να αναφέρει το όνομά σου με αγάπη. Αν το καταφέρεις αυτό, τότε ναι… ίσως η ιστορία να βρει κάποια γωνίτσα και για σένα, μήπως και πάψει πια να σε παγώνει η μοναξιά σου. Ο Συγγραφέας δεν έχει ανάγκη από τιμές, δεν είναι Δούκας ούτε Κόμης, δεν είναι επάγγελμα ούτε ευκαιρία για δόξα. Ο συγγραφέας είναι τρόπος και στάση ζωής. Είναι η ζωή και το έργο απέναντι στην κοινωνία μιας ολόκληρης προσωπικότητας. 

Τι είναι αυτό, χωρίς το οποίο δεν μπορείς να φανταστείς τη ζωή σου;

A. : Αυτό που με τρομάζει πιο πολύ από όλα, αυτό που είναι ο χειρότερος εφιάλτης μου είναι να σηκωθώ ένα πρωί και να έχω χάσει την μνήμη μου, να έχω πάψει να σκέπτομαι. Θα μπορούσα να αντέξω τα πάντα, εκτός από αυτό. Δεν υπάρχει τίποτα τραγικότερο για έναν άνθρωπο από το να χάνει ολάκερη την ύπαρξή του. Να ξεχνάει ολοκληρωτικά την ταυτότητα του. Γιατί τι άλλο είναι ο άνθρωπος παρά η μνήμη του; Χωρίς αυτήν παύει να υπάρχει.

Βonus: Θα θέλαμε να μας πεις τι μήνυμα στέλνεις σε εκείνους που κυνηγούν τα όνειρά τους και ξεκινάνε τώρα. Ιδιαίτερα στα νέα παιδιά που βιώνουν αν μη τι άλλο, σκοτεινά χρόνια.

A. Μην αφήσεις ποτέ κανένα να σου κλέψει το Όνειρο. Ανυπακοή σε κάθε τι και σε όποιον πάει ενάντια στο "Θέλω" της ψυχής σου. Και μην ξεχνάς… Μπορούν να σου πάρουν μόνο τόσα όσα θα τους αφήσεις εσύ να σου πάρουν.

Άγγελε σ’ ευχαριστούμε πολύ για την ευκαιρία που μας έδωσες να σε γνωρίσουμε, και να σε συστήσουμε στα μέλη μας. Σου ευχόμαστε καλή επιτυχία και τα καλύτερα να σε συντροφεύουν πάντα. Ήταν ειλικρινά τιμή μας.
   

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ



Σελίδα συγγραφέα στο Facebook : Χερουβίμ- Άγγελος



Νάγια Γ.Μητροπούλου
Επιμέλεια  Συνέντευξης/Βίντεο

Βασιλική Μπούζα 
Συντονισμός Άρθρου 


4 σχόλια:

  1. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ ΤΙΣ ΘΕΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ ΒΙΒΛΙΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΕΣΤΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΤΗΝ Nagia Gougou - Mitropoulou ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΣΟ ΟΜΟΡΦΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΝΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙ. ΟΙ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΠΑΝΙΕΣ ΩΣ ΑΝΥΠΑΡΚΤΕΣ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΦΙΛΟΣ ΤΟΥ ΣΠΟΡ, ΒΛΕΠΕΤΑΙ ΠΡΟΤΙΜΩ ΝΑ ΜΙΛΑΝΕ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΜΟΥ ΑΝΤΙ ΕΓΩ. ΜΑ ΤΟΥΤΗ ΔΩ ΗΤΑΝ ΚΑΤΙ ΤΕΛΕΙΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΜΙΑΣ ΚΑΙ Η ΝΑΓΙΑ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΘΩ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΕΙ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ. ( ΚΑΙ ΠΟΣΑ ΑΚΟΜΑ ΕΙΠΩΘΗΚΑΝ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΟΥΙΝΤΕΣ ) ΤΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΟ ΗΤΑΝ ΟΜΩΣ ΟΤΙ ΕΚΑΝΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ. ΦΙΛΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ ΠΟΤΕ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΣΤΟ ΣΠΑΝΙΟ ΕΡΓΟ ΣΑΣ. ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ. ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΡΟΒΕΛΕΓΓΙΟΣ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η χαρά και η τιμή ήταν όλη δική μας Άγγελε.Και προσωπικά,σε ευχαριστώ πολύ για την ευκαιρία να γνωρίσω τόσο εγώ αλλά και τα μέλη μας έναν άνθρωπο που κάνει τη διαφορά σε όλα τα σημεία.Ήταν πραγματικά μεγάλη μας τιμή.

      Διαγραφή
  2. Θεωρώ πως ο Άγγελος εξέφρασε σωστά τα συναισθήματά του και εξωτερίκευσε στοιχεία της προσωπικότητάς του που αγγίζουν ένα ευρύ φάσμα ανθρώπων. Πραγματικά θα συμφωνήσω σε ένα σημείο πως υπάρχουν συγγραφείς που γράφουν για να αρέσουν και δεν γράφουν αυτό που θέλουν να επικοινωνήσουν στο κοινό. Σαν συγγραφέας δεν θα ήθελα ποτέ να γράφω για να είναι αρεστά τα έργα μου και να πουλάω βιβλία. όταν έγραψα το πρώτο μου βιβλίο ''Όταν έδυσε ο ήλιος ανέτειλε η αγάπη'' που τώρα σε νέα έκδοση έκδοση θα κυκλοφορήσει από την Δυάς Εκδοτική, τυχαίνει να είμαι και εκδότης, το έκανα για να δείξω απο πλευράς ψυχολογικής τι είναι εκείνο τελικά που δηλητηριάζει μια σχέση. Αυτό το ανεξερεύνητο στοιχείο που κρύβεται πίσω από μια στείρα φράση "Ασυμφωνία Χαρακτήρων'', κι όμως πολλές φορές δεν είναι έτσι και το λέω από προσωπική μου εμπειρία. Ακόμα κι όταν έγραφα το χιουμοριστικό μου βιβλίο Η ΠΕΘΕΡΟΠΛΗΚΤΗ που κύριο στοιχείο της είναι το αστείρευτο γέλιο μέσα από κωμικοτραγικά γεγονότα, είχα σκοπό να βοηθήσω τις γυναίκες εκείνες που αγαποπύσαν τον σύντροφό τους να μην διαλύσουν μια όμορφη σχέση λόγω κάποιου αγκαθιού. Αυτό το αγκάθι το βγάζουμε από τις πληγές που μας προξενεί πρόσκαιρα, αλλά δεν το πατάμε. Μπορούμε να το κάνουμε τριαντάφυλλο και να απολαμβάνουμε το άρωμά του στο διπλάσιο.
    Σαν συγγραφέας και αυτό προτείνω και στις συγγραφείς μας που άλλωστε μαζί αποτελούμε την Δυάς Εκδοτική να γράφουν με κατάθεση ψυχής και όχι απλά για να αρέσουν. Να ανοίγουν τα φτερά της ψυχής τους και να πετάνε ακολουθούμενες από το αναγνωστικό τους κοινό που είναι και ο δίκαιος κριτής του έγου τους.
    Μια πάρα πολύ όμορεφη συνέντευξη της Νάγιας και το εκφράζω όχι σαν φίλος απλά σαν άνθρωπος γιατί η παρουσία του Άγγελου Προβελέγγιου δίνει το ερέθισμα αλλά και το στίγμα, ποιο πρέπει να είναι το προφίλ του συγγραφέα.
    Συγχαρητήρια στην Ομάδα σας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο Γιώργο.Σε ευχαριστούμε για τα καλά σου λόγια.Η μεταξύ μας εκτίμηση είναι αμοιβαία.Και προσωπικά σαν φίλη,σευχαριστώ για τα όμορφα λόγια.Χαίρομαι που η συνέντευξη,μπόρεσε να σου δείξει έστω και ένα μέρος της υπέροχης προσωπικότητας του ανθρώπου,που είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε.Να είσαι πάντα καλά.

      Διαγραφή

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :

Εμφανιζόμενη ανάρτηση

ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ

Προσωπική άποψη/επιμέλεια: Δελλή Χαρά Υποκινούμενη από ένστικτο και μόνο, υπέκυψα πάλι στην “πρωτοδοκιμαζόμενη” πένα ενός νεαρο...

Disqus Shortname