Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2016

Μάριος Καρακατσάνης : Ζω πια ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ !

ΤΟ ΣΤΕΚΙ ΤΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ 
Σκέψεις: Ζω πια ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ!
Μάριος Καρακατσάνης    
                      
Ονειρεύτηκα έναν ατελείωτο δρόμο δίχως αρχή και τέλος. Γεμάτο σκόνη και δυνατό αέρα να προσπαθούν να με σταματήσουν, να δυσκολέψουν κάθε μου βήμα προς το άπειρο. Αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που με κάνει να κολυμπάω στον ωκεανό του χρόνου, με μοναδική ελπίδα να μην με παρασύρουν τα βαθύτερα κύματα των συναισθημάτων μου.

Σταματώντας λίγο για να ξαποστάσω, το βλέμμα μου αντίκρισε τα δακρυσμένα σύννεφα του ουρανού. Σαν βροχή έπεσαν επάνω μου καταλαγιάζοντας την σκόνη, μα όχι και τον αέρα. Σαν αετό με σήκωσε ψηλά κάνοντας με να δω τον ατελείωτο δρόμο που διέσχιζα απίστευτα μικρό. Με την ματιά του ουρανού πλέον, τα πάντα έμοιαζαν τόσο μικρά και ασήμαντα, που με έκαναν να χαμογελάσω με αυτό το ξεχασμένο χαμόγελο της ξεγνοιασιάς. Η θάλασσα ημέρεψε! Τα κύματα της έγιναν απαλά νερά που εξάγνιζαν κάθε μου αμαρτία. Και εγώ εκεί, ψηλά στον ουρανό, σαν αετός να πετάω πάνω από καθετί που ως τώρα με πονούσε.

Ονειρεύτηκα έναν ατελείωτο δρόμο δίχως αρχή και τέλος. Μα μέσα από το άπειρο του ουρανού, τον άφησα πίσω να με κοιτάζει. Εκεί κολλημένος για πάντα σε μια αφιλόξενη γη που σαπίζουν επάνω της όλα τα ανθρώπινα όνειρα. Εμένα δε με νοιάζει πια, το δικό μου κορμί δε κατάφερε να το βυθίσει στο σάπιο του χώμα.

Ζω πια ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ!


Μάριος Καρακατσάνης :Ζω πια ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ !

Συντονισμός Άρθρου : Βασιλική Μπούζα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :

Εμφανιζόμενη ανάρτηση

ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ

Προσωπική άποψη/επιμέλεια: Δελλή Χαρά Υποκινούμενη από ένστικτο και μόνο, υπέκυψα πάλι στην “πρωτοδοκιμαζόμενη” πένα ενός νεαρο...

Disqus Shortname