Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2015

Συνέντευξη με την Λίλη Χελιώτη.

Στο σημερινό άρθρο του blog μας , η κυρία Λίλη Χελιώτη μας μιλάει για τα λογοτεχνικά της "παιδιά" και μας συστήνεται.Ένας εγκάρδιος άνθρωπος,με ζεστό χαμόγελο.Μια ειλικρινή συνέντευξη που ήταν χαρά μου να πάρω.
Πάμε να την γνωρίσουμε λοιπόν !
           
          ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ


Γεννήθηκα στην Κυψέλη, από γονείς επίσης Αθηναίους. Έζησα την εφηβεία μου στην δεκαετία του περασμένου αιώνα, ’60 με ’70. Στα όνειρα μου ήταν να κάνω μια όμορφη οικογένεια, και αυτά δεν αρνήθηκαν να πραγματοποιηθούν. Ταξίδεψα, ταξίδεψα πολύ. Τώρα έχοντας αυτές τις όμορφες αναμνήσεις αποφάσισα να κάνω τα ταξίδια του νου πάντα με την συντροφιά μιας μελωδίας να συνταξιδεύει μαζί μου.


ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ 
 
Κι όμως επέζησα 

Όταν εκείνη ζωγράφιζε το φως
 
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Q.1)Θα θέλαμε να γνωρίσουμε την Λίλη Χελιώτη.Ποιά είναι και ποιά είναι τα όνειρά της.
Λ.Χ: Θα προσπαθήσω να το κάνω αν και είναι πολύ δύσκολο να παρουσιάσει κανείς τον εαυτό του. Δεν πιστεύω ότι είμαι κάτι διαφορετικό ούτε χαρισματικό, ούτε ότι  κάνω κάτι, καλύτερο από άλλους. Ίσως η διαφορά να είναι στον  τρόπο που εκφράζω τα συναισθήματα μου, τις αναμνήσεις μου, τα ακούσματά μου και τις περισσότερες φορές την φαντασία μου.

Φυσικά και κάνω όνειρα. Όταν ο άνθρωπος δεν κάνει όνειρα και αφήνεται στην καθημερινότητά του, είναι σαν να διψά και ενώ έχει στις χούφτες του καθάριο νερό  το αφήνει να κυλά ανάμεσα από τα δάκτυλά του και να χάνεται.  Είναι πολύ όμορφο να ονειρεύεσαι  και να πιστεύεις σ’ αυτά, (μιας και είμαι αισιόδοξη δεν λέω όλα ) όσο τολμηρά και να είναι. Μπορεί ενδόμυχα να γνωρίζω ότι τα περισσότερα δεν θα πραγματοποιηθούν. Και καθώς η αισιοδοξία μου δεν με εγκαταλείπει ποτέ πιστεύω ότι εκεί που είναι τ’ όνειρο εκεί και το θαύμα. Και θαύματα γίνονται  καθημερινά, όμως εμείς δεν τα βλέπουμε ίσως γιατί κοιτάμε σε λάθος κατεύθυνση.. Τα δικά μου όνειρα είναι πολλά μα το πιο τρελό απ’ όλα είναι η επιθυμία μου να μπορούσα να επισκεφθώ όλες αυτές τις υπέροχες βιβλιοθήκες που και όπου  υπάρχουν και εκεί στα ακουμπισμένα πάνω σε ράφια βιβλία ν’ απλώσω τα χέρια μου  και να τα χαϊδέψω. Να νοιώσω την μυρωδιά τους,  και ν’ ακούσω την ανάσα, τα βήματα, την φωνή, των ηρώων που υπάρχουν μέσα σ’ αυτά.

 
Q.2)Η συγγραφή πως προέκυψε;Έπαιξε ρόλο κάτι ή κάποιος ώστε να ασχοληθείτε με την συγγραφή;

Λ.Χ: Δεν θυμάμαι να υπήρξε κάτι το ιδιαίτερο που μ’ έκανε ν’ ασχοληθώ με την συγγραφή αφού από μικρή ήταν ο τρόπος που μου άρεσε να λέω αυτά που νοιώθω. Μόνο ότι αυτά τα γραπτά τότε ήταν μόνο για μένα, αν και ονειρευόμουν πως κάποια στιγμή θα τολμούσα.

Ώσπου ήρθε η ώρα που ένοιωσα επιτακτική την ανάγκη να μοιραστώ ένα κομμάτι ( αυτό που μέχρι τότε κρατούσα μέσα μου)  από την προσωπική μου ζωή.  Κατάλαβα ότι το να μιλήσω, το να μην κρύψω το δάκρυ που μέχρι τότε σκούπιζα κρυφά, θα ήταν ο τρόπος που θα με βοηθούσε να σταματήσω αυτή την πίκρα που όλα τα προηγούμενα χρόνια έσταζε αργά μα σταθερά και δεν μ’ άφηνε να ζήσω την ευτυχία  της όμορφης οικογένειας που είχα αποκτήσει. Δεν είχα κάνει λάθος και αυτό φάνηκε μετά την έκδοση του πρώτου βιβλίου μου « Κι όμως επέζησα…..» σιγά – σιγά βρέθηκα στο σημείο αυτό που τώρα πια μπορώ να μοιραστώ αυτά που έχω στο μυαλό μου. Πολλά από αυτά κρύβουν κάποιες αλήθειες, άλλοτε πάλι είναι φανταστικά και καθώς  περνούν στο χαρτί με κάνουν να μεταφέρομαι στον χώρο της ιστορίας που γράφω. Αρχίζω να ζω, όλα τα συναισθήματα των ηρώων μου και πολλές φορές να συλλαμβάνω τον εαυτό μου καθώς γράφω, άλλοτε να βουρκώνουν τα μάτια μου και στο αστείο μέρος να χαμογελώ.

 
Q.3)Θα θέλαμε να μας συστήσετε τα λογοτεχνικά σας "παιδιά".Μπορείτε να ξεχωρίσετε κάποιο περισσότερο απο το άλλο και για ποιό λόγο; 

Λ.Χ: Είναι πολλά τα χρόνια που γράφω και αρκετά αυτά που έχω γράψει, τόσα που θα έλεγα ότι έχω γίνει πολύτεκνη, όμως θα μιλήσω μόνο για τα δύο που έχουν εκδοθεί από τον εκδοτικό οίκο Συμπαντικές Διαδρομές και που μπορεί ο αναγνώστης να τα βρει στα βιβλιοπωλεία και διαβάζοντας να με γνωρίσει μέσα από αυτά. Τώρα για την ερώτηση αν ξεχωρίζω κάποιο από αυτά, είναι σαν να ρωτάτε μια μανούλα πιο από τα παιδιά της είναι το ξεχωριστό και πιο αγαπάει περισσότερο. Μα το κάθε ένα από αυτά έχει την χάρη του, την ομορφιά του και κάτι που το κάνει ξεχωριστό.  Ακόμη και η ασκήμια κάποιου, θα μπορούσε να κάνει την αγαπημένη διαφορετικότητα.

 
Q.4)Η συγγραφή είναι ένα δύσκολο μονοπάτι..και συνήθως μοναχικό.Ποιά ήταν η αντίδραση του κοντινού σας περιβάλλοντος;

Λ.Χ: Αν θελήσεις να πάρεις αυτό το μονοπάτι, είσαι σαν τον ορειβάτη που θέλει να βρεθεί εκεί ψηλά. Και τότε αρχίζεις να περπατάς, ν’ ανεβαίνεις, να παίρνεις ανάσα και να συνεχίζεις. Τι κι αν όσο πιο ψηλά ανεβαίνεις αισθάνεσαι την ανάσα σου πιο δύσκολη.  Όμως εσύ  συνεχίζεις, γιατί σ’ αρέσει αυτή η πορεία, αυτή η ανάβαση.

Είναι αλήθεια ότι ποτέ δεν ένοιωσα μόνη, γιατί αγαπώ την μοναχικότητα ( όχι την μοναξιά). Έχοντας  πάντα την μουσική να με συντροφεύει και να υπάρχει μέσα στην ζωή μου σαν τον πιο γλυκό σύντροφο νοιώθοντας  να είναι πάντα  εκεί, στις πιο όμορφες αλλά και στις άσχημες στιγμές μου.  Για το περιβάλλον μου, μπορώ να πω ότι αυτό δεν υπήρξε αρνητικό, μα είναι αρκετές οι φορές που μου έρχεται στο μυαλό αυτό που είχα ακούσει από τον άνδρα μου και πατέρα τον παιδιών μου πριν από πολλά χρόνια να μου λέει:  « Κανείς άγιος στον τόπο του καλή μου» και χαμογελώ.  

 
Q.5)Κάθε μέρα,νέοι συγγραφείς εμφανίζονται και υπάρχει ομολογουμένως αρκετός ανταγωνισμός.Εσείς τον φοβάστε καθόλου ή το έχετε προβλέψει;
 Λ.Χ:Αν υπάρχει ανταγωνισμός; Μα υπάρχει ανταγωνισμός στο να εκφράζεται κανείς; Ο καθένας έχει το δικαίωμα να προσπαθήσει και αν μάλιστα έχει  κάτι να πει, αυτό θα το κρίνει ο αναγνώστης. Αν μάλιστα αυτό που τον ωθεί είναι η ανάγκη να το κάνει, τότε επιβάλλεται.  Γι αυτό δεν βρίσκω κανέναν λόγο να με φοβίζει κάποιος ανταγωνισμός γιατί απλά, για μένα δεν υπάρχει.  Πιστεύω  ότι όταν καταλάβω πως δεν υπάρχει αυτή η ανάγκη έκφρασης τότε θα πάψω να γράφω. Μα μέχρι τότε νομίζω ότι έχω πολλά μα πολλά μέσα μου, που θέλουν να μυρίσουν το μελάνι, ν’ ακούσουν τον ήχο του χαρτιού, να νοιώσουν την συντροφιά όταν βρεθούν στο ράφι, μέχρι να φθάσουν δύο χέρια να τα κρατήσουν και κάποια ζεστά δάκτυλα που θα γυρίζουν τις σελίδες.

Q.6)Συνήθως όταν ένας αναγνώστης γίνεται συγγραφέας,αλλάζει ο τρόπος σκέψης του όταν διαβάζει ένα βιβλίο.Εσείς το έχετε διαπιστώσει αυτό;

Λ.Χ: Υπάρχουν δύο τινα. Ή αυτά που διάβαζε μέχρι τότε δεν ήταν αυτά που   αναζητούσε  ή αυτά που αναζητούσε δεν υπήρχαν γραμμένα κι έτσι αποφάσισε να τα γράψει αυτός.  Το μόνο σίγουρο όμως είναι ότι διαβάζοντας, του έχει δοθεί η ευκαιρία να γνωρίσει την διαφορετική άποψη. Αν  έχουν επηρεάσει εμένα κάποιο ή κάποια βιβλία; Μα είναι τόσα πολλά! Ίσως ναι, ίσως όχι. Όμως η αλήθεια είναι ότι ξέρω πως η άποψη που έχω είναι δική μου έστω και αν έρχεται σε αντίθεση με κάποια από αυτά που έχω διαβάσει.

 
Q.7)Ποια είναι η γνώμη σας για το συλλογικό έργο;Θα το δοκίμαζατε;

Λ.Χ:Πιστεύω ότι μια συλλογική συγγραφή δεν θα είναι κάτι εύκολο για μένα, όμως δεν θα έλεγα όχι για μια δοκιμή.  Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε το αποτέλεσμα αν κάτι δεν έχουμε προσπαθήσει να το γνωρίσουμε. Αν όμως πρόκειται για μια συλλογική κοινωνική προσφορά νομίζω ότι είναι το ιδανικό.

Κλείνοντας την συνέντεξή μας θα ήθελα να στείλετε ένα μήνυμα στους αναγνώστες σας και στους ανθρώπους που ξεκινάνε τώρα την συγγραφική τους πορεία.

Λ.Χ: Στους αναγνώστες αλήθεια τι θα μπορούσε  κανείς να τους πει. Αφού ήδη αγαπούν το βιβλίο, μάλλον εκείνοι έχουν να μας πουν. Όσο για τους νέους συγγραφείς τι έχω να τους πω; Αφήστε την φαντασία σας, αφήστε την να καλπάσει χωρίς όρια και τότε αφήστε τον εαυτό σας να ζωγραφίσει επάνω στις γραμμές τα όνειρα τις προσδοκίες τις χαρές και τις λύπες, του κάθε φανταστικού ή πραγματικού ήρωα σας. Μιλήστε την γλώσσα την δική σας. Δεν  υπάρχουν σελίδες με περιθώρια. Μόνο εσείς και η δική σας έκφραση, αυτή, του δημιουργού.  

Κι εγώ σας ευχαριστώ που είχατε την καλοσύνη να διαθέσετε χρόνο για ν’ ακουστούν οι δικές μου σκέψεις και να μου δώσετε την ευκαιρία  να μιλήσω γι αυτά που δεν μπορεί να μάθει ο αναγνώστης  μέσα από το μυθιστόρημα.


Κυρία Λίλη σας ευχαριστούμε πολύ για τον χρόνο σας και η ομάδα Θεματοφύλακες Βιβλίων σας εύχονται μια δημιουργική πορεία,γεμάτη επιτυχίες!!


ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Προσωπική Σελίδα : "Λίλη Χελιώτη"

Συμπαντικές Διαδρομές :universe-pathways.blogspot.com


Νάγια Γ. Μητροπούλου
Επιμέλεια Συνέντευξης  - Φωτογραφικού  Υλικου

 Συντονισμός Άρθρου :Βασιλική Μπούζα

 



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :

Εμφανιζόμενη ανάρτηση

ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ

Προσωπική άποψη/επιμέλεια: Δελλή Χαρά Υποκινούμενη από ένστικτο και μόνο, υπέκυψα πάλι στην “πρωτοδοκιμαζόμενη” πένα ενός νεαρο...

Disqus Shortname