Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2015

Συνέντευξη με την Ιφιγένεια Τέκου, Θάλασσες μας χώρισαν.

Στο σημερινό αφιέρωμα της σελίδας μας, φιλοξενούμε την  κα Ιφιγένεια Τέκου,συγγραφέα του υπέροχου μυθιστορήματος "Θάλασσες μας χώρισαν" που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Διόπτρα. Στο blog μας σας παρουσιάζουμε την συνέντευξη που παραχώρησε στην Νεκταρία Πουλτσίδη. Ελάτε μαζί μας,να μάθουμε περισσότερα για την ζωή και την συγγραφική της δουλειά .



ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Ιφιγένεια Τέκου γεννήθηκε και μεγάλωσε στις όμορφες γειτονιές της Άνω Κυψέλης. Σπούδασε Γαλλική Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και αργότερα πήρε μεταπτυχιακό τίτλο από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών στη Διοίκηση Επιχειρήσεων. Εργάστηκε ως διοικητική υπάλληλος για αρκετά χρόνια σε διάφορες πολυεθνικές εταιρείες, έκανε μεταφράσεις και ιδιαίτερα μαθήματα σε παιδιά. Το πρώτο της βιβλίο κυκλοφόρησε το 2014 από τις εκδόσεις Κέδρος με τίτλο Μνήμες χαμένες στην άμμο.

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ 

Ποια είναι η Ιφιγένεια;

Ποια είμαι; Ναι. Μια γυναίκα όπως όλες που τρέχει στις δουλειές της, φροντίζει το σπίτι και την οικογένειά της, τρώει πολλές σοκολάτες και μετά το μετανιώνει. Μου αρέσει να ασχολούμαι με τον κήπο, να φτιάχνω πίτες, να πίνω ζεστό κακάο με το γιο μου και μετά να βλέπουμε καμιά ταινία, να διαβάζω ασταμάτητα, να γράφω ασταμάτητα και να παραπονιέμαι πως δεν μου φτάνουν 24 ώρες την ημέρα για να κάνω αυτά που θέλω.
 

Πότε ανακαλύψατε την αγάπη σας για την συγγραφή και τι σας ώθησε να κάνετε το όνειρο σας πραγματικότητα;

Η αγάπη μου για τη συγγραφή  ήταν παρούσα από τότε που ήμουν παιδί αν και το ανακάλυψα πολύ αργότερα, όταν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μου έπρεπε να σταματήσω τη δουλειά λόγω επιπλοκών. Για πρώτη φορά βρισκόμουν σε μια αδράνεια και παράλληλα οι σκέψεις με κατέκλυζαν. Πήρα ένα λάπτοπ κι άρχισα να γράφω….κι από τότε δεν σταμάτησα.
 

Πολλοί λένε πως η “Συγγραφή” , είναι δύσκολο  μονοπάτι. Από πού αντλείτε την έμπνευσή σας και τι ερεθίσματα συνήθως δέχεστε; 

Δεν ξέρω αν η συγγραφή είναι δύσκολο μονοπάτι, σίγουρα όμως απαιτεί αφοσίωση και συνεχή ενασχόληση.  Η έμπνευσή μου πηγάζει από διαφορετικά ερεθίσματα κάθε φορά. Μπορεί να είναι ένα ποίημα, μια ταινία, ένα παιδί που παίζει στο δρόμο, κάτι που άκουσα στις ειδήσεις, ή κάτι που στη δεδομένη στιγμή αναδύθηκε από μέσα μου επιθυμώντας να εκφραστεί.
 

Ποια ήταν η αντίδραση του στενού σας περιβάλλοντος όταν τους ανακοινώσατε πως θέλετε  να ασχοληθείτε με την συγγραφή;

Στην αρχή κανείς από το στενό μου περιβάλλον δεν με πήρε στα σοβαρά. Παρόλο που γνώριζαν πόσο μου αρέσουν τα βιβλία και πόσο απολαμβάνω να γράφω τις σκέψεις μου σε χαρτί,  κανείς δεν σκέφτηκε πως η αγάπη μου αυτή θα μπορούσε να γίνει η αρχή για μια συγγραφική πορεία.  Ωστόσο κάποια στιγμή που ήμουν απογοητευμένη και ήθελα κάπου να πιαστώ, ο σύζυγός μου με ενθάρρυνε και μου είπε να μην σταματήσω μέχρι να πετύχω τα όνειρά μου. Αυτή η παρότρυνση έφτασε για να με σηκώσει στα ουράνια και να το βάλω πείσμα. Καμιά φορά λοιπόν έχουμε ανάγκη από την εμψύχωση των άλλων, την χρειαζόμαστε.


Πόσο έχετε δεθεί με τους χαρακτηρες; Αναγνωρίζετε σε αυτούς κομμάτια του εαυτού σας;

Ασφαλώς και δένομαι με τους χαρακτήρες. Είναι μια απαραίτητη διαδικασία προκειμένου να τους καταλάβω και να  μπορέσω να αποδώσω τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που τους οδηγούν σε συγκεκριμένες πράξεις. Ωστόσο πάντα φροντίζω να κρατώ και μια μικρή απόσταση κρατώντας ανεπηρέαστο κάποιο μέρος μου. Όσο για το αν αναγνωρίζω κομμάτια δικά μου στους ήρωές μου, φαντάζομαι πως ναι, είναι αναπόφευκτο.





Πείτε μας λίγα λόγια για το βιβλίο σας.

Δύο αδελφές, η Παρασκευούλα και η Ελπίδα, βρίσκονται σε διαρκή σύγκρουση από τα παιδικά τους χρόνια. Η μία όμορφη, λαμπερή, πάντα να κλέβει τις εντυπώσεις, η άλλη χαμηλών τόνων και εσωστρεφής, περνά απαρατήρητη. Το πένθος που θα ξεσπάσει στην οικογένειά τους, σε συνδυασμό με την ιταλική κατοχή στη Σύμη, θα τις οδηγήσει στην Κωνσταντινούπολη. Για μια στιγμή θα έρθουν κοντά, αλλά σύντομα ο ανταγωνισμός τους θα αναζωπυρωθεί. Η Παρασκευούλα θα γνωρίσει τον Παύλο και θα αγαπηθούν ολοκληρωτικά. Το ζευγάρι θα μετακομίσει στην Αλεξάνδρεια, ενώ η Ελπίδα θα βρεθεί παράφορα ερωτευμένη με τον άντρα της αδελφής της. Θα προσπαθήσει να ξεχαστεί σε μια τακτοποιημένη ζωή, όπου θα αγαπηθεί αλλά δεν θα αγαπήσει, καθώς το μυαλό της θα ταξιδεύει συνεχώς στον Παύλο, και στη φαντασία της θα βιώνει τον απόλυτο έρωτα μαζί του. Η μοίρα όμως, μέσα από συμβάντα σημαδεμένα με τρέλα, απόρριψη, καταπιεσμένους πόθους, καταστροφικά αισθήματα, θα μπλέξει τις ζωές τους σε ένα κουβάρι, και στο τέλος θα τις ξεβράσει σε μια θάλασσα δακρύων και τύψεων, με την ανάγκη για συγχώρεση αμοιβαία, προκειμένου να αντέξουν το βάρος των πράξεών τους.
 

 Μας μεταφέρετε από την Ιταλική κατοχή, στη Σύμη, στην Κωνσταντινούπολη κι έπειτα στην Αλεξάνδρεια μέσα από έναν αδελφικό ανταγωνισμό, πώς σας γεννήθηκε η ιδέα γι’ αυτό το βιβλίο;

Λένε πως αρκετοί συγγραφείς έχουν τις εμμονές τους. Αν ισχύει αυτό, τότε η δική μου «εμμονή» έχει να κάνει με τις ανθρώπινες σχέσεις και πιο συγκεκριμένα με τον ιδιαίτερο δεσμό ανάμεσα στα αδέλφια. Σαν μοναχοπαίδι μάλλον μου έλειψε η συνομήλικη παρουσία μέσα στην οικογένεια, κάποιος με τον οποίο θα καβγάδιζα μα και θα κοκορευόμουν για τη χαρά μου. Έτσι λοιπόν γεννήθηκε κατά κάποιο τρόπο η ιδέα. Ήθελα να καταδείξω την πολυπλοκότητα στις αδελφικές σχέσεις όπου συνυπάρχουν η η ζήλεια, η οργή, η αφοσίωση, το μίσος και η πιο ανιδιοτελής αγάπη. Παράλληλα, μέσα στο βιβλίο, συνυφαίνονται κι άλλες ιστορίες ενώ πραγματοποιείται ένα πέρασμα από διάφορα μέρη (Σύμη,  Κωνσταντινούπολη, Αλεξάνδρεια,  Ικαρία) και ιστορικές περιόδους.
 

Σε πόσο καιρό το ολοκληρώσατε; Τι ήταν αυτό που σας δυσκόλεψε περισσότερο; 

Το βιβλίο μου ολοκληρώθηκε σε οκτώ περίπου μήνες και αυτό που με δυσκόλεψε περισσότερο ήταν να «μπω» μέσα στους χαρακτήρες, να τους καταλάβω, να τους τιμωρήσω ή να τους συγχωρέσω.

 
Υπάρχει κάποιο ηθικό δίδαγμα που θέλετε να περάσετε στο αναγνωστικό κοινό μέσω του βιβλίου σας;

Νομίζω πως η κεντρική ιδέα του βιβλίου μου είναι η συγχώρεση και το μήνυμα που βγαίνει μέσα από τις περιπέτειες των ηρώων μου είναι μονάχα αυτό: Όλοι οι άνθρωποι κάνουμε λάθη, τραγικά καμιά φορά και θέλει δύναμη για να συγχωρέσουμε, πραγματικά να συγχωρέσουμε, όποιον μας έβλαψε. Πρέπει ωστόσο να γνωρίζουμε πως μονάχα αν βάλουμε κατά μέρος τη δίκαιη οργή και θλίψη μας μπορούμε να προχωρήσουμε, αλλιώς βουλιάζουμε μέσα σε ένα αέναο τίποτα.
 

Τι ήταν αυτό που σας έδινε δύναμη καθ’ όλη την διάρκεια της συγγραφής του βιβλίου σας;

Δύναμη μου έδινε το ίδιο το βιβλίο και η ανάγκη μου να οδηγήσω ασφαλώς τους ήρωές μου μέχρι το τέλος της ιστορίας τους. Δύναμη γενικότερα στη ζωή μου, μού δινει η οικογένειά μου!
 

Κλείνοντας θα θέλαμε να στείλετε ένα μήνυμα στους αναγνώστες μας, καθώς και στους νέους συγγραφείς που τώρα κάνουν τα πρώτα τους βήματα.

Το μήνυμα που θα ήθελα να στείλω στους αναγνώστες είναι να μην σταματήσουν να βυθίζονται μέσα στα βιβλία και να χάνονται μέσα στις μαύρες αράδες τους. Στους νεότερους από μένα συγγραφείς μονάχα ένα έχω να πω σαν προτροπή.  Να μη σταματήσουν να διαβάζουν, να γράφουν και να επιμένουν στα όνειρά τους.


Εύχομαι το νέο έτος να είναι καλύτερο από το προηγούμενο και να φέρει ειρήνη, υγεία, αγάπη και χαρά σε όλο τον πλανήτη.

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Με την συγγραφέα , κα. Ιφιγένεια Τέκου


Παραγγείλετε το βιβλίο 
"Θάλασσες μας χώρισαν ". 



Επιμέλεια Συνέντευξης : Νεκταρία Πουλτσίδη 
Επιμέλεια Άρθρου :Βασιλική Μπούζα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :

Εμφανιζόμενη ανάρτηση

ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ

Προσωπική άποψη/επιμέλεια: Δελλή Χαρά Υποκινούμενη από ένστικτο και μόνο, υπέκυψα πάλι στην “πρωτοδοκιμαζόμενη” πένα ενός νεαρο...

Disqus Shortname