Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2015

"Μαγικό Halloween" The Daily Owl !

Επτά σκιές σκίζουν το μισοφέγγαρο και επτά διαφορετικές φωνές σπάνε την ησυχία της νύχτας. Είναι επτά μάγισσες καβάλα στα σκουπόξυλά τους. Μη νομίζετε όμω, ότι αυτές είναι σαν τις κλασικές γριές, άσχημες και μαυροντυμένες μάγισσες των παραμυθιών. Αντίθετα και οι επτά είναι νέες, πανέμορφες και ντυμένες με τα χρώματα του ουράνιου τόξου.

Μπροστά πετάει η αρχιμάγισσα, η Πορφυρία. Έχει σγουρά, κόκκινα μαλλιά και φοράει ρούχα στις αποχρώσεις του κόκκινου, ενώ φακίδες στολίζουν το πρόσωπό της. Οι υπόλοιπες μάγισσες είναι η Πορτοκαλένια, η Χρυσηίδα, η Σμαράγδα, η Κυανή, η Ζαφειρία και η Μενεξεδένια.  

Η Πορτοκαλένια έχει κι αυτή φακίδες στο πρόσωπό της σαν την Πορφυρία, αλλά τα μαλλιά της είναι ίσια και πορτοκαλί, όπως πορτοκαλί είναι και τα ρούχα της. Η Χρυσηίδα είναι ξανθιά σαν τον ήλιο και τα ρούχα της είναι κίτρινα. Η Σμαράγδα φοράει σκούρα πράσινα ρούχα σαν το χρώμα του έλατου, αλλά τα μαλλιά της είναι ανοιχτά πράσινα. σαν τη χλόη όταν τη φωτίζει ο ήλιος. Η Κυανή και η Ζαφειρία είναι δίδυμες- αδερφές. Η μόνη τους διαφορά είναι ότι η πρώτη έχει γαλάζια μαλλιά και ρούχα, σαν τον καλοκαιρινό ουρανό, ενώ η δεύτερη σκούρα μπλε σαν τη θάλασσα του χειμώνα. Τέλος, η Μενεξεδένια είναι ντυμένη στα μωβ, αλλά τα κοντά μαλλιά της είναι λιλά.

Κάποια στιγμή η Πορφυρία έδειξε ένα λιβάδι γεμάτο από λουλούδια στις υπόλοιπες μάγισσες και τους είπε να προσγειωθούν εκεί. Αφού άφησαν όλες κάτω τις σκούπες τους, έκατσαν κάτω σχηματίζοντας κύκλο. Τότε, η Πορφυρία χτύπησε τα δάχτυλά της και άναψε μπροστά τους μια φωτιά. Η φωτιά αυτή δεν έκαιγε τα χορτάρια, αλλά μόνο εξέπεμπε θέρμη, για να τις κρατήσει ζεστές.

Μετά απ’ αυτό η Πορφυρία μίλησε για πρώτη φορά: «Καλησπέρα όμορφες μαγισσοπούλες μου», είπε.

«Καλησπέρα, μεγάλη αρχιμάγισσα», αποκρίθηκαν με μια φωνή οι υπόλοιπες έξι μάγισσες.

«Σας κάλεσα απόψε εδώ για κάτι πολύ σοβαρό. Όπως, φυσικά θα ξέρετε σ’ ένα μήνα είναι η γιορτή του Χάλογουιν»…

Ένας βαθύς αναστεναγμός ακούστηκε από τις άλλες μάγισσες και εκφράσεις αποδοκιμασίας σχηματίστηκαν στα πρόσωπά τους.

«Ναι, αδερφές μου», είπε η αρχιμάγισσα, «συμμερίζομαι κι εγώ την απέχθειά σας γι’ αυτή τη γιορτή. Έχω κουραστεί να μας απεικονίζουν κάθε χρόνο ως κακές μέγαιρες, που τρώνε παιδιά και αυτό πρέπει ν’ αλλάξει».

«Δεν είμαστε δα και βρικόλακες ή ζόμπι», είπε η Μενεξεδένια.

«Αφού είναι ανόητοι οι άνθρωποι», μουρμούρισε η Πορτοκαλένια.

«Τι προτείνεις να κάνουμε;», ρώτησε η Σμαράγδα όλο περιέργεια.

«Δε ξέρω ακριβώς Σμαράγδα μου», απάντησε η αρχιμάγισσα, «γι’ αυτό σας κάλεσα απόψε εδώ, ώστε να το συζητήσουμε».

«Εγώ λέω να τους μεταμορφώσουμε σε βατράχια, για να μάθουν», πετάχτηκε η Ζαφειρία.

« Ζαφειρία ντροπή! Αν το κάνουμε αυτό θα δικαιώσουμε την άποψη των ανθρώπων για εμάς», είπε αυστηρά η Πορφυρία.

«Αν τους μεταμορφώναμε σε καραμέλες; Οι καραμέλες είναι γλυκές. Δε θα ήταν άσχημο», είπε η Κυανή.

«Αχ! και τρελαίνομαι για καραμέλες», ξερογλείφτηκε η Ζαφειρία.

«Σοβαρευτείτε κορίτσια», τις μάλωσε η αρχιμάγισσα. «Πρέπει να βρούμε μια καλή λύση»
.
Τότε πήρε το λόγο η Χρυσηίδα και είπε: «Οι άνθρωποι εκτιμούν το χρήμα. Μπορούμε να τους 
πληρώσουμε και ίσως με αυτό τον τρόπο σταματήσουν να μας παρουσιάζουν σα φριχτά τέρατα».

Οι υπόλοιπες μάγισσες συμφώνησαν με αυτή την ιδέα, αλλά όχι και η αρχιμάγισσα.

«Χμμμ… δεν είναι άσχημη η ιδέα σου Χρυσηίδα, αλλά δεν ταιριάζει σ’ εμάς  η δωροδοκία. 
Εξάλλου, οι άνθρωποι είναι άπληστοι και θα πρέπει να τους πληρώνουμε κάθε χρόνο.

«Τότε θα πρέπει να συμβιβαστούμε», είπε λυπημένη η Μενεξεδένια.

«Όχι, Μενεξεδένια», είπε αποφασιστικά η αρχιμάγισσα «ούτε ο συμβιβασμός είναι η λύση στο πρόβλημά μας. Λοιπόν, το βρήκα! Ακούστε με καλά όλες σας. Θα προσεγγίσουμε τους μεγάλους, μέσω των παιδιών»…

«Δηλαδή θα μαγέψουμε τα παιδιά τους και θα τους εκβιάσουμε;», ρώτησε φοβισμένα η Πορτοκαλένια.

«Βεβαίως και όχι», απάντησε θυμωμένα η αρχιμάγγισα. «Αυτό που θα κάνουμε είναι να τραγουδήσουμε στα παιδιά καθώς θα κοιμούνται. Έτσι, θα δουν στα όνειρά τους την πραγματική μας φύση και σιγά- σιγά θα μεταπείσουν και τους μεγάλους».

«Ωραία ιδέα! Μπράβο! Αρχιμάγισσα είσαι πραγματικά σοφή», φώναξαν οι υπόλοιπες μάγισσες.
«Αφήστε τα αυτά τώρα», είπε χαμογελώντας η Πορφυρία, «και πάμε να πετάξουμε. Έχουμε πολλή δουλειά και δυστυχώς λίγο χρόνο. Δεν είμαστε εμείς σαν τον Άγιο Βασίλη, που όλα τα περιμένει από τα ξωτικά».

Όλες συμφώνησαν γελώντας και σηκώθηκαν βιαστικά από τις θέσεις τους. Πήραν τα σκουπόξυλά τους και πέταξαν μακριά προς διαφορετική κατεύθυνση η κάθε μία, βάζοντας σε εφαρμογή το μεγαλόπνοο σχέδιο της Πορφυρίας…


Πετούσαν πάνω από πόλεις και χωριά, τραγουδώντας μαγικά τραγούδια και σκοπούς. Τα παιδιά τις ονειρεύτηκαν έτσι ακριβώς όπως ήταν: νέες σαν τις πρωινές δροσοσταλίδες, όμορφες σαν την αγάπη και φυσικά ντυμένες σαν το ουράνιο τόξο. Στα όνειρά τους οι μάγισσες τους έδειξαν θαύματα, τους ταξίδεψαν σε μαγικούς κόσμους και τους έμαθαν τραγούδια.

Τα παιδιά λάτρεψαν αυτή την εικόνα των μαγισσών και σύντομα οι μαγικές περιπέτειες των ονείρων τους μονοπώλησαν τις ζωγραφιές τους. Παράλληλα, έχασαν κάθε ενδιαφέρον για βιβλία και ταινίες, που παρουσίαζαν στερεοτυπικά τις μάγισσες. Αυτό δεν πέρασε απαρατήρητο από τους γονείς των παιδιών, οι οποίοι εντυπωσιάστηκαν με τις ζωγραφιές των παιδιών τους. Φυσικά, οι συγγραφείς, οι σκηνοθέτες, οι ζαχαροπλάστες, οι διαφημιστές και διάφοροι επιχειρηματίες που είχαν παιδιά δεν απετέλεσαν εξαίρεση.

Όλοι αυτοί έγραψαν βιβλία, γύρισαν ταινίες, έφτιαξαν γλυκά, στόλισαν μαγαζιά και διαφήμισαν διάφορα προϊόντα για το Χάλογουιν με θέμα τις νέες και όμορφες μάγισσες. Τα εγχειρήματά τους αυτά ήταν απόλυτα επιτυχημένα! Μικροί και μεγάλοι προτιμούσαν να έχουν κάτι, όπου πρωταγωνιστούσε η ομορφιά και η καλοσύνη, παρά η ασχήμια και η κακία. Αντίθετα, άρχισαν να φθίνουν οι πωλήσεις των προϊόντων που έφεραν την κλασική απεικόνιση των μαγισσών. 
Το αποκορύφωμα ήταν η νύχτα του Χάλογουιν, που πολλές μικρές μαγισσούλες με πολύχρωμα ρούχα και ζεστά χαμόγελα χτυπούσαν τις πόρτες των σπιτιών για φάρσα ή για κέρασμα. Οι επτά μάγισσες δε μπορούσαν να συγκρατήσουν τη χαρά τους. Αναμείχθηκαν με τους ανθρώπους και  κερνούσαν μαγικά γλυκίσματα τα παιδιά και έπαιζαν μαζί τους. Κανείς φυσικά δεν κατάλαβε ότι ήταν πραγματικές μάγισσες. Όλοι νόμιζαν ότι ήταν μασκαρεμένες και ίσως λίγο μεθυσμένες, αφού γελώντας φώναζαν ότι τελικά το Χάλογουιν είναι η αγαπημένη τους γιορτή.

Στο τέλος, καβάλησαν τις μαγικές τους σκούπες και πέταξαν μακριά προς προς τον αστραφτερό τους πύργο, χαρούμενες που πια οι άνθρωποι δεν τις μισούσαν αλλά τις αγαπούσαν και τις έβλεπαν όπως πραγματικά ήταν: νέες, όμορφες και κυρίως καλές.


TheoMentzTheoMentz
Πετάω μαζί με τις μάγισσες, ιππεύω δράκους, κάνω σκανταλιές μαζί με τα ξωτικά και κολυμπάω μαζί με τις γοργόνες, αλλά κατά βάθος είμαι ένα απλό παιδί.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :

Εμφανιζόμενη ανάρτηση

ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ

Προσωπική άποψη/επιμέλεια: Δελλή Χαρά Υποκινούμενη από ένστικτο και μόνο, υπέκυψα πάλι στην “πρωτοδοκιμαζόμενη” πένα ενός νεαρο...

Disqus Shortname