Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2015

Αφιέρωμα στο Blade Runner !

Σχέδιο εισήγησης για την εκδήλωση στην Κινηματογραφική Λέσχη Χαϊδαρίου που έγινε στις 14 Μαρτίου 2011 και προωθήθηκε η ταινία Μπλέιντ Ράνερ.

Όταν το 1982 προβλήθηκε για πρώτη φορά η ταινία, το 2019 φάνταζε πολύ μακρινό.
Σήμερα που βλέπουμε ξανά το Μπλέιντ Ράνερ, βρισκόμαστε στο 2011 άρα το 2019 είναι δραματικά πολύ κοντινό. Και αυτό από μόνο του αποτελεί ένα παράδοξο καθώς βλέπουμε στην ταινία τη εποχή μας –περίπου- ως ένα πολύ μακρινό μέλλον.


Βέβαια δεν είναι αυτό το οποίο πρέπει να μας απασχολήσει από την ταινία και θα την αδικήσουμε παράφορα εάν μπούμε στον πειρασμό να δούμε σε πιο βαθμό έχει δικαιωθεί και σε ποιον όχι ο Ρίντλεϊ Σκοτ. ΚΙ αυτό επειδή η ουσία της ταινίας δε βρίσκεται στο κατά πόσο είναι ή δεν είναι προφητική αλλά στο υπόβαθρό γης που από τη μια είναι κοινωνικό, ίσως και πολιτικό κατά κάποιον τρόπο αλλά πάνω απ’ όλα φιλοσοφικό. Κι όλα αυτά φυσικά πατούν γερά σε μια σινεφιλία του σκηνοθέτη, πολύ ορθά κατά την άποψή μου επειδή αυτό που βλέπουμε δεν είναι ούτε κοινωνικοπολιτικό μανιφέστο ούτε φιλοσοφικό δοκίμιο. Είναι κινηματογράφος.

Τρέιλερ Ταινίας 
Η ταινία είναι βασισμένη στο βιβλίο του Φίλιπ Ντικ «Ονειρεύονται τα ανδροειδή ηλεκτρικά πρόβατα;». Σε βιβλίο του Ντικ είναι βασισμένη και η ταινία «Οι ρυθμιστές» του Τζορτζ Νόλφι που προβάλλεται αυτές τις μέρες. Σε αντίθεση με το Νόλφι που κατά την άποψή μου δεν τα πάει και τόσο καλά, ο Ρίντλεϊ Σκοτ με το «Μπλέιντ Ράνερ» -αρχικός τίτλος του οποίου ήταν «Επικίνδυνες μέρες»- , δημιούργησε μία από τις πιο σημαντικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας που γυρίστηκε ποτέ. Μια ταινία που αποτελεί σημείο αναφοράς, μαζί με άλλες, όταν μιλάμε γι’ αυτό το κινηματογραφικό είδος.

Η υπόθεση μας μεταφέρει στο Λος Άντζελες, το 2019. Η πόλη παρουσιάζεται ως μία μελλοντική μητρόπολη, σε μία παρακμιακή κατάσταση που θυμίζει σκηνικό μετά από μία οικολογική καταστροφή ή μετά από κάποιον καταστροφικό πόλεμο. Παράλληλα η εικόνα στους δρόμους της πόλης είναι μια εικόνα συνωστισμού, αποτέλεσμα είτε της καταφυγής στις πόλης λόγω καταστροφής της υπαίθρου είτε λόγω υπερπληθυσμού. Όλα αυτά βέβαια δεν αναφέρονται αλλά υπονοούνται καθότι αυτό που βλέπουμε είναι ένα πολύ ζοφερό περιβάλλον.

Σε αυτόν, λοιπόν τον κόσμο, οι άνθρωποι έχουν αναγκαστεί να αποικίσουν άλλους μακρινούς πλανήτες. Η επιστήμη έχει προχωρήσει πολύ και υπάρχει η δυνατότητα κατασκευής ρομπότ που χρησιμοποιούνται ως σκλάβοι σε επικίνδυνες αποστολές και δύσκολες δουλειές σε άλλους πλανήτες. 

Η τελευταία μάλιστα γενιά των ρομπότ, έχει εξελιχθεί τόσο πολύ, που δεν ξεχωρίζουν από τους ανθρώπους. Είναι τα ανθρωποειδή, ή ρεπλίκες, όπως αναφέρονται στην ταινία. Επί πλέον, όπως αναφέρεται στην αρχή έχουν τόσο υψηλό δείκτη ευφυΐας όπως και οι δημιουργοί τους, οι επιστήμονες δηλαδή που τα έχουν κατασκευάσει. Αυτό οδήγησε σε εξέγερση σε κάποιον μακρινό πλανήτη η οποία όμως κατεστάλη. Κάποιες ρεπλίκες γλύτωσαν, ήρθαν στη Γη και πρέπει να εξοντωθούν, να αποσυρθούν, όπως με κυνισμό λέγεται. Ιδού, λοιπόν, το πρώτο σχόλιο του Σκοτ. Περί σκλάβων, εκμετάλλευση, εξέγερσης και καταστολής. Αλλά και το σχόλιο που προκύπτει από έναν κατεστραμμένο κόσμο αποτέλεσμα της καταστροφικής δραστηριότητας του ανθρώπου στον πλανήτη.   

 Ένας αστυνομικός, λοιπόν, ο Ντέκαρτ, αναλαμβάνει να «αποσύρει» τέσσερις ρεπλίκες που κυκλοφορούν και σκοτώνουν. Ανήκει στην ομάδα που ονομάζεται Μπλέιον Ράνερ, που έχει δημιουργηθεί για αυτόν το σκοπό.

Στόχος τους –των ρεπλικών- είναι να φτάσουν στην εταιρία που τους κατασκεύασε, και συγκεκριμένα στον επιστήμονα που τις κατασκεύασε και να του ζητήσουν να τις επαναπρογραμματίσει για να ζήσουν περισσότερο από τα 4 χρόνια που είναι προγραμματισμένοι. Είναι δύο άνδρες και δύο γυναίκες. Αλλά είναι μόνον αυτές; Μήπως υπάρχουν κι άλλες ρεπλίκες που ζουν ανάμεσά μας;

Εδώ βρίσκεται και ο πυρήνας του προβληματισμού που θέτει η ταινία. Τι σημαίνει κάποιος να είναι άνθρωπος; Πως ορίζεται η ανθρώπινη ιδιότητα; Από τη μοριακή σύνθεση ή μήπως από άλλα πράγματα όπως είναι η μνήμη, τα συναισθήματα, η αίσθηση του θανάτου, ο οίκτος;

Στην αρχή της ταινίας παρακολουθούμε μία συνέντευξη, που κάνει ένας αστυνομικός με κάποιον. Σκοπός των ερωτήσεων είναι να καταλάβουν εάν ο συνεντευξιαζόμενος είναι άνθρωπος ή ρεπλίκα. Κάτι που φαίνεται από τις απαντήσεις που δίδονται καθώς θεωρείται πως ως ρεπλίκα δεν έχει μνήμες ούτε συναισθήματα.

Το κυνηγητό αρχίζει, ο Ντέκαρτ προσπαθεί να ανακαλύψει τους κακούς και να τους εξολοθρεύσει και τον βοηθά μια όμορφη κοπέλα, που στην πορεία αναρωτιόμαστε αν είναι κι αυτή άνθρωπος ή ρέπλικα. Και όταν δημιουργείται έρωτας ανάμεσα στους δύο αναρωτιόμαστε και πάλι εάν ωε ρεπλίκα, έχει συναισθήματα. Αλλά και κάτι άλλο. Πως οι ρεπλίκες νιώθουν το φόβο του θανάτου, κάτι που μόνον ο άνθρωπος από όλα τα είδη του πλανήτη νιώθει; Και στην τελική σκηνή ανακαλύπτουμε πως αυτά τα ανθρωποειδή μπορούν ακόμη και οίκτο να νιώσουν και να χαρίσουν τη ζωή σε αυτόν που τα κυνηγά.

Ιδού λοιπόν τα τεράστια ερωτήματα αλλά και ηθικά διλήμματα που προκύπτουν. Δικαιούμαστε ως άνθρωποι να δημιουργήσουμε ανθρώπους. Κάτι που έχει αρχίσει να συζητιέται μετά την εφαρμογή της κλωνοποίησης σε πρόβατα. Θυμάστε φαντάζομαι την Ντόλι.

Τελικά στο Μπλέιντ Ράνερ τη συμπάθειά μας, τη δική μου τουλάχιστον, κερδίζουν οι ρεπλίκες. Τα δυστυχή αυτά δημιουργήματα του ανθρώπου που είναι καταδικασμένα να μην είναι τίποτε, αλλά να αποζητούν να είναι κάτι. Που η επιστήμη κατάφερε να τα κάνει αληθινούς ανθρώπους, με ανθρώπινες ιδιότητες, φόβους και αγωνίες αλλά ταυτόχρονα η ανθρωπότητα θέλει να τις εξοντώσει αφού έχουν γίνει για μια συγκεκριμένη δουλειά. Την ώρα που οι ρεπλίκες γίνονται άνθρωποι οι άνθρωποι αρχίζουν να χάνουν τις ανθρώπινες ιδιότητές τους.

Το Μπλέιντ Ράνερ είναι μία από τις πιο σημαντικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας που έχουν γυριστεί ποτέ. Είναι ένα φουτουριστικό φιλμ νουάρ, με το μοναχικό ντεντέκτιβ-κλασική φιγούρα της νουάρ λογοτεχνίας του Χάμετ και του Τσάντλερ και των αντίστοιχων κινηματογραφικών χαρακτήρων του σινεμά- να διακινδυνεύει τη ζωή του για να φέρει σε πέρας την αποστολή του, με τη θηλυκή παρουσία που τον γοητεύει και θέλει να την προστατεύσει, με το φινάλε το οποίο του αφήνει μία πικρή γεύση, για το κατά πόσο ήταν σωστό αυτό που έκανε.    

Και μετά από όλα αυτά στο φινάλε μένει μια αδιόρατη υποψία για το εάν ο Ντέκαρτ είναι άνθρωπος ή ρεπλίκα.  

Όλη πάντως η φιλοσοφία της ταινίας συνοψίζεται στα τελευταία λόγια του Μπάτι. «Είδα πράγματα που εσείς οι άνθρωποι δεν θα πιστέψετε. (…) Όλες αυτές οι στιγμές θα χαθούν στο χρόνο όπως τα δάκρυα στη βροχή. Είναι η ώρα του θανάτου…»

Διάσημα εξώφυλλα του Βιβλίου




Περιγραφή Βιβλίου:

 Σε μια Γη πλημμυρισμένη από τη ραδιενεργή σκόνη, κληρονομιά του Τελευταίου Παγκόσμιου Πολέμου, το ανθρώπινο είδος εκφυλίζεται βιολογικά και τα ζώα έχουν σχεδόν εκλείψει. Ο Ρικ Ντέκαρντ, αστυνομικός, κυνηγός επικηρυγμένων στο Σαν Φραντσίσκο, έχει τη δική του προσωπική αγωνία: την επιθυμία για κατοχή ενός αληθινού ζώου. Το ηλεκτρικό του πρόβατο, μια σχεδόν τέλεια απομίμηση αληθινού, τον καταθλίβει και τον απαξιώνει. Είναι ο αιώνας που η κοινωνική διάκριση έχει να κάνει με την κατοχή ενός αληθινού ζώου, το μόνο που αντιπροσωπεύει μια αναγνωρισμένη αξία. 



Τρία μυθιστορήματα συνέχειες ! 


  • Blade Runner 2: The Edge of Human (1995)
  • Blade Runner 3: Replicant Night (1996)
  • Blade Runner 4: Eye and Talon (2000).

Γράφτηκαν από τον  Ντικ , KW Jeter . Συνεχίζουν την ιστορία του Rick Deckard .
 





Soundtrack Blade Runner - Σύνθεση μουσικής: Βαγγέλης Παπαθανασίου



 Βιογραφία συγγραφέα:

Dick Philip K., 1928-1983


Ο Φίλιπ Κ. Ντικ γεννήθηκε το 1928 και πέθανε το 1982. Ο χωρισμός των γονέων του όταν ήταν πέντε χρονών, ο θάνατος της δίδυμης αδελφής του Τζέιν, οι πέντε αποτυχημένοι γάμοι του από τους οποίους απέκτησε τρία παιδιά, οι ενοχλήσεις της αστυνομίας εξαιτίας των "ανατρεπτικών" έργων του, οι διάφορες ερωτικές απογοητεύσεις του που θα τον οδηγήσουν σε δύο απόπειρες αυτοκτονίας, ο εθισμός του στα ναρκωτικά, ο αγχωτικός ρυθμός της ζωής του και του γραψίματός του, και κυρίως οι δύο μυστικιστικές εμπειρίες που είχε - η πρώτη το 1963 όπου "είδε" στον ουρανό το πρόσωπο του κακού, και η δεύτερη το 1974, που ο ίδιος ονομάζει "συνάντηση με το Θεό" - είναι τα βασικά γεγονότα που σημάδεψαν τη σύντομη, τραγική ζωή του. Για ένα μικρό χρονικό διάστημα άνοιξε και ένα κατάστημα δίσκων - η μουσική ήταν ένα από τα πάθη του - αλλά το έκλεισε και για λίγο εργάστηκε σε ραδιοφωνικό σταθμό. Πάνω από σαράντα μυθιστορήματα και πάρα πολλά διηγήματα γεμίζουν αυτή τη δυστυχισμένη ζωή, πλουτίζοντας με την ποιότητά τους και την πρωτοτυπία τους τη σύγχρονη αμερικανική επιστημονική φαντασία και τη λογοτεχνία γενικότερα. Η ζωή, ο θάνατος, ο Θεός, η πολύμορφη και πολυδιάστατη "συνείδηση της πραγματικότητας", η Εξουσία και πάνω απ' όλα ο Άνθρωπος, είναι τα κέντρα βάρους της προβληματικής του. Θεωρείται και είναι ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας. Το σπουδαιότερο μυθιστόρημά του "Ο άνθρωπος στο απόρθητο κάστρο", 1962, ήταν το πρώτο που τιμήθηκε με το βραβείο Χιούγκο, για να ακολουθήσουν πολλές ακόμα βραβεύσεις.

                Πηγές:

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :

Εμφανιζόμενη ανάρτηση

ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ

Προσωπική άποψη/επιμέλεια: Δελλή Χαρά Υποκινούμενη από ένστικτο και μόνο, υπέκυψα πάλι στην “πρωτοδοκιμαζόμενη” πένα ενός νεαρο...

Disqus Shortname